ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 8 Angry *NC-18*

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 500

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ม.ค. 2563 17:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 8 Angry *NC-18*
แบบอักษร

  

Chapter 8 

Angry 

  

  

         ซึงฮยอนถอนหายใจเฮือก เมื่อส่งแขกทั้งหมดกลับบ้าน งานเลี้ยงยอมมีวันเลิกราและตอนนี้มันก็เสร็จแล้ว ร่างสูงก้าวยาวรีบขึ้นลิฟต์ไปหาคนร่างบางบนห้อง 

 

         สวีทสุดหรูชั้นบนสุด น้ำตาที่เขาเห็น แม้จะเห็นหลายครั้งแล้ว แต่ทำไมวันนี้เมื่อเห็นน้ำตาของร่างบางกลับทำเอาเขาพะว้าพะวงใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว อยากให้งานเสร็จเร็วๆจะได้ขึ้นไปดูร่างเล็กนั่น 

 

         “แดซอง” 

 

         “ครับ” 

 

         “วันนี้ชั้นจะนอนโรงแรม” 

 

         “ครับ” 

 

         บอดี้การ์ดคนสนิทรับคำเงียบๆ แม้ซึงฮยอนจะพูดสั้นๆแต่เขาก็รู้ในหมายความว่าเขาก็ต้องนอนโรงแรมเช่นกัน คงจะห้องข้างๆ ไม่ก็ห้องตรงข้าม แม้จะรู้ว่าตลอดระยะเวลาหลายปีซึงฮยอนจะโดนผู้ไม่หวังดีเล่นงานแค่สองสามราย แต่ก็ไว้ใจไม่ได้ 

 

          ซึงฮยอนเป็นนักธุรกิจหน้าใหม่ไฟแรง การบริหารงานที่เด็ดขาดมั่นคงรวมถึงการตลาดแบบใหม่ที่กวาดลูกค้ารายใหญ่ๆไปเกือบหมดนั่น ทำเอาบริษัทที่ทำอยู่เดิมๆปองร้ายอยู่หลายครั้ง ดังนั้นจึงต้องมีแดซองอยู่ข้างกายตลอดเวลา  

 

               ร่างสูงเปิดประตูเข้าไปในห้องพักสุดหรู มองร่างบางที่ตอนนี้หลับสนิทอยู่บนเตียงใหญ่ ซึงฮยอนค่อยๆก้าวอย่างเงียบเชียบเข้าไปนั่งข้างร่างบางที่นอนหลับสนิทอยู่ จียงตอนหลับดูบริสุทธิ์น่าทะนุถนอม แต่ตอนตื่นก็กลายเป็นเด็กร่าเริง ขี้เล่น อีกทั้งยังรั้นและแสบสันต์เอาการทีเดียว แต่มีสิ่งหนึ่งที่ซึงฮยอนไม่เข้าใจ ดวงตาเศร้าๆ ที่จะปรากฏขึ้นอยู่เสมอนั่น...แม้หน้าตาของร่างบางจะยิ้ม แต่บ่อยครั้งนักที่เขาสังเกตเห็นดวงตาคู่สวยมีริ้วรอยแห่งความเศร้าเจือปนอยู่ มือหนาเผลอตัวลูบไล้ใบหน้านวลก่อนจะชะงักเมื่อได้ยินเสียงใสครวญ 

 

         “อื้อ...” จียงครางออกมาอย่างรำคาญ 

 

          ซึงฮยอนยกยิ้มก่อนเดินเข้าห้องน้ำไป แอร์เย็นเฉียบบวกกับเสียงน้ำที่ไหลกระทบพื้น ทำเอาร่างบางตกใจตื่น 

 

         “นี่เราเผลอหลับไปเหรอเนี่ย” จียงยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเอง ก็ตอนนอนเหมือนรู้สึกมีคนมาจับที่หน้าเขา ตาเรียวหันมองที่ห้องน้ำ ซึงฮยอนกลับมาแล้วเหรอ 

 

         *แกร็ก... 

 

         ภาพร่างสูงที่มีหยาดน้ำเกาะพราวบนรูปร่างกำยำสมส่วนพันผ้าขนหนูที่ท่อนล่างผืนเดียวนั่นทำเอาจียงหน้าแดง 

 

         “ตื่นแล้วเหรอ” ซึงฮยอนทักขึ้นเมื่อเขาออกมาจากห้องน้ำแล้วเห็นร่างบางนั่งอยู่บนเตียง 

 

         “อะ..อืม” จียงตอบ ร่างสูงที่ไม่ทันได้แต่งตัวเรียบร้อยดีก้าวฉับๆมาที่เตียงนุ่ม มือสวยยกจับหน้านวล 

 

         “ยังเจ็บอยู่ไหม?” จียงไม่ตอบเพียงแค่ส่ายหน้า ร่างสูงยกยิ้มในความน่ารักนั่น 

 

          วันนี้จียงของเขาใส่เสื้อกล้ามลายกราฟฟิคทับด้วยเสื้อสูทกับกางเกงยีนส์แนบเนื้อ แต่ด้วยความที่จียงนอนเมื่อกี๊ ร่างบางได้ถอดชุดสูทออกจึงเหลือแต่เสื้อกล้าม ดวงตาเรียวถูกกรีดด้วยอายไลน์เนอร์เนื้อดี ปากอิ่มฉ่ำวาว ผมสีสวยที่ดูยุ่งๆหลังจากนอนนั่น ทำเอาเจ้าตัวน่ารักขึ้นเป็นกอง 

 

         “คะ..คุณไปแต่งตัวก่อนไหม แอร์มันหนาว” 

 

         “ห่วงพี่หรือไง” ซึงฮยอนเปลี่ยนสรรพนามให้ใหม่ ขมวดคิ้วไม่พอใจที่ร่างเล็กยังเรียกเขาว่าคุณชเว จียงมักเรียกเขาว่าพี่เทมป์แค่ตอนอยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่หรือคนอื่นเท่านั้น ส่วนเวลาที่อยู่ด้วยกันจียงมักเลือกใช้คำที่ห่างเหินแทน 

 

         “เปล่า” 

 

         “ปากแข็ง..ห่วงก็บอกว่าห่วงสิ” ซึงฮยอนโน้มตัวไปใกล้ร่างบาง สูดกลิ่นหอมเย็นจากคนตัวเล็ก จียงกระเถิบหนี นั่นยิ่งทำให้เสื้อกล้ามลายกราฟฟิคย้วยลงจนเห็นไปถึงไหนต่อไหน ชิท! ควอน จียงนายมัน.... 

 

         “อื้อ... O.O” จียงเบิกตากว้างเมื่อคนร่างสูงฉกจูบไปอย่างไม่ทันตั้งตัว 

 

         “ปล่อย” จียงตีอกร่างสูงเบาๆเมื่อรู้สึกว่าตัวเองหายใจไม่ออก ร่างเล็กที่หอบหายใจแรงทำเอาซึงฮยอนตื่นตัว จากทีคิดอยากแกล้งคนตัวเล็กกลับเป็นเขาเองที่อดใจไม่ไหว ณ ตอนนี้ ซึงฮยอนก้มลงฉกจูบใหม่ มอบจูบดูดดื่ม รุกล้ำ แต่ไม่เร่งเร้าให้แก่คนร่างเล็กที่ไม่ประสา 

 

         “อยู่นิ่งๆ อย่าดิ้น” ซึงฮยอนผละออกจูบซ้ำหยอกเย้า พูดเสร็จก็จูบอีก จูบจนจียงปากเจ่อ 

   

“คนเลว..ปล่อยผม” จียงอุทรเมื่อเห็นว่าโดนคุกคามอย่างที่ช่วยตัวเองไม่ได้ ร่างสูงที่มีผ้าผืนจิ๋วพันกายหมิ่นเหม่ ทำเอาจียงรู้สึกไม่ปลอดภัย

 

“อ๊ะ!!” มือหนาร้อนจับตรงส่วนอ่อนไหวของร่างบางรูดไปมา

 

“พี่เทมป์ เรียกพี่ว่าพี่เทมป์”

 

“ไม่!คนสารเลว อ๊ะ!!” ซึงฮยอนรูดแก่นกายร่างบางเร็วขึ้น ก้มลงดูดกลืนเม็ดทับทิมบนอกสวย ฝากรอยแดงสีชาดทั่วตัวร่างบาง

 

“ไม่นะ..อ๊ะ...อ๊ะ..อ๊า..” จียงครางลั่น รู้สึกร้อนไปหมด หูอื้อ ตาลาย รู้ตัวว่าตัวเองจะถึงในไม่ช้า

 

“อ๊ะ..หยะ...อย่า...” จียงครางแผ่วเมื่อร่างสูงหยุดมือ ทั้งๆที่เขากำลังจะถึง จียงบิดกายอย่างทรมาณ

 

“พี่เทมป์” ร่างสูงย้ำ พร้อมกับบีบส่วนหัวของแก่นกายเล็ก

 

“คนสารละ...อ๊า!!” ร่างสูงกระตุกมืออีกรอบ จียงรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะตายอึดอัดเสียเต็มประดา มือร้อนๆที่จับแก่นกายเขาไว้แน่นนั่น รู้ว่าหากร่างสูงไม่ได้ยินคำนั้นคงทรมานเขาอย่างนี้ไปเรื่อยๆ

 

“พะ...พี่เทมป์” เพียงเท่านั้น จียงก็ค้นพบหนทางแห่งความสุข ร่างสูงก้มลงครอบครองแก่นกายบางไว้ในปากอุ่น ร่างเล็กดิ้นเร่า กดศรีษะคนตัวโตเข้าแนบชิด

 

“อ๊ะ...อื้อ...มะ..ไม่ไหว..แล้ว...อ๊า!!!!” จียงกรีดร้องลั่น ปลดปล่อยสายธารแห่งความสุขใส่ร่างหนา ซึงฮยอนดูดกลืนน้ำรักคนตัวเล็กอย่างไม่รังเกียจ ปากร้อนพรมจูบสร้างรอยแดงแสดงความเป็นเจ้าของไปทั่วร่างบางที่นอนบิดเร่าๆนั่น แก่นกายที่ผงาดดุนดันผ้าขนหนูผืนจิ๋วอยู่ตรงช่วงเรียวขาบาง ทำเอาจียงสะดุ้งเฮือก..รู้ว่าต้องเจออะไร..ภาพในวันเก่าก็กลับมา ร่างสูงชะงักเมื่อร่างเล็กที่เขาพรมจูบอยู่ร้องไห้

 

“จียง..”ซึงฮยอนครางแผ่ว

 

“มะ..ฮึก...ไม่เอานะ...ฮือ..มันเจ็บ...วันนั้น..ฮึก..วันนั้น” จียงสะอื้นฮักด้วยความหวาดกลัวพูดพร่ำไม่เป็นคำ

 

“ชู่ว..ไม่เอาคนดี ไม่เจ็บ พี่สัญญาว่าจะทำเบาๆ” ซึงฮยอนกดจูบลงบนเปลือกตาสวย นึกสะท้านในอก จริงสินะวันนั้นเขาทำรุนแรงกับคนร่างเล็กไป ไม่แปลกที่จียงจะกลัวขนาดนี้

 

“มันจะไม่เจ็บพี่สัญญา” ซึงฮยอนจูบปากนิ่ม จียงเบิกตากว้างแต่พูดอะไรไม่ได้เมื่อถูกซึงฮยอนจูบอยู่ นิ้วเรียวยุ่มย่ามอยู่ในส่วนปากทาง ซึงฮยอนกดนิ้วเรียวยาวเข้าไปในช่องทางนั้น

 

“อ๊า!!” จียงร้องลั่น ส่วนนั้นบีดรัดเรียวนิ้วซึงฮยอนแน่น

 

“ไม่เป็นไร..คนดี..เชื่อพี่..มันจะไม่เป็นไร..พี่จะทำให้จียงมีความสุข” ซึงฮยอนพร่ำบอกกดจูบหยอกเย้า นิ้วเรียวยังเข้าไม่ถึงครึ่ง แต่ซึงฮยอนก็ยังใจเย็นแม้ตัวเองจะร้อนจนแทบระเบิดก็ตาม เขาจะไม่ทำให้จียงเจ็บอีก

 

  “อ๊ะ...อ๊า...ฮ๊ะ...อ๊ะ...” ด้วยความเจนเวทีของซึงฮยอน เพียงไม่กี่นาทีต่อมาก็ทำเอาร่างเล็กครางลั่น เรียวนิ้วสวยชักเข้าออกส่วนนั้นของจียงที่เต้นตุบๆตอบรับ ซึงฮยอนเพิ่มนิ้วเข้าไปอีกเพื่อเตรียมความพร้อมให้แก่ร่างบาง

 

“ฮ๊ะ...อ๊า...” แก่นกายเล็กที่สงบลงแล้วตื่นตัวขึ้นมาใหม่ จากแรงปลุกเร้าของชายหนุ่ม

 

“อ๊า!!!” จียงร้องลั่นเมื่อเรียวนิ้วของร่างสูงกระทบถูกจุด ซึงฮยอนยกยิ้ม กดเรียวนิ้วเข้าตรงนั้นถี่ๆ

 

“ฮ๊ะ..อ๊า...อ๊ะ..อ๊ะ...มะ..ไม่” จียงครางแผ่วตามเมื่อซึงฮยอนถอนนิ้วทั้งหมดออก

 

“ต้องการอะไร...หืม?...คนดี” ซึงฮยอนก้มลงกระซิบถามคนตัวเล็กอย่างใจเย็น ลมหายใจร้อนรินรนใบหูสวยนั่น อดใจไม่ไหวก็กัดไปหนึ่งที

 

“อ๊ะ..ฮ๊ะ..พี่เทมป์”

 

“หืม? อะไรนะ”

 

“ผะ...ผม..ต้องการพี่เทมป์” เพียงเท่านั้นร่างบางก็ได้สมใจเมื่อร่างสูงกระชากผ้าขนหนูผืนจิ๋วออกจากกายแกร่ง แก่นกายใหญ่โตผงาดง้ำ ทำเอาจียงต้องหลบตา มันใหญ่มากจนคิดว่ามันจะเข้าไปในตัวเขาได้อย่างไร แก่นกายของร่างสูงที่พร้อมอยู่แล้วมีน้ำใสไหลเยิ้มตามแรงอารมณ์ของตน ซึงฮยอนจับแก่นกายแกร่งถูไถช่องทางรักของจียง ก่อนจะค่อยๆกดเข้าไป

 

“อ๊า!!” เข้าไปเพียงแค่ส่วนหัวเท่านั้นก็เอาจียงร้องลั่น แก่นกายของร่างสูงนั้นใหญ่โตกว่าเรียวนิ้วทั้งสามที่เข้ามาเบิกทางนัก ช่องทางรักของจียงรัดวูบทำเอาซึงฮยอนไปต่อไม่ได้

 

“ผ่อนคลาย..คนดี..อืม...ผ่อนคลาย..” ซึงฮยอนกดจูบ เสียววูบวาบแม้จะเข้าไปแค่ส่วนหัว ร่างเล็กตอดรัดเขาดีเหลือเกิน

 

“เจ็บ..ไม่..อ๊ะ..” จียงร้องลั่นเมื่อซึงฮยอนกดแก่นกายเข้ามาอีกดวงตาเรียวรื้นน้ำตาขึ้นมาอีกครั้ง

 

“ชู่วววว มันจะดีเอง..เชื่อพี่ คนดี...” ซึงฮยอนกระซิบริมหู ลมหายใจร้อนเป่ารินรด กดจูบหยอกเย้า มือร้อนกอบกุมแก่นกายของร่างบาง หวังให้ผ่อนคลายไปด้วยกัน เมื่อเห็นร่างเล็กผ่อนคลายอารมณ์ลง ร่างสูงจึงถือโอกาสนี้กระแทกตัวใส่เข้าไปจนหมด

 

“อ๊า!!” จียงร้องลั่นเมื่อซึงฮยอนกระแทกกายที่เหลือเข้ามาจนหมด ร่างสูงที่ตั้งใจจะถนอมร่างบางนั้นกลับอดใจไม่ไหว อารมณ์ของเขาสูงลิ่ว แต่ก็ยังพยายามจะอ่อนโยนต่อร่างเล็กให้มาก ซึงฮยอนแช่ตัวไว้ ช่องทางของจียงทั้งร้อนทั้งรัดรึงของเขา ทำเอาร่างสูงจะถึงสวรรค์อยู่ร่ำๆ แต่ต้องอดใจไว้เมื่ออยากเชยชมคนตัวเล็กนานๆ

 

“อ๊ะ..อ๊ะ..ฮ๊ะ...อ๊า..” ซึงฮยอนเริ่มขยับแก่นกาย

 

“อืม...จียง..อืม” ร่างสูงคางฮึมฮัมในลำคอ พึงพอใจในรสรักของคนตัวเล็ก ช่องทางของจียงคับแน่นแม้จะผ่านการใช้งานมาแล้วครั้งหนึ่ง

 

เรือนกายร้อนผ่าวเสียดสีกันแทบมอดไหม้ ซึงฮยอนเร่งจังหวะขึ้น เรียกเสียงครางจากร่างบางได้ดีนัก

 

“ฮ๊ะ...อ๊า..อ๊ะ”

 

“เรียกพี่เทมป์หน่อยสิคนดี อืมมม” ร่างสูงที่ก้าวเข้าสู่แรงอารมณ์เรียกร้อง ร่างบางที่ตอนนี้แทบไม่มีสติ รับรู้เพียงความเสียวกระสันที่ร่างสูงมอบให้

 

“พี่เทมป์..อ๊ะ..” ซึงฮยอนครางรับอย่างพึงใจ เปลี่ยนท่าให้ร่างบาง จับคนตัวเล็กนอนตะแคงก่อนร่างสูงจะทิ้งตัวนอนเคียงข้างกระแทกแก่นกายร้อนเข้าใส่

 

“ฮ๊า!!!...พะ..พี่เทมป์...มันลึก..อืม..อ๊ะ..” ในท่านี้ทำเอาจียงเสียววูบเมื่อแก่นกายร้อนกระแทกเข้ามาจนลึก แทบจะทำเอาเขาจุก จียงเสียวจนเกือบไม่ไหวแล้ว เขารู้ว่าใกล้จะถึงในไม่ช้า แต่ดูเหมือนร่างสูงจะไม่มีท่าทีพ่ายแพ้ต่อบทรักนี้เลยสักนิด ร่างสูงสาวมือที่จับแก่นกายร่างบางเร็วขึ้น เมื่อเห็นร่างเล็กตอดรัดเขาตุบๆ

 

“อ๊ะ...มะ..ไม่..ไหว..แล้ว...อย่า!...อ๊ะ...” จียงที่ถูกร่างสูงแกล้งอีกครั้งด้วยการหยุดมือทั้งๆที่เขากำลังจะถึงแท้ๆ

 

“อืม...อีกนิดคนดี..อีกนิด” ร่างสูงดึงเกมส์เมื่อรู้ว่าตัวเองก็ใกล้ถึงเหมือนกัน เขาอยากเสร็จพร้อมคนตัวเล็ก

 

“อ๊ะ..ระ..เร็วอีก..ไม่ไหวแล้ว” จียงเร่งเร้า ทั้งเสียวกระสัน ทั้งทรมาน

 

“จะถึงแล้ว..อืม...จะ..จียง...” เอวสอบเร่งจังหวะถี่ยิบ

 

“อ๊า!!!” ไม่ต้องใช้มือร้อนเพียงนิดเมื่อร่างเล็กปลดปล่อยแรงอารมณ์พร้อมๆกับร่างสูง แก่นกายเล็กกระตุกหงึกปล่อยน้ำรักรินรดหน้าอกขาวตัวเอง ก่อนที่แก่นกายที่ฝังตัวอยู่ลึกสุดจะฉีดพ่นลาวาสีขาวขุ่นจำนวนมากเข้าไปในช่องทางรักจนจียงจุก

 

“อืมมมมมมม” ร่างสูงครางออกมาอย่างพึงใจเมื่อเสร็จสม ทั้งสองร่างสั่นระริกหอบหายใจ ซึงฮยอนนอนซบจียง เหนื่อยเหมือนวิ่งทางไกลมา รสรักของจียงสูบแรงของเขาไปเยอะ ทั้งเร่าร้อน ทั้งสุขสม อย่างที่คู่นอนของเขาคนไหนก็ทำให้เขาไม่ได้ เมื่อช่วงล่างสงบลง ซึงฮยอนก็ถอนกายออก จียงเสียววูบรู้สึกโล่งแปลกๆที่ไม่มีแก่นกายใหญ่สอดใส่อยู่ น้ำรักสีขุ่นไหลตามออกมาทันทีที่ร่างสูงถอนกายออก จียงเหนื่อยจนหลับไปแล้ว ซึงฮยอนดึงร่างนุ่มนิ่มเข้ามากกกอดก่อนจะผล็อยหลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อนอีกเช่นกัน

 

         จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ~ 

 

         เสียงนาฬิกาปลุกทำเอาร่างสูงขมวดคิ้วอย่างรำคาญ มือหนาควานหาร่างบางที่เขาเสพสมทั้งคืนหวังจะนำร่างเล็กมากกกอด แต่ต้องขมวดคิ้วหนักยิ่งขึ้นเมื่อพื้นที่ที่ควรจะมีร่างบางนอนอยู่กลับเย็นชืด ราวกับคนตัวบางได้ลุกหนีหายเขาไปนานแล้ว ซึงฮยอนเด้งตัวตื่นเต็มตา ลุกกึ่งนั่งกึ่งนอน ตาคมกวาดหาร่างเล็ก ใจเต้นระรัว 

 

         “จียง!” ซึงฮยอนเรียกเสียงดังลั่น หากครั้งนี้ร่างเล็กหายไปเขาจะทำอย่างไรให้เจอคนตัวเล็กคนนั้นอีก 

 

         “แดซอง....เหรอ...อืม” ร่างสูงถอนหายใจเฮือกใหญ่ หลังจากกดโทรศัพท์หาบอดี้การ์ดคู่ใจ 

 

         “นายครับ..คุณหนูควอน อยู่บ้านคุณชายทงครับ”ตาคมลุกวาว 

 

         เป็นอีกครั้งแล้ว ที่หลังจากมีอะไรกับเขา ร่างเล็กจะต้องไปหาคนๆนั้น หาคุณชายทงอะไรนั่น ซึงฮยอนเดินเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายในหัวครุ่นคิดถึงร่างบางตลอด

 

         *แกร็ก* 

 

         เสียงเปิดประตูคอนโดเขาดังขึ้นและคนที่สามารถเปิดประตูเขาได้นั้นมีเพียงคนเดียว... 

 

         “แดซองเหรอ”บอดี้การ์ดคนสนิทที่เขารักเหมือนน้องชายนั่นเอง 

 

         “ครับ..นายจะไปตามคุณหนูควอนไหมครับ”แดซองที่เดินมาหยุดที่ประตูห้องน้ำถามขึ้น 

 

         “ไม่” ร่างสูงตอบสั้นๆ ก่อนที่ร่างสูงจะเปิดประตูห้องน้ำและสวมเสื้อผ้า 

 

         “เจ้านายจะเข้าบริษัทหรือครับ” แดซองที่นั่งอยู่ตรงโซฟาถามขึ้นอย่างแปลกใจ 

 

         “อืม” และเช่นเดิมร่างสูงตอบรับสั้นๆ 

  

  

  

Place: ชเวกรุ๊ป 

 

         “อุ๊ย คุณชเว...”พนักงานสาวอุทานพร้อมโค้งทำความเคารพ 

 

         “คุณชเวเข้าบริษัทแหละเธอ” เสียงเซ็งแซ่ของพนักงานสาวดังขึ้น ก็คุณชเวหล่อน้อยเสียซะที่ไหน ขนาดมีคู่หมั้นแล้วยังฮอตไม่เลิก 

 

         “ชั้นนึกว่าจะพวกข้าวใหม่ ปลามันซะอีก” 

 

         “แต่อย่างว่า อาจจะโดนจับหมั้นก็ได้นะ” 

 

         “นั่นสินะก็คุณหนูควอนมีคุณชายทงแล้วนี่ คิก คิก” เสียงซุบซิบดังขึ้นตลอดทาง ก่อนที่ร่างสูงจะเดินเข้าลิฟท์ผู้บริหารไป 

 

         *ติ้ง!* 

 

         “คุณชเว สวัสดีค่ะ” ดาร่าทักพร้อมโค้งเคารพเจ้านายตน 

 

         “ผมมีนัดอะไรหรือเปล่าวันนี้..” 

 

         “คุณชเวมีนัดคุยเรื่องตั้งโรงแรมกับบริษัทจากฟิลิปปินส์ตอนบ่ายค่ะ” 

 

         “อืม” ซึงฮยอนรับคำสั้นๆก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องทำงานตน 

 

         “เฮ้อ..” 

 

         “คุณดาร่าถอนหายใจทำไมครับ” 

 

         “ก็คุณชเวน่ะสิคะ แผ่รังสีน่ากลัวเอาซะดาร่าหายใจไม่ทั่วท้อง” 

 

         “ฮ่าๆ คุณดาร่าก็มองออกเหรอครับเนี่ย” แดซองยิ้มล้อ ก็เจ้านายเขาหน้าเดียวตลอด ถ้าไม่สนิทจริงๆก็จะไม่รู้ว่าร่างสูงอยู่ในอารมณ์ไหนกันแน่ ด้วยความเป็นนักธุรกิจ ทำให้ซึงฮยอนต้องทำหน้าเรียบเฉยไม่แสดงอารมณ์อะไรมากนัก ไม่ว่าจะโกรธ ดีใจ หรือเสียใจ 

 

         “ก็เป็นเลขามาตั้งนานนิคะ” ดาร่ายิ้มให้บอดี้การ์ดคนสนิทของเจ้านายก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ ส่วนแดซองก็เข้าห้องทำงานของตนไป 

 

. 

          บ่ายแล้ว ชเว ซึงฮยอนจึงออกไปนอกบริษัทเพื่อเจรจาธุรกิจกับบริษัทจากฟิลิปปินส์ซึ่งที่ที่ร่างสูงนัดเป็นร้านอาหารญี่ปุ่นชื่อดังในห้างที่ซึงฮยอนเป็นเจ้าของ การเจรจาเป็นไปด้วยดี แต่อยู่ๆก็ต้องหยุดชะงักเมื่อร่างสูงเบนหน้าออกไปนอกกระจก 

 

         “คุณชเว..” เสียงหญิงเรียกเมื่อเห็นชายหนุ่มมองออกไปนอกร้านอย่างเอาเรื่อง แต่หล่อนก็ไม่เห็นว่าจะมีใครน่าสนใจนอกจากร่างเล็กที่ยืนเคียงคู่กับคุณชายทงนั่น เอ๊ะ!หรือว่าคุณชเวกับคุณชายทงไม่ถูกกัน เป็นที่รู้กันว่าทั้งคู่เป็นนักธุรกิจหนุ่มหน้าใหม่ไฟแรงอาจจะมีเขม่นกันบ้างคงเป็นเรื่องปกติ แต่คิดแล้วคิดอีกคงไม่น่าจะใช่ในเมื่อคนชเวกับคุณชายทง ทำธุรกิจคนละสายกันเลยทีเดียว คุณชเวทำโรงแรมและอสังหาริมทรัพย์ส่วนคุณชายทงทำธุรกิจเกี่ยวกับนำเข้าและส่งออกรถยนต์ หรือว่า!!! หญิงสาวตาเบิกกว้าง....คุณชเวกับเด็กผู้ชายตัวบางข้างคุณชายทงนั่น! 

 

         “เรื่องที่ผมจะไปลงทุนที่ฟิลิปปินส์นั่น ก็ตามที่เราคุยกันล่ะครับ หวังว่าผมคงจะได้รับการต้อนรับที่ดี”

 

         “ดิฉันรับรองค่ะ คุณชเวจะเป็นรายแรกและรายเดียวที่ได้จัดตั้งโรงแรมบนเกาะของเราค่ะ”

 

         “ยินดีที่ได้ร่วมงานกับคุณชเวนะคะ”

 

         “เช่นกันครับ”

 

         “แดซอง...” ร่างสูงปรายตามองบอดี้การ์ดคนสนิท ให้เชิงช่วยจัดการต่อและลุกออกไปอย่างเสียมารยาท แต่จะทำยังไงได้ในเมื่อใจเขาร้อนรุ่มไปหมดยามเห็นร่างบางของเขายืนเคียงคู่กับคุณชายทง!

 

         “ขอโทษแทนเจ้านายผมด้วยนะครับที่เสียมารยาท นายมีธุระสำคัญที่ต้องไปทำน่ะครับ”

 

         “เอ๊ะ!?...หวังว่าคงไม่ใช่กับคุณชายทงหรอกนะคะ”

 

         “ไม่หรอกครับ” บอดี้การ์ดหนุ่มที่ตอนนี้อยู่ในร่างของเลขาส่วนตัวคุณชายชเวพูดยิ้มๆ

 

         “อ่า...งั้นก็เด็กผู้ชายคนนั้นเหรอคะ ควอน จียง”

 

         “คุณรู้จัก?”

 

         “ค่ะ ควอน จียงเป็นแฟนเก่าของเพื่อนชั้นน่ะค่ะ แต่น่าเสียดายที่ตามคนแบบเพื่อนชั้นไม่ทัน...น่าสงสารแกนะคะ”

 

         “เอ๊ะ!?”

 

         “ควอน จียงตอนเลิกกับแฟนเกือบจะฆ่าตัวตายแน่ะ แต่ดีที่คุณชายทงมาเจอก่อน” แดซองกลืนน้ำลายเอื๊อก คนอย่างคุณหนูควอนที่ร่าเริงสดใสเนี่ยนะ ฆ่าตัวตาย ไม่อยากจะเชื่อ

 

         “เขารักกันมากเหรอครับ”

 

         “สำหรับควอน จียงคงใช่ แต่กับฮยอกซูน่าจะไม่”

 

         “อีกคนรักอีกคนไม่รักอย่างนั้นเหรอครับ แล้วคบกันได้ยังไง”

 

         “หึ..บางทีเรื่องผลประโยชน์มันก็มาก่อนเรื่องพวกนี้ไม่ใช่เหรอคะ ดิฉันคงพูดมากไป แฟ้มทั้งหมดนี่คือรายละเอียดที่คุณชเวต้องการค่ะ ขาดเหลืออะไรโทรหาดิฉันได้โดยตรงเลยนะคะ อ้อ!ระวังหน่อยนะคะ คนอย่างควอน จียงน่ะ ร้ายไม่เบา”

 

               หญิงสาวรูปร่างปราดเปรียวเดินออกจากร้านอาหารญี่ปุ่นไปอย่างมาดมั่น พร้อมทิ้งปริศนาให้กับแดซองมากมาย คุณหนูควอนมีแฟนแล้วอย่างนั้นเหรอ ถึงขั้นฆ่าตัวตาย? แล้วตอนนี้ยังรักอยู่ไหม? แล้วเจ้านายเขาล่ะ? เห็นได้ชัดว่าหญิงสาวคนนี้ฉลาดแต่ก็ไม่จุ้นจ้านมากมายนัก รู้ว่านายเขาจะไปไหน รู้ว่าอะไรเป็นอะไร สมเป็นลูกสาวของนักธุรกิจใหญ่ที่เกาะหรู

.

.

         “ชั้นจะเอาอะไรให้ซึงรีดีอ่ะ ยองเบ”ร่างเล็กถามอย่างครุ่นคิดเมื่อเดินมาหยุดที่ร้านตุ๊กตา ซึงรีชอบตุ๊กตาแต่จะเอาตุ๊กตาอะไรดีล่ะ นี่แหละปัญหา

 

         “อะไรก็เอาไปเถอะ ถ้าเป็นของขวัญจากแก ซึงรีก็ชอบหมดแหละ”ร่างบางจิกตามองเพื่อนสนิทตัวเอง ที่นอกจากจะไม่ช่วยกันแล้วยังโยนภาระให้เขาคิดหนักอีก เมื่อเช้าเขารีบตื่นเพราะไม่อยากเจอร่างสูงอีก คนใจร้ายที่หักหาญน้ำใจเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า คนที่มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเขาโดยที่ไม่รักเขา...

 

         “จียง!!”

 

         “คุณ!O_O” ร่างเล็กเบิกตากว้างอยางตกใจไม่คิดว่าจะเจอร่างสูงที่นี่

 

         “ทำไมถึงหายไปไม่บอกพี่!”ร่างสูงเดินดุ่มๆเข้ามาจับแขนร่างบางแน่นราวกับกลัวคนตรงหน้าจะหายไปก่อนจะตวัดตามองยองเบอย่างเอาเรื่อง

 

         “ผมจำเป็นต้องรายงานคุณทุกเรื่องหรือไง”

 

         “แต่น้องจียงหมั้นกับพี่แล้ว!!”

 

         “ผมไม่เต็มใจหมั้นกับคุณ!”

 

         “แล้วเต็มใจหมั้นกับใคร คุณชายทงอย่างนั้นเหรอ!”ร่างสูงพูดไปด้วยแรงอารมณ์จ้องมองยองเบอย่างกินเลือดกินเนื้อ

 

         “ใช่!”จียงจ้องกลับอย่างเอาเรื่อง

 

         “หึ..น้องจียงคิดว่าน้องเป็นเมียพี่แล้วพี่จะปล่อยให้น้องไปอ่อยคนอื่นต่ออย่างนั้นเหรอ”

 

         “เพี๊ยะ!! หยุดพูดจาดูถูกผมซักที!!”ยองเบที่ถอยทัพออกไปปล่อยให้เพื่อนรักเคลียร์กับคู่หมั้นตนถึงกับตาโตเมื่อเห็นเพื่อนของเขาตวัดมือใส่หน้าร่างสูงอย่างแรง

 

         “ไปกับพี่!”ซึงฮยอนที่หน้าหันไปกับแรงตบหันกลับมาจ้องร่างเล็กอย่างดุดัน มือหนาเอื้อมไปจับแขนเล็กอีกครั้งแล้วลากออกไป

 

         “ผมไม่ไป!”จียงขืนตัว สะบัดแขนออกจากมือหนา

 

         “คุณไม่มีสิทธิ์มาบังคับผม อย่ามายุ่งกับผม ผมเกลียดคุณ!!”

 

         “ควอนจียง ในฐานะที่ผมเป็นคู่หมั้นของคุณ ผมขอสั่งให้คุณไปกับผมเดี๋ยวนี้! หรืออยากให้คนเค้ารู้กันว่าเราไม่ใช่แค่คู่หมั้นแต่เป็นผัวเมีย”ประโยคแรกตวาดลั่นส่วนประโยคหลังนั่นพูดราวกับกระซิบข้างหูร่างเล็ก

 

         “สารเลว..” จียงน้ำตาคลอหน่วยพูดเสียงลอดไรฟันเขาไม่ได้เต็มใจที่จะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับร่างสูงเลยสักนิด

 

         “ปล่อยเพื่อนผม” ยองเบเข้าห้ามทัพเมื่อเห็นว่ามันเริ่มเลยเถิด

 

         “ผมว่าคุณอย่ายุ่งดีกว่าคุณชายทง ผมเป็นคู่หมั้นของจียงส่วนคุณเป็นแค่เพื่อนเท่านั้น!”ซึงฮยอนหันไปตวาดใส่ยองเบอย่างไม่เกรงกลัว เขาโกรธที่คนตัวเล็กหายไปแล้วอยู่ก็มาปรากฏตัวต่อหน้าเขา เดินห้างกับคุณชายทงอย่างนั้นเหรอ ทีกับเขา ไม่ว่าเขาจะทำอะไรให้ก็ไม่ถูกใจร่างเล็กเลยสักนิด

 

         “ไป!”

 

         “ยองเบ….” ซึงฮยอนตาลุกวาวเมื่อคนตัวเล็กเรียกคุณชายทงอย่างอาลัยอาวรณ์ราวกับมีไฟที่มองไม่เห็นกำลังแผดเผาเขา เขาทนไม่ได้ที่จะเห็นจียงอยู่กับใครโดยเฉพาะคุณชายทงอะไรนั่นหรือเขาควรจะปล่อยร่างบางให้กับคนๆนั้น แต่เมื่อคิดภาพร่างบางจากเขาไปอยู่กับคนๆนั้นเขาก็เจ็บปวดราวกับโดนขดลวดที่มองไม่เห็นบีบรัดหัวใจของเขา เขาจะทนได้ยังไงในเมื่อเรื่องของเขากับจียงไปถึงไหนต่อไหนกันแล้ว จียงเป็นเมียเขา ใช่! และเขาจะไม่มีวันยกจียงให้ใครง่ายๆ

 

.

.

         “ผลัก!” ซึงฮยอนที่ถูลู่ถูกังร่างเล็กอย่างยากลำบากกว่าจะพาจียงมาถึงคอนโดเขา ร่างสูงโยนจียงลงกับเตียงหนาก่อนจะขึ้นคร่อมทาบทับ ระดมจูบอย่างต้องการระบายอารมณ์ร้อนที่พุ่งสูง

 

         “ไม่! อย่า! อย่าทำอย่างนี้ ฮึก ผมเกลียดคุณ!! ไม่!!” จียงดิ้นรนหนีเมื่อคนตัวโตพรมจูบไปทั่วร่างกายเขา น้ำตาที่คิดว่าเหือดแห้งไปแล้วกลับไหลออกมาไม่ขาดสาย เขากำลังจะโดนคนตรงหน้าข่มขืนอีกแล้ว คิดแล้วก็อดสูตัวเองที่ไม่สามารถทำอะไรได้

 

         “อ๊ะ..ฮึก..ไม่..ยะ..อย่า...อ๊ะ..อ๊า!!”

 

          “อืม...”

 

         เป็นเวลานานกว่าหลายชั่วโมงที่ร่างสูงเสพสมกับคนตรงหน้าร่างกายบอบบางทั้งนุ่มนิ่มและหอมหวานรัญจวนใจ ทำเอาเขายั้งอารมณ์ไม่อยู่เผลอทำรุนแรงกับคนใต้ร่างไปบ้างเหมือนกัน จียงสลบไปแล้วเมื่อเขาได้ปลดปล่อยเป็นครั้งที่สอง ร่างสูงถอนแก่นกายออกจากร่างเล็กอย่างแผ่วเบา จ้องมองคนตรงหน้าอย่างเจ็บปวด คำว่า “เกลียด” จากร่างบางทำเอาเขารู้สึกเจ็บอกไปหมด

 

          เมื่ออารมณ์สงบลงเขาจึงรู้ว่าได้ทำรุนแรงกับร่างบางอีกแล้ว ร่างกายขาวจัดของจียงเต็มไปด้วยรอยสีกุหลาบที่เขามอบให้ ไม่มีส่วนไหนในร่างกายของจียงที่เขาไม่เคยสัมผัส ซึงฮยอนห่มผ้าผืนหนาให้ร่างบางอย่างทะนุถนอม กดจูบบนหน้าผากมนอย่างหวงแหน  อดคิดไม่ได้ว่าหากร่างบางตื่นมาแล้วจ้องหน้าเขาอย่างรังเกียจเขาจะทำอย่างไร จะทนสายตาแบบนั้นจากร่างบางได้อย่างไร

 

         ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่เขาเริ่มคิดถึงความรู้สึกของจียง พอรู้ตัวอีกทีทุกอย่างที่เป็นควอน จียง กลับมีอิทธิพลต่อหัวใจเขาเหลือเกิน 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว