ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 7 Engaged

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 339

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ม.ค. 2563 17:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 7 Engaged
แบบอักษร

Chapter 7 

Engaged 

  

  

Place: ชเวกรุ๊ป 

 

         “คุณดาร่าครับ วันนี้ผมมีประชุมอะไรหรือเปล่า” 

 

         “ไม่เลยค่ะ คุณหญิงสั่งยกเลิกทั้งหมดแล้ว มีแต่เอกสารที่คุณชเวต้องเซ็นอีกนิดหน่อยน่ะค่ะ” 

 

         “ขอบคุณครับ” พูดจบร่างสูงก็เดินหายเข้าไปในห้องทำงานทันที 

 

         “ทำไมวันนี้ดูอารมณ์ดีจังน๊า...”เลขาสาวท้าวคางมองประตูห้องเจ้านายอย่างสงสัย 

 

         “วันนี้คุณชเวมีนัดดูตัวน่ะ” 

 

         “อุ๊ย! คุณแดซอง..อย่าโผล่มาเงียบๆอย่างนี้สิคะ” 

 

         “ก็ผมเป็นบอดี้การ์ดนิครับก็ต้องเป็นเงาตามตัวตลอดอยู่แล้ว มีเอกสารที่ผมต้องเซ็นแทนคุณชเวไหมครับ?” 

 

         คังแดซองนอกจากจะเป็นบอดี้การ์ดคู่ใจของซึงฮยอนแล้ว ยังมีตำแหน่งลับๆอีกตำแหน่งหนึ่งคือเป็นผู้ช่วยเลขาอีกคนนั่นเองซึ่งมีอำนาจและมีสิทธิ์เทียบเท่าคุณชเวเกือบ 90% ถ้าหากเอกสารไหนที่ไม่สำคัญมากก็จะไม่ค่อยถึงมือคุณชเวหรอก เพราะคุณแดซองจะจัดการให้หมดนั่นแหละ ซึงฮยอนรักแดซองเหมือนน้องชายแท้ๆ พ่อของแดซองเคยเป็นบอดี้การ์ดให้พ่อของซึงฮยอนแต่ตอนนี้ท่านเสียชีวิตด้วยโรคหัวใจไปแล้วครอบครัวคุณชเวจึงรับเลี้ยงเขามาและดูแลเขาอย่างดี เมื่อโตขึ้นเขาอยากเป็นอย่างพ่อจึงได้เข้าเรียนในหลักสูตรการเป็นบอดี้การ์ดมาจนสำเร็จและได้เคียงข้างกายตอบแทนบุญคุณตระกูลชเวมาจนถึงทุกวันนี้ 

 

         “ไม่มีหรอกค่ะ เมื่อวานคุณแดซองเซ็นไปหมดแล้วค่ะ..ว่าแต่คุณชเวนัดดูตัวเหรอคะ? หวังว่าคงไม่ใช่อย่างคราวที่แล้วหรอกนะคะ” 

 

         ก็คราวที่แล้วที่ว่าที่นัดดูตัวน่ะ คุณชเวออกตัวปฏิเสธเองชนิดไม่สนใจหน้าพระอินทร์พระพรหมที่ไหนที่สำคัญผู้หญิงคนนั้นก็มาอาละวาดถึงบริษัท ทำเอาดาร่ารับหน้าแทบไม่ทัน แล้วยังไม่พอตอนไฮโซสาวคนนั้นมาอาละวาด คุณชเวก็ดันมีผู้หญิงอีกคนอยู่ในห้องน่ะสิ! นี่ถ้าไม่มีคุณแดซองมาเคลียร์ให้ ซาน ดาร่าคนนี้คงตายแน่ๆ 

 

         “ไม่ใช่หรอกครับ..คราวนี้น่าจะตัวจริงน่ะครับ คุณชเวถูกใจมากเลยล่ะครับไม่งั้นคงไม่ทำถึงขนาดนี้” 

 

          แดซองลอบยิ้มร้าย คอนโดคุณชเวห้อง VIP 2 ห้องตรงข้ามคุณชเวก็คือห้องเขานั่นแหละ อาหารนั่นคุณชเวก็สั่งผ่านเขาและที่สำคัญคนที่สั่งให้แม่บ้านมาเปลี่ยนผ้าปูที่นอนห้องคุณชเวก็คือเขา แล้วทำไมแดซองจะไม่รู้ล่ะว่าเกิดอะไรขึ้น หึหึ 

 

         “เอ๊ะ!?” 

 

          “อ่า..งั้นเที่ยงนี้คุณดาร่าว่างไหมครับ ไปทานข้าวกับผมไหม” 

 

         “ก็ดีค่ะ แต่คุณแดซองต้องเป็นเจ้ามือนะคะ” 

 

         “ได้เลยครับผม” 

  

Place: บ้านตระกูลชเว 

 

         “โอ้ย!! อกอีแป้นจะแตก นี่ขนาดขู่แล้วเชียวว่าจะริบบัตรเครดิตให้หมด” เสียงหญิงวัยกลางคนพูดขึ้นมาอย่างกลุ้มใจ 

 

         “ใจเย็นๆก่อนนะเธอ บางทีหนูจียงอาจจะมีธุระสำคัญก็ได้” ธุระสำคัญเหรอ หึ! มีที่ไหนกันล่ะ จียงนะจียง บอกแล้วว่าวันนี้มีนัดดูตัว ยังคิดจะเบี้ยว นางให้ฮยอนกนไปรับที่คอนโด แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของควอน จียงลูกชายตัวดีของเธอ แถมยังปิดเครื่องหนีอีก ให้มันได้อย่างนี้สิ 

 

         “หรือไม่ก็ไม่อยากหมั้นกับเจ้าซึงฮยอนเลยหนี” 

 

         “คุณพี่!!/คุณพ่อ!!” 

 

         “แกไปทำอะไรน้องไว้หรือเปล่าซึงฮยอน” 

 

         “เอ๋?” เป็นคุณนายควอนที่มีท่าทีสงสัย 

 

         “ก็วันก่อนน่ะ ลูกของฉันไปเจอหนูจียงโดยบังเอิญเข้าแล้วมีโอกาสได้คุยกันเรื่องหมั้น แต่ไม่รู้ไปคุยกันอีท่าไหน หนูจียงถึงหนีงานดูตัวไปอย่างนี้ เฮ้อ...” 

 

         “คุณแม่อย่าปลักปรำผมสิครับ วันก่อนก็เห็นดีๆอยู่ เรายังคุยเรื่อง‘หมั้น’กันตั้งนานสองนานแน่ะครับ” 

 

         “ใจเย็นๆก่อนนะคุณ ลูกคงไม่ได้หนีหรอก อาจจะมีธุระสำคัญก็ได้..ว่าแต่ทำไมไม่ลองถามยองเบดูล่ะ”คุณผู้ชายใหญ่ของตระกูลควอนเอ่ยปลอบภรรยาตน

 

         “อุ๊ย!จริงสิ” คุณนายควอนรีบหยิบโทรศัพท์โทรหาเพื่อนรักลูกชาย

 

         “ยองเบลูก...อย่างนั้นเหรอจ๊ะ..โอ๊ย!ขอบใจมากนะลูก...ใช่จ๊ะ..ก็นัดดูตัวนั่นแหละ..ได้จ่ะ” เสียงคุณนายชเวเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

 

         “ลูกอยู่กับยองเบจริงๆด้วยค่ะคุณ งั้นเดี๋ยวดิฉันบอกให้ฮยอนกนไปรับก่อนนะคะ”

 

         “เอ่อ..คุณป้าครับให้ผมไปรับน้องจียงเองดีกว่านะครับ”

 

         “เอาอย่างนั้นเหรอจ๊ะ...งั้นรบกวนด้วยน๊ะจ๊ะ ซึงฮยอน”

 

         “ไม่ต้องตามหรอกแดซอง เดี๋ยวชั้นไปเอง”

 

         “ครับ”

.

.

         *กริ้งงงง*

 

         ซึงฮยอนขมวดคิ้วกับเบอร์โทรศัพท์ที่ไม่คุ้น

 

         “สวัสดีครับ”

 

         “คุณชเว ผมทง ยองเบ”

 

         “คุณเอาคู่หมั้นผมไปไว้ไหน คุณชายทง!”ซึงฮยอนถามเสียงเย็น

 

         “ใจเย็นๆสิครับ ผมมีเรื่องบางอย่างจะถามคุณไม่งั้น ผมไม่บอกสถานที่ที่จียงอยู่หรอกนะครับ”

 

         “คุณป้าบอกผมแล้วว่าจียงอยู่กับคุณ”

 

         “จียงออกจากบ้านผมแต่เช้าแล้วครับ บอกว่าจะไป....”

 

         “ไปไหน!!!”

 

         “จุ๊ๆ ไม่เอาน่า ฟิวส์ขาดง่ายจังเลยนะครับ ก็บอกแล้วไงว่าตอบคำถามผมก่อนแล้วผมจะบอกว่าจียงอยู่ไหน”

 

         “คุณจะถามอะไร”

 

         “คุณจริงจังกับจียงแค่ไหนครับ จะรับหมั้นหรือปฏิเสธการหมั้น”

 

         “ถ้าผมไม่ตอบ..”

 

         “คุณก็ควานหาว่าที่คู่หมั้นคุณเอาคนเดียวเถอะครับ บอกไว้ก่อน จียงน่ะร้ายกว่าที่คุณคิดเยอะ ถ้าเค้าคิดจะหนีต่อให้เป็นคุณชายชเวก็ใช่ว่าจะหาเจอง่ายๆ”

 

         “ผมจะหมั้นกับควอน จียง ผมคงตอบคุณได้แค่นี้”

 

         “เฮ้อ..โอเคครับ จียงน่ะตอนนี้อยู่ที่สถานี xx กำลังจะไปบ้านพักตากอากาศที่เกาะเชจูน่ะ แย่จังนะครับไม่รู้ว่าจะไปทันหรือเปล่า ฮ่าๆ”

 

         “ร้ายนักนะ ทง ยองเบ”

 

         ซึงฮยอนสบถหลังจากวางสายจากยองเบ นี่กะถ่วงเวลาให้จียงอย่างนั้นเหรอ ต่อให้ควอน จียงจะยังบริสุทธิ์ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเรื่องของยองเบกับจียงจะปล่อยไปได้ เรื่องจูบที่ผับของทั้งคู่คืนนั้นแล้วไหนจะการที่จียงหนีเขาไปอยู่กับยองเบนั่นอีก นี่เขากำลังโดน 2 คนนั่นปั่นหัวหรือไงกัน

 

         ซึงฮยอนเหยียบคันเร่งจนมิด แม้จะไม่อยากไปตามที่ยองเบพูดแต่คงต้องลองเสี่ยงสักครั้งในเมื่อเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าร่างบางอยู่ที่ไหนและคิดอะไรอยู่ คำถามนั่น..เขาจริงจังกับจียงแค่ไหน...เขาก็ไม่รู้แต่ที่แน่ๆหลังจากคืนนั้นเขาคงปล่อยจียงไปไหนไม่ได้

 

         ซึงฮยอนตามจียงมาจนถึงสถานี xx ตาคมมองหาที่จอดรถก่อนจะเบิกตากว้าง นั่นมัน,,,ควอน จียง ไม่ผิดแน่ ร่างเล็กภายใต้ฮู้ดสีดำนั่น ไหนจะรองเท้าแบรนดังที่เจ้าตัวสวมอยู่ การแต่งตัวจัดจ้านแบบนี้...

 

         *ปิ้นๆปิ้นๆ*

 

         “จะบีบหาอะไรนักหนา ก็เดินอยู่ทางเท้านี่ไง ไม่ได้ขวางถนนซะหน่อย” ร่างเล็กบ่นออกไปอย่างใจคิด เมื่อเห็นรถยนต์คันหรูขับตามเขาอีกทั้งยังบีบแตรไล่เขาอยู่ข้างหลัง ทีแรกก็นึกว่าขวางอยู่เขาเลยหลบเข้าทางเท้า แต่เสียงแตรก็ยังดังอยู่ จนเขาเบียดตัวแทบจะหายมิดเข้าไปในกำแพงอยู่แล้วเนี่ย

 

         “นี่คุณ!!”จียงเบิกตากว้างเมื่อคนที่เขาคิดจะหนีเป็นคนที่ขับรถยนต์คันหรูนั่น วันนี้วันดูตัว ตอนแรกก็กะว่าจะไม่ปฏิเสธหรอก แต่เรื่องที่เกิดขึ้น เรื่องที่ร่างสูงหักหาญน้ำใจเขา เขาคงทำใจรักคนแบบนี้ไม่ได้แน่ๆ 

 

         “ขึ้นรถ คุณหนูควอน”

 

         “ผมไม่มีวันที่จะนั่งรถไปกับคนชั่วๆอย่างคุณ”

 

         “จุ๊ๆ ไม่เอาน่าเมียจ๋า พูดจาไม่น่ารักอย่างนี้กับผัว ผัวไม่ชอบนะครับ”

 

         “ใครเมียคุณ หยุดคำพูดต่ำๆของคุณเดี๋ยวนี้เลยนะ”

 

         “ก็คุณไง หรือต้องให้ผมทบทวนว่าทำไมเราถึงเป็นผัวเมียกันได้ ผมไม่เกี่ยงนะ ในรถก็ได้ เร้าใจดีออก”

 

         “ทุเรศที่สุด!”

 

         “คุณจะไปไหน”ร่างสูงก้าวลงจากรถไม่สนใจรถที่ตามมาข้างหลังก่อนจะลากตัวร่างเล็กไปขึ้นรถ

 

         “ผมบอกแล้วว่าผมไม่มีทางไปกับคุณ ผมจะให้ยองเบมารับ โอ๊ย!”

 

         “ผมบอกแล้วไงอยู่กับผม อย่าเรียกชื่อมัน! ไปขึ้นรถ!”

 

         “โอ๊ย! คุณ! ผมเจ็บ! ปล่อย!”ซึงฮยอนบีบแขนเล็กแน่นก่อนจะลากขึ้นรถได้สำเร็จ

 

         “นั่งดีๆ อย่าคิดลองดีกับผม!”

 

         จียงน้ำตาซึม ซึงฮยอนเหลือบมองคนข้างๆ เป็นระยะ ทำไงได้ก็เขาทนฟังไม่ได้ที่จียงจะพูดถึงทง ยองเบอะไรนั่นนี่แล้วนี่ยังไง รู้อยู่ว่ามีดูตัววันนี้แต่กลับหนีซะได้ ที่สำคัญเรื่องของเราก็เลยเถิดมาถึงขั้นนี้จะไม่ให้เขารับผิดชอบอะไรเลยหรือยังไง!!

 

         “คิดจะหนีไปไหน ควอน จียง” เป็นร่างสูงที่พูดทำลายความเงียบขึ้น จียงเกลียดนักกับดวงตาคมนั่นที่ดูเหมือนรู้ทันเขาซะทุกอย่าง

 

         “ไม่ได้จะไปไหน”จียงตอบเสียงเรียบ ใบหน้าเชิดขึ้นอย่างคนรั้น ไม่ยอมรับความผิดของตัวเอง

 

         “งั้นเหรอ แล้วไอ้เป้นั่น กับที่มาอยู่ที่สถานีนี้คืออะไรกันล่ะ” ร่างสูงเหลือบมองคนตัวเล็กที่นั่งหน้าเชิด กอดเป้นั่นอย่างเอ็นดู คิดอะไรเด็กๆ นี่คงคิดว่าหนีไปซักพักเมื่อพวกผู้ใหญ่ไม่เห็น หาไม่เจอ เดี๋ยวคงยกเลิกงานหมั้นเองน่ะสินะ

 

         “คิดอะไรแบบเด็กๆ รู้หรือเปล่าว่าคุณแม่นายเขาเป็นห่วง ที่สำคัญพวกผู้ใหญ่ก็รออยู่ ให้ผู้ใหญ่รออย่างนี้มันเหมาะสมแล้วเหรอ หืม?” ร่างสูงเอ่ยต่อเมื่อเห็นร่างเล็กเงียบไป

 

         “ผมไม่หมั้นกับคุณ”

 

         “คุณต้องหมั้นกับผมควอน จียง”

 

         “ไม่!”

 

         “หึ งั้นเรื่องของเรา คงต้องถึงหูผู้ใหญ่...”

 

         “นี่คุณ!!”

 

         “ครับ ว่าไงล่ะ” ซึงฮยอนที่ขับรถอยู่จับพวงมาลัยข้างเดียวหันมายกยิ้มร้ายใส่จียง

 

         “คะ..คุณ..มองทางสิ”

 

         “หึ ก็ทางมันไม่น่ามองนี่” ซึงฮยอนแกล้งคนตัวเล็กด้วยการขับรถไม่มองทาง มองแต่คนตัวเล็กนั่น เมื่อแกล้งคนตัวเล็กกลัวได้ ซึงฮยอนก็หันกลับมาขับปกติเหมือนเดิม

 

               รถยนต์คันหรูจอดอยู่หน้าคฤหาสน์ตระกูลชเว ซึงฮยอนลงรถอ้อมมาเปิดประตูให้คนตัวเล็ก ร่างสูงค้อมตัวลงกระซิบเสียงเบากับคนตัวเล็ก

 

         “อย่าลืมซะล่ะ ถ้าคุณปฏิเสธการหมั้นของเรา...เรื่องของเราคงต้องถึงหูผู้ใหญ่” หน้าคมลากผ่านแก้มบางอย่างจงใจ สูดกลิ่นหอมเย็นเข้าเต็มปอด ร่างเล็กชักสีหน้าไม่พอใจแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรลงรถปุ๊ปก็รีบสาวเท้าเข้าบ้านทันที ซึงฮยอนยกยิ้ม ยื่นกุญแจรถให้แดซองนำรถไปเก็บก่อนสาวเท้าตามคนตัวเล็กเข้าบ้าน

 

         “จียงลูก” คุณนายควอนทักขึ้น

 

         “สวัสดีครับทุกคน และขอโทษด้วยนะครับที่ให้รอ” จียงส่งยิ้มให้แม่ก่อนจะโค้งต่ำขอโทษผู้ใหญ่

 

         “เหลวไหลจริงเชียว!” คุณนายควอนเอ็ด

 

         “อย่าดุหนูจียงเลยซอนมี ไหนๆหนูจียงก็มาแล้ว มาๆ มานั่งตรงนี้ดีกว่าลูก”

 

         “ขอบคุณครับคุณป้า” จียงยิ้มหวานขอบคุณคุณนายชเวที่จัดแจงที่นั่งให้ 

 

ซึงฮยอนที่ก้าวเท้าตามมาทรุดนั่งลงข้างๆคนตัวเล็ก เรียกรอยยิ้มพึงใจจากพวกผู้ใหญ่ที่นั่งรอ

 

         “อุ๊ย! ป้าเป้อที่ไหนล่ะหนูจียง คนกันเองทั้งนั้นเรียกคุณแม่สิลูก”

 

         “อะ..เอ่อ...ครับคุณแม่”

 

         “เอาล่ะ ไหนๆก็มาพร้อมกันแล้วทานข้าวกันเถอะ มินจียกอาหารมาเสิร์ฟเลยนะ”

 

         “ค่ะ คุณนาย”

.

.

         “ซึงฮยอนตักปลาให้น้องสิลูก”

 

         “ซึงฮยอนจียงไม่ชอบผักน่ะลูก ตักกุ้งให้น้องดีกว่านะ”

 

         “จียงก็ตักยำให้พี่เขาด้วยสิลูก ดูสิพี่เขานั่งตั้งไกลจะตักถึงได้ยังไง” แล้วไงล่ะ ตักไม่ถึงก็ไม่ต้องกินสิ! แต่จียงปฏิเสธได้ที่ไหนกันล่ะ นอกจากทำตามน่ะ ตลอดเวลาที่ทานข้าวก็จะมีเสียงประกาศิตจากคุณนายทั้งสองคอยกำกับให้ตักนั่นตักนี่ให้เขาตลอดแล้วดูเหมือนร่างสูงจะเต็มใจเสียด้วยสิ ขนาดไม่มีใครบอกยังตักให้เขาเสียเต็มจาน ไม่รู้ต้องการแกล้งหรืออะไร

 

      “เอ่อ..ผมอิ่มแล้วล่ะครับ”

 

         “อะไรกัน พึ่งทานได้นิดเดียวเอง นี่ป้าให้แม่ครัวทำสุดฝีมือเลยนะหนูจียง”

 

         “ต้องขอโทษคุณป้า..เอ่อ..คุณแม่ด้วยครับ ผมอิ่มแล้วจริงๆ” จียงยิ้มแหย นั่งรอผู้ใหญ่ทานข้าวเงียบๆ

 

         “เอาล่ะ ในเมื่อทานข้าวอิ่มกันหมดแล้ว เราก็มาพูดเรื่องสำคัญกันซักที” ประมุขใหญ่ของตระกูลชเวเอ่ยขึ้นเรียกความสนใจจากคนทั้งโต๊ะ

 

         “ก็อย่างที่รู้ๆ จุดประสงค์ของเราวันนี้คืออยากให้เด็กทั้งสองเป็นฝั่งเป็นฝากันเสียที ตระกูลฉันกับตระกูลควอนก็รู้จักสนิทสนมทำธุรกิจด้วยกันมานาน แล้วทางตระกูลชเวก็ถูกใจหนูจียงนัก เลยอยากทาบทามมาเป็นสะใภ้บ้านฉันซะ ไม่ทราบว่าทางบ้านตระกูลควอนมีความเห็นว่ายังไง”

 

         “ทางเราก็ยินดีเหมือนกัน แต่คงเอาความคิดผู้ใหญ่อย่างเดียวไม่ได้เรื่องนี้คงต้องถามเด็กๆด้วย จียงว่าไงลูก” ประมุขตระกูลควอนเอ่ยต่อ

 

         “เอ่อ..ผมว่าถามทางฝ่ายนู้นก่อนดีกว่าไหมครับ”จียงบ่ายเบี่ยง บางทีซึงฮยอนอาจเปลี่ยนใจขึ้นมากระทันหันก็ได้

 

         “หนูจียงคงอาย ว่าไงล่ะตาเทมป์ ตกลงไหม”คุณนายชเวเอ่ยถาม

 

         “ตกลงครับ”

 

         “คุณชเว...” จียงเอ่ยเสียงแผ่ว

 

         “ตายแล้ว! คุณชเวอะไรกันล่ะ คนกันเองทั้งนั้นเรียกพี่เทมป์สิลูก”

 

         “พี่เทมป์?”

 

         “จ้ะ ชื่อเล่นของซึงฮยอนเขา ซึงฮยอนนี่จริงๆเลย เห็นเจอกันหลายรอบแล้วนี่ ทำไมไม่ให้น้องเรียกชื่อเล่นล่ะ”

 

         “จียงลูก ทางฝ่ายนู้นก็ตกลงแล้ว ลูกล่ะจ๊ะ คิดว่าไง”

 

         “.....”

 

         “จียงลูก” คุณนายควอนเรียกซ้ำเมื่อเห็นลูกชายตนเงียบไป

 

         “ผมไม่...”

 

         “คุณพ่อ คุณแม่ครับ”

 

         “หืม?? ว่าไงจ๊ะ”

 

         “คือผมกับน้องจียง..”

 

         “ตกลงครับ!!!”

 

         “ดีจังเลย”คุณนายชเวเอ่ยขึ้น

 

         “แล้วเมื่อกี้ ซึงฮยอนจะพูดอะไรเหรอลูก” คุณนายควอนถามขึ้น

 

         “อ่า เปล่าครับ ผมแค่จะบอกว่าก่อนหน้านั้นผมกับน้องจียงได้ตกลงกันแล้วครับว่าเราจะหมั้นกัน  ใช่ไหมครับคุณหนูควอน”คุณชเวยกยิ้ม เอ่ยอธิบายอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะกดเสียงต่ำถามคนตัวเล็ก

 

         “ครับ”  ร่างเล็กตอบรับอย่างเสียไม่ได้ ทั้งๆที่อยากจะลุกขึ้นมาด่าร่างสูงฉอดๆตามอารมณ์ที่พุ่งปรี๊ดตอนนี้จียงไม่ชอบให้ใครมาบังคับนี่ถ้าเป็นเวลาปรกติ จียงคงจะลุกขึ้นเหวี่ยงไม่สนใจหน้าพระอินทร์พระพรหมที่ไหน แต่ในเวลานี้ จียงไม่มีทางเลือก นอกจากเดินตามเกมส์ของร่างสูงเท่านั้น

 

         เรื่องนั้น……

 

         เรื่องอัปยศแบบนั้น....เขาจะให้ครอบครัวของเขารู้ไม่ได้

 

         “อย่างนั้นเหรอจ๊ะ ดีจัง นี่แม่ก็ยังเป็นห่วงกลัวแกไม่ถูกใจหนูจียง คราวก่อนแม่ล่ะแทบจะเป็นลม ชั้นล่ะกลัวจริ๊งๆว่าลูกชายคนเล็กของชั้นจะไปคว้าใครไม่รู้มาเป็นสะใภ้ชั้น” คุณนายชเวพูดอย่างดีใจไม่วายเหน็บลูกชายตัวเองพ่วงด้วย

 

         “ซึงฮยอนจ๊ะ แม่ฝากดูแลจียงด้วยนะลูก รายเนี้ย ดื้อเป็นที่หนึ่ง ทั้งรั้น ทั้งเอาแต่ใจ คงผิดที่แม่เองที่ส่งไปเรียนเมืองนอกตั้งแต่ยังเล็กยังน้อย เฮ้อ..ยังไงแม่ก็ฝากดูแลน้องด้วยนะจ๊ะ”

 

         “แม่อ้ะ!ผมไม่ใช่อย่างนั้นซะหน่อย” จียงค่อนขอดอย่างน่ารัก หน้ากลมแป้นอมลมทำปากยื่น เรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากพวกผู้ใหญ่ได้ดี

 

         “หึหึ สบายใจได้ครับคุณแม่ ผมจะดูแลคุณหนูควอนอย่างดีที่สุด”

 

         “เฮ้อ...นี่คงต้องมาเปลี่ยนสรรพนามกันใหม่หมดสินะ คนกันเองทั้งนั้น ซึงฮยอนเรียกป้าว่าแม่ด้วยกันนะจ๊ะ แล้วจียงก็เรียกซึงฮยอนว่าพี่เทมป์ ส่วนซึงฮยอนก็เรียกน้อง ว่าน้องจียงแล้วกันนะจ๊ะ ไหนลองเรียกให้แม่ดูสิลูก”

 

         “พี่เทมป์”จียงจ้องร่างสูงนิ่งกัดฟันเรียกชื่อชายหนุ่มอย่างไม่เต็มใจ

 

         “น้องจียง”ร่างสูงยกยิ้ม เรียกเสียงระรื่น อย่างกวนประสาท

 

         แม้จะดูแปลกๆ แต่เพียงเท่านี้ก็ทำเอาพวกผู้ใหญ่ยิ้มแก้มปริ จียงเงียบปล่อยพวกผู้ใหญ่คุยกันเรื่องงานหมั้น ทีแรกเขานึกว่าจะจัดแค่เงียบๆไม่เอิกเกริกแต่นี่อะไร ยิ่งฟังยิ่งดูไปกันใหญ่ แถลงข่าว? ประกาศงานหมั้น? ไปฝึกงานที่บริษัทของพี่เทมป์? อยู่ด้วยกันที่บ้านชเวเลยไหม?

 

         “เอ่อ...” จียงที่เงียบอยู่นานเอ่ยขึ้น

 

         “ว่าไงจ๊ะหนูจียง มีอะไรตรงไหนไม่ถูกใจหรือเปล่าบอกแม่ได้นะจ๊ะ” คุณหญิงชเวเอ่ยอย่างเอ็นดู

 

         “คือผมว่า..มันดูเอิกเกริกไปน่ะครับคุณแม่ ผมอยากให้หมั้นกันเงียบๆน่ะครับ คบหาดูใจกันไปก่อน ถูกใจไม่ถูกใจแล้วค่อยว่ากันอีกที”

 

         “อย่างนั้นเหรอจ๊ะ งั้นหมั้นกันเงียบๆก็ได้ แต่หมั้นกันเสร็จยังไงก็ต้องแถลงข่าวน๊ะจ๊ะ แล้วก็แม่อยากให้หนูจียงดูแลพี่เทมป์ด้วย ไหนๆก็เป็นคู่หมั้นกันแล้ว ลองมาฝึกงานกับพี่เทมป์ดีไหม”

 

         “พี่เทมป์เค้าคงไม่สะดวกมั้งครับ”

 

         “ว่าไงล่ะ ตาเทมป์สะดวกไหม?”

 

         “สะดวกสิครับ คู่หมั้นผมทั้งที ผมว่านอกจากฝึกงานแล้วลองให้เราอยู่ด้วยกันดูดีไหมครับจะได้ดูว่าเข้ากันได้หรือเปล่า” ซึงฮยอนยกยิ้มกวนประสาท จียงถลึงตาใส่ร่างสูง 

 

         “อื้ม เข้าท่านะ”

 

         “ผมว่าอย่าดีกว่านะครับ ผมกับพี่เทมป์พักอยู่คอนโดเดียวกันอยู่แล้วไม่ต้องอยู่ด้วยกันขนาดนั้นก็ได้มั้งครับ มันคงดูไม่ดีเท่าไหร่ นะครับคุณแม่” จียงพูดออดอ้อนคุณหญิงชเว

 

         “ก็ได้จ๊ะ เอาอย่างนั้นก็ได้” จียงถอนหายใจ กลัวจริงเชียวว่าต้องพักอยู่กับร่างสูงน่ะ ดวงตากลมมีแววสั่นระริก

 

         กว่าทั้งสองตระกูลจะตกลงกันได้ก็ปาไปเกือบ 4 ทุ่ม จียงขอที่บ้านกลับคอนโดอ้างว่าลืมของแล้วขี้เกียจกลับ ออดอ้อนอยู่ตั้งนานกว่าจะได้นอนคอนโด ไม่อยากอยู่บ้านเดี๋ยวได้โดนซักไซ้อีกว่าหายไปไหนมาก่อนดูตัว... 

.

.

Place:ชเวกรุ๊ป 

 

         จียงนั่งอยู่ในงานเลี้ยงครบรอบ 50 ปีของบริษัทชเวกรุ๊ปที่เขาได้รับเชิญมา คุณแม่ของซึงฮยอนบอกกับเขาว่าวันนี้จะเปิดตัวเขาในฐานะคู่หมั้นของซึงฮยอน จียงนั่งรอในมุมวีไอพีที่มองเห็นคนร่างสูงยืนคุยกับนักธุรกิจใหญ่หลายราย พอได้เห็นมุมจริงจังของคุณชเวแบบนี้ จียงก็อดชื่นชมไม่ได้ ซึงฮยอนตั้งใจจะพาเขาไปแนะนำกับนักธุรกิจทั้งหลาย แต่คุณแม่บอกยังไม่ถึงเวลาซึ่งนั่นก็ดีแล้วเพราะเขาเบื่อที่จะต้องปั้นหน้าว่าชอบกับคำพะเน้าพะนอเหล่านั้นเพื่อให้ได้ร่วมธุรกิจกัน 

 

         ร่างเล็กก้มลงมองแหวนเกลี้ยงทองคำขาวที่นิ้วนางข้างซ้ายแล้วถอนหายใจเมื่ออาทิตย์ก่อนเขากับซึงฮยอนได้หมั้นกันแล้วต่อหน้าผู้ใหญ่ ทีแรกจะเอาแหวนเพชรเม็ดเป้ง แต่เขาดันเป็นผู้ชายนี่สิ บอกขอแค่แหวนเกลี้ยงทองคำขาวก็พอกว่าจะเกลี้ยกล่อมผู้ใหญ่ฝั่งนู้นได้ก็นานเชียวล่ะ 

 

         เรื่องนี้มีแต่คนสนิทเท่านั้นที่รู้และก็เป็นครั้งแรกที่เขาได้เจอพี่ชายคนโตของตระกูลชเวที่เขาร่ำลือถึงความโหดของบุคคลคนๆนี้ แต่แปลก ชเว ดองวุค คนนี้กลับเข้ากันกับเขาได้อย่างไม่น่าเชื่อ แถมยังสอนอะไรแปลกๆให้เขาอีก ไหนจะของฝากรับขวัญนั่น...เสื้อตัวโคร่งที่ใส่ทีหล่นจากไหล่แทบจะโชว์ทั้งตัวนั่น ทำเอาจียงทำหน้าแทบไม่ถูกส่วนอิม แทบินสามีพี่ดองวุคก็ใช่ย่อยนั่งหัวเราะเขากับพี่ดองวุคอยู่นานสองนานไม่รู้จะหัวเราะอะไรนักหนา 

 

         พี่เท็ดดี้กับพี่เบ็คกี้คู่รักคู่กัดเพื่อนสนิทพี่แทบินก็ไม่ว่างไปดูที่ดินเปิดเพนชั่นที่เกาะเชจู 

 

         ส่วนพี่สาวคนรองตระกูลชเว ชเว เฮยุนกับสามีที่ไม่ได้มาร่วมงานเพราะติดประชุมกับลูกค้าใหญ่ที่เปิดสาขาใหม่ในบาหลีก็ Video Conference มาอวยพรกันเลยทีเดียว  

 

         ส่วนฝั่งจียงก็ไม่ได้เชิญใครมากมีเพื่อนสนิทอยู่ไม่กี่คนชวนยองเบไปแล้ว แต่ยองเบดันติดธุระสำคัญเลยมาไม่ได้ มีแค่คยองอิลกับซึงโฮที่มาร่วมอวยพร และที่สำคัญทั้งสองสนิทกับพี่ดองวุคและพี่แทบินอย่างรวดเร็วยังกับรู้จักกันมาก่อนอย่างนั้นแหละ ส่วนผู้ใหญ่ก็มาพร้อมหมด แม้คนจะไม่มากแต่บรรยากาศก็เป็นไปอย่างชื่นมื่น แต่ถ้าถามความสัมพันธ์เขากับซึงฮยอนมันก็แค่ดีขึ้นในระดับหนึ่งแต่ก็ไม่ได้มากมายนัก แค่คุยกันได้ดีขึ้น 

 

         “น้องจียงเหนื่อยไหม” ซึงฮยอนเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นหน้าขาวนวลของคู่หมั้นผุดเหงื่อเม็ดเป้งที่หน้าหน้าสวย 

 

         “ผมสบายดี”จียงตอบเสียงเรียบ 

 

         “เอาน้ำไหม หืม?”ซึงฮยอนถามต่อนึกห่วงคนตัวเล็ก ก็วันนี้นอกจากจะหมั้นกันตอนเช้าตอนเย็นยังมีปาร์ตี้บาร์บีคิวกัน และคนตัวเล็กนี่แหละที่ถูกพี่ชายของเขา ลากไปลากมาในงานเพื่อทำบาร์บีคิวให้เขาน่ะ 

 

         “ไม่ ขอบคุณ” จียงลุกหนีไปหาพี่ดองวุค ซึงฮยอนถอนหายใจมองตามคนร่างเล็ก อย่างน้อยก็คุยกับเขาดีขึ้น…จียงผละออกจากความคิดเมื่อได้ยินนักข่าวที่นั่งโต๊ะหน้าเวทีตะโกนขึ้นมา 

 

         “นั่น คุณฮยอนอา” 

 

         เพียงแค่ได้ยินชื่อนั้นนักข่าวก็กรูกันเข้าไปสัมภาษณ์นักร้องสาวสุดเซ็กซี่ที่เคยเป็นข่าวกับคุณชเวเมื่อ 2 เดือนก่อน วันนี้นักข่าวมากันเยอะเพราะทางชเวกรุ๊ปปล่อยข่าวว่าจะเปิดตัวคู่หมั้นของลูกชายคนสุดท้อง ซึ่งไม่มีใครรู้ว่าคู่หมั้นของคุณชเวนั้นเป็นใคร เลยได้แต่เดาสุ่มๆไปว่าคงเป็นหนึ่งในสาวที่คุณชเวเคยควงอยู่ 

 

         “คุณฮยอนอาไม่ทราบว่าเป็นคุณฮยอนอาหรือเปล่าครับที่ว่าเป็นว่าที่คู่หมั้นคุณชเวน่ะครับ” 

 

         “อุ๊ย!เรื่องนี้ฮยอนอาก็ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ ทางนู้นก็ยังไม่เห็นพูดว่าอะไร” จียงแค่นยิ้ม ก็คู่หมั้นคุณชเวนั่งหัวโด่อยู่เนี่ย  

 

         “แล้วเรื่องที่ว่าคุณชเวกับคุณฮยอนอาไปดินเนอร์ด้วยกันจริงเท็จแค่ไหนกันครับ” 

 

         “ก็แค่ดินเนอร์กันน่ะค่ะ” 

 

         “งั้นคุณฮยอนอาก็มีสิทธิ์เป็นคู่หมั้นของคุณชเวสินะครับ” 

 

         “คือ..ให้ฝ่ายหญิงพูดคงไม่ดีเท่าไหร่มั้งคะ เอาเป็นว่ารอฝ่ายนู้นมาพูดเองดีกว่าค่ะ ขอตัวนะคะ” 

 

         “นั่นคุณลอล่า”นักข่าวหลายช่องผละจากนักร้องสาวไปสัมภาษณ์นางแบบดังที่เคยมีข่าวกับคุณชเวเช่นกันทำเอาฮยอนอาถึงกับหน้าเสียแต่ทำอะไรไม่ได้ 

 

         “คุณลอล่าทราบเรื่องคู่หมั้นของคุณชเวมั้ยคะ” 

 

         “อุ๊ย! ให้ฝ่ายหญิงพูดคงไม่ดีมั้งคะ”นางแบบสาวตอบอย่างมีจริตจะกร้านพร้อมหันไปจิกตาใส่นักร้องสาว 

 

         “เอ๊ะ! งั้นเป็นคุณลอล่าเองหรอกเหรอคะ” 

 

         “เอ่อ..ลอล่าขอตัวนะคะ พอดีต้องไปหาคุณชเวน่ะค่ะ” 

 

          “คุณลอล่าครับ เดี๋ยวสิครับ คุณลอล่า” 

 

         “คุณลอล่า” 

 

         “คุณชเวขา....”นางแบบสาวก้าวฉับๆอย่างมาดมั่นไปหาร่างสูงที่กำลังคุยกับอดีตนักการเมืองชื่อดังอยู่ 

 

         “ลอล่า!กรุณารักษามารยาทด้วย” ซึงฮยอนหันมาพูดเสียงเรียบอย่างไม่รักษาหน้านางแบบสาว ตาคมตวัดไปหาบอดี้การ์ดคนสนิทหวังให้แดซองลากคนไร้มารยาทออกไป แต่ก็ต้องชะงักไว้เมื่อเสียงพิธีกรดังขึ้น 

 

         “สวัสดีครับทุกท่านตอนนี้คุณนายชเวก็ได้เดินทางมาถึงภายในงานแล้วนะครับ เชิญท่านผู้มีเกียรติทั้งหลาย ปรบมือต้อนรับคุณนายชเวครับ” เสียงพิธีกรดังขึ้นเรียกความสนใจจากบรรดาแขกทั้งหลายภายในงาน นักข่าวละจากสัมภาษณ์มาถ่ายรูปคุณนายชเวที่เดินขึ้นเวทีอย่างสง่างาม 

 

         “สวัสดีท่านผู้มีเกียรติทุกท่าน วันนี้นอกจากจะมีข่าวดีที่บริษัทชเวกรุ๊ปครบรอบ 50 ปีและที่สำคัญทำกำไรในไตรมาสนี้ได้ถึง 3 เท่าซึ่งมากเป็นประวัติการณ์โดยฝีมือลูกชายคนสุดท้องของดิฉันคือชเว ซึงฮยอน แต่มีเรื่องที่สำคัญกว่านั้นที่ทางเราได้เชิญสื่อมวลชนทุกท่านมาร่วมงานเยอะกว่าปีไหนๆ เพราะดิฉันต้องการจะประกาศว่า ตอนนี้ลูกชายของดิฉันชเว ซึงฮยอนได้หมั้นหมายกับ ควอนจียง ลูกชายคนเล็กของตระกูลควอนที่สนิทสนมกันมานานกับตระกูลชเวเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ดิฉันจึงอยากประกาศข่าวดีให้ทุกท่านทราบมา ณ ที่นี้” เกิดเสียงฮือฮาขึ้นหลังจากคุณนายชเวประกาศเสร็จ 

 

         “กรี๊ด!! ไม่จริง!!” เสียงกรี๊ดที่ดังขึ้นเรียกความสนใจของทุกคนให้หันไปมอง 

 

         “คุณลอล่า” นักข่าวพึมพัมก่อนรีบถ่ายรูป 

 

         “แกใช่มั้ยควอน จียง เพี๊ยะ!!” ลอล่าผละจากซึงฮยอนมุ่งตรงทำร้ายร่างบางที่มีสปอร์ตไลท์ฉายส่องนั่น 

 

         “แชะ แชะ แชะ..” ช่างภาพรีบรัวช็อตเด็ดที่นางแบบสาวปรี่เข้าไปตบคู่หมั้นของคุณชเว หวังจะเรียกเงินจากข่าวฉาวนี่ 

 

         “หนูจียง/จียง!!!” คุณหญิงชเวกับซึงฮยอนอุทานออกมาพร้อมกัน เมื่อเห็นร่างเล็กร่วงเผาะลงกับพื้นหลังจากที่นางแบบสาวตวัดมือเรียวใส่ ซึงฮยอนรีบวิ่งเข้ามาประคองคู่หมั้นตน จียงถึงกับช็อคชั่วครู่เหมือนเหตุการณ์ซ้ำซ้อนขึ้นมาอีก แต่มันผ่านมา 2 ปีแล้วจียงเข้มแข็งขึ้นมากและเขาก็รู้วิธีรับมือที่ดี จียงเลือกที่จะเป็นนางเอก 

 

         “หยุดเดี๋ยวนี้!!”ซึงฮยอนตวาดลั่นเมื่อเห็นนางแบบสาวปรี่จะเข้าทำร้ายร่างบางอีก 

 

         “ไม่!ลอล่าไม่หยุด กรี๊ด!! พี่ซึงฮยอนโดนมันปล้ำใช่มั้ย ยอมมันทำไมคะ? ลอล่าก็เป็นเมียคุณนะคะ ทำไมไม่เป็นลอล่าที่ได้หมั้นกับคุณ”ลอล่าที่พุ่งตรงเข้าหาจียงแต่โดนซึงฮยอนสกัดจึงได้แต่ทุบตีตัดพ้อร่างสูง ทำไมกันนางกับซึงฮยอนควงกันมานานแม้จะ ควงๆเลิกๆ แต่ก็ถือว่าเป็นคู่ขาที่นานที่สุด แต่นังเด็กนี่เป็นใครกัน มาจากไหนอยู่ๆก็ได้หมั้นกับคุณชายเชวแล้ว 

 

         “หุบปาก!!!” ซึงฮยอนตะคอกด้วยความโกรธเมื่อเห็นร่างบางก้มหน้ากำชายเสื้อสูทแน่น ทำเอาซึงฮยอนใจคอไม่ดี แค่นี้ร่างเล็กก็เกลียดเขามากพอแล้ว ความสัมพันธ์ของพวกเขากำลังดีขึ้น แต่ตอนนี้คู่ขาคนเก่าของเขากำลังทำให้มันตกต่ำลง 

 

         “แดซอง!!” 

 

         “ครับคุณนาย” 

 

         “พาผู้หญิงชั้นต่ำคนนี้ออกไปที!”คุณหญิงชเวสั่งหลังจากที่รีบวิ่งลงมาจากบนเวทีเพื่อมาดูว่าที่ลูกสะใภ้ตน 

 

         “กรี๊ด!! ไม่!ปล่อยชั้น ปล่อยช้านนนน” 

 

         “หนูจียงเจ็บตรงไหนหรือเปล่าลูก” คุณนายชเวช้อนดวงหน้าหวานของว่าที่ลูกสะใภ้ตนขึ้น 

 

         “ฮึก...มะ..ไม่ครับ..ฮึก..” ร่างเล็กน้ำตาร่วงเผาะ หยาดน้ำใสไหลผ่านดวงหน้าหวาน ทำเอาทุกคนครางฮืออย่างสงสาร จียงน่ารัก ใครเห็นก็เอ็นดูในความน่ารักความรั้นนั่น แล้วนี่มาร้องไห้ ใครล่ะจะไม่สงสาร ไม่ใจอ่อนยวบบ้าง 

 

         “โถ...คนดีของแม่” ซึงฮยอนมองคนร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนแม่เขาอย่างเห็นใจก็น่าตกใจอยู่หรอกลอล่ายังกับยักษ์ยังกับมารมุ่งตรงมาทำร้าย ทีแรกเขาคิดว่าร่างเล็กแค่ตกใจแต่ไม่คิดว่าจะร้องไห้ถึงขนาดนี้ 

 

         “ดิฉันขอประกาศแต่นี้เลยนะคะ ลูกสะใภ้ดิฉันมีเพียงคนเดียว คือหนูควอน จียงคนนี้ คนอื่น...ดิฉันไม่รับเป็นสะใภ้ตระกูลชเวให้เสื่อมเสียชื่อเสียงหรอกค่ะ!!” คุณนายชเวพูดดังลั่นด้วยความโกรธ ตวัดสายตาคมๆนั่นมองคู่ขาลูกชายตัวเองรอบงาน นางเห็นคู่ขาหลายคนของลูกชายตนมาร่วมงาน นางไม่ได้ว่าอะไรเพราะอย่างน้อยพวกนี้ก็เป็นดารา นางแบบไม่ก็ลูกสาวไฮโซที่จะช่วยสร้างกระแสให้บริษัทลูกของนางไม่ต้องเหนื่อยแผนกการตลาดมาก แต่การที่ผู้หญิงพวกนี้มาทำกับหนูจียงที่นางแสนเอ็นดูนั้นก็ทำเอานางทนไม่ได้เหมือนกัน 

 

         “พะ..พี่ๆนักข่าวครับ ผมขอร้องนะครับ ฮึก...อย่าทำข่าวคุณลอล่าเลยนะครับ” 

 

         “ทำไมล่ะครับ” ช่างภาพช่องดังถามขึ้น 

 

         “คุณลอล่าเธอเป็นนางแบบ..ถ้ามีข่าวเสียหายเธอคง..ฮึก...เธอคงเสียใจแย่” 

 

         “แต่คุณหนูควอนเป็นผู้ถูกกระทำนะครับ” 

 

         “ผมเข้าใจครับ..ฮึก..ผมมาทีหลัง..” ช่างภาพครางฮือ สงสารคุณหนูควอนจับใจ ก็พวกช่างภาพพวกนี้ก็เห็นคุณหนูควอนวันแรกที่สถานสงเคราะห์ด้วยเช่นกัน ภาพควอน จียงในวันนั้นทำเอาร่างเล็กดูเป็นคนดี เสียสละไปในถนัดตาหากเทียบกับนางแบบสาวลอล่าที่ใช้เต้าไต่เข้าวงการนั่น 

 

         “พวกผมคงปล่อยไปไม่ได้หรอกครับ ข่าวนี้หากพวกผมเขียนรับรองคุณจียงไม่เสียหายแน่นอน”

 

         “ให้ข่าวพวกผมเถอะครับ รับรองยอดพุ่งแน่ แล้วไม่ก้าวก่ายคุณจียงแน่ครับ”

 

         “ใช่ค่ะ ให้ดิฉันทำข่าวเถอะค่ะ คันไม้คันมือมานานแล้วกับผู้หญิงคนนี้” ร่างเล็กยิ้มร้ายก่อนจะปรับสีหน้าเป็นหน้าสงสารเหมือนเดิม เมื่อเห็นว่าพูดไปก็ไร้ประโยชน์ที่จะห้าม

 

         “ผมคงห้ามพวกพี่ไม่ได้สินะครับ งั้นก็แล้วแต่พี่ๆเถอะครับ ฮึก..ผมไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก..พี่เทมป์ครับ..จียงเหนื่อยจังเลยครับ พาผมไปพักทีนะครับ..ฮึก..”ร่างเล็กจึงหันไปอ้อนวอนขอคุณชเวไปพักหน่อยทำเอาร่างสูงใจอ่อนยวบ

 

         ภาพคุณชเวพะเน้าพะนอคู่หมั้นทำเอาพวกนักข่าวที่เกลียดนางแบบสาวลอล่า พาลเกลียดเยอะกว่าเดิมด้วยเข้าใจว่าทั้งคู่เป็นผู้ถูกกระทำ ร่างสูงพาร่างบางไปพักที่ห้องสวีทสุดหรูชั้นบนสุดของโรงแรม ก่อนจะขอตัวไปรับแขกต่อ ส่วนคุณนายชเวก็รับหน้าแขกผู้ใหญ่หลังจากเกิดเรื่องเมื่อกี้ขึ้น

 

         *กริ้ง*

 

         เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น จียงยกยิ้มรีบกดรับเมื่อเห็นเบอร์ที่โชว์อยู่

 

         “นี่แกคิดทำอะไรอยู่จียง”

 

         “ยองเบ..กลับมาเกาหลีแล้วเหรอ”ร่างบางพูดเสียงใสไม่มีเค้าแววคนน่าสงสารเมื่อกี้ซักนิด

 

         “อืม..อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง นักข่าวพูดให้แซ่ด คุณหนูควอนน่าสงสารอย่างนั้น น่าสงสารอย่างนี้ ยัยลอล่าต้องรู้จักเข็ดซะมั่ง ดีนะที่ได้ข่าวนี้มา..แกคิดว่าไงล่ะ”

 

         “ก็...ยัยล่อล่าอะไรนั่นคิดจะเล่นกับใครไม่เล่นมาเล่นกับคุณหนูควอนน่ะสิ”

 

         “หึ..ว่าแล้วเชียว นี่ชั้นควรสงสารใครดีระหว่างคู่หมั้นสุดหล่อของแก กับนักข่าวที่ตามมารยาคุณหนูควอนไม่ทันดี”

 

         “แกอยู่ไหนเนี่ย..ทำไมรู้ดีจัง”

 

         “ในงานเนี่ยแหละ! คู่หมั้นแกดูกังวลนะ นี่ถ้ารู้ว่ามันเป็นแค่มารยาแกเนี่ยจะเป็นยังไงวะ ฮ่าๆ”

 

         “นี่ชั้นเกลียดแกจริงๆ ยองเบ”จียงหมายถึงเกลียดยองเบที่รู้ทันเขาไปซะทุกอย่าง

 

         “ฮ่าๆ ละครวันนี้สนุกดีว่ะ แสบจริงนะควอน จียง” ยองเบวางสายไปแล้ว พร้อมคำพูดถากถางนั่น

 

         หึ!ลอล่าก็ลอล่าเถอะ เธอยับแน่! ร่างเล็กยกยิ้มร้าย หนังสือพิมพ์พรุ่งนี้...จะพาดหัวข่าวว่ายังไงบ้างน๊า... คิกคิก

.

.

 

ในมุมหนึ่งของงาน 

 

               หนุ่มร่างสันทัดหน้าคมที่ถือเครื่องดื่มสีสวยในมือยืนอยู่กับหญิงวัยกลางคนที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่เงียบๆ ยกยิ้มน้อยๆกับความแสบสันต์ของลูกชายตัวเอง เลี้ยงมาแต่อ้อนแต่ออกทำไมนางจะไม่รู้อันไหนเฟคอันไหนจริง

 

         “ว่าที่ลูกเขยคนนี้ของคุณแม่ ผมขอทดสอบได้หรือเปล่าครับ”

 

         “ได้สิจ๊ะ แต่อย่าแรงนักล่ะ คนนี้แม่ปลื้มมม..”

 

         “ฮ่าๆ ครับๆ ไม่ต้องห่วงครับคุณแม่” ยองเบยิ้มร้าย นายกับฉันต้องเจอกันสักตั้ง ซึงฮยอน คนที่จะมาดูแลเพื่อนเขาจะต้องเป็นคนที่เขามั่นใจว่าจะไม่ทำเพื่อนรักของเขาเจ็บอีก แค่นี้จียงก็บอบช้ำมามากพอแล้ว

 

--------- 

จียงใสๆ ไม่มีจริงนะคะ 555 

--------- 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว