ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 6 In the past

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 368

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ม.ค. 2563 17:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 6 In the past
แบบอักษร

Chapter 6 

In the past 

          จียงลืมตาขึ้นมาในวันใหม่ กระพริบตามองเพดาน ไม่คุ้น...ร่างเล็กขมวดคิ้ว..เขาไม่คุ้นกับที่นี้เลย...ปวดกระบอกตาไปหมด หัวก็เต้นตุบๆแทบระเบิด ร่างเล็กขยับกายลุก 

 

         “อ้ะ..” ความปวดร้าวจากช่วงล่างแล่นริ้วขึ้นมา จียงคิดทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้น หยาดน้ำตาใสหลั่งรินกระทบแก้มนวล มันคือความจริงสินะ ความจริงที่โหดร้าย ไม่ใช่แค่ฝันร้าย จียงอยากจะกลับไปนอนใหม่แล้วหวังว่าตื่นขึ้นมามันจะเป็นแค่ฝันร้ายเท่านั้น 

 

         “คุณ..ตื่นแล้ว” ร่างสูงเปิดประตูออกมาจากห้องน้ำเจอร่างเล็กนั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนเตียง ก็รีบเดินเข้าหาด้วยความดีใจ แต่ยังไม่ทันทีจะได้ก้าวเข้าหา 

 

         “เพล้ง!” ร่างเล็กก็ขว้างแจกันสวยที่วางอยู่ที่โต๊ะข้างเตียงนอนเข้าใส่ 

 

         “อย่าเข้ามาใกล้ชั้นนะ..ฮือ...อย่าเข้ามา...ออกไป!!” ร่างเล็กขดตัวกอดตัวเองไว้บนเตียงอย่างน่าสงสาร ไม่สนความเจ็บปวดที่อยู่เบื้องล่าง ความน่ากลัวของคนร่างสูงหลอกหลอนเขา ร่างสูงสะท้านในอกนึกสงสารร่างบางนัก แต่จะโทษใครไม่ได้ก็ตัวเขาเองน่ะแหละที่ทำให้เป็นแบบนี้ 

 

         “ออกไป๊!!! ฮือ...ฮึก..” ซึงฮยอนไม่สนใจเสียงไล่ เดินดุ่มก้าวเข้ามากอดร่างบาง จียงดิ้นรนจากออกจากอ้อมแขนแกร่งนั่น ตีซึงฮยอนปัดป่ายไปทั่ว 

 

         “เพี๊ยะ!!” มือเล็กที่พลาดไปโดนหน้าคมสะบัดไปตามแรงของมือบาง ทุกสรรพสิ่งเงียบงัน จียงชะงัก ซึงฮยอนหันกลับมามองร่างเล็ก 

 

         “เรื่องเมื่อคืน...” 

 

         “อย่าพูด!...ผมไม่อยากได้ยิน!..ฮือ...อย่าแม้แต่จะพูดให้ใครฟัง...ฮึก...ผมขอร้อง...อย่าให้ใครรู้เรื่องของเรา” ยังไม่ทันที่ซึงฮยอนจะพูดจบจียงก็พูดแทรกขึ้นมา จับแขนร่างสูง ดวงตาช้ำแต่ยังสวยหวาน ช้อนตาขึ้นมอง ซึงฮยอนใจสะท้าน ทำไมกัน..คนที่ร่วมรักส่วนใหญ่ของเขาพร้อมที่จะป่าวประกาศว่ามีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเขา แต่กับคนตรงหน้าที่เขาอยากประกาศเหลือเกินว่าเขาเป็นเจ้าของร่างบอบบางนี้ กลับเป็นฝ่ายขอร้องให้เขาเก็บเรื่องนี้ไว้ 

 

         “ทำไม?” 

 

         “ฮึก..ผมจะคิดซะว่าเรื่องนี้มันไม่เคยเกิดขึ้น คุณก็เหมือนกัน ลืมมันไปซะ! งานหมั้นของเรามันจะไม่มีทางเกิดขะ..โอ๊ย!!” ซึงฮยอนบีบแขนเล็ก กล้าพูดได้ยังไง ว่าให้ลืม เขาจะลืมได้ยังไงว่าร่างเล็กตรงหน้าบอบบางแค่ไหน กลิ่นกายอ่อนหวานหอมแค่ไหน จูบนั่นรัญจวนแค่ไหน ไม่มีทาง! 

 

         “งานหมั้นของเราจะต้องเกิดขึ้นอย่างแน่นอน เตรียมใจไว้เลยควอน จียง”ซึงฮยอนพูดเสียงเข้ม 

 

         “ปล่อย” จียงดิ้นขลุกขลัก บิดแขนให้ร่างสูงปล่อย มือที่บีบแขนร่างเล็กราวกับคีมเหล็กไม่มีวี่แววว่าจะปล่อยเลย 

 

         “อย่าคิดลองดีกับผม คุณก็รู้ว่าผมทำอะไรได้บ้างหากคุณคิดจะลองดี” ร่างบางนิ่งเงียบ แค่คิดน้ำตาที่เหือดแห้งก็รื้นขึ้นมาใหม่ 

 

         “อยู่นิ่งๆ ไม่ต้องไปไหน อยู่บนเตียงนี่แหละ เดี๋ยวผมจะให้แม่บ้านเอาอาหารขึ้นมาให้” เมื่อเห็นร่างเล็กนิ่งเงียบไม่ต่อสู้ ร่างสูงจึงค่อยๆปล่อยมือ ก่อนจะกดโทรศัพท์หาแม่บ้านให้นำอาหารขึ้นมาเสริฟ

 

         “โอ้ย!” ร่างสูงกดวางโทรศัพท์รีบหันมาตามเสียง เห็นร่างบางกองอยู่กับพื้นข้างเตียงพร้อมผ้าห่มที่เปื้อนคราบคาวรักของพวกเขา

 

         “จียง! คิดจะไปไหน บอกแล้วไงว่าอย่าคิดลองดี” ร่างสูงถามเสียงเข้ม

 

         “ผะ..ผม..ขออาบน้ำได้ไหม..ผมไม่..เอ่อ..ผมไม่สบายตัว” ร่างบางพูดอ้อมแอ้ม รู้ว่าขัดขืนไปก็เท่านั้นสิ่งที่ทำได้คือยอมรับชะตากรรมที่เกิดขึ้นในเมื่อมันหวนกลับไปแก้ไขสิ่งใดไม่ได้แล้วเหมือนอดีตที่ผ่านมา

 

         “แล้วเดินไหวหรือไง หืม?” ร่างสูงอ่อนลงเมื่อเห็นร่างเล็กมีท่าทีอ่อนลงเมื่อเห็นร่างบางไม่ตอบซึงฮยอนจึงถือวิสาสะอุ้มร่างบางนี่เข้าห้องน้ำเอง จียงตัวเบาหวิวราวกับปุยนุ่น เดี๋ยวเถอะเดี๋ยวจะขุนให้อ้วนทีเดียว ซึงฮยอนวางจียงลงจากุชชี่ของเขา เปิดน้ำอุ่น จุ่มแขนวัดอุณภูมิที่คิดว่าจะทำให้ร่างเล็กสบายตัว

 

         “ผะ..ผม..ขอผมได้อยู่กับตัวเอง...ซักพัก..ผมยังสับสนอยู่..ผมขอร้อง..” จียงพูดเมื่อเห็นซึงฮยอนวัดอุณภูมิน้ำเสร็จเขาขอเวลาทบทวนตัวเอง ทุกสิ่งเกิดขึ้นเร็วนักจนไม่น่าเชื่อ

 

         “ก็ได้ เสร็จแล้วค่อยเรียกผมแล้วกันนะ” ซึงฮยอนถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะตอบตกลงเมื่อเห็นจียงพูดขอร้องอย่างน่าสงสาร

 

         จียงนอนแช่น้ำหลับตานิ่ง..นี่เขาต้องกลับมาวังวนนี้อีกแล้วงั้นเหรอ...วังวันแห่งความรักที่ยากจะเป็นไปได้

 

 

ย้อนกลับไปเมื่อ 2 ปีก่อน

Place: คอนโดหรูใจกลางลอนดอน 

 

         *ติ่ง ต่อง* 

 

         “พี่ฮยอกซู คิดถึงที่สุดเล้ยยย ไหนว่ามีเดินแบบที่ปารีส 3 วันไงล่ะครับ ไหงไปวันเดียวซะล่ะ” ร่างเล็กเปิดประตูให้คนตัวสูงเข้ามาในห้อง 

 

         ลี ฮยอกซู นายแบบหนุ่มที่เป็นที่จับตามมอง ณ ขณะนี้ รักแรกของจียง เมื่อครั้งที่จียงโดนควอน ดามี พี่สาวของตัวเองบังคับไปดูงานเดินแบบแบรนเสื้อของตัวเอง จียงออกแบบแบรนด์ชุดตัวเองก็จริงแต่ไม่เคยไปงานเดินแบบสักครั้ง เขาไม่อยากไปยุ่งวุ่นวายมากนัก สิ่งที่เขารักไม่ใช่เดินแบบ แต่เป็นการออกแบบเสื้อมากกว่า เขาจึงเลือกมาเรียนต่อแฟชั่นดีไซน์ที่ลอนดอนแบบนี้ และนั่นเป็นครั้งแรกที่เขาและลี ฮยอกซูได้พบกัน ทีแรกเขาแค่สะดุดตาในความโดดเด่น แต่หลังจากนั้น...หลังจากที่ได้คุยกัน จึงรู้ว่า เรา ชอบหลายๆอย่างเหมือนๆกันมารู้ตัวอีกทีก็คบกันเสียแล้ว แต่อาจเพราะจียงเป็นคนดี มองโลกในแง่ดีเกินไปหรือเปล่า เมื่อเรื่องที่คิดว่าเป็นเรื่องของคน 2 คนมันกลับไม่ใช่แค่ 2 แต่เป็น 3 ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ลี ฮยอกซู แต่งงานแล้ว!! แต่งโดยที่เขาไม่รู้ แต่งโดยที่เขากลายเป็นคนโง่ให้ลี ฮยอกซูหลอกใช้เป็นบันไดก้าวเข้าสู่วงการนายแบบ  

 

               เรื่องใดที่คุณหนูควอนเอ่ยปาก ล้วนเป็นเรื่องที่เป็นไปได้ทั้งสิ้น รวมถึงเรื่องที่ทำให้ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งกลายเป็นนายแบบเช่นกัน ไม่มีใครรู้เบื้องลึกเบื้องหลัง

 

เขากับลี ฮยอกซูคบกันแบบลับๆ ทุกครั้งที่เขาเอ่ยปากขอให้ความรักครั้งนี้ของเขาเปิดตัว ลี ฮยอกซูจะบ่ายเบี่ยงทุกครั้ง และจียงก็ยอมทุกครั้งเพราะคำหวานของคนร่างสูงนั่น

 

         “ก็ทนคิดถึงจียงไม่ไหวนิครับ รีบเข้าห้องเถอะครับ เดี๋ยวใครมาเห็น”

 

         “ทำไมล่ะครับ ก็เราเป็นคู่รักกัน ใครจะเห็นก็ช่างปะไร”จียงค่อนขอด

 

         “ก็พี่ไม่อยากให้น้องจียงเสียหายนี่ ฟอด~” ร่างสูงหยอดคำหวานพร้อมหอมแก้มคนตัวเล็ก

 

         “ก็ได้ครับ รีบเข้ามาสิครับ” จียงหน้าเห่อแดง รีบเรียกร่างสูงเข้าห้อง ลี ฮยอกซูมาหาเขาเป็นบางครั้งยามที่ว่างงาน จียงไม่เคยก้าวก่ายงานของฮยอกซู และเขาก็ค่อนข้างยุ่งกับการเรียนอีกด้วยโปรเจคแต่ละตอนที่อาจารย์ให้มาล้วนยากๆและท้าทายความสามารถทั้งนั้น

 

         “พี่ฮยอกซู ทานอะไรมาหรือยัง ผมทำให้ทานไหม?”จียงรีบเดินเข้าครัวทำอาหารให้ร่างสูง

 

         “ดีจังเลยยย ได้คนรักดีเนี่ย” ฮยอกซูเดินตามไปกอด

 

         “เพี๊ยะ!”จียงตีแขนร่างสูงเบาๆ

 

         “โอ๊ย! น้องจียงใจร้าย”ร่างสูงทำเสแสร้งเป็นเจ็บเสียเต็มประดาเรียกรอยยิ้มละมุนจากร่างบางดีนัก

 

         “ก็พี่ฮยอกซูรุ่มร่าม” จียงหันกลับไปทำครัวไม่สนใจร่างสูงที่ทำหน้าเว้าวอน เป็นคู่รักกันก็จริงแต่จียงไม่เคยให้ฮยอกซูล่วงเกินเขาแม้แต่น้อย อาจเพราะความคิดแบบโบราณๆที่ว่าต้องรอแต่งงานก่อนถึงจะให้ ตอนเขาพูดครั้งแรกร่างสูงหัวเราะลั่นเชียวล่ะ ทำเอาจียงงอนไปหลายวัน

 

         *ติ่ง ต่อง*

 

         “ใครมาอีกล่ะ พี่ฮยอกซูไปดูให้หน่อยสิครับ” จียงขมวดคิ้วสงสัยคอนโดเขามีไม่กี่คนที่รู้ คนในครอบครัว ยองเบแล้วก็ฮยอกซู แต่ถ้าเป็นบุคคลที่กล่าวมาข้างต้นก็ต้องโทรมาบอกเขาก่อนสิ ไม่ทันที่ร่างเล็กจะได้ไตร่ตรองว่าใครมาก็มีเสียงผู้หญิงแทรกขึ้น

 

         “ไหน มัน อยู่ไหน!!”

 

         “มินฮี พี่ขอร้องกลับไปก่อน”

 

         “พี่เอานังร่านนั่นไปซ่อนไว้ไหน”

 

         “พี่ฮยอกซู” จียงเดินออกมาจากในครัวเมื่อได้ยินเสียงโวยวาย

 

         “อ๋อ! แกนี่เองสินะ ที่ผัวฉันโกหกว่าไปเดินแบบแต่มากกกกับแกน่ะ”

 

         “นะ..นี่มันอะไรกัน”

 

         “อย่ามาทำไก๋ นังร่าน”

 

         “มินฮีไม่เอาน่า...”

 

         “ผะ..ผมว่าคุณคงเข้าใจผิด” จียงพูดเสียงแผ่ว

 

         “เข้าใจไม่ผิดหรอก!! ผัวของฉัน ลี ฮยอกซู และฉันลี มินฮี เมียเขา และถ้าแกคือควอน จียงล่ะก็...แกก็คือชู้นั่นแหละ!!”

 

         “มะ..ไม่จริง!!”จียงมึนงงไปชั่วขณะ เหมือนมีใครเอาค้อนปอนด์มาทุบหัว

 

         “พี่ฮยอกซูพี่บอกผมสิ..ฮึก..ว่ามันไม่จริง..ฮือ..ไหนคุณบอกว่าไม่เคยมีใครไง”ร่างบางที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาเอ่ยถามคนรักตน ดวงตาหวานตัดพ้ออย่างขอความจริง

 

         “พี่ขอโทษ” ร่างสูงเอ่ย ตอบอย่างแผ่วเบา เพียงเท่านั้นโลกของจียงก็พังทลาย โดนหลอก เขาโดนคนที่รักและไว้ใจหลอกอย่างเจ็บแสบ ต้องกินน้ำใต้ศอกที่ขมขื่น ที่สำคัญตัวจริงของเขาก็มาอาละวาดถึงที่!! 

 

         “นังโง่ แกโดนผัวฉันหลอกแล้วน่ะสิ ก็สามีชั้นน่ะอยากเป็นนายแบบ บังเอิญเห็นแกมั้งเลยหลอกใช้ ก็น่าอยู่หรอก ท่าทางคุณหนู โง่ๆเซ่อๆอย่างนี้หลอกง่ายนักล่ะ”

 

         “มินฮี!!”

 

         “ทำไม?ชั้นทนให้คุณมากกกกับนังร่านนี่ไม่ไหวแล้วนะ แล้วทางบ้านฉันเขาก็เริ่มระแคะระคายแล้วด้วย หึ! คนอย่างแกควรสำนึกไว้ นี่สามีฉันส่วนแกน่ะชู้!! ใครเขาจะเอาผู้ชายด้วยกันมายกย่องเป็นแฟน เดินไปไหนมาไหน ไม่อายตายเลยเหรอ!!!” ประโยคแรกหันไปพูดกับฮยอกซู ส่วนประโยคหลังก็พูดกับจียงนั่นแหละ

 

         “ออกไป..ฮึก..ออกไป๊!!” จียงตัวสั่นด้วยความโกรธ โดนหลอกอย่างนั้นเหรอ โง่มาก โง่มากควอน จียง นายมัน....

 

         “อุ๊ย! ทนฟังความจริงไม่ได้เหรอจ๊ะ พ่อหนุ่มน้อย รู้ถึงไหนคงอายไปถึงนั่น เห็นว่าเป็นตระกูลดังด้วยนิ ถ้าคุณหญิงแม่รู้ว่าลูกชายคนดีเป็นชู้กับสามีคนอื่นจะเป็นยังไงน๊า...คงเป็นข่าวฉาวน่าดู”

 

         “ออกไป!! ผมขอสั่งให้คุณออกไป ไม่งั้นผมจะเรียก รปภ.!!” จียงแผดเสียงลั่น โกรธจนระงับอารมณ์ไม่อยู่แต่ก็พยายามข่มอารมณ์ไว้

 

         “อุ๊ย!ไปแน่นอนจ่ะ และตั้งแต่นี้ต่อไปเลิกยุ่งกับสามีของฉันด้วยน๊ะจ๊ะ อย่าหาว่า ลี มินฮีไม่เตือนนะ..พ่อหนุ่มน้อย โฮะๆ” มินฮี ลากลี ฮยอกซูไปพร้อมกับเสียงหัวเราะน่าเกลียดนั่น จียงทรุดกายลงกับพื้นร้องไห้อย่างไม่อายใคร ควอน จียงผู้โง่งม รักแรกของเขา...สวยงามสิ้นดี หึ!

 

         *ก็อกๆ

 

         “คุณ...จียง...คุณอาบน้ำนานเกินไปแล้วนะ”จียงผละออกจากความคิดในอดีต เมื่อได้ยินเสียงซึงฮยอนเรียก

 

         “ผมกำลังจะออกไป รอสักครู่” ร่างเล็กลุกขึ้นยืนมองกระจก เรือนร่างสวยผุดผ่องผิวสีน้ำนมเต็มไปด้วยรอยแดงจากการขบดูดของร่างสูง จียงน้ำตาคลอหน่วย...

 

         ถ้าหากว่าชเว ซึงฮยอนเป็นอย่างฮยอกซู.. เขากลัวเหลือเกิน..กลัว...ในเมื่อร่างสูงมีผู้หญิงมากมายขนาดนี้...หากว่าเขาต้องโดนตราหน้าว่าไปแย่งคนรักของคนอื่นมา..ว่าเป็นชู้...เขาคงทนไม่ไหวอีกแล้ว...

 

         “ควอน จียง ถ้าคุณยังไม่ออกมาผมจะพังประตูเข้าไป” ร่างสูงตะโกน เขากลัวเหลือเกินว่าร่างเล็กจะทำอะไรโดยไม่คาดคิด จียงเข้าห้องน้ำไปหลายชั่วโมงแล้ว จนอาหารที่แม่บ้านยกขึ้นมาเย็นชืด จนเขาต้องโทรไปขอแม่บ้านให้ขึ้นมาเปลี่ยนอาหารชุดใหม่ให้

 

          *แกร็ก*

 

         ร่างเล็กที่ออกมาพร้อมผ้าขนหนูพันกายแค่ผืนเดียวบวกกับหยาดน้ำแพรวพราวทำเอาร่างสูงกลืนน้ำลาย ซึงฮยอนรู้สึกว่าลำคอของเขาแห้งผาก ผิวสีน้ำนมผุดผ่องมีรอยสีชาดของเขาเต็มตัว เขาเหลือบมองใบหน้าของร่างบาง จียงมีสีหน้าเรียบสงบไม่สามารถคาดเดาอารมณ์ได้

 

         “ผมขอเสื้อผ้า” ซึงฮยอนเดินไปหยิบเสื้อเชิ้ตของเขามาให้ร่างเล็ก จงใจรั้งจียงไว้ให้อยู่กับเขา จียงรับไปไม่พูดอะไรกลับเข้าห้องน้ำเปลี่ยนชุดออกมา

 

         “ผมให้แม่บ้านนำอาหารมาให้ หวังว่าคุณคงชอบสักอย่างหนึ่ง” ฟังไม่ผิดหรอก ก็เขาไม่รู้ว่าร่างบางชอบอาหารแบบไหนอาหารเกาหลี ญี่ปุ่น ฝรั่งเศสหรืออเมริกัน เขาเลยให้แม่บ้านเอาขึ้นมาเสียเต็มโต๊ะ 

 

         “ถ้านี่เป็นการขอโทษ..ผมไม่รับและผมต้องการกลับห้องเดี๋ยวนี้” ควอน จียงพูดเสียงเรียบ

 

         “ถ้าทานอาหารแล้วผมจะไปส่ง” ซึงฮยอนหลอกล่อจียงราวกับจียงเป็นเด็ก อวดดี! ขนาดเสื้อยังใส่แค่เสื้อเขาตัวเดียวไม่มีชั้นในยังกล้าจะกลับ 

 

         “ถ้าให้ผมต้องทานข้าวกับคนสารเลวอย่างคุณ ผมคงอาเจียนออกมาหมด”

 

         “ปากดี!” ซึงฮยอนตาลุกวาว ลุกบีบแขนร่างเล็ก

 

         “ปล่อย!”

 

         “อย่ามาทำสะดีดสะดิ้ง ทีเมื่อคืนคุณยังนอนร้องครวญครางใต้ร่างผม”

 

         “สารเลว” จียงน้ำตาร่วงเผลาะเมื่อได้ยินคำพูดดูถูกจากร่างสูง น้ำตาเม็ดโตร่วงกระทบลงบนมือหนา ซึงฮยอนคลายมือ...ใจอ่อน...ร่างบางแม้จะมีน้ำตาแต่แววตาแข็งกร้าว วินาทีนั้นซึงฮยอนรู้ว่าเขาคงโดนเกลียดเข้าให้แล้ว

 

         “ผมจะไปส่งคุณ”

 

         “ไม่ต้อง แค่หายใจร่วมกับคุณผมก็อยากจะอ้วก” คำพูดเจ็บแสบหลุดออกมาจากปากจิ้มลิ้มนั่นไม่หยุดหย่อน

 

         “อวดดี” จียงบิดแขนออกจากมือหนา เดินไปเปิดประตูอย่างไม่ยี่หระ เขาอยู่คอนโดเดียวกับร่างสูงนี่ แค่ถัดไป 2 ห้องเท่านั้น

 

         “ปัง!”ร่างสูงก้าวยาวๆมาปิดประตูก่อนที่ร่างเล็กจะได้เปิดประตูออกไป จะบ้าหรือไง! คอนโดนี้มีกล้องวงจรปิด ถ้าร่างเล็กเดินออกไป รปภ. ก็เห็นหมดสิ! ซึงฮยอนหงุดหงิดนัก

 

         “ผมจะกลับห้อง!!” ร่างเล็กตวาดลั่น

 

         “จะออกไปโชว์ขานั่นให้ รปภ.เห็นหรือไง”ก็เสื้อเชิ้ตเขาแม้จะใหญ่จนปิดเรือนร่างเล็กใต้แต่ก็สั้นจู๋จนปิดขาเรียวเล็กนั่นไม่ได้

 

         “ช่างมันปะไร ก็คุณไม่หาเสื้อผ้าดีๆให้ผมใส่”ร่างสูงไม่สนใจลากแขนร่างเล็กกลับเข้าไปนั่งที่โต๊ะอาหารเหมือนเดิม

 

         “กินซะ”

 

         “ไม่!”

 

         “ถ้าไม่กินก็ทำอย่างอื่น คุณก็ไม่น่าไร้เดียงสาจนไม่รู้ว่า อย่างอื่น ที่ผมว่าคืออะไร” ร่างสูงพูดด้วยสายตาโลมเลีย จนจียงต้องรีบหยิบตะเกียบขึ้นชิมอาหารที่อยู่ตรงหน้าเรียกรอยยิ้มอ่อนโยนจากร่างสูงดีนัก แต่ไม่ทันร่างเล็กจะเห็นซึงฮยอนก็ปรับสีหน้าเป็นเข้มเหมือนเดิม จะดุเด็กดื้อต้องเข้มเข้าไว้ 

 

 

         *กริ้ง*

 

         “ว่าไงคุณดาร่า...อืม...ยกเลิกประชุมนั่นซะวันนี้ผมไม่เข้าบริษัท”

 

         “ผมอิ่มแล้ว พาผมกลับห้องที” จียงที่กินข้าวไปไม่กี่คำ ก็วางตะเกียบลง ซึงฮยอนมองอาหารบนโต๊ะที่ไม่พร่องลงไปซักนิด

 

         “ก็ได้ ” ร่างสูงเดินไปเปิดตู้หยิบกางเกงที่คิดว่าร่างเล็กพอใส่ได้ให้ใส่ ร่างเล็กเดินเข้าห้องน้ำใส่เงียบๆ แล้วเดินออกมาสีหน้าเรียบนิ่ง เมื่อจียงก้าวออกมานอกห้องของซึงฮยอนได้แล้ว ก็รีบเดินเข้าห้องของตัวเองทันที

 

         “คุณชเว....” จียงเรียกซึงฮยอนไว้หลังจากที่ร่างสูงเดินมาส่งแล้วกำลังจะหันหลังกลับ

 

         “.....”

 

         “เรื่องเมื่อคืนผมจะคิดซะว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น คุณเองก็เหมือนกัน ปัง!” จียงบอกก่อนจะปิดประตูใส่ร่างสูงอย่างไม่ใยดี ตาคมจ้องบานประตูนิ่ง

 

         ให้เขาลืมอย่างนั้นเหรอ....ควอน จียง ไม่มีทาง!

.

.

Place: บ้านตระกูลชเว 

 

         “อ้าว คุณหนูทำไมวันนี้ถึงกลับบ้านแต่หัววันล่ะคะ” 

 

         “งานที่บริษัทไม่ค่อยมีอะไรน่ะครับ คุณแม่หล่ะครับ” 

 

         “อยู่ข้างในค่ะ” 

 

         “อ้าว! ซึงฮยอนลูก” 

 

         “คุณแม่ครับ..ผมต้องการหมั้นกับควอน จียงให้เร็วที่สุด! คุณแม่เตรียมจัดงานไว้ได้เลย” 

 

         “อะไรนะ? นี่แม่หูฝาดไปหรอเปล่า แล้วลูกรู้ได้ยังไงว่าหนูจียงจะเป็นคู่หมั้นลูก นี่ยังไม่ถึงวันดูตัวเลยน๊า...” 

 

         “พอดีเจอกันโดยบังเอิญน่ะครับ” 

 

         “ใจร้อนกันจริงๆนะ วัยรุ่นน่ะ ฮ่าๆ” 

 

         “คุณพ่อกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ” 

 

         “อ้าว ไอ้ลูกคนนี้ก็รีบกลับมาดูหน้าว่าที่ลูกสะใภ้น่ะสิ จะดูตัวพรุ่งนี้ละนิ แต่แกก็ใจร้อนรีบไปดูตัวก่อน” 

 

         “เอาน่าครับ ก็อยากให้ผมหมั้นไม่ใช่เหรอครับ คนนี้ผมเต็มใจบอกไว้ก่อนเลย” 

 

         “แล้วน้องเขาเต็มใจหมั้นกับแกด้วยไหมล่ะ” 

 

         “เรื่องนี้เดี๋ยวพรุ่งนี้คงรู้แหละครับ ว่ายอมหมั้นหรือไม่ยอม”ซึงฮยอนยกยิ้มร้าย นายหนีชั้นไม่พ้นหรอก ควอน จียง หึหึ 

. 

. 

Place: บ้านตระกูลทง 

 

         “จียงแกเป็นอะไร แล้วหอบข้าวหอบของมานอนที่บ้านฉันทำไม” 

 

         “ไม่มีอะไร ก็คิดว่าไม่ได้มานอนกับแกนานแล้ว”จียงพูด หลุบตาลงต่ำ 

 

         “แกหนีอะไรอยู่หรือเปล่าจียง”ยองเบหรี่ตาจ้องจับผิดร่างเล็ก 

 

         “เปล่า” 

 

         “แน่ใจ๊!?” 

 

         “อื้ม..แกจะเซ้าซี้อะไรเนี่ย  จะนอนแหล่วว” 

 

         “นอนตั้งแต่ 3 ทุ่มเนี่ยนะ ไม่อยากจะเชื่อ” 

 

         “โอ้ย! ยองเบถ้าแกยังเซ้าซี้อย่างนี้ ชั้นจะไปนอนบ้านไอ้ซึงโฮมัน”จียงเด้งตัวขึ้นมาตวาดลั่น ยองเบเงียบกริบ ก็ไอ้ซึงโฮแอบชอบมันมาตั้งแต่อยู่ Hi-School ให้มันนอนกับเขาดีกว่าไปนอนกับไอ้ซึงโฮเถอะมันต้องมีอะไรแน่ๆที่เพื่อนตัวเล็กของเขาถึงขั้นหอบผ้าหอบผ่อนมานอนที่บ้านเขายังกับหนีใครมาแถมยังกำชับไม่ให้บอกคุณนายควอนอีก..ยองเบหรี่ตามองเพื่อนที่นอนหลับตาพริ้ม ถอนหายใจเฮือกก่อนจะปิดไฟนอนบ้าง..  

 

TBC... 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว