Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจทุกไลค์ทุกเม้นต์นะครับ~ เรื่องที่2 พี่ล่ามโซ่น้องนับดาว

ล่ามโซ่ถูกทิ้ง : Ep.19 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

ชื่อตอน : ล่ามโซ่ถูกทิ้ง : Ep.19 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 เม.ย. 2563 12:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ล่ามโซ่ถูกทิ้ง : Ep.19 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว
แบบอักษร

 

 

ล่ามโซ่ talk's

@R condo สาขา6 เวลา06:45น.

 

"อื้มมม~" ผมครางงัวเงียขึ้นมามือข้างซ้ายคลำหาคนร่างบางที่ควรจะนอนอยู่ข้างๆผมแต่...

"นับดาว!!!" มันกลับไม่มี... ผมรีบเด้งตัวขึ้นมาและเรียกหานับดาวทันที

"นับดาวครับ!!! นับดาว!!!" ผมเรียกหานับดาวทั่วห้อง ก่อนที่จะออกไปดูที่ชั้นวางรองเท้า

"เหี้ยเอ๊ย!!!" และผมก็ต้องสบถออกมาด้วยความหัวเสียพร้อมกับเอามือขึ้นมายีผมบนหัวของตัวเองอย่างหัวร้อน

"มึง...เป็นเหี้ยไรแต่เช้าว๊ะ...?" เสียงงัวเงียของคนเพิ่งตื่นอย่างไอ้กัสโซ่ดังขึ้นมา

"เรื่องของกู!!" ผมพูดใส่หน้ามันไปก่อนที่จะเดินไปที่ห้องนั่งเล่นเพื่อดูว่านับดาวเอากระเป๋าตัวเองกลับไปหรือเปล่า

"แม่งเอ๊ย!!! กระเป๋าก็ไม่เอากลับไป!!" และผมก็ต้องสบถออกมาอย่างหัวเสียอีกครั้งหนึ่ง เมื่อเห็นกระเป๋าใบหรูที่ผมซื้อให้เธอเมื่อคราวที่แล้วยังอยู่ที่นี่

 

ตุ่บ! ผมนั่งลงกับโซฟาทันที

 

"เมียหาย....โอ๊ะ! ไม่ดิ่! เรียกเมียไม่ได้ เมียเก่าที่เฮียอยากรีเมคกลับมาเป็นเมียใหม่แต่มันไม่ยอมหายหรอ?" โอโห! ก็ถ้ามึงจะเรียกยาวขนาดนี้นะ

"เสือก! แล้วนี่มึงกลับมาห้องทำไม!?"

"เอ้า!? ห้องมึงก็มีห้องกูอยู่ด้วยไหม? สัส! เมียเก่าหายแล้วอย่าพาลดิ่ว๊ะ!" มันด่าผมมา

"นับดาว...ทำไมเธอไม่เชื่อฟังพี่บ้างว๊ะ!?" ผมถามออกมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

"คงเชื่อหรอก มึงก็รู้ว่าที่นั่นใครสร้างและมันก็รักที่นั่นมากด้วย!" ไอ้กัสโซ่พูดมา

"รักกูรู้แต่กูก็อยากให้นับดาวรู้ความจริง!" ใช่! ไม่งั้นกูจะต้องมาทำถึงขนาดนี้ไหม

"แม่กัลมาเข้าฝันมึงหรอไงว่า...ให้ช่วย?" ถ้ามาเข้าฝันผมก็คงจะดีแต่...นี่เธอส่งตัวแทนมาเลย

"หึ่! เปล่า...แต่...ลูกสาวเธอมาบอกกู" ผมบอกมันไปเพราะมันเป็นน้องชายของผม

"ลูกสาว...อ่า...แคชเชียร์ที่ห้างมึงใช่ไหม? น้องจิ๋ว?" แป๊บนะ! มันรู้ได้ไงว๊ะ!?

"???" ไม่เอ่ยปากถามแต่ส่งสายตาสงสัยไปถามมันแทน

"หึ! กู...รู้ได้ไงสินะ?"

"....." ขี้เกียจตอบครับเลยพยักหน้าขึ้นไปให้มันหนึ่งที

"กูถามจริงว่ะ มึงเพิ่งรู้หรอว๊ะว่าน้องจิ๋วเป็นลูกแม่กัล หน้าตาถอดแบบมาขนาดนั้นแถมนิสัยใจคอก็เหมือนกันอีกและไหนจะนามสกุลอีกนี่มึงรับคนเข้าทำงานยังไงว๊ะ!?" มันถามผมมา 

"เออ กูก็เพิ่งรู้จากปากของนับดาว"

"ห๊ะ!? แป๊บนะไอ้เฮีย...นี่มึงอย่าบอกนะว่า...เรื่องบ้านเด็กกำพร้าที่มึงจะไปพูดกับไอ้ดาวคือ...หลังจากที่มึงรู้จากปากของไอ้ดาวแล้วอ่ะว่าน้องจิ๋วเป็นลูกแม่กัล?" ทำไมน้ำเสียงมึงถึงกังวลจังว๊ะ

"เออดิ่ ทำไมอ่ะ?" ผมตอบมันไปในประโยคแรกและถามมันไปในประโยคหลัง

 

ทำไมว๊ะ!? ก็ต้องหลังจากที่รู้จากปากของนับดาวดิ่เพราะผมไม่เคยอ่านประวัติลูกจ้างอ่ะ

 

"โอ๊ย...!!! ไอ้เฮียเอ๊ย!!! พอมึงไม่ได้เอาหญิงเนี้ย...กูรู้สึกว่าสกิลการดูผู้หญิงของมึงจะดร็อปฮวบๆเลยนะ" อะไรของมันว๊ะ?

"มึง...? พยายามจะสื่อถึงอะไรว๊ะ...?" ผมถามมันไปเสียงเรียบนิ่ง

"ป่านนี้ไอ้ดาว...มันจะนึกไปถึงไหนต่อไหนแล้วว๊ะ!?" มันพูดถามผมออกมาพร้อมกับเอามือขึ้นไปยีผมบนหัวของมันเอง

 

นี่มึง...เครียดยิ่งกว่ากูที่จะเป็นผัวของนับดาวในอนาคตอีกหรอว๊ะ เออ...ขอบใจมึงมาก

 

"กูคิดว่า...นับดาวคงคิดว่ากูเป็นคนขี้โกหกว่ะ" ผมตอบมันไป

"ยังไง?" มันถามผมมา

"ก็...ก่อนที่นับดาวจะบอกว่าจิ๋วเป็นลูกของแม่กัลอ่ะนับดาวถามกูว่า...ทำไมกูถึงออกมาจากบ้านแสงดาวมาตั้งแต่ตอนอายุเก้าขวบและเธอก็ว่าจิ๋วนิดหน่อยว่ะ" ผมพูดไป

"มึงคงจะไม่ได้ตอแหลบอกไปว่า...อยากออกเพราะอยากออกเองใช่ป้ะ!?" มันถามมาแบบคาดหวังว่า...ผมจะไม่ได้ตอบไปแบบนั้น

"กูก็ตอบไป...ประมาณนั้นหล่ะ" ผมตอบมันไป

"เหอะๆๆ ดีว่ะมึงนี่แม่ง...ตอแหลเมียไม่เป็น!? บ่ายเบี่ยงไปหน่อยไม่ได้หรอว๊ะ!?" 

"ก็ตอนนั้นกูคิดไม่ทันนี่หว่า...กูก็แค่ตอบๆไปก่อนเพื่อไม่ให้นับดาวเจ็บอ่ะ" จริงๆตอนนั้นผมคิดแค่ว่า...จะตอบยังไงให้นับดาวเสียใจน้อยที่สุด

"เออ...ครับ ทำตัวเป็นผัวที่ดีทั้งๆที่ยังไม่ได้มันเป็นเมีย อนาคตมึงกูรู้แล้วจริงๆว่ะ ควาย!" 

"เอ้า!? กูทำอะไรผิดว๊ะ!? กูทำเพื่อไม่ให้นับดาวเจ็บนะเว้ย!!"

"งั้น...ทำไมมึงถึงไม่ทำให้มันไม่เจ็บเหมือนอย่างที่ผ่านๆมาอ่ะ? ใครจะเป็นยังไงก็ชั่ง ขอแค่มึงกับมันมีความสุขก็พอแล้วไม่ใช่?"

"งั้นกูถามมึงหน่อยบ้านแสงดาวอย่างน้อยๆนับดาวก็ต้องได้ดูแลต่อไม่ใช่? รู้จากปากกูที่รักนับดาวมากไม่ดีกว่าหรอ?" ผมถามมันไป

"มึงเชื่อกูดิ่ ถ้าเป็นของไอ้ดาวจริงๆ ยังไงไอ้ดาวก็ต้องปิดที่นั่นอยู่ดี!" อะไรทำให้มึงมั่นใจขนาดนั้นว๊ะ

"....แต่ถึงจะยังไงกูก็อยากบอกอยู่ดี อยากจะทำให้นับดาวเชื่อกูมากกว่าไปเจอด้วยตัวเอง" ผมพูดไป 

"มึง...ไม่ต้องห่วงหรอกไอ้เฮีย" อะไรของมันว๊ะ?

"???" ไม่เอ่ยถามแต่ส่งสายตาสงสัยไปถามมันแทน

"เพราะจากนี้ไปไอ้ดาวคงจะไม่เชื่อมึงอีกแล้วและก็คงจะ...เห็นมึงเป็นไอ้คนเจ้าชู้อีกต่างหาก" ห๊ะ!?

"คนเจ้าชู้? ได้ไงว๊ะ!?" ผมถามมันไป

"ก็มันจะคิดว่ามึงเอากับน้องจิ๋วอ่ะดิ่! ถึงได้เชื่อกันขนาดนี้อ่ะ" มันพูดมา

"ห๊ะ!? กูคิดตามมึงไม่ทันว่ะแต่กูไม่เคยคิดจะเอากับจิ๋วเลยนะเว้ย" ผมพูดไป จริงๆครับ

 

ตุ่บๆ~ มันเดินมาตบไหล่ของผมเบาๆ

 

"กูรู้...ว่ามึงไม่ได้คิดเพราะมึงจีบไอ้ดาวอยู่" มันพูดมา

"....." เงียบมองหน้ามัน ก่อนที่มันจะ...

 

ตุ่บๆ~ ตบไหล่ของผมเบาๆอีกสองที

 

"แต่...ไอ้ดาวอ่ะคงจะคิดไปถึงว่ามึงทำกันไปหลายท่าแล้วหล่ะว่ะ" มันพูดมา

"....." นับดาว...

"กูไปแล้วจะไปทำงาน" มันพูดมา ก่อนที่จะเดินไป

"นับดาวอยู่ไหน?" ผมลุกขึ้นยืนและถามมันไป

"กูไม่รู้ครับแต่...เดี๋ยวกูจะถามเพื่อนให้" มันตอบมาเพียงแค่นั้น

 

แกร็ก! เสียงปิดประตูห้องนอนของมันก็ดังขึ้น

ตุ่บ! ผมทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาในทันที และก็เรียบเรียงเรื่องราวทั้งหมดใหม่

 

"เหี้ยเอ๊ย!!!" และกูก็ต้องสบถด่าตัวเองออกมาพร้อมกับเอามือขึ้นมาลูบหน้าตัวเองขึ้นลงด้วยความหัวเสียและเอามากุมไว้ที่ปาก

"ทำไมมึงถึงคิดไม่ได้ว๊ะ...ไอ้เหี้ยล่ามโซ่!?" และก็ตามด้วยถามตัวเองออกมา

 

เมื่อลองเรียบเรียงเรื่องราวทั้งหมดแล้วมันไม่ได้ทำให้ผมดูเป็นคนขี้โกหกอย่างเดียวจริงๆด้วยว่ะแต่...มันเป็นทำให้ผมเป็นคนเจ้าชู้อีกด้วยจริงๆอย่างที่ไอ้กัสโซ่คิดเลย 

เวร! และก็ไม่ต้องถามนะครับว่านับดาวจะไปทำงานไหมบอกได้เลยครับเธอคงจะไม่ไปหรอกว่ะ สัสเอ๊ย...แล้วกูจะไปตามหานับดาวที่ไหนว๊ะเนี้ย แม่งเอ๊ย!! 

.

.

.

นับดาว talk's

@บ้านสวน ห้องนอนของฉัน เวลา08:35น.

 

"อื้อออ~" ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาอีกทีเวลาแปดโมงครึ่ง

"....." มองดูเพดานไม้ที่มีพัดลมติดเพดานกำลังแกว่งหมุนอยู่ ก่อนที่จะลุกขึ้นนั่งและเดินลงไปข้างล่าง

 

"ไม่ครับ!" เสียงพ่อนี่หว่า ฉันแอบดูทางช่องประตู หืม? พ่อกำลังคุยโทรศัพท์กับใครว๊ะ

(.....)

"ก็ผมบอกว่าคุณแม่ไปแล้วไงครับว่าผมยังกลับไม่ได้!" ห่ะ..ห๊ะ!? คุณแม่...? แม่ของพ่อหรอ?

(.....)

"เปล่าครับ"

(.....)

"ครับ ผมรู้ครับ..."

(.....)

"ครับ ผมไม่ทำ..."

(.....)

"ผมกำลังหาทางปิดอยู่ครับแม่" ปิดไร?

(.....)

"ถ้าผมทำได้เมื่อไหร่...ผมจะกลับไป แค่นี้นะครับ" และคุณพ่อก็ยกโทรศัพท์ออกจากหูและก็กดวางสาย

 

"....." ....คุณพ่อกำลังเดินออกมา ฉันจึงหลบเข้าไปในห้องนอนตัวเองและคุณพ่อก็เดินลงไปข้างล่าง

"คุณพ่อ...คุยกับคุณย่าหรอ?" ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยค่ะว่าคุณพ่อมีครอบครัวด้วย

 

คือ...คิดว่าพวกท่านเสียกันไปหมดแล้วอ่ะนะคะ เพราะคุณพ่อก็ไม่เคยพูดถึงคุณแม่ก็ยิ่งไม่เคยเลยค่ะแม้แต่คุณยายยังไม่เคยเลย ฉันเลยไม่เคยถามแต่ว่า...อยากเจอท่านจังค่ะ ไม่ใช่อยากไปเจอท่านตอนที่ท่านอยู่ในโลงอ่ะนะ

 

"อื้อออ~" เดินบิดขี้เกียจลงมาที่ด้านล่างทันทีที่ฉันคิดว่าคุณพ่อน่าจะลงมาถึงแล้ว

 

@ห้องครัว เวลา09:00น.

 

"คุณพ่อ...นับดาวหิวข้าวจังเลยค่ะ" ฉันพูดไป เมื่อเห็นคุณพ่อกำลังทำกับข้าวอยู่ 

"ตื่นแล้วหรอ? อืม ไปนั่งรอพ่อก่อนป้ะแป๊บเดียว" คุณพ่อพูดขึ้นมา

"ค่ะ!" ฉันจึงตอบรับท่านไปด้วยน้ำเสียงสดใสร่าเริง และเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหารหน้าเคาท์เตอร์ครัว

 

มองออกไปข้างนอกต้นลีลาวดีสวยจังเลยนะ แถมยังมีต้นอะไรอีกก็ไม่รู้เยอะแยะแถมน่าจะหอมด้วยแต่...เพราะนั่งอยู่ในบ้านเลยไม่ได้กลิ่นหน่ะค่ะ เดี๋ยวค่อยออกไปดู

 

"มาแล้วลูก" คุณพ่อพูดพร้อมกับวางกับข้าวลง

"คุณพ่อไม่บอกนับดาวหล่ะคะ? จะได้ไปช่วยยก!" ฉันถามท่านไป

"ไม่เป็นอะไรลูกแค่นี้...พ่อทำได้" 

"คุณพ่ออ่ะชอบทำให้นับดาวบาปอยู่เรื่อยเลย"

"หึหึ ลูกพ่อหน่ะไม่บาปหรอกแถมมีบุญเยอะด้วย"

"นั่นสินะคะ ก็นับดาวหน่ะเป็นลูกของคุณพ่อหนิเนอะไม่ใช่ลูกของ...คุณแม่"

"ฮ่าๆ" คุณพ่อหัวเราะให้กับการตอบแสนเอาอกเอาใจของฉันค่ะ 

"มาค่ะ! นับดาวตักข้าวให้" และฉันก็ตักข้าวให้คุณพ่อและก็ตัวเองพร้อมกับกินข้าวร่วมกับคุณพ่อ

 

อ่า...คิดถึงเฮียน่านน้ำจังเลยนะ ไม่รู้ว่า...ป่านนี้จะง้ออิข้าวสวยสำเร็จหรือยัง แต่...เชื่อฉันเถอะค่ะว่า...ยังหรอก!

 

หลังทานข้าวเช้าเสร็จ

@สวนหลังบ้าน เวลา09:15น.

 

ฉันเคยเป็นคนโลกสวยนะคะแต่...ถ้าถามว่าฉันชอบโลกไหนมากกว่ากัน ก็...คงจะเป็นโลกก่อนที่ฉันจะได้รู้จักกับเค้า...ผู้ชายคนนั้น

 

@ย้อนกลับไปเมื่อ9ปีก่อน

 

"อิข้าวมึงแดกข้าวไรอ่ะ?" เป็นเสียงของขิงที่ถามข้าวสวยมา

"ห๊ะ!? เอ่อ...ข้าวแดงหรอ? ข้าวยังไม่เคยทานเลยอ่ะมีหรอ?" 

"ฮ่าๆ / หึหึ!" พวกฉันหัวเราะกันออกมายกใหญ่มีแค่ข้าวสวยที่ทำหน้าตาอึนๆเหมือนงงว่า

"ข่ะ..ขำอะไรกันหรอ?" เนี้ยแหละที่ฉันกำลังจะพูดแต่ตัดตรงเสียงสั่นออกไปนะ

"เห้อ~ ฮ่ะ....อุ๊บส์!" ขิงถอนหายใจและกลั้นขำไว้

"ขิงถามว่า...ข้าวสวยจะกินอะไรหน่ะ ใช่ไหม?" ฉันบอกกับข้าวสวยไป ก่อนที่จะหันไปถามขิง ขิงไม่ตอบแต่พยักหน้ามาให้พร้อมกับทำแก้มป่องๆเอามือปิดปากกลั้นขำไว้

"มึงก็ถามอะไรไม่รู้ไอ้ขิง...! จะยัดคำหยาบใส่หัวสมองเพื่อนกูไม่ได้นะเว้ย!" กัสโซ่พูดขึ้นมาเป็นการเตือนขิงไป

"กัสก็พูดนี่ คำหยาบข้าวจะฟ้องพี่โซ่" หืม?

"ใครว๊ะ? พี่โซ่? พี่มึงหรอไอ้กัส?" ขิงถามกัสโซ่ไป กัสโซ่ไม่ตอบแต่พยักหน้าไปให้เป็นคำตอบแทน

"ง่อววว~ ทุนกีฬาเหมือนกันป่าวว๊ะ!?"

"เออ! ทำไมมึงสนใจหรอ? มันเยมึงแล้วทิ้งเลยนะเว้ย!" 

"กัสโซ่! พูดคำหยาบไปแล้วนะ!" ฉันพูดปรามกัสโซ่ไป

"ก็กูพูดจริงนี่หว่า..."

 

@โรงอาหาร

 

"เอ่อ...อ๊ะ!!" ข้าวสวยอุทานออกมาด้วยความเจ็บปวดเมื่อถูกผู้ชายคนนึงศอกเข้ามาที่กลางหน้าอก

"ข้าวสวย!!! เจ็บตรงไหนหรือเปล่า!?" ถึงจะตะโกนไปดังแค่ไหนยังไงแม่ค้าก็ไม่ได้ยินหรอกค่ะ ฉันจึงสะกิดขิงและส่งสายตามาที่ข้าวสวย

"อิข้าว!?" ก่อนที่ขิงจะส่งสายตามาถามฉันเหมือนถามว่า "ใครทำ"

"....." ฉันเงียบและส่งสายตาไปทางผู้ชายที่ยืนอยู่ด้านหน้าฉัน ผู้ชายอะไรไม่มีความเป็นลูกผู้ชายเลย

"เฮ้ย! เหี้ย!! มึงอ่ะ!? เป็นลูกผู้ชายป้ะว๊ะ!!?" ขิงเข้าไปกระชากคอเสื้อของรุ่นพี่ผู้ชายคนนั้น

"กัส...แฮ่ก!" ข้าวสวยยังคงงอตัวอยู่

"ห๊ะ!? อะไรนะ!?" ฉันถามเธอไปเสียงดังเพราะในนี้คือเสียงดังมากฉันเอาหูเข้าไปใกล้ๆกับริมฝีปากของเธอ

"แฮ่ก! แฮ่ก! แฮ่ก! กัส...แฮ่ก!" เอ๊!? ทำไมถึงหายใจทางปากหล่ะ?

 

เคล้งงงง!!! เงยหน้าขึ้นไปดูตามเสียงที่เกิดขึ้นทันที

 

"กรี๊ดดดด!!" หนวกหูเสียงเอะอะโวยวายของพวกผู้หญิงเนี้ยแหละ

"ขิง!!!" คนที่โดนเหวี่ยงกระเด็นไปโดนถาดอาหารร่วงลงพื้นหมดคือขิง

"อ๊ะ!!!" อุทานออกมาด้วยความเจ็บปวดในทันทีที่ข้าวสวยจิกมาที่แขนฉัน 

"แฮ่กๆๆๆๆ กัส...แฮ่กๆๆๆๆๆ" เธอหายใจทางปากถี่ขึ้นเรื่อยๆเหมือนกับคนขาดอากาศหายใจ

"เฮ้ย! ไอ้ขิง!" เสียงอาวุธดังขึ้นมา

"ข้าว!!! เป็นอะไรอ่ะ!!!?" กัสโซ่วิ่งเข้ามาดูอาการของข้าวสวยทันทีก่อนที่จะหาอะไรสักอย่างในตัวเธอและหยิบออกมา

 

ฟู่! ฟู่! กัสโซ่พ่นกระบอกอะไรสักอย่างเข้าปากของข้าวสวยและจับปากของข้าวสวยให้ปิดลงประมาณสามสิบวิก็ปล่อยออก

 

"เฮือกกกก!" และข้าวสวยก็หายใจเข้าทางจมูกเฮือกใหญ่หลังจากที่กัสโซ่ปล่อยปากเธอให้เป็นอิสระ

"โอเคแล้วนะ...?" กัสโซ่ถามข้าวสวยน้ำเสียงอ่อนโยนแบบที่ฉันไม่เคยได้ยินกัสโซ่พูดกับใครเลย

"เฮ้อ! เฮ้อ! เฮ้อ! อื้มๆ" ข้าวสวยหายใจหอบออกมาและก็พยักหน้าขึ้นลง

"อ๊ะ!?" และข้าวสวยก็ต้องอุทานออกมาด้วยความตกใจอีกครั้งนึง พร้อมกับถอยหลังหนีทันที

 

ก็ผู้ชายที่ขิงมีเรื่องด้วยป่ะกี๊หน่ะสิคะ ถูกขิงจับคอเสื้อและทึ้งหัวมาก้มหน้าลงบนพื้นตรงหน้าข้าวสวย

ใบหน้ามีเลือดไหลออกมาที่จมูกและมุมปากทั้งสองข้างแตกโหนกแก้มมีรอยแตกพร้อมเลือดไหลออกมา

 

"ขอโทษ...อึ่ก! เพื่อนกูเดี๋ยวนี้!" เสียงขิงกลืนน้ำลายดังอึ่ก ก่อนที่ฉันทั้งสามคนจะเงยหน้าขึ้นไปดูขิงพร้อมกัน

"ขิง..." ข้าวสวยเรียกขิงน้ำเสียงสั่นคลอเหมือนคนจะร้องไห้

"ขอโทษ!!" ขิงพูดพร้อมกับเอาเท้าเหยียบบนหลังและกดลงบนพื้นในท่าหมอบ

"เหี้ยขิงใจเย็น!" อาวุธพูดขึ้นมาพร้อมกับเข้าไปดึงแขนเสื้อขิงแต่ขิงสบัดออกทันที

"เฮ้ย!!! มึงจะพูดป้ะ!!? สัส!" ขิงจึงเปลี่ยนจากเหยียบหลังขึ้นมาเหยียบที่ลำคอจนทำให้คนคนนั้นต้องก้มหัวลง

"ข่ะ..ขอโทษ!" 

"ก็แค่นี้!" ขิงพูดจบก็ใช้เท้าถีบหลังผู้ชายคนนั้นให้ไปไกลๆ ก่อนที่ขิงจะเข้ามาดึงแขนข้าวสวยลุกขึ้นฉันจึงลุกขึ้นยืนตามพร้อมกับกัสโซ่

"มึงจำไว้ด้วยว่า เพื่อนกูเจ็บ กูเจ็บ มึงต้องเจ็บกว่า!" ขิงพูดแค่นั้นก็เดินออกไปทันที

"....ฮิ๊ม~ ไม่เจ็บใช่ไหมคะ?" และหันไปถามพี่เค้าด้วยความห่วงใยแต่...เท้าของฉันก็เหยียบไปที่มือของพี่เค้าเหมือนกันขยี้ด้วยโดนตัดนิ้วเพราะเชื้อโรคเข้าไปได้ก็ดี! ดันกล้าดีมาต่อยผู้หญิงเอง และคิดผิดที่ต่อยขิงผู้หญิงอย่างขิงยิ่งได้เลือดยิ่งคึก

 

@กลับมาที่เวลาปัจจุบัน

 

ฉันชอบโลกใบนั้นมากกว่าค่ะ....

ถึงแม้ว่า...ฉันจะเหมือนพวกตีสองหน้าเก่งแต่ก็เก่งแค่กับคนอื่นไม่ได้เก่งกับเพื่อนตัวเอง 

แต่...หลังจากที่เค้าทิ้งฉันไปฉันถูกคนในครอบครัวกระทำเยอะขึ้นฉันจึงต้องตีสองหน้าเก่งทั้งกับเพื่อนและกับทุกคน

แต่...ก็ดีแล้วหล่ะค่ะที่เค้าทิ้งฉันไปไม่งั้นฉันก็ยังคงไม่รู้ว่า...ความเจ็บปวดเพราะความรักเป็นอย่างไง และคงจะอยู่ในโลกที่โหดร้ายอย่างงี้ไม่ได้

 

"เอ๊!?" กระดาษอะไรมาตกในสวนดอกไม้ที่คุณพ่อของฉันรักมากขนาดนี้เนี้ย

 

ฉันเดินไปหยิบมาดู หืม? ของP hospitalหรอ? ใครเป็นอะไรนะ? คุณพ่อหรือเปล่า!?

พอฉันเปิดลงไปอีกทบนึง อ่า...ไม่ใช่ชื่อของคุณพ่อฉันค่อยโล่งอกหน่อย แต่...เป็นชื่อของ ไอ้สายธาร... นายสรไท สงค์ไพศาลโรจน์

เปิดออกมาอีกทบนึง เป็นผลตรวจร่างกาย

 

"!!!" ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจในทันที

 

ผลตรวจเลือดเป็น A+ คุณติดเชื้อ HIV มันติ๊กถูกตรง...ไม่เข้ารับการรักษา ทำไมอ่ะ?

 

@บ้านใหญ่

 

ไม่รู้เหมือนกันค่ะว่าอะไรดลใจฉันให้เดินมาที่บ้านหลังนี้ คงเป็นเพราะอยากรู้เหตุผลของไอ้สายธารหล่ะมั้งว่า...ทำไมมันถึงไม่รักษาตัว โรคเอดส์สมัยนี้ไม่ได้ร้ายแรงเหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ

 

"กรี๊ดดดดด!!!" เสียงกรี๊ดของอิสายไหมดังออกมา ฉันจึงมองดูชั้นรองเท้าในบ้าน ห่ะ..ห๋า...ทั้งๆที่คุณแม่ก็อยู่นี่นะ แต่ยังกล้ากรี๊ดเอาแต่ใจอีกหรอ

"ไม่!!! สายไหมไม่แต่ง!!! ไม่แต่งกับคนแก่ราวกับพ่อหรอกนะ!!! กรี๊ดดดดด!!!" อ่า...ที่แท้ก็เรื่องนี้เอง

 

เอาอีกแล้วสินะ คุณเธอนะคุณเธอชอบจับคู่ให้ลูกซ๊ะจริงๆจะมีก็แค่อิสายป่านเท่านั้นแหละที่รับเรื่องนี้ได้...แต่ตอนนี้คงจะเตลิดไปแล้วสินะ

 

"สายไหมลูกสายไหม!! ใจเย็นๆนะครับ!!! ฟังคุณแม่ก่อนนะลูก!" เสียงพ่อของมันไงหล่ะ

"....." ฉันเดินเข้ามาดูข้างในบ้านอย่างถือวิสาสะและก็ต้องยิ้มมุมปากออกมาเงียบๆ

"สายไหม! แม่หาคนที่ดีที่สุดให้กับเราแล้วนะ!!! เราแต่งเถอะนะ!!! เจ้าสัวหน่ะอีกหน่อยก็ตายแล้ว! และสมบัติของมันก็จะเป็นของลูกคนเดียว!" 

"....." ได้แต่ส่ายหัวให้กับการสอนลูกของคุณเธอเค้า

 

เก่งจัง! แต่ว่า...แค่อิสายป่านคนเดียวก็น่าจะทำให้บ้านหลังนี้ไม่อดอยากแล้วไม่ใช่หรอ? ความจริงอ่ะ เพราะอิสายป่านก็แม่ม่ายผัวตายมาสามสี่รายแล้วอ่ะสมบัติก็น่าจะมีเยอะแล้วไม่ใช่ เห้อ~ เชื่อเค้าเลยเอาเงินพวกนั้นไปใช้อะไรหมดเนี้ย

 

"กรี๊ดดดดดด!!! ไม่!! สายไหมไม่แต่ง!!! สายไหมแต่งไม่ได้!!! แต่งไม่ได้!!! อ๊ายยยย!!!" หืม? 

"ทำไมสายไหม!!!? ทำไมถึงแต่งไม่ได้!!!?" เธอคนนั้นถามอิสายไหมไป

"สายไหมท้อง!!! สายไหมท้องค่ะ!!!" ห๊ะ!? เธอคนนั้นถึงกลับอ้าปากค้างไปไหนไม่เป็นเลยหล่ะ

"ท้องกับใคร!!!? สายไหมลูกพ่อลูกท้องกับใคร!!!?" กับผัวมันสิถามได้

"กับพ่อ..." ห๊ะ!? อะไรว๊ะ? กูไม่ได้ยิน

"ว่าไงนะ!!? สายไหมตอบแม่มาสิ...!!!" เธอถามอิสายไหมไปน้ำเสียงอ่อนโยนแต่ดัง

 

หึ! ทำไมฉันถึงได้รู้สึกว่าตัวเองไม่เท่าเทียมขนาดนี้นะ เอาจริงก็พอจะรู้มาบ้างจากการกระทำและคำพูดของเธอว่าเธอไม่เคยรักฉันเลย

แต่...ครั้งนั้นฉันแค่เสียตัว แต่อิสายไหมมันท้อง หึ! ถ้ารู้ว่าฉันท้องบ้างจะเป็นไงบ้างว๊ะคิดว่า...ฉันคงตายท้องกลมเลยแหละ

 

"สายไหม...! ท้องกับ! พ่อใหญ่ค่ะ!!!" ทันทีที่อิสายไหมตอบจบ

"!!!" ดวงตาทั้งของฉันของเธอและก็ของพ่ออิสายไหมก็เบิกโพลงกว้างด้วยความตกใจในทันที

 

พ่อใหญ่ที่ว่าก็คือเจ้าสัวเจ้าของโรงงานเหล็กนั่นแหละ และระหว่างที่ฉันกำลังอึ้ง ทึ่ง เสียว อยู่นั้น อิสายไหมก็หันมาเห็นฉัน ฉันจึง

 

"....ฮิ๊ม~" ยิ้มหวานเยาะเย้ยชีวิตของมันและหันหลังเดินออกมาทันทีเพราะฉันรู้ว่า

"พี่นับดาวไงคะแม่!!!" ยังไงมันก็ต้องทำให้ฉัน...

 

กึ่ก! ....ชะงักฝีเท้าจนได้

 

"อะไร!!? อินับดาวทำไม!!!?" ดูจากการเรียกก็น่าจะรู้อยู่แล้วนะคะ เรียกจิกกะบาลซ๊ะขนาดนี้

"ให้พี่นับดาวแต่งงานแทนไหมสิคะ!!!" หึ!

"มีใครพูดถึงนับดาวหรือเปล่าคะ!?"

 

End ep.19

.

.

.

.

.

{To be continue}

 

"อิเด็กกาลกินีตั้งแต่แกเกิดมาบ้านของฉันก็ล่มจม!!! รู้งี้ฉันไม่น่าเอาแกไว้เป็นหนามยอกอกเลย!! ฉันน่าจะเอาขี้เถ้ายัดปากแกให้ตายไปตั้งแต่ที่พ่อแกพา!...."

 

Talk

 

นับดาวทำไมถึงใจกล้าบ้าบิ่นจังคะ? มีเหตุผลแน่นอน ตอนหน้าอดีตที่แสนเจ็บปวดของนับดาบจะจบลงเท่ากับว่า ตอนหน้านับดาวจะย้อนอดีตอีกหนึ่งตอนค่ะ

.....

 

ในที่สุดกรรมก็ตามทันก็อย่างที่ไรท์เคยบอกไปว่ากรรมเกิดจากการกระทำอ่ะเนอะเพราะว่า...สายธารอาจจะไปมีอะไรกับคนที่มีเชื้อเลยทำให้ติดอ่ะนะคะ

แต่...นับดาวก็เป็นห่วงสายธารแหละเนอะนางเอกของฉันยังไงเธอก็ไม่สมควรจะเป็นคนเลวนะ แต่...ยังเหลืออีกสองคนนะคะ

.....

 

อิพี่เมิงพลาดแล้ว...พลาดแบบโง่ๆอ่ะ 55555 ดูเหมือนว่าสกิลการดูผู้หญิงของอิพี่เมิงจะดร็อปลงจริงๆด้วยสินะ ฮุๆ

.....

 

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจค่ะ

ผิดพลาดประการใดขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ

โปรดติดตามอ่านตอนต่อไปกันด้วยนะคะ

คอมเม้นต์เป็นกำลังใจหรือติชมได้นะคะ

คืนนี้ฝันดีราตรีสวัสดิ์ค่ะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว