email-icon Twitter-icon

ขอบคุณที่ติดตามกันนะคะ รักรีดเดอร์ทุกคน( ´ ▽ ` )

บทที่ 18 ลงทัณฑ์

ชื่อตอน : บทที่ 18 ลงทัณฑ์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ม.ค. 2563 19:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 18 ลงทัณฑ์
แบบอักษร

BY HIDRANFROST

EP : 18 ลงทัณฑ์

 

 

 

กล่าวกันว่ากาลเวลาผ่านไปรวดเร็วเสมอ เพียงไม่นานก็มาถึงวันลงโทษของเมิ่งเหยา เว่ยอู๋เซี่ยนลงเขาไปรับน้องชายด้วยตัวเองเเละพากันลงเรือเดินทางไปยังชิงเหอ

 

เเดนอสุภที่เเห้งเเล้งเเละเงียบเหงาบัดนี้มีเหล่าเซียนเเละผู้บำเพ็ญเพียรจากตระกูลต่างๆ ทั่วยุธภพพากันมาชมการลงโทษกันอย่างมากหน้าหลายตา

 

ด้วยเพราะสิ่งที่เมิ่งเหยาได้ก่อเรื่องไว้นั้นเสียหายขยายเป็นวงกว้างส่งผลกระทบเดือดร้อนไปทั่วทุกหย่อมหญ้า

 

เว่ยอู๋เซี่ยนพาน้องชายไปนั่งประจำที่ที่ถูกจัดเตรียมไว้ โดยด้านข้างมีหานกวงจวินคอยประกบไม่ห่าง

 

เจียงหวันอิ๋นไม่สนใจจะทักจะทายประมุขหลาน เเต่เขาทักทายผู้อื่นด้วยรอยยิ้มตามหน้าที่ประมุขตระกูล ครั้นหลานซีเฉินเข้าใกล้ก็ขอตัวทุกครั้ง จนคนที่สงสัยเป็นพี่ใหญ่

 

เนี่ยหมิงเจวี๋ยพอจะรู้ตื้นลึกหนาบางมาบ้างเเล้ว กับเรื่องราวของรักสามเส้าระหว่างประมุขสามตระกูลใหญ่

 

เเต่เเล้วก็ถึงคราเเตกหัก ด้วยเหตุผลใดชื่อเฟิงจุนมิอาจรู้ได้

 

ยามบ่าย เจียงเฉิงจับจ้องสนามดินเขม็ง ศิษย์สกุลเนี่ยคุมตัวเมิ่งเหยาในสภาพสะบักสะบอมออกมา ร่างเล็กในชุดขาวมีเเต่รอยเลือด ตามลำตัวมีรอยช้ำมากมายประปราย รวมทั้งรอยเเผลอีกด้วย

 

เเส้เหล็กสองเส้นอยู่ในมือผู้คุม เมิ่งเหยาคุกเข่าไม่เเสดงอาการขัดขืน เเต่คนที่ขัดขืนดูเหมือนจะเป็นเนี่ยหวายซังที่ดูทุรนทุรายผิดปกติ

 

"ทุกท่านในที่นี้คงจะรับรู้เเละได้รับผลกระทบไม่มากก็น้อย กับการกระทำต่ำช้าของคนผู้นี้ วันนี้ข้าเเละศิษย์ตระกูลเนี่ยเเห่งชิงเหอจะรับหน้าที่ลงทัณฑ์เขาเอง" เนี่ยหมิงเจวี๋ยกล่าว ทอดมองร่างงามในลานดินอย่างดุดันเคียดเเค้น

 

เจียงเฉิงกอดอกมอง ภายในใจขุ่นเคืองเเละคับเเค้นเช่นกัน ในตอนเเรกอยากให้เมิ่งเหยาตายไปซะเเละตอนนี้เขาคิดว่า..

 

เมิ่งเหยาไม่คู่ควรเเค่การจากไปอย่าง่ายดายเช่นนั้น บาปใดใครก่อย่อมสมควรรับผิดชอบก่อนที่จะชิงตายไปอย่างสบายกาย

 

เมื่อทุกอย่างเตรียมพร้อมเเล้ว บานประตูเหล็กสีดำหม่นหนักอึ้งก็ถูกปิดลง เมิ่งเหยาอยู่กลางลาน เหล่าเซียนทุกคนบนที่นั่งล้วนเเต่มองเห็นเขาอย่างชัดเจน

 

เจียงหวันอิ๋นลอบมองหน้าหลานซีเฉิน เห็นใบหน้าหล่อเหลานั้นราบเรียบไม่เเสดงอาการยินดียินร้ายใดๆ ออกมา ยิ่งเขาทำหน้าเช่นนี้ก็ยิ่งละม้ายคล้ายกับหลานวั่งตีเข้าไปอีก

 

กล่าวถึงหลานวั่งจี ยามนี้ได้เเต่จัดการกับกระต่ายเทาที่ซุกซนของตนเอง เว่ยอู๋เซี่ยนไม่อยู่นิ่งเริ่มซนไปทั่วจนต้องจับเอาไว้ เเต่พอนั่งได้ไม่เท่าไหร่ก็ลุกขึ้นไปหาคนโน้นคนนี้อีก

 

ท้ายที่สุดหานกวงจวินต้องจับมานั่งตักเเล้วกักตัวไว้ให้ดูการลงโทษเงียบๆ อย่าได้ก่อกวนผู้อื่น

 

"โบย!!" เสียงทุ้มเข้มตวาดจนเเขกบางคนถึงกับสะดุ้ง เจียงเฉิงตัวกระตุกเล็กน้อย สายตาเพ่งมองไปที่ร่างเล็กที่นั่งก้มหน้าอยู่

 

เสียงเเส้กระทบเเผ่นหลัง เเม้ว่าจะโบยไปเเค่ครั้งเดียว เเต่เลือดสดก็สาดกระเซ็นติดเเส้ออกมา นั่นเป็นสิ่งที่เเน่นอนอยู่เเล้ว เพราะเเส้ลงทัณฑ์นี้เป็นเเส้โลหะคมปลาบ ถูกโบยไม่ถึงสิบทีก็ทรุดเเล้ว

 

เมิ่งเหยากระอักออกมาคราหนึ่ง ไม่ได้ร้องออกมาหรือขอให้หยุด ดวงตากลมคลอหน่วยด้วยน้ำตาได้เเต่กัดปากอดทนต่อความเจ็บปวด

 

เเส้ใหญ่โบยลงมาอีกหลายครั้งจนครบสิบครั้ง ผู้คุมตัวปล่อยให้ร่างเล็กได้หายใจหายคอ การลงโทษครั้งนี้เเน่นอนว่าเพียงสิบเเส้นั้นไม่อาจพอเพียงต่อความเเค้นของผู้คนที่เข้ามาชมได้

 

โดยเฉพาะชื่อเฟิงจุน เเละ เจียงหวันอิ๋น พวกเขามองดูด้วยสายตาดุดันไร้ความปราณี คนอื่นๆ ยิ้มเยาะอย่างพออกพอใจ หลานซีเฉินมองด้วยสีหน้าเรียบเฉย

 

ตราบจนเเส้ที่ยี่สิบสี่โบยลงมา เมิ่งเหยาทรุดนิ่งลงกับพื้นพร้อมเสียงหนึ่งตะโกนห้ามจนเหล่าเซียนทั้งหมดหันเหความสนใจไปที่ต้นเสียง

 

"หยุด!! พอได้เเล้ว!" เนี่ยหวายซังโผเข้าประคองพี่สามคู่รักคู่เเค้นของเขา ดวงตาคมตวาดมองผู้ลงทัณฑ์จนพวกเขาไม่กล้าลงเเส้ต่อ

 

"หวายซัง! เจ้าคิดอะไรอยู่! ออกมานี่!" เนี่ยหมิงเจวี๋ยบันดาลโทสะใส่น้องชาย หวายซังก้มหน้าไม่กล้าเอ่ยความออกมา เอาตัวบดบังเมิ่งเหยาที่ไร้สิ้นซึ่งเรี่ยวเเรง

 

"เหตุใดประมุขเนี่ยปกป้องเขาเล่า"

 

"นี่เป็นการลงโทษจากใจจริงของสกุลเนี่ยจริงหรือ"

 

"ทำไมเขาทำเช่นนั้น"

 

"โดนเเค่นี้เองหรือ ช่างไม่เหมาะสมกับความผิดบาปของเขาเเม้เเต่น้อย"

 

นักพรตเซียนหลานตระกูลกระซิบกระซาบวิจารย์กันระงม ทั้งเเปลกใจเเละตระหนกปนไม่พอใจกับการปกป้องของประมุขเนี่ย

 

"หวายซัง...ปล่อย.." เหลี่ยนฟางจุนกระอักออกมาอีก ก่อนพูดเสียงผะเเผ่วกับน้องเล็ก หวายซังส่ายหน้า

 

"พี่ใหญ่! ตอนนี้..ตอนนี้น่ะ..พี่สามกำลังตั้งครรภ์อยู่นะ!"

 

รอบข้างเงียบโดยพลัน ประโยคเมื่อครู่ดึงสายตาตื่นตะลึงจากเเขกผู้มาเยือนทั้งหลาย

 

"เเล้วอย่างไร ยิ่งเป็นเช่นนั้นมิใช่ว่ายิ่งต้องรีบกำจัดหรือ มารดาต่ำทรามเยี่ยงนี้เเล้วมีหรือที่บุตรจักมิได้รับสันดานติดกายมา" เสียงยะเยือกปนโกรธขึ้ง ชื่อเฟิงจุนตสัดสายตาจ้องหน้าหวายซัง

 

หวายซังเเม้จะยำเกรงต่อพี่ใหญ่เเต่เขาไม่อาจปล่อยให้เมิ่งเหยาถูกโบยต่อได้ นอกจากเลือดเนื้อที่เขาเอามาอ้างเเล้ว การมีสัมพันธ์เเละขลุกอยู่ด้วยกันบ่มเพาะความรักใคร่ให้ก่อเกิด

 

"..." ชื่อเฟิงจุนพยายามระงับโทสะที่พลุ่งพล่านของตนเอง จ้องด้วยสายกดดัน ทว่าความคิดบางประการได้เเวบเข้ามาในหัว

 

หลานซีเฉินที่เคยเชื่อใจเเละปกป้องเมิ่งเหยามาตลอด ประมุขหลานผู้อ่อนโยนเเละไร้เดียงสาในยามนั้นคงเจ็บปวดไม่น้อย ความรู้สึกที่ราวกับถูกหักหลัง

 

เเต่ยังคงรักเเละเชื่อมั่น ปกป้องมากี่ครั้งกี่คราทั้งที่เขานั้นมองออกทะลุปรุโปร่งจนถึงก้นบึ้งจิตใจของจินกวงเหยา

 

หวายซังเเม้จะถูกมองด้วยสายตาเเบบใดจากใครก็ตามเขายังกอดจินกวงเหยาเเนบอก ไม่ยอมให้ผู้ลงทัณฑ์โบยต่อเป็นอันขาด

 

"ปล่อย..หวายซัง...ข้าไม่..เจ็บหรอก" รอยยิ้มอ่อนล้าไร้ซึ่งความเสเเสร้งใดๆ ทำให้ประมุขเนี่ยรู้สึกราวกับหัวใจถูกบีบรัดด้วยคีมเหล็ก

 

"ได้ ข้าจะให้โอกาส" ชื่อเฟิงจุนกล่าว สายตาเหล่านักพรตต่างจับจ้องมาที่เขา

 

"เเต่โอกาสมิได้ขึ้นอยู่ที่ข้า"

 

"หลานซีเฉิน เจ้าบอกข้าสิ..เมิ่งเหยาควรจะถูกเฆี่ยนต่อจนครบห้าสิบห้าเเส้ หรือควรจะหยุดการลงทัณฑ์เเต่เพียงเท่านี้"

 

สายตาหลานสิบคู่พลันเบี่ยงมาหาหลานซีเฉิน รวมทั้งดวงตาคู่งามของประมุจเจียงด้วย..

 

 

 

 

----------

 

TO BE CON..

 

----------

 

ผิดพลาดประการใดขอภัยนะคะ

🙏

 

รักรีดเดอร์ทุกท่าน ขอบพระคุณที่ติดตามกันนะคะ ขอให้ติดตามกันไปนานๆ น้า

🦉💗

 

(รบกวนขอคอมเม้นเป็นกำลังใจนะคะ(╥_╥))

 

ในนิยายนะคะ พี่ใหญ่มีความเเค้นกับเมิ่งเหยามากจริงๆ เมิ่งเหยาทำกับพี่ใหญ่ไว้เยอะ

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว