ขอบคุณนักอ่านทุกคนที่กดเข้ามาอ่านนิยายของไรท์ ไรท์รู้สึกดีใจเป็นอย่างมากที่สามารถมอบความสุขให้กับทุกคนได้ ติดตามนิยายเรื่องใหม่ๆของไรท์ได้เรื่อยๆเลยน๊าาา

เด็กส่งพิซซ่า{ดูเอ็นพี่ก่อนแล้วพี่จะให้ตังค์..}

ชื่อตอน : เด็กส่งพิซซ่า{ดูเอ็นพี่ก่อนแล้วพี่จะให้ตังค์..}

คำค้น : เด็กส่งพิซซ่า,นับหนึ่ง,พี่ขุน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.9k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ม.ค. 2563 17:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เด็กส่งพิซซ่า{ดูเอ็นพี่ก่อนแล้วพี่จะให้ตังค์..}
แบบอักษร

เด็กส่งพิซซ่า 

 

"นับหนึ่ง! ไปส่งพิชซ่าที่ตึกgหน่อย" 

"คร้าบ หัวหน้า" 

สวัสดีครับ ผมชื่อ นายอัฐามี กิตติมาลัย ชื่อเล่น "นับหนึ่ง" ผมเรียนจบแค่มอปลาย ตอนนี้ผมทำงานเป็นเด็กส่งพิชซ่า ที่ร้านแห่งหนึ่งในตัวเมือง ผู้จัดการที่ร้านค่อนข้างเป็นกันเองกับผมมาก เพื่อนๆ ที่ทำงานด้วยกันก็เป็นมิตรกับผมเช่นกัน ผมเป็นคนเฟลนลี่ ยิ้มเก่ง เพื่อนจะชอบเรียกว่า "ไอ้ตัวเล็ก" ก็ไม่เชิงเล็กหรอก มาตรฐานชายไทยนี้แหละ แต่พวกพี่มีแต่คนร่างยักษ์ กล้ามเป็นมัด ทำให้ผมต้องเป็นไอ้ตัวเล็กของพวกพี่ๆ ไปโดยปริญา หน้าตาของผมก็ไม่แย่ ออกจะน่ารักมากกว่าหล่อ ผิวขาวซีด ปากชมพูหน่อยๆ อะ!! พูดเรื่องส่วนตัวมากเกินไปแล้ว ผมต้องรีบไปส่งพิชซ่า ไว้เดียวค่อยเล่าต่อละกัน

 

ปรื้นนน!! 

เสียงรถจักรยานยนตร์ขับขี่ออกไปตามทางถนน รถเรือรถโดยสารวิ่งผ่านไปมาสนั่นบีบแตเสียงดังโวกเวก..

นับหนึ่งขี่เรียวเข้าไปในซอยๆ หนึ่งก่อนมันจะกลายเป็นถนนใหญ่พร้อมกับมีตึกแถวมากมาย แต่ถึงยังไงตึกที่มองเห็นได้ชัดก็หน้าจะเป็นตึกgที่ตนต้องมาส่งพิชซ่า เพราะมันสูงที่สุดในแถบนี้

ร่างบางเลี้ยวซ้ายเข้าไปจอดตรงที่จอดรถ มองตึกสูงเรียงกันเป็นชั้นๆ เขาคิดว่าคงไม่มีโอกาสได้มาอยู่ที่แบบนี้เหมือนคนอื่นหรอก เพราะราคามันค่อนข้างสูง เขาคงไม่มีปัญญาจ่ายมัน

"อยู่ห้องไหนน๊าา? " นับหนึ่งถือถาดพิชซ่าในมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือหยิบเอาแผ่นกระดาษในกระเป๋าขึ้นมาเช็ดดูหมายเลยห้อง

"325"

นับหนึ่งเก็บแผ่นกระดาษลงกระเป๋าตามเดิมก่อนรีบเดินขึ้นตึกเอาพิชซ่าไปส่ง ถ้าจำไม่ผิดตึกนี้พวกนักศึกษาอยู่เยอะมาก ส่วนใหญ่จะเป็นพวกหมอกันทั้งนั้น

ตึกตัก ตึกตัก 

นับหนึ่งมองหน้าประตูบานใหญ่ เพ่งมองดูเลขห้องเมื่อเห็นว่าตนมาถูกแล้ว ก็ตัดสินใจเคาะเรียกทันที

ก๊อกก๊อก~ 

 

แกร๊กกก 

 

"ไรวะ! "

"เอ่อ ผมมาส่งพิชซ่าครับ" ร่างบางพูดประหม่านิดหน่อย เมื่อประตูถูกเปิดออกพร้อมปรากฎร่างผู้ชายคนหนึ่ง ใบหน้าคมดูดุติดงัวเงียเหมือนพึ่งตื่น หัวฟูนิดหน่อย เปลือยท่อนบนโชว์ซิกแพคต่อหน้าร่างบาง ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระรื่นตาจ้องมองแผ่นอก

"จะจ้องอีกนานไหม? "

"อะ..ขอโทษครับ นี่ครับพิชซ่า" ร่างบางสะดุ้งตกใจ

เสียงทุ้มหนา ก่อนจะกล่าวขอโทษด้วยความอายพร้อมยื่นถาดอาหารส่งไปให้

".........." แต่คนตรงหน้ากลับมองมันเฉยๆ พร้อมจ้องมองนับหนึ่งตั้งแต่หัวจรดเท้า

 

"กูขี้เกียจยกมือ เข้ามา! " เสียงทุ้มหนาพูดแกมสั่ง สายตาดุดันจ้องมองกระต่ายน้อยตรงหน้า

"เอ่ออ...."

"เร็วๆ! "

"คะ ครับๆ คุณลูกค้า" นับหนึ่งรีบพูดรั่วๆ ตนรู้สึกกลัวคนตรงหน้าเหลือเกิน ทำไมเขาโหดอย่างนี้ และอีกอย่างจะให้ตนเข้าไปทำไมก็ไม่รู้แค่รับมันไปและจ่ายก็เสร็จแล้วป่ะ..

 

"ผมวางไว้ตรงนี้นะครับ ทั้งหมด359-.ครับ"

ร่างบางวางมันไว้บนโต็ะหน้าห้อง ก่อนจะหันไปบอกกับร่างหนาที่ยืนกอดอกพิงประตูจ้องมองตน

"เข้าไปเอาตังค์เองในห้องนั้น กูขี้เกียจเดิน" ชายหนุ่มพูดเสียงเรียบชี้ไปที่ห้องนอน

"ห๊ะ!! เอ่ออ ผมว่าจะเป็นการเสียมารยาทนะครับ คุณลูกค้าเอามาให้เองดีกว่าครับ" ร่างบางตอบนอบน้อม

 

"....." ตาคมจ้องมอง

 

"กะ ก็ได้ครับ! " เฮ้ออ! ให้ตายเถอะ ลูกค้าแบบนี้เขาก็พึ่งจะเคยเห็น สั่งนู่นสั่งนี่อยู่นั้นแหละ ถ้าของหายก็อย่ามาโทษตนแหละกัน

ร่างบางชักสีหน้านิดหน่อยแล้วเดินเข้าไปในห้องนอน มองรอบๆ ก่อนจะเห็นกระเป๋าตังค์วางอยู่บนโต๊ะกระจกแต่งตัว นับหนึ่งรีบเดินเข้าไปหยิบมันเอาไว้ในมือ กำลังจะหันหลังเดินกลับ แต่ต้องหยุดชะงัก เมื่อร่างหนาของคุณลูกค้ากักร่างตนไว้ที่ด้านหลัง

"เขาเดินมาตั้งแต่เมื่อไหร่"

 

เฮือกก! 

"อะ...." นับหนึ่งตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูก กำกระเป๋าตังค์อีกคนไว้แน่น เมื่ออีกฝ่ายก้มลงมาชิดใกล้ระหว่างลำคอพลางสูดดมก่อนเลื่อนขึ้นไปข้างบน

 

"หื้มม หอม..." เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบแผ่วเบาตรงกกหู

"คะ คุณลูกค้าครับ เอ่อ กรุณา ชะ ช่วยขยับตัวออกด้วยครับ อะ" นับหนึ่งเอียงหน้าไปอีกทางเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสบนลำคอขาว ตนพยายามขยับตัวออกจากตัวเขา

"น่ารักนะมึง! "

"เอ๋! อะ ปล่อยผมเถอะครับ" นับหนึ่งเริ่มดิ้นแรงขี้น เมื่อร่างหนาข้างหลังทับตัวลงมาชิดใกล้ตนมากขึ้น แขนหนาผละจากกักตัวขึ้นโอบรอบเอวบางลูบไล้ไปมา

 

"ทีแรกกูกะว่าจะเอ็นดู แต่กูเห็นมึงยืนยั่วกูไม่หยุดกูจะให้มึงดูเอ็นกูก็แล้วกัน" 

 

พรึ่บบ! 

"อะ... จะทำอะไรนะ! " ร่างบางถูกจับประชันหน้า พร้อมกับยกร่างขึ้นนั่งบนโต๊ะแต่งตัว แยกขาคนใต้ร่างแยกออกจากกันก่อนแทรกตัวเข้าไปใกล้ชิดระหว่างกลาง มือค้ำโต๊ะไว้

"อยากเอา! " ตาเล็กเบิกกว้าง อ้าปากค้างกับสิ่งที่ได้ยิน จะบ้าหรือไง! เอาอะไร ตนเป็นผู้ชายนะ

"นี่คุณ! ปล่อยผมนะ อุ๊บบ.." นับหนึ่งไม่คิดว่าแค่ตนมาส่งพิชซ่าเหตุการณ์แบบนี้จะเกิดขึ้น ทุกอย่างมันรวดเร็วจนร่างบางทำอะไรไม่ถูก เมื่อริมฝีปากของคุณลูกค้าทาบทับลงบนกลีบปากบาง

"อะ อื้ออ อ่อยยอะ (ปล่อยนะ) " ตาเล็กยังเบิกกว้าง มองสบอีกคนตื่นตระหนก มือบางผลักอกอีกคนให้ถอยห่าง แต่ก็ไม่ได้ผล

จ๊วบบ จ๊วบบ~ 

"อื้มม..." มือแกร่งเปลี่ยนมาจับยึดรอบเอว ทาบตัวลงไปแนบชิดกับคนใต้ร่าง บรรจงจูบอย่างดูดดื่ม สอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากเกี่ยวตวัดชิมน้ำหวานด้วยความส่ำส่อน มือบางทำอะไรไม่ถูก พยายามดิ้นสะบัดตัวให้ออกห่างจากเขา

 

"อะ...แฮ่กกๆ ปะ ปล่อยผมเถอะครับ อย่าทำอย่างนี้เลย" นับหนึ่งพูดอ้อนวอนในขณะที่ร่างหนายกตัวขึ้นอุ้มร่างบางไว้แนบอกพาเดินไปที่เตียงช้าๆ

 

"หุบปาก! " เสียงหน้าตะคอกใส่

"ฮืออ อย่าทำเลย ผะ ผมต้องไปส่งพิชซ่าต่อนะครับ" นับหนึ่งพูดอ้อนวอน มือบางกำเสื้อเขาอย่างหวาดกลัว

"เลิกทำ! แค่เมียคนเดียวกูมีปัญญาเลี้ยง" ม้ายยย จะมาสั่งผมแบบนี้ไม่ได้ ชื่อแซ่ก็ยังไม่รู้จักด้วยซ้ำ ผมส่ายหน้าระรั่ว

"ผะ ผมไม่รู้จักคุณ ปล่อยผมนะ" ผมพยายามดิ้นออกจากอ้อมแขน มือเล็กดันแผ่นอกเปลือยให้ออกห่างจากตน

 

"ก็กำลังจะรู้จักนี่ไงวะ นิ่งๆ ดิ...เดี๋ยวแมร่งจับกระแทกตรงนี้ซะเลย! " เขาพูดเสียงเกรี้ยวกราดใส่ผม พร้อมมองอย่างดุดัน ผมเลิกดิ้นทันทีเพราะกลัว ปล่อยให้เขาพาผมมาจนถึงเตียง

ตุบบบ! 

"อะ...ยะ อย่าา อึกก" นับหนึ่งจะลุกขึ้นวิ่งหนี แต่ถูกมือหนาจับข้อเท้าไว้ดึงกลับมา ร่างบางถลาเข้าไปใกล้เขา ขาเรียวถูกจับแยกออกจากกันก่อนเขาจะโถมตัวเข้ามาแทรกระหว่างกลาง

"มึงจะร้องทำไม! " เสียงทุ้มตะคอกถามพลางก้มลงมองอีกคนสะอื้นน้ำตาคลอ

"ผะ ผมกลัวคุณ อย่าทำอะไรผมเลยนะ" นับหนึ่งส่ายหน้าไปมายกมือไหว้ ตนไม่รู้จะทำยังไงแล้ว นับหนึ่งสู้แรงเขาไม่ได้

"แล้วค่าพิชซ่าไม่เอาแล้ว? " ชายหนุ่มเลิกคิ้มถาม ยกเอาเรื่องของกินมาเป็นค่าต่อรอง

 

"ฮึกกก มะ ไม่แล้วว" คำตอบที่ได้คือการปฏิเสธ ตนยอมให้หัวหน้าหักจากค่าแรงก็ได้

 

"กูจะจ่ายย? " นับหนึ่งเงยหน้าไปหาเขาสายตาหวานสบเข้ากับดวงตาคบกริบจังๆ รอฟังอีกคนพูดต่อ

 

"แต่มึงต้องเป็นเมียกูก่อน! " นับหนึ่งผวาจาเบิกกว้างขึ้น ขยับดิ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาไม่ปล่อยให้อีกคนได้หนี ก้มลงไปสูดดมความหอมตรงซอกคออย่างหื่นกระหาย

 

"ไม่นะ ปะ ปล่อยยผม" เท้าเล็กถีบเอวหนาสะเปะสะปะ นับหนึ่งเอือมมือตัวเองไปจับมือหนาไว้เมื่ออีกคนเริ่มลูบเข้าไปใต้เสื้อ

 

"เกะกะชิบหาย.." เสียงทุ้มต่ำสถบกับตัวเองหงุดหงิด มองเสื้อตัวบางที่ปิดส่วนบนจนมิด

แควกก!! 

ไม่รอช้าเสื้อพนังงานถูกกระชากออกจากตัว หลงเหลือแค่เสื้อกล้ามตัวบางข้างในกับผิวขาวอร่ามตา

 

"เหวออ ยะ อย่าานะ" มือเล็กฉุดดึงเสื้อตัวเองไว้อย่างแรง ดิ้นกลับไปกลับมาด้วยความหวาดกลัว สมองกำลังประมวลผล ตนกำลังจะถูกขมขื่น!!

"หยุดดิ้น!! ถ้าไม่หยุด กูฆ่าหมกส้วมแน่!!! " ชายหนุ่มตรงหน้าตะโกนลั่น จับมือบางยึดไว้เหนือหัว

 

เฮือกกก 

"ปะ ปล่อยผมเถอะนะ ผมขอร้อง" นับหนึ่งแทบจะหมดแรง ทั้งทุบตีทั้งดิ้นหนีก็ไม่เป็นผล

 

"ยอมเป็นของกูซะ!! " เขาก้มลงมาพูดเสียงเหี้ยมหน้าอกชิดติดกัน

 

"ผะ ผมเป็นผู้ชายนะ" ร่างเล็กยังคงไม่ยอม

 

"กูไม่สน!! "

 

"กูทำแค่กับมึงคนเดียว! " เขาพูดเสียงอ่อนลง มองกลับมาอย่างสื่อความหมาย โดยที่นับหนึ่งก็ยังไม่เข้าใจ และไม่รอให้เวลาผ่านไปนาน ชายหนุ่มก็ก้มตัวลงมาแนบริมฝีปากหนาเข้ากับปากบางทันที

 

"อุ๊บบ.." เขาบดจูบลงอย่างค่อนข้างแรง จนปากบางเกิดรอยแตกขึ้นมีเลือดออกเล็กน้อย ดวงตาเล็กของนับหนึ่งหลับตาแน่นด้วยความหวาดกลัว พลางเม้มปากเอาไว้

 

"เปิดปาก! " เขาพูดเสียงทุ้มต่ำจับปายคางบีบให้อ้าออก หัวเล็กทุ้ยๆ ส่ายไปมาอย่างไม่ยอมเชื่อยัง

"มึงจะเปิดไม่เปิด? "

"......" นับหนึ่งยังคงส่ายหน้าหลับตาแน่นไม่อยากจะเจอสายตาดุดัดน่ากลัวของอีกฝ่าย

"ไม่เปิดใช่ไหม"

เพื้ยะ!! 

"อะ จะ เจ็บบบ อุ๊บบบ!! ..." นับหนึ่งร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บ เมื่อมือหนาตะครุบตบลงที่ก้นอย่างแรงก่อนจะบีบขย่ำมันจนใบหน้าหวานเหยเกด้วยความเสียว พร้อมกับริมฝีปากที่โดนฉกปิดด้วยความเร็ว ลิ้นหนากวาดสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากดูดกลืนกินน้ำหวานด้วยความกระหาย

 

"อื้ออ..."

นับหนึ่งบีบไหล่หนาแน่น เมื่อสู้แรงคนด้านบนไม่ได้ ชายหนุ่มเลิกเสื้อตัวบางขึ้นไปจนถึงต้นคอ ผละจากริมฝีปากก้มลงไปตะครุบเข้ายอดอกเต่งตึง ดูดดึงและขบกัดจนเกิดรอยแดง

"อ่าาส์ ยะ อย่าทำผมเลยนะ" นับหนึ่งยังคงข้อร้องอ้อนวอน ทว่าชายหนุ่มร่างหนาไม่ได้สนใจด้วยซ้ำเพราะกำลังมั่วเมากับเม็ดตุ่มไตสีแดง

กึกกก!! 

"อะ จะ เจ็บบ อื้ออ.." ดวงตาหวานฉ่ำคลอไปด้วยน้ำตาช้อนขึ้นมองอีกคนพลางทำหน้าอ้อนวอนเพื่อคนด้านบนจะเห็นใจ แต่ตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิงเพราะตอนนี้ชสยหนุ่มแทบอยากจะกระแทกกายเข้าใส่อยู่เร็ว ไม่รอช้าเมื่อมือหนาตระครุบเข้ากางเกงตัวบางพร้อมดึงกระชากออก

"มะ ไม่ อย่าถอดนะ!! " นับหนึ่งรั่งกายเกงที่เหลือเพียงตัวเดียวไว้ไม่อยู่ ตอนนี้ตัวเองเปลือยเปล่าต่อหน้าคนแปลกหน้าซะแล้ว

นับหนึ่งทนมองสายตาหื่นกระหายของอีกคนไม่ไหวทำให้ต้องเบือนหน้าหนี เมื่อเขาจ้องมองช่องทางรักของตนไม่วางตา มือเล็กพยายามปิดมันไว้แต่ก็โดนมือหนาข้างหนึ่งกระชากออก ก่อนที่เขาจะแยกขาเรียวกว้างขึ้นกว่าเดิมและแทรกตัวเข้ามาตรงกลางโน้มตัวลงมาทาบทับจนแผ่นอกแนบชิดกัน

"รู้ตัวไหมว่ามึงโครตน่ารัก!! " ชายหนุ่มกระซิบบอกตรงกกหู

 

"อะ อย่านะครับบ" มือเล็กดันแผ่นอกให้ออกห่าง ทำหน้าตาตื่นตระหนกเมื่อเขาขยับท่อนล่างมาชนเข้ากับร่องสวาท

"หื้ม กูรอเวลานี้มานานแล้วรู้ไหม" เสียงทุ้มพูดเสียงหวนแต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยน

รอมานานงั้นเหรอ..

"รอ นะ นานอะไรครับ ผมพึ่งเคยเจอคุณวันนี้" ผมหันหน้าประเชิญกับเขา จนจมูกเราแตะกัน ตาคมยังคงจ้องมอง

"ไม่ใช่!! เรารู้จักกันมาตั้งนานแล้วนับหนึ่ง" ใครกัน ทำไมถึงไม่คุ้นเลย

"ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน"

"ตั้งแต่เด็ก" นับหนึ่งขมวดคิ้วเข้าหากันเป็นปม "ตั้งแต่เด็กเลยเหรอ.. หรือจะเป็น!! "

ภาพความคิดขึ้นมาให้เห็น ภาพของเด็กน้อยหน้าหวานคลับคล้ายผู้หญิงวิ่งเข้าไปกอดแผ่นหลังเด็กชายคนหนึ่งไว้แน่น ฝังใบหน้าซบเข้าด้วยความเศร้าใจเมื่อรู้ว่าเด็กชายคนนั้นจะย้ายไปอยู่ไกลๆ จากตนแล้ว ใบหน้าหวานเต็มไปด้วยคราบน้ำตา ได้แต่ซ้ำๆ ว่า "ไม่ไปได้ไหม พี่ขุน"

ชายหนุ่มจับมือเล็กๆ ที่ออบกอดตัวเองออกหันหน้าไปหาย่อตัวลงนั่งให้ใบหน้าเสมอกัน มือของชายหนุ่มยกขึ้นลูบหัวเบาๆ

"รอนะ..สัญญาว่าจะกลับมา! "

"ฮึกก นะ น้องจะรอนะ" ว่าจบคนตัวเล็กกว่าก็โผเข้ากอดทันที พร้อมกับน้ำตาที่ไหลไม่หยุด

เมื่อทุกอย่างลืมเลือน นับหนึ่งเบิกตากว้างขึ้นทันทีหันกลับไปสบกับร่างหนาตรงหน้า พร้อมเอ่ยถาม

"พะ พี่ขุนเหรอครับ" นับหนึ่งถามด้วยความไม่แน่ใจ ใจเต็นตึกตักรอฟังคำตอบจากชายหนุ่มตรงหน้า ใบหน้าหวานคลอไปด้วยน้ำตา

 

"เออ กูเอง! " ชายหนุ่มเอ่ยตอบ เท่านั้นน้ำตาของนับหนึ่งไหลลงเปื้อนแก้มทันที พี่ขุนคนที่เขาอยู่ด้วยแล้วมีความสุข และเป็นคนที่เขาเฝ้าคิดถึงอยู่ทุกวัน ตอนนี้เขาอยู่ตรงหน้าแล้ว

"ฮึกก! พี่จริงๆ ใช่ไหม"

"ร้องทำไม หื้มม กูกลับมาแล้ว และกูจะไม่ปล่อยมึงไปไหนอีกแล้ว" แววตาพี่ขุนดูจริงจังขึ้น

"ฮึกกก พี่เปลี่ยนไปมากเลย" นับหนึ่งพูดพลางสะอื้น มือบางยกขึ้นลูบใบหน้าพี่ขุน ตอนนี้เปลี่ยนไปมากจนเขาจำแทบไม่ได้

"กูเปลี่ยนไปยังไง หื้มม กูก็เหมือนเดิม" ขุนถามเสียงแหบพร่าก้มลงใช้จมูกคลอเคลียแก้มนุุ่ม

"เหมือนโจรขึ้นอะ" ผมแกล้งพูด

"หึ เดี๋ยวมึงจะโดนโจรควบม้า!! "

"เฮ้ยย พะ พี่จะทำไร!! " นับหนึ่งคงลืมไปว่าตอนนี้ตัวเองเปลือยเปล่าต่อหน้าเขาอยู่ มือเล็กดันหน้าอกร่างหนาให้ออกแต่ก็ไม่ได้ดั่งใจคิดเลยสักครั้ง ร่างบางหดคอหนีเมื่อพี่ขุนก้มลงมาไซร้ซอกคอ ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ..

"อื้อออ.."

จ๊วบบ จ๊วบบ

ผมเกร็งตัวขั้นสุด เมื่อริมฝีปากหนาทาบทับบนกรีบปากบางแรงๆ บดขยี้ซ้ำอีกครั้ง ลิ้นหนาโพรงเข้าไปข้างในตอนที่ผมเผลอเปิดปากตวัดลิ้นดูดกลืนกินน้ำหวานอย่างเอร็ดอร่อยจนผมเคลิบเคลิ้มตามไปด้วย

ก่อนจะผละออก

"หื้มม จ๊วบบ.."

"แฮ่กกกๆ "

พอปากเป็นอิสระ เสียงหายใจดังๆ ก็ดังขึ้นทันที นัยตาหวานจ้องมองการกระทำของอีกคนไม่วางตา เขาถอดกางเกงตัวเองออกพร้อมบ็อกเซอร์ นับหนึ่งเบิกตากว้างอย่างตกใจพร้อมเบือนหน้าหนี แกนกายขนาดใหญ่ดีดเด้งอยู่ตรงหน้า

"ไม่ พี่ขุน พี่จะทำแบบนี้ไม่ได้ครับ"

"ทำไม!! "

"คือ ผะ ผม.." ผมคิดหาคำตอบไม่ออกจะทำยังไงดีให้รอดกับสถานการณ์นี้ เพราะมัวแต่กำลังคิดจึงไม่ได้รู้เลยว่าขาเรียวถูกแยกออกจากกันพร้อมกับมีแกนกายขนาดเขื่อนถูไถขึ้นรถตรงปากถ่ำ ก่อนจะค่อยๆ กดส่วนหัวเข้าไป

"อ๊ากกก! จะ เจ็บ ปล่อยผมนะ" ผมดิ้นด้วยความเจ็บเหมือนร่างกายจะแตกเป็นเสี่ยงๆ เมื่อเขายัดเจ้ายักษ์เข้ามาโดยไม่ได้เบิกทาง

"อยู่นิ่งๆ หนึ่ง มันเข้าไม่ได้ ซี๊ดดด!! "ร่างหนาเอ่ยดุ ครางต่ำเสียวซานเมื่อลำท่อนเข้าไปได้ครึ่งหนึ่ง

"อะ เอาออกไป เข้าไม่ได้หรอ- อื้อออ.." มือเล็กรั้งมือเขาไว้ พูดยังไม่ทันจบก็ฉกถูกจูบอีกครั้ง คราวนี้รสจูบเต็มไปด้วยความโหยหาและอ่อนโยน ทำให้นับหนึ่งผ่อนเกร็งลงไปมาก และในจังหวะนั้น เขาก็กระแทกเข้าใส่อย่างแรงทันที

"อะ อื้อออ จะ เจ็บบ"

ขุนมองลูกตัวเองหายเข้าไปหาแม่มันจนหมด คนตัวเล็กตอดรัดจนเขาแทบจะทนไม่ไหว

"เดี๋ยวก็เสียว"

เขาพูดแค่นั้นก่อนจะขยับกายเสียดสึช่องทาง นับหนึ่งหน้าเชิดเหยเกเจ็บปนเสียวซาน ขาเรียวเริ่มอ้ากว้างรอรับการกระแทกจากเขาอย่างไม่รู้ตัว

ตับบ ตับบ ตับบ!!

"อ่าาส์ อะ อื้อออ บะ เบาๆ มันลึกก!! "

"ซี๊ดด อ่าส์..หนึ่ง"

กายหนาล้มทับคนใต้ร่างกอดเอวคอดไว้แน่น กระดกสะโพกเข้าใส่จนไม่นานน้ำสีขาวขุ่นก็พุ่งเข้าใส่ช่องทางจนเอ่อล้นออกมา

"อ๊าา/อ๊าาา""

"พี่ขุน เอาออกก่อนได้ไหมครับ ผมอึดอัด" มือเล็กดันแผ่นอกเขาให้ออกห่างจากตัว เขายอมถอนแ่นกายตามคำขอแต่ไม่ยอมผละอ้อมกอดออกจากอีกคน

เขาล้มตัวลงไปนอนข้างๆ พร้อมกับกระชับกอดอีกคนไว้แน่น

"เจอแล้วนะ นับหนึ่งเป็นของพี่แล้ว ต่อจากนี้อย่าหนีจากพี่ไปไหนอีก"

"อื้อ.."

และตั้งแต่ที่ทั้งสองพบเจอกันวันนั้น พี่ขุนก็สั่งให้น้องออกจากงาน ไปช่วยกิจการที่บ้านตัวเองแทนแล้วอยู่ด้วยกันตลอดไป...

 

 

 

 

จบบริบูรณ์..❤❤ 

ความคิดเห็น