ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รอยยิ้มของวิศวะ : ตึกตึก

ชื่อตอน : รอยยิ้มของวิศวะ : ตึกตึก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 52.6k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ม.ค. 2563 23:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รอยยิ้มของวิศวะ : ตึกตึก
แบบอักษร

กริ่ง~ กริ่ง~ 

“สวัสดีค่ะ ยินดีตอนรับค่ะ”  

“อุ๊ย ! ใครเอาป้าว่าไปตรงนี้เนี้ย” เสียงแบบนี้ จะเป็นใครไม่ได้ นอกจากริชชี่หรืออีตุ๊ด == 

“มึงนี้ จะมาแบบสงบๆ ไม่ด่ากูสักวัน จะทำให้มึงไม่มีผัวหรือไง”  

“ความสุขกูค่ะ” เออค่ะ เอาที่มึงสบายใจเลยเพื่อน 

“จะเอาอะไรกันป่ะ จะได้ทำให้” เราเลิกเถียงกับตุ๊ด แล้วหันมาถามพวกมันแทน 

“สตอเบอรี่โซดากับสตอเบอรี่ชีสเค้ก” ตุ๊ดมันบอกเสร็จ แล้วมันก็เดินเข้าหลังร้านไป 

“แล้วภาพกับฝันล่ะ จะเอาอะไรกัน” เราหันไปถามภาพกับฝันต่อ 

“กูเอามอคค่ากับเค้กกาแฟแล้วกันว่ะ” ภาพสั่งเสร็จ แล้วก็เดินตามตุ๊ดไป 

“ส่วนเราเอานดสดปั้นกับเค้กนมสดจ้ะ” ฝันสั่ง ก็เข้าไปหลังร้าน 

“ธัน ส่วนของพี่เอาโกโก้ปั้นกับเค้กช็อกโกแลตนะ” เราหันไปสั่งธัน 

“ได้ครับเจ้ เดี๋ยวทำเสร็จแล้ว จะเอาไปให้ครับ” พอคุยกับธันเสร็จ เราก็เดินเข้าหลังร้านไป หลังร้านจะเป็นสวนขนาดเล็ก มีโต๊ะให้นั่ง อากาศเย็นสบายๆ เหมาะกับการพักผ่อน แต่หลังร้านเป็นที่ส่วนตัว จะไม่เปิดให้ลูกค้าเข้าไป  

 

หลังร้าน 

“สรุปเราจะทำวิจัยอะไรกันดีอ่ะ” เราถามเพื่อน เกี่ยวกับวิจัยที่เราจะทำกัน 

“มีธุรกิจอะไรที่น่าสนใจ แล้วนำมาศึกษาบ้าง” ฝันเอ่ยขึ้น 

“ธุรกิจกาแฟก็ดีนะ” ตุ๊ดเสนอ 

“ยังไง” ภาพถาม 

“ก็เราสามารถไปดูตั้งแต่วัตถุดิบ ไปดูแหล่งที่ปลูกเลย จนถึงการส่งออก” ตุ๊ดตอบ 

“ก็ดีนะ ตกลงกันมั้ย” 

“โอเค” ฝันกับภาพเห็นด้วย 

หลังจากกัน ก็นั่งคุยกันว่าจะลงไปเก็บข้อมูลที่ไหนบ้าง วางแผนการทำงาน แล้วก็เริ่มลงมือการหาข้อมูลต่างๆ เพื่อเตรียมพร้อมไว้ตั้งแต่ต้นเทอม ผลสรุปพวกเราจะลงไปเก็บข้อมูลที่เชียงใหม่กับเชียงรายกัน แล้วพวกเราก็แยกย้ายกันไป 

 

ตลาดนัดหลังมอ  

หลังจากแยกย้ายกับเพื่อน เราก็ออกจากร้าน แล้วมาที่ตลาดหลังมอ จะบอกว่าที่นี้มีร้านค้าแม่ขายเยอะมาก ไม่ว่าจะเสื้อผ้า เครื่องประดับ กระเป๋า รองเท้า สิ่งของต่างๆอีกมากมาย และที่ขาดไม่ได้คือ ของกิน ของกินที่นี้เยอะมาก แบบว่าเป็นแหล่งรวมเลยก็ว่าได้ แล้วก็มีแต่ของอร่อยๆทั้งนั้น จึงเป็นสถานที่โปรดของหลายๆคน หนึ่งในนั้นคือเราเอง  

“ป้าค่ะ ลูกชิ้นนี้ขายยังไงค่ะ” เราเดินมาถึงโซนของกิน เราก็เดินมาร้านลูกชิ้นปิ้งที่ส่งกลิ่นหอมๆลอยมาเข้าจมูกเราทันที 

“ไม้ละ 10 บาทลูก อร่อยนะป้ารับรอง หนูจะเอากี่ไม้ดี” ป้าเจ้าของร้านตอบเรา 

“หนูเอาลูกชิ้นหมูสอง ไส้กรอกชีสสอง แล้วก็เต้าหู้ปลาหนึ่งไม้ค่ะป้า” 

“ได้จ้ะ รอแปปนะลูก” ระหว่างรอเราก็หันไปเห็นร้านหม่าล่า 

“ป้าค่ะ เดี๋ยวหนูมานะคะ”  

“ได้จ้า” ป้าหันจากเตาปิ้งมาตอบเรา 

เมื่อคุยกับป้าเจ้าของร้านลูกชิ้นปิ้งเสร็จ เราก็รีบเดินตรงดิ่งมาร้านหม่าล่าทันที แต่สงสัยใจของเราจะจดจ่อเกินไป ทำให้เราเดินไปชนกับคนข้างหน้าที่เดินอยู่ 

“ขอโทษค่ะ” เราก้มหน้า แล้วรีบขอโทษคนที่เราเดินชนทันที 

“......” แต่เมื่อไม่มีเสียงตอบรับ เราจึงเงยหน้าขึ้น เชี้ยแล้วเราทำน้ำของเขาหก แล้วไม่แค่หกนะสิ แถมหกลดเสื้อเขาอีกด้วย TT  

“เอ่อ...ขอโทษจริงๆค่ะ เดี๋ยวเช็ดให้ค่ะ” อยากจะร้องไห้เลยค่ะ อะไรจะซุ่มซ่ามขนาดนี้ เรารีบเอาผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดเสื้อให้คนตรงหน้าทันที 

“ไม่เป็นไร” หืมทำไมเสียงนุ่มขนาดนี้อ่ะ 

“ขอโทษจริงๆค่ะ” เราก็กล่าวขอโทษคนข้างหน้าอีกครั้ง ทุกคนคงจะสงสัยใช่ป่ะล่ะว่าเขาคือใคร เอ๊? หรือทุกคนเดาออกแล้ว  ช่างเถอะ เขาคือผู้ชายคนนั้น คนที่ยืนอยู่ข้างหน้าเราตอนสั่งอาหาร คนที่มาร้านกาแฟของเราในวันนี้ ใช่แล้วล่ะ เขาคือพี่ซีน  

“ไม่เป็นไร แค่นี้เอง” ทำไมเสียงนุ่มแบบนี้ ==? 

“เดี๋ยวซื้อน้ำชดใช้ให้นะคะ” เราบอกออกไป อย่างน้อยก็ชดใช้ในสิ่งที่เราทำเสียหายก็แล้วกัน 

“ครับ” เราทั้งสองคนก็เดินมาร้านน้ำกัน  

“ป้าค่ะหนูเอาชานมปั้น หนึ่งแก้วค่ะ แล้วก็...จะเอาน้ำอะไรคะ หรือจะเอาเหมือนเดิม” เราหันไปถามพี่เขา 

“เอาเหมือนกันก็ได้”  

“ป้าค่ะ หนูเปลี่ยนเป็นสองค่ะ” เมื่อพี่เขาตอบเสร็จแล้ว เราก็หันไปสั่งป้าเจ้าของร้าน 

“50 บาทจ้าหนู” พอแม่ค้าบอก เรากำลังจะหยิบเงินส่งให้แม่ค้า แต่…? 

“นี่ครับ” พี่เขายืนเงินให้แม่ค้าก่อนเรา แล้วก็รับสองน้ำสองแก้วมาถือเอง 

“จ่ายทำไมคะ” เราหันไปทำหน้างง แล้วถามขึ้น 

“แล้วจะไปไหนต่อ” ทำไมตอบให้ตรงคำถามอ่ะ == 

“ถามทำไมคะ” 

“ถามก็ตอบครับ” อ้าว เสียงนิ่งนี้คือ ? 

“จะไปร้านโน่นค่ะ ร้านหม่าล่าค่ะ” เราตอบพี่เขาไป 

“ไปครับ” หลังจากเราตอบพี่เขาก็คว้าข้อมือเรา แล้วพาเราไปร้านหม่าล่ากัน แล้วแค่นั้นยังไม่พอ พี่เขายังตามเราไปทุกที่ ย้ำ ! ทุกที่ ที่เราไป แต่ที่แปลกทำไมต้องจับมืออ่ะ จับตลอดเวลาไม่เคยปล่อย แล้วอีกอย่างพี่เขาไม่ได้เดินตามเราอย่างเดียวนะ พี่เขาจ่ายให้เราทุกอย่างไม่ว่าเราจะซื้ออะไร เราห้ามก็ไม่ฟัง บอกว่าจะจ่ายให้อย่างเดียวเลย เฮ้อเหนื่อยที่จะเถียง อยากจ่ายก็จ่ายไปเลยค่ะ ดีอีก ของฟรีเราชอบ  

ตอนนี้เราทั้งคู่หยุดเดินซื้อของ แล้วพากันเดินมานั่งที่โต๊ะนั่งใต้ต้นไม้ สำหรับการนั่งทานอาหารกัน 

“ทำไมบอกไม่ฟังกันบ้างค่ะ” ถึงจะชอบของฟรี แต่เราก็อยากจ่ายเองอ่ะ 

“พี่อยากจ่ายให้นิ” เห็นม้ะ บ่นไปก็แค่นั้น เหนื่อยใจค่ะ บอกเลย 

“นี่ค่ะ” เรายืนลูกชิ้นปิ้งไปให้พี่เขา แบ่งหน่อยก็แล้วกัน เพราะยังหน่อยพี่เขาเป็นคนจ่ายตัง แต่แทนที่พี่เขาจะรับไปถือแล้วกินเอง กับจับมือเราแล้วเอาปากมากินลูกชิ้นไป 

“อร่อยจัง” การอมยิ้มนั้นคืออะไร ==? 

หลังจากนั้นเราทั้งสองก็กินอาหารที่ซื้อมาจนหมด แล้วก็ถึงเวลาที่ต้องแยกย้ายกันสักที เพราะยังไงตอนนี้ก็ดึกแล้ว 

“ขอบคุณสำหรับอาหารค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ” เราพูดขึ้น แล้วรีบลุกขึ้นหันหลังจะเดินออกไปรถทันที  

หมับ ! 

“กลับยังไง” พี่เขาจับมือเราไว้ จึงทำให้เราต้องหยุดที่จะเดินออกไป 

“รถค่ะ ขับรถมา” เราตอบ พี่เขาเงียบไปสักพัก 

“ถึงห้องแล้ว ไลน์มาบอกได้มั้ย” 

“....” ==? 

“มันดึกแล้ว เป็นห่วง ขอโทรศัพท์หน่อย” ห้ะ? ไม่เข้าใจอ่ะ แต่เราก็ส่งโทรศัพท์ให้พี่เขา พอทุกอย่างเรียบร้อย เราก็เดินออกมา เพื่อจะกลับห้องทันที 

 

คอนโด C 

หลังจากถึงห้องเราก็นั่งทำงานและเคลียร์เอกสาร จนเวลาจะห้าทุ่ม เราจึงลุกไปอาบน้ำ และตอนนี้เที่ยงคืนเกือบครึ่ง เราก็เตรียมตัวจะนอนแล้วนั้น 

ติ๊ง !  

หืมมมม ใครไลน์มาอ่ะ คงไม่ใช่พวกมันแน่ ตอนนี้ทุกคนน่าจะนอนกันแล้ว แล้วใครอ่ะ เมื่ออยากรู้ก็ต้องเปิดไลน์ดู 

SeEn.Cn : นอนยัง 

ใคร : ChongN 

SeEn.Cn : ทำไมไม่บอกว่าถึงแล้ว 

ลืมค่ะ แล้วมีอะไรคะ : ChongN 

SeEn.Cn : ฝันดี 

อ่านแล้ว 

ห้ะ ! เกิดอะไรขึ้นว่ะ อยู่ดีๆก็ทักมาถาม พอถามกลับไป ก็ไม่ตอบสักอย่าง แล้วอยู่ดีๆก็มาบอกฝันดี พี่เขาเป็นอะไร กินยาผิดหรือเป็นบ้าไปแล้ว แต่...ฝันดีหรอ == ?  

#ตึกๆ ตึกๆ  

------------------------------------------------------------------ 

เจอกันตอนหน้านะคะ ^^ 

ความคิดเห็น