email-icon

สวัสดีค่ะนักอ่านทุกคน ไรท์ชื่อบ๋อมแบ๋มนะคะ ขอบคุณที่ชอบนิยายที่ไรท์เขียนนะคะ และก็ขอบคุณทุกเม้นและแรงสนับสนุนจากทุกคนด้วยนะคะ ช่วงนี้โรคระบาด ดูแลรักษาสุขภาพด้วยนะคะ ❤️ นามปากกา 👉 BombyZhan  👉BomH.Won 

ตอนที่8 เป็นไข้

ชื่อตอน : ตอนที่8 เป็นไข้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ม.ค. 2563 18:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่8 เป็นไข้
แบบอักษร

เช้าวันใหม่ในวันที่สดใสของหยางลั่วเฟิง แต่เป็นวันโชคร้ายของออกัส ที่เมื่อคืนรับแรงอารมณ์ของคนตัวโตหนักเกินไปจนไม่สบายตัวไปหมด แถมวันนี้เขารู้สึกเมื่อยล้า อ่อนเพลียอย่างลุกไม่ขึ้นอีกต่างหาก หยางลั่วเฟิงลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ เมื่อแสงแดดส่งเข้ามาในม่านตา คนตัวโตกระพริบตารับแสงถี่ๆ เหตุการณ์เมื่อคืนก็ผุดขึ้นมาในหัว จึงหันไปมองคนข้างๆ และยกยิ้มขึ้นอย่างอ่อนโยนที่ไม่เคยทำมาก่อน หยางลั่วเฟิงยื่นมือไปลูบไล้ใบหน้าอีกฝ่ายอย่างหึงหวง เขาไม่คิดเลยว่าจะได้ครอบครองอีกฝ่ายเร็วขนาดนี้ คนตัวโตทำให้ร่างบางรู้สึกตัว เขาจึงชักมือกลับทันทีอย่างตกใจ คนตัวเล็กขยับตัวยุกยิกอย่างรำคาญอีกฝ่ายที่กวน แต่พอลืมตาตื่นขึ้นมาก็ดูเหมือนโลกจะหมุนรอบตัวเอง ออกัสรู้สึกอ่อนล้า ขยับตัวทีแทบน้ำตาเล็ด เขารู้สึกปวดศีรษะเอามากๆ หยางลั่วเฟิงเห็นอีกฝ่ายขยับตัวได้เล็กน้อยก็ถามอาการอีกฝ่ายทันทีอย่างเป็นห่วง

 

"เธอเป็นอย่างไรบ้าง ยังเจ็บอยู่มั้ย" 

 

คนตัวเล็กไม่พูดแต่พยักหน้าตอบรับแทน

 

"เดี๋ยวฉันจะรีบไปตามหมอให้เดี๋ยวนี้นะ" 

 

คนตัวเล็กจะอ้าปากพูดขึ้นเพื่อจะห้ามอีกฝ่ายแต่ก็เสียงแหบจนคนฟังไม่ได้ยิน

 

หยางลั่วเฟิงพูดเสร็จก็รีบลุกขึ้นไปใส่เสื้อผ้าอย่างรวดเร็วแล้วเดินออกจากห้องไปสั่งลูกน้องให้ตามหมอมา

 

ออกัสยกมือกุมขมับเพราะตอนนี้เขารู้สึกปวดหัวขึ้นมาตึบๆและเริ่มหนาว

 

"อ่าา.. มึนหัวชะมัด "

 

 

 

 

ส่วนด้านหยางลั่วเฟิงเมื่อออกมาจากห้องนอนก็รีบตรงดิ่งมาที่หลังบ้านที่มีไร่ของเขาที่มีคนงาน และมีสนามฝึกซ้อมบอดี้การ์ดอยู่ใกล้ๆกันแถมช่วงเช้าพวกลูกน้องเขากำลังฝึกซ้อมกันอยู่ เขาเดินมาอย่างรีบร้อนเพราะห่วงคนตัวเล็กน่าจะเป็นอะไรมากไหม เมื่อเดินมาถึงที่หมาย ลูกน้องคนสนิทก็เอ่ยทักเจ้านายของตัวเองอย่างนึกแปลกใจ

 

"นายน้อยมีอะไรหรือเปล่าครับ ทำไมมาถึงที่นี่ล่ะ "

 

"หยินหยางนายไปตามหมอก้องให้หน่อย เมียฉันไม่สบาย" 

 

หยางลั่วเฟิงพูดขึ้นมาอย่างหอบหายใจไม่ทัน 

 

"อ้าวว แล้วทำไมนายไม่โทรหาผมกันล่ะครับ "

 

"เออหน่าา.. ไม่มีเวลาแล้วไปตามไอ้หมอมาเร็วๆละกัน "

 

หยางลั่วเฟิงพูดจบก็หันหลังจะเดินไปทางเดิม ลูกน้องเลยทักขึ้นอีกครั้ง

 

"แล้วนั่นนายน้อยจะไปไหนครับ" 

 

"จะเข้าครัว "

 

พูดจบก็เดินไปทางเดิมแต่แยกไปฝั่งของโซนครัว ทำให้ลูกน้องและบอดี้การ์ดแถวนั้นมองหน้ากันทันที เจ้านายของเขาเคยเข้าครัวด้วยหรอ? ตั้งแต่ทุกคนมาอยู่เป็นบอดี้การ์ดของหยางลั่วเฟิงไม่เคยเห็นนายน้อยเข้าครัวสักครั้ง ครั้งนี้ครั้งแรกเลยนะ คนที่นอนอยู่ข้างบนคงสำคัญกับนายน้อยมากๆเลยสินะ บอดี้การ์ดแถวนั้นคิดในใจ 

 

 

 

 

หยางลั่วเฟิงเดินเข้าครัวมาได้ก็เพื่อจะเตรียมอาหารให้คนตัวเล็ก แม่สายที่เป็นแม่ครัวคนเฒ่าคนแก่มานานของนี่ที่พอเห็นเจ้านายของตัวเองเดินเข้าครัวมาก็ตกใจระคนแปลกใจร้อยวันพันปีไม่เห็นเข้ามาในนี้สักที 

 

"คุณเฟิงมีอะไรหรือเปล่าคะ ถึงได้มาที่นี่​​​​​​"

 

"ที่นี่มันบ้านผม มาไม่ได้หรือไง​​​​​​"

 

"ก็เปล่าค่ะ แต่สายว่ามันแปลกๆ​​​​​​"

 

"แปลกตรงไหน​​​​​​"

 

"ก็คุณ​​​​​​เฟิงไม่เคยเข้าครัวเลยสักครั้งหนิคะ "

 

"วันนี้เมียผมไม่สบาย ผมเลยจะทำอาหารให้เธอกินน่ะ" 

 

"เมีย!!!" 

 

ทุกคนที่เป็นแม่บ้านที่นี่ร้องอุทานขึ้นมาเสียงดังพร้อมกันอย่างตกใจ

 

"อืม" 

 

"คะ.. คุณเฟิงไปมีเมียตั้งแต่เมื่อไหร่คะ? "

 

"นานแล้วแต่ฉันไม่ได้ให้เธอลงมาโซนนี้น่ะ ส่วนมากฉันให้แต่ลูกน้องเอาอาหารไปให้ทานบนห้อง "

 

"เอ่อ.. คือ.. สวยมั้ยคะ "

 

เพี๊ยะะ! 

 

"นี่นางน้อยทำไมไปถามคุณเขาแบบนั้นล่ะ ก็ต้องสวยอยู่แล้วล่ะ ใช่มั้ยคะคุณเฟิง "

 

แม่บ้านที่ชื่อชมตีแขนคนชื่อน้อยอย่างเอ็ดเบาๆแล้วหันมาพูดประโยคสุดท้ายกับเจ้านายของตน

 

"อืม สวยมากเลยล่ะ" 

 

หยางลั่วเฟิงพูดจบก็ยกยิ้มมุมปากอย่างนึกถึงหน้าอีกฝ่ายเวลาพูดเจื้อยแจ้วก็จะน่าเอ็นดูอย่างบอกไม่ถูก 

 

แม่บ้านทุกคนที่อยู่แถวนั้นเห็นปฏิกิริยาของเจ้านายก็ฝกระซิบพูดคุยกันอย่างอยากรู้อยากเห็นเรื่องของชาวบ้าน แม่บ้านที่ชื่อสายพอเห็นสถานการณ์ไม่ดีที่นายตัวเองโดนพูดนินทาต่อหน้าก็พูดแทรกขึ้น

 

"เอาล่ะๆ ทุกคนไปทำงานของตนเองให้เสร็จเรียบร้อยอย่าอู้งานกัน เจ้านายจะหักเงินเดือน "

 

"ค่าาา "

 

ทุกคนรับปากเสร็จก็เดินแยกย้ายกันไปทำงานกันคนละโซน เหลือแต่แม่บ้านที่ชื่อสายกับเจ้านายของตัวเอง 

 

"คุณเฟิงจะทำอะไรก่อนดีคะ" 

 

"ฉันไม่ค่อยจะรู้เรื่องอาหารน่ะ ป้าพอจะรู้มั้ยว่าคนไข้เขาทานอะไรกัน" 

 

"หืมม คนไข้หรอคะ? งั้นป้าว่าทำข้าวต้มง่ายๆเลยค่ะ จะได้ทานง่ายขึ้น" 

 

"เอาตามที่ป้าบอกก็ได้ครับ" 

 

"งั้นเรามาเริ่มทำเลยแล้วกันค่ะ" 

 

หยางลั่วเฟิงจึงลงมือทำอาหารตามที่ป้าสายบอก เดินไปเตรียมอุปกรณ์และวัตถุดิบจนเป็นที่เสร็จสิ้น เขาจึงลงมือทำด้วยความตั้งใจ

 

 

 

เมื่อเวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง คนตัวโตยิ้มขึ้นอย่างดีใจเมื่อตนทำข้าวต้มเสร็จแต่ไม่รู้จะทานได้ไหมก็อีกเรื่องหนึ่ง ร่างสูงจัดการตักข้าวต้มใส่ถ้วยเล็กก่อนจะยกเข้าไปเสิร์ฟคนที่นอนป่วยอยู่ในห้อง หยางลั่วเฟิงวางถ้วยข้าวต้มไว้ข้างเตียงก่อนที่เขาจะเดินไปปลุกคนตัวเล็กให้ตื่น

 

"ออกัส" 

 

หยางลั่วเฟิงเขย่าแขนของคนตัวเล็กเบาๆ

 

"อื้อ.." 

 

ออกัสครางขึ้นเหมือนถูกขัดใจก่อนจะงัวเงียลุกขึ้นมา

 

"มาทานข้าวก่อน เดี๋ยวหมอก็มาตรวจเธอแล้ว อดทนหน่อยนะ" 

 

หยางลั่วเฟิงเอ่ยขึ้นอย่างเป็นห่วง มือยังทาบลงที่หน้าผากของอีกฝ่าย

 

"ผมยังไม่หิว" คนตัวเล็กพูดขึ้นด้วยเสียงที่แหบพร่า หวังจะล้มตัวลงนอนก็ถูกอีกฝ่ายรั้งเอาไว้

 

"ไม่หิวก็ต้องกิน เดี๋ยวฉันป้อน" 

 

"ไม่เอา ผมไม่อยากกิน" 

 

"อย่าดื้อ" 

 

คนตัวโตเคล้นเสียงใส่ก่อนที่เขาจะอุ้มคนตัวเล็กให้นั่งลงข้างๆเขา หยางลั่วเฟิงโน้มไปหยิบถ้วยข้าวต้ม ก่อนจะคนไปมา เขาตักพอดีคำก่อนจะเป่าให้มันหายร้อน แล้วยื่นใส่ปากร่างบาง แต่อีกคนยังไม่เผอยปากออกมาสักที

 

"อ้าปากหน่อย " 

 

หยางลั่วเฟิงเอ่ยขึ้นเสียงทุ้มจ่อช้อนไว้ที่ปากของคนตัวเล็ก ออกัสจึงอ้าปาก ข้าวต้มจึงเข้าไปในปากทันที

 

"มันอาจจะไม่อร่อย เธอก็ทนๆกินไปแล้วกันนะ "

 

หยางลั่งเฟิงพูดจบอีกฝ่ายก็ขมวดคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ หืม เขาทำข้าวต้มให้เรากินเองเลยหรอ มันก็พอใช้ได้แหละแต่ช่างเถอะกินไปก่อนละกัน คนตัวเล็กคิดในใจเสร็จ ก็กินตามที่คนตัวโตป้อน 

 

 

ก๊อกๆๆๆ 

 

"นายน้อยครับ​​​​​​ ผมตามหมอมาแล้วครับ "

 

ลูกน้องมือขวาเคาะประตูและเอ่ยขึ้น 

 

"เข้ามา​​​​​​"

 

หยางลั่วเฟิงอนุญาตให้ทั้งคู่เข้ามาข้างในได้ เขาทั้งสองจึงเปิดประตูเข้ามาก็เจอเข้ากับคนตัวโตกำลังนั่งป้อนข้าวอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยนที่เพื่อนสนิทอย่างหมอก้องไม่เคยเห็นมาก่อน หมอก้องจึงหันไปหาคำตอบจากหยินหยางแต่กับได้การส่ายหน้าของอีกฝ่ายกลับมา

 

"อะแฮ่ม​​​​​​ ไม่ค่อยเห็นหน้าเลยนะช่วงนี้ "

 

หมอก้องหันกลับไปตรงหน้าเหมือนเดิมและกระแอมไอเบาๆแล้วเอ่ยถามอีกฝ่ายขึ้น

 

"ฉันยุ่ง​​​​​​น่ะ"

 

"อ่าา ​​​​​​ อย่างนี้นี่เองสินะ "

 

"อะไร​​​​​​"

 

หยางลั่วเฟิงแปลกใจกับคำพูดของอีกฝ่ายจึงเอ่ยถามขึ้น เขาหันหน้ามาสบตากับเพื่อนสนิทคนไทยที่ไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไหร่เพราะอีกฝ่ายเข้าเวรที่โรงพยาบาลต่างหากล่ะ

 

"ก็เปล๊า ​​​​​​ช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นนายบาดเจ็บเท่าไหร่หนิเนาะ "

 

"ให้ฉันตายก่อนหรือไงนนายถึงจะดีใจน่ะ" 

 

"ฮ่าาๆๆๆ นายก็ยังปากดีเหมือนเดิมเลยนะ ไอ้เฟิง" 

 

"นายก็เหมือนกันแหละ ไอ้ก้อง "

 

"โอเคๆๆ ตกลงเรียกฉันมาทำไม "

 

"ลูกน้องฉันไม่ได้บอกนายหรือไงว่ามาตรวจเมียฉันน่ะ" 

 

"ก็เปล่าหนิ แค่บอกว่านายเรียก แต่เดี๋ยวก่อนนะ เมียหรอ? เมียใคร? เมียนายหรอ?" 

 

"อืม คนที่ฉันกำลังนั่งป้อนข้าวต้มอยู่นี่ไง" 

 

หยางลั่วเฟิงพูดจบก็หันไปมองคนตัวเล็กที่ตอนนี้หน้าขึ้นสีระเรื่อแถมยังนั่งเกร็งอีกต่างหาก 

 

หมอก้องหรือก้องภพที่ได้ยินอีกฝ่ายพูดและยังเห็นการกระทำของอีกฝ่ายก็อดที่จะตกใจไม่ได้แต่ก็อยู่ๆก็มีความคิดชั่วร้ายในหัวแล้วเจ้าตัวจึงยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ หยางลั่วเฟิงเห็นการกระทำของเพื่อนสนิทจึงรีบเอ่ยเตือนขึ้นทันทีอย่างไม่ชอบใจ

 

"คนนี้ของฉัน นายห้ามคิดเด็ดขาด "

 

"หึ ไอ้เฟิง" 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Talk 

 

มาแล้วๆๆๆๆ ฮือออ ขอบคุณทุกกำลังใจจากนักอ่านทุกท่านนะคะ ที่ชอบเรื่อง หนี้สวาทรักมาเฟีย ของไรท์คนนี้ แงงง อันที่จริงก็จะไม่ได้มาลงแล้วล่ะค่ะแต่ไรท์กลัวทุกคนเหงา🤣🤣 จึงอัพให้อ่านกัน> < มารอตอนหน้านะคะว่าอิลุงจะหึงหวงน้องกัสจากพี่หมอก้องของไรท์มากแค่ไหน ติดตามชมตอนต่อไปใน...... วันไหนอีกไม่รู้นะคะ แงงง สัปดาห์หน้าไม่ว่างทั้งอาทิตย์เลย เพราะไปดูงานกับอาจารย์ ถ้าว่างไรท์จะลงให้อ่านกันนะคะ แล้วเจอกันใหม่ค่าา

 

ฝากเอ็งดูลูกๆของไรท์ด้วยน้าาา🙏❤️

 

 

 

ความคิดเห็น