Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจทุกไลค์ทุกเม้นต์นะครับ~ เรื่องที่2 พี่ล่ามโซ่น้องนับดาว

ล่ามโซ่ถูกทิ้ง : Ep.16 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

ชื่อตอน : ล่ามโซ่ถูกทิ้ง : Ep.16 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 789

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2563 22:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ล่ามโซ่ถูกทิ้ง : Ep.16 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว
แบบอักษร

 

 

ล่ามโซ่ talk's

@R condo สาขา6 ห้องนอนของผม เวลา22:50น.

 

"ฮู้ว์~" กว่าจะเปลี่ยนเสื้อผ้านับดาวเสร็จเล่นเอาผมเสียเหงื่อใช่เล่นเลยนะเนี้ย

 

หลังจากที่ผมเป่าลมออกจากปากเพื่อไล่ความเหนื่อยออกไปแล้ว ผมก็ว่าจะลุกขึ้นเอาเสื้อผ้าไปเก็บในตระกร้าและค่อยมานอนกับคนร่างบางบนเตียง

หมับ! แต่ว่า...ทันทีที่ผมจะลุกขึ้นคนร่างบางก็ดึงมือผมลงไปที่เตียงและแรงดึงของเธอมันทำให้ผมเสียหลักล้มลงไปทับตัวเธอ ถึงแม้จะไม่ได้ทับทั้งตัวแต่ส่วน...บนของผมก็ทับส่วนบนของนับดาว

 

"อย่าทิ้งนับดาวนะ..." นับดาวพูดมาเสียงอ่อยๆพร้อมปรือตาขึ้นมามองหน้าผมและแน่นอนว่า...มันได้ผลชิบหายกับผมอ่ะ

"นับดาวครับ...พี่จะไม่ทิ้งเธออีกแล้ว..." ผมบอกเธอไป

 

จุ๊บ~ เสร็จก็จุ๊บหน้าผากนับดาวไปและมองหน้าเธออีกครั้งนึง นับดาวก็ยังคงมองผมตาปรืออยู่ก่อนที่เธอจะ...

 

"ฮิ๊ม~ ดีใจจัง...." ยิ้มหวานมาให้ผมใจเต้นเล่นๆและก็พูดออกมาก่อนที่จะชิ่งหลับไป

"....." ผมจึงจับผมของนับดาวทัดหูของเธอไปครับ

"พี่จะ...ไม่ทิ้งเธอไปถึงเธอจะไล่พี่ก็ไม่ไป..." ผมพูดไปเสียงแผ่วเบา

 

ถึงจะพูดไปแบบนั้นแต่...ผมก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะทำได้อย่างที่พูดหรือเปล่า แต่...ผมก็จะทำให้ถึงที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้

และหลังจากที่ผมทำอะไรเสร็จแล้วผมก็ขึ้นมานอนกอดนับดาวและนอนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ไม่ดิ่ ไม่ใช่เรื่อยเปื่อยสิเพราะผมนอนคิดเรื่องของเธอคนที่ผมกำลังกอดอยู่ต่างหากและผมก็เผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้...โดยที่ยังคิดอะไรไม่ออกเลย

.

.

.

นับดาว talk's

เช้าวันต่อมา

 

"อ่า..." มึนหัว...คือความรู้สึกแรกที่ฉันรู้สึกตัว 

"อื้อออ~" อึดอัด...คือความรู้สึกต่อมาที่ฉันอยากจะขยับตัวแต่ทำไม่ได้

"....." ก่อนที่ฉันจะ...ลืมตาขึ้นมา อ่า...เพดานสีขาวแต่มีภาพสติกเกอร์ดวงดาวติดไว้แบบนี้ ที่นี่มัน...!

"....อื้ออ~ พ่ะ..พี่โซ่...?" ฉันหันหน้าไปก็พบเข้ากับอกแกร่งของเค้าและฉันก็ค่อยๆเงยหน้าขึ้น ซึ่งแน่นอนว่าคนที่นอนกอดฉันอยู่คือเค้า...พี่ล่ามโซ่

"อื้ออ...พี่โซ่คะ...!" พยายามจะขยับออกและเรียกเค้าไป แต่ไร้ซึ่งเสียงตอบรับจากคนที่นอนกอดฉันอยู่

"พี่โซ่!!!" พยายามจะเพิ่มระดับเสียงไป โอ๊ย! กูหิวน้ำโว้ย! อีกคนนึงกำลังฝันห่าไรอยู่ว๊ะหลับลึกอย่างกับจมไปในบาดาลงั้นแหละ

"อิพี่โซ่!!!!!! แค่กๆ" สุดเสียงแล้วจริงๆ

"ห๊ะ!!? เกิดอะไรขึ้นครับนับดาว!?" เค้าถามฉันมาเสียงตื่นตระหนกตกใจ

"อ่ะแฮ่ม! ปล่อย!! นับดาวหิวน้ำ!!" ฉันพูดกับเค้าไปเสียงดังติดรำคาณพร้อมหน้านิ่วคิ้วขมวด

"อ่า...เสียงดังซ๊ะพี่ตกใจหมด..." เค้าพูดมา ก่อนที่จะปล่อยฉันและฉันก็ลุกขึ้นยืนเดินไปด้านนอกห้องนอน

 

@โซนห้องครัว เวลา08:30น.

 

"อึ่กๆๆๆๆ" ฉันกระดกน้ำเปล่าเย็นๆลงคอ ความเย็นจากปากสู่ลำคอนี่มัน

 

อ่า...ฉันชอบแบบนี้ที่สุด ฉันจึงหันหลังกลับไปมองคนร่างสูงที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้บาร์มองฉัน มองแต่ตา...แต่สมองคิดถึงใครอยู่ว๊ะ

 

"พี่โซ่คะ~" ฉันเดินไปเรียกเค้าด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ 

"ค่ะ..ครับ!?" นั่นไงหล่ะ กำลังคิดถึงใครอยู่ว๊ะ!!?

"กำลัง...คิดถึงคนอื่นอยู่หรือเปล่าคะ?" ฉันจึงถามไปด้วยน้ำเสียงน้อยใจ 

"หึหึ มีนับดาวอยู่นี่แล้ว...จะให้พี่ไปคิดถึงใครอีกหล่ะครับ? หืม?" เค้าเอียงคอถามมาด้วยท่าทาง...น่ารักว่ะ เอ๊ย! ไม่สิๆ ด้วยท่าทางหน้าซื่อตาใส

"ดื่มน้ำไหม? เดี๋ยวนับดาวรินให้" ฉันจึงถามเค้าไป ถึงจะถามแต่ก็ไม่ได้ต้องการคำตอบอะไรหรอกค่ะเพราะฉันรินให้เค้าแล้ว

"อ่ะค่ะ" ฉันยื่นน้ำให้เค้าแต่...

"หึ่หึ่" เค้าส่ายหน้าปฏิเสษ

"ไม่กินหรอคะ?" ฉันจึงถามเค้าไป

"หึ่หึ่" อะไรว๊ะ ส่ายหน้าเนี้ย...กูจะเข้าใจไหม

"จะกินไหม?" 

"อื้มๆ" พยักหน้าขึ้นลงเป็นอันตกลงว่าจะกิน

"ก็กินสิ....อื้อออ~" ดวงตาเบิกกว้างคำพูดขาดหายไปในลำคอทันทีที่เค้าเอื้อมตัวมาและจับตรงช่วงแขนด้านบนของฉันดึงไปหาเค้าก่อนที่จะประกบปากจูบฉันทันที

"อื้มมม~ / อื้มมม!" เสียงอันไหนของฉันอันไหนของเค้าคงจะรู้ใช่ไหมคะ

 

อ่า...ทนไว้นับดาว มึงจะต้องทนไว้นับดาวถ้ามึงยังคิดที่จะใช้เค้าเป็นเครื่องมือหล่ะก็...มึงจะต้องทน ทำให้เค้าตายใจ...

 

"อ่า..." เค้าอุทานออกมาเมื่อเค้าปล่อยปากฉันให้เป็นอิสระแล้ว

"....." มองหน้าเค้าไปด้วยสายตาไม่พอใจทันที

"อื้มมม~ สดชื่นมากครับ...น้ำในปากนับดาวอร่อยกว่าเยอะ" เค้าพูดออกมา

"....." ฉันเงียบและก็สบัดมือของเค้าออกจากช่วงแขนที่เค้าจับฉันไว้

"อึ่กๆๆๆๆ" และก็ดื่มน้ำในแก้วจนหมด

 

ตุ่บ! ดื่มเสร็จก็วางแก้วไว้ในอ่างล้างจานนั่นแหละแล้วฉันก็...

 

@โซนห้องนั่งเล่น

 

ตุ่บ~ เดินฟึดฟัดออกไปนั่งที่โซฟาด้วยความไม่พอใจ

 

"นับดาวครับ~" เค้าเรียกฉันมาด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ

 

ยวบ~ ก่อนที่ความยวบของโซฟาจะทำให้ฉันรู้ว่าเค้านั่งลงแล้วที่ข้างๆฉัน

 

"....." ฉันเงียบและเปิดทีวีดู ทำเหมือนอยู่บ้านกูเองเลยว่ะ

"นับดาว...เป็นอะไรหรือเปล่าครับ? พี่ทำอะไรผิดหรือเปล่าครับ?" เค้ายังใจกล้าหน้าด้านถามฉันมาอีกหรอ

"....." ฉันเงียบและขมวดคิ้วทันทีเหมือนกำลังเครียดกับทีวีนะ แต่...ไม่ใช่ค่ะเครียดกับเค้านี่แหละ

"นับดาว...อย่าเงียบอย่างงี้สิครับ พี่ทำอะไรผิดก็บอกพี่สิ!" เค้าเริ่มพูดมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

ปึ่ก! ตุ่บ! กดปิดทีวีและวางรีโมทลงบนโต๊ะแก้วสีใสที่ด้านหน้าเสียงดังตุ่บแต่ก็ยังไม่แตก

 

"นี่...ไม่รู้ตัวเลยหรอ? ที่พี่จูบนับดาวอ่ะจะรับผิดชอบยังไง?" ฉันเลิกคิ้วถามเค้าไปน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"จะไปขอเลยครับถ้า..." บ่ะ..บ้าสิแต่มีถ้าด้วยถ้าอะไรหว่า

"!!?" นี่คือความตกใจจนพูดไม่ออกและก็สงสัยแต่ถามไม่ได้เนื่องจากความตกใจจนทำให้ฉันพูดไม่ออกนั่นแหละ งงมั้ย? ไม่หรอกเนอะ

"....นับดาวต้องการ" เค้าพูดต่อประโยคที่เหลืออยู่

"ไม่! นับดาวยังไม่ต้องการ!" ฉันพูดตอบเค้าไป

"ว้า...แย่จังแต่ยังดีที่พี่ยังมีโอกาสครับ" เค้าพูดมา 

"???" โอกาสหรอ ฉันบอกไปตอนไหนว๊ะว่าเค้ายังมีโอกาส เลยได้แต่ส่งสายตาสงสัยไปถามเค้าแทน

"ก็นับดาวพูดว่า นับดาวยังไม่ต้องการ มีคำว่ายังก็แปลว่ายังไม่ใช่ตอนนี้" อ่ะ..อะไรนะ? 

"ไม่ใช่นะ น่ะ...." ยังไม่ทันที่ฉันจะได้พูดจบประโยคที่ว่า "นับดาวไม่ได้หมายความว่าอย่างงั้น" เลยค่ะ เค้าก็เอานิ้วชี้กับนิ้วกลางของตัวเค้าเองขึ้นมาปิดปากฉันไว้พร้อมกับเอาหน้าเข้ามาใกล้ๆด้วย

 

....ก่ะ..ใกล้มากไปแล้ว...

 

"พูดแล้ว...ห้ามคืนคำ ยังไม่ใช่ตอนนี้ก็คือ...ยังไม่ใช่ตอนนี้ครับ" เค้าพูดมา ก่อนที่จะ...

 

จุ๊บ~ จุ๊บลงมาที่นิ้วชี้กับนิ้วกลางของตัวเองที่ปิดปากฉันอยู่ คือ...เข้าใจกันใช่ไหมคะแบบว่าตอนนี้มีแค่นิ้วที่กั้นปากเราอยู่อ่ะค่ะ ดวงตาเรียวของเค้าจ้องมาที่ดวงตาของฉันและก็ต้องเป็นฉัน...

 

"อื้อ!" ที่ย่นคอหนีเค้าออกมา 

"หึหึ" เค้าหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ

"หัวเราะไร!?" ฉันถามเค้าไปเสียงหงุดหงิด

"เปล่าครับ ไปอาบน้ำป่ะเดี๋ยวพี่ทำกับข้าวให้กินอยากกินอะไรครับ?" เค้าถามมา คำถามโลกแตกว่ะ

"สปาเก็ตตี้อ่ะ วันนั้นยังไม่ได้ทำเลยไม่ใช่หรอคะ?" แต่...วันนี้รู้สึกอยากกินอะไรที่เป็นเส้นๆมากกว่ากินข้าวอ่ะ

"โอเคครับ ออกมาได้กินแน่ฝีมือพี่อร่อยชัวร์" เค้าพูดมาด้วยท่าทางมั่นใจในฝีมือตัวเอง ซึ่งแน่นอนว่า...

"ค่ะ" ฉันก็มั่นใจในฝีมือการทำอาหารของเค้าเหมือนกันค่ะ

 

และฉันก็เดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำและทำธุระส่วนตัว เอ๊!? ว่าแต่...ฉันโกรธเค้าอยู่ไม่ใช่? โอ๊ยยย!!! อินับดาว...เค้าคือเหยื่อของมึงไม่ใช่มึงคือเหยื่อของเค้านะเว้ย...! แต่...ไหนๆก็ไหนๆแล้วหายก็หายว๊ะ

.

.

.

ล่ามโซ่ talk's

@โซนห้องนั่งเล่น เวลา08:50น.

 

"ฮู้ว์~" หลังจากที่นับดาวเดินหายเข้าไปในห้องแล้วผมก็พ่นลมหายใจโล่งอกออกมาทางปากทันที

"เกือบไปแล้ว..." ความเหม่อเป็นเหตุบวกกับความหื่นที่ผมไม่ได้ไปปลดปล่อยกับใครเลยเกือบครอบงำผมแล้วไหมหล่ะ?

 

@โซนโต๊ะอาหาร เวลา09:20น.

 

"เสร็จแล้วครับ~" ผมบอกคนร่างบางที่นั่งอยู่ที่โต๊ะกินข้าวรอสปาเก็ตตี้ของผมอยู่ด้วยสีหน้าคาดหวัง

"แล้วพี่ไม่กินหรอคะ?" นับดาวถามมา

"อื้อๆ" ผมส่ายหน้าปฏิเสษเธอไปครับ

 

พอดีผมไม่ค่อยชอบทานข้าวเช้าหน่ะครับ ไม่รู้สิว่าทำไมแต่...ผมกินอย่างมากสุดก็แค่กาแฟกับขนมปังปิ้งแค่นั้นแหละครับ

 

"ไม่กินไม่ได้นะคะ อาหารเช้าสำคัญมากเลยนะ คำนึงนะ" นับดาวพูดพร้อมกับใช้ซ้อมม้วนเส้นสปาเก็ตตี้ขึ้นมาและยื่นมาให้ผม

"อื้อๆ ไม่เอาครับ นับดาวกินเถอะ" ผมก็ยังคงปฏิเสษเธอไปครับ

"พี่โซ่อ่ะ ชอบขัดใจนับดาวอยู่เรื่อย!" นับดาวขมวดคิ้วสวยเป็นโบว์พร้อมพูดออกมาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

"หึหึ" แต่...ผมกลับชอบที่นับดาวเป็นแบบนี้กับผมนะครับ

 

เอางี้...พูดให้ถูกคือผมชอบทุกอย่างที่เป็นนับดาวและผมชอบที่...นับดาวทำอย่างงี้ใส่ผมแค่คนเดียวอ่ะครับ

 

"อื้ม!" และนับดาวก็กินไป 

"อร่อยไหมครับ?" ผมถามเธอไปแบบนี้ทุกครั้งที่ได้มีโอกาสกินข้าวกับเธอหรือมองเธอกิน

"อื้ม ก็พอกินได้" อีกแล้วตอบแบบนี้อีกแล้ว

"หึ ครับ งั้นพี่ไปอาบน้ำก่อน" ผมบอกเธอไป เธอพยักหน้าตอบมาและผมก็ลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องเพื่ออาบน้ำครับ

.

.

.

นับดาว talk's 

เวลาต่อมา เวลา09:35น.

 

อ่า...ตอนนี้ฉันกินข้าวและก็ล้างจานเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ อาหารฝีมือเค้าหน่ะหรอคะมันอร่อยมากๆค่ะ

แต่...มันก็ต้องวางฟอร์มตอบเค้าไปอย่างงั้นอ่ะนะ หลังจากล้างจานเสร็จแล้วฉันก็ต้องมานั่งรอคุณเค้าออกมาจากห้องนอนนั่นแหละค่ะ

 

"เห้อ~" ถอนหายใจออกมาด้วยความเบื่อหน่ายกับการที่ต้องมานั่งรออะไรนานๆอย่างเช่น...การรอเค้าอาบน้ำอ่ะนะ

"รอนานไหมครับ?" น้ำเสียงอบอุ่นดังขึ้นมา 

"....." เค้าในเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินคือ...หล่อมาก

"หืม? มองพี่ขนาดนี้กินพี่เลยดีไหมครับ?" ก็กำลังกินอยู่ไงเล่า...กินทางสายตาอ่ะนะ

"บ่ะ..บ้าหรอไง มองก็เพราะว่า...แต่งตัวตั้งนานแต่ได้แค่เนี้ยะ!?" ฉันถามเค้าไปด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริงพร้อมทั้งหันหลังให้เค้าไปด้วย

 

หมับ~ แต่เค้าเดินมาตรงหน้าฉันและก็จับมือฉันพร้อมกับดึงให้ตัวฉันเข้าไปใกล้ๆเค้า

 

"น่ะ..นี่! พี่โซ่...?" ฉันเรียกเค้าไปเสียงแผ่วเบาเพราะอยู่กันแค่นี้และก็อยู่ใกล้กันมาก คือ...ถ้าฉันเงยหน้าขึ้นไปก็คือน่าจะจุ๊บปากเค้าเลยหล่ะมั้งคะ

"หึหึ แล้วหล่อไหมครับ...? คู่ควรกับนับดาว...หรือเปล่า...?" เค้าถามมา ถามมาได้

"ถามอะไรของพี่ พี่ในตอนนี้หน่ะเป็นท้องฟ้าส่วนนับดาวตอนนี้ก็เป็นเพียงแค่...." ยังไม่ทันที่ฉันจะได้พูดจบประโยคที่ว่า "เพียงแค่ดาวตก" เลยค่ะ เค้าก็เชยคางฉันขึ้นมาสบสายตาจริงจังของเค้า

"....." จนฉันต้องหลบสายตาของเค้าและเสตามองไปทางอื่นแทน

 

....กลัวใจมึงจริงๆอินับดาว

 

"ที่พี่เป็นท้องฟ้าได้ในวันนี้ก็เพราะนับดาว พี่พยายามจะถีบตัวเองให้เป็นท้องฟ้าก็เพื่อที่จะมีนับดาวอยู่ด้วยกัน...เพราะงั้นไม่ว่าอะไรจะเปลี่ยนไป นับดาวก็คือ...ดวงดาวของพี่นะครับ" เค้าพูดประโยคยาวเหยียดออกมาแต่แปลกที่ฉันกลับจำได้ทุกคำพูดของเค้า

"อื้อ! รีบไปกันเถอะค่ะเดี๋ยวนับดาวไม่ได้งานนะ" ฉันจึงพยักหน้าไปให้เค้าและพูดชวนเค้าไป ก่อนที่ฉันจะผละตัวออกจากเค้าและเดินนำเค้าไป

"ได้อยู่แล้วครับ...ยังไงก็ได้" เค้าเดินตามมาติดๆ

"จะใช้เส้นหรอคะ?" ฉันหันหลังพร้อมกับเดินหันหลังไปด้วยและเอียงคอถามเค้าไป

"หึหึ ถ้าไม่ใช้ก็ไม่ได้นะครับ" เค้าตอบมา คำตอบกวนตีนเหมือนกับเค้า...กำลังว่าฉันอยู่งั้นแหละ

 

ปึ่ก! ฉันเดินไปกดลิฟท์ลง

 

"นี่พี่โซ่...กำลังว่า ว่านับดาวไม่มีความสามารถหรอคะ?"

"เปล่านะครับนับดาว...พี่ไม่ได้จะว่านับดาวอย่างงั้นเลยนะ" เค้าพูดแก้ตัวมา

"คนโกหก ก็ได้ยินอยู่ว่า....อ๊ะ!" ยังไม่ทันที่ฉันจะได้พูดจบประโยคที่ว่า "ก็ได้ยินอยู่ว่าความหมายมันเป็นแบบนั้นอ่ะ" เลยค่ะ

 

ติ้ง! ลิฟท์ก็เปิดออกและเค้าก็ผลักฉันเข้าไปในลิฟท์และก็เอามือกั้นทั้งสองข้างของฉันไว้

 

"....." ฉันสบสายตากับสายตาจริงจังแต่นัยตาสีนิลของเค้ามีอะไรกำลังลังเลอยู่ อะไรบางอย่างแต่เค้าไม่พูดออกมา

"หลังเลิกงาน..." เค้าพูดมาเพียงแค่นั้น

"คะ?" ฉันจึงถามเค้าไป

"ไปกินข้าวเย็นกันนะครับ" ไม่ใช่! นี่ไม่ใช่เรื่องที่เค้าจะบอกฉัน

"อืมม เอางั้นก็ได้ค่ะ ไปชั้นไหนคะ?" ฉันจึงตอบตกลงเค้าไป ก่อนที่จะลอดตัวออกไปจากแขนของเค้าและถามเค้าไป

"ชั้นหนึ่งครับ" เค้าตอบคำถามฉันมา

 

ปึ่ก ฉันจึงกดลิฟท์ลงไปที่ชั้นหนึ่ง

 

"....." ในลิฟท์เงียบมากแต่...จะให้ฉันชวนคุยก่อนหน่ะหรอ ไม่มีทาง...

"พี่ล่ามโซ่ทานอะไรตอนเช้าหรอคะ" ....ซ๊ะที่ไหนหล่ะ อิปากบ้านี่กูจะไปตัดมึงออก เอ๋...? แต่อินิ้วโป้งเจ้ากรรมกูก็ยังไม่ได้ตัดเลยนี่หว่า...

"หืม...? อะไรนะครับ?" เค้าถามฉันมา อีกแล้ว...นะ เหม่ออีกแล้ว

"เห้อ~ ชั่งแม่งเถอะ!" เบื่อ เหนื่อย ฉันอุตส่าห์หาเรื่องคุยแต่เค้าดันเหม่อคิดถึงใครอยู่ก็ไม่รู้ น่ารำคาณ ถ้าคิดถึงมากก็ไปหาเลยดิ่ มามัวเหม่อหาห่าเหวอะไรอยู่ได้ โว๊ะ! แล้วกูจะหัวร้อนเพื่อเหี้ยไรว๊ะเนี้ย!

.

.

.

ล่ามโซ่ talk's

 

ติ้ง! ลิฟท์เปิดที่ชั้นหนึ่งนับดาวเดินดุ่มๆไปที่รถของผม พอดีว่า...ลืมบอกไปหน่ะครับ ลิฟท์ที่นี่มีสองด้านครับ ด้านหน้าคือ...ลงไปที่ล็อปบี้กับด้านหลังคือ...ไปโผล่ที่ลานจอดรถ ซึ่งแน่นอนว่าผมมาที่ลิฟท์ด้านหลังที่ลานจอดรถอ่ะนะ

อ่า...ดูท่าว่าผมจะทำให้คนร่างบางโกรธอีกแล้วสิ ก็เป็นเพราะใครหล่ะครับที่ทำให้ผมต้องมาเหม่อแบบนี้ 

นอกจากเธออ่ะ และผมก็เป็นพวกที่มีอะไรก็จะต้องเคลียร์เคลียร์ให้จบเลยหมายถึงเรื่องอื่นๆอ่ะนะ แต่...นี่มันเรื่องของนับดาว เรื่องของผู้หญิงที่ผมรักที่สุดนะครับแล้วจะให้ผมมาเคลียร์แบบเรื่องของเพื่อนๆหรือเรื่องงานแบบนี้มันก็...ไม่ไหวป้ะ?

 

@บนรถของผม บนทางด่วน เวลา10:00น.

 

"....." ....เงียบครับเงียบมากครับ อ่า...วันนี้มีนัดกับยัยเด็กนั่นที่ชื่อว่า...อะไรว๊ะ ผมก็ลืมถามเธอเลยอ่ะ เพื่อไปรับลูกของเธอตอนสามโมงเย็นสินะ 

"นับดาวครับ" ผมเรียกคนร่างบางข้างกายไป รู้ว่าได้ยินครับ...แต่แกล้งเมิน จะเอางี้ใช่ป้ะ?

 

ปึ่ก! ผมจึงกดปุ่มที่ให้รถขับเองโดยอัตโนมัติและก็

 

"นับดาวครับ..." ผมกระซิบไปที่ข้างหูขาวสะอาดของเธอ

"อ๊ะ!? พ่ะ....อื้อ!" ดวงตานับดาวเบิกกว้างทันทีที่ผม

 

จุ๊บ~ ประทับรอยจุ๊บไปที่ริมฝีปากบางสวยของนับดาว

 

"ท่ะ..ทำอะไรคะ? ท่ะ..ทำไมไม่ขับรถ?" นับดาวยังคงตั้งสติถามผมมาเสียงสั่น ขณะที่แผ่นหลังบางนั่นชิดกับประตูจนจะสิงกับประตูอยู่แล้ว

"รถมันขับอัตโนมัติได้ครับแต่...คนนี้หายงอนอัตโนมัติไม่ได้สินะครับ?" ผมถามเธอไป ขณะที่ริมฝีปากผมประชิดริมฝีปากเธอ

"เชอะ! อื้อออ~" หันหน้าหนีเก่งนักงอนได้น่ารักชิบหาย ผมก็ทนไม่ไหวจับจูบปากไปสิครับ 

"อื้มมม~" ผมครางออกมาอย่างพอใจ

 

แต่...คนร่างบางนี่สิ ทำไมใจแข็งไม่ยอมอ่อนระทวยเปิดปากออกให้ผมได้จูบรุกล้ำไปถึงข้างในบ้างว๊ะ? หรือ...ตอนเด็กๆผมจะทำเธอมากไปจนเธอไม่สามารถอ่อนระทวยให้ผมได้อีกแล้วว๊ะ ในเมื่อไม่ยอมเปิดเองผมก็จะเปิดให้ครับ

 

"อื้ออ! อ๊ะ! อื้มมมม~" ผมขบเม้มปากล่างของเธอไปจนเธอเผลออุทานเผยอปากออกให้ผมรุกล้ำเข้าไปชิมความหวานด้านในได้

"อื้มมม~" ผมครางออกมาด้วยความพอใจอีกครั้ง

 

เมื่อผมไล่ต้อนลิ้นบางและเกี่ยวพันตวัดลิ้นเล็กๆบางๆของเธอขึ้นลงตามอารมณ์หื่นของผมตอนนี้ อื้อหือ...! โครตหวานว่ะนับดาวเอามือทั้งสองข้างของเธอเองขึ้นมาจับไหล่ผมก่อนที่เธอจะ...

ตุ่บ! ตุ่บ! ตุ่บ! ตุ่บ! ตุ่บ! ทุบไหล่ทุบหลังของผมเป็นพัลวัน แต่...ถ้าจะมีแรงแค่นี้ผมว่า...ไม่รอดว่ะ ....จากผมนี่แหละ

 

"อื้อ! อื้อ! อื้ออ!" ก่อนที่เธอจะครางออกมาอย่างติดขัดเหมือนกับจะหายใจไม่ออก

"....." ผมปล่อยปากออกมามองหน้านับดาวเงียบ 

"เฮือกกก! เฮ้อ! เฮ้อ! เฮ้อ!" นับดาวก็หายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ตามด้วยหอบหายใจถี่ออกมา ผมเอามือข้างหนึ่งขึ้นไปจับผมนับดาวและเอาทัดหูไว้

"หายงอนพี่หรือยังครับ...?" ผมถามไปเสียงแผ่วเบาในระยะประชิดริมฝีปากของเธอ

"ไม่" นับดาวตอบมาใบหน้าสวยแดงก่ำด้วยความโมโหหรือเขินว๊ะ

"หืม? ว่าไงนะ?" ผมถามเธอไป

"ไม่หายง่ะ...." นับดาวยังพูดไม่จบผมก็

 

ฟอดดดดด~ หอมแก้มนับดาวไปฟอดใหญ่ๆ

 

"จะถามอีกครั้งนึงนะครับ หายหรือยังครับ?"

"ไม่หาย!!!"

 

ฟอดดดดด~ ฟอดดดดด~ ผมจึงหอมแก้มเธอไปทั้งสองข้างฟอดใหญ่ๆ ไม่เคยหอมแก้มใครแล้วสดชื่นเท่ากับนับดาวเลยรู้ป้ะ?

 

"จะขอถามครั้งสุดท้ายนะครับ หายหรือยัง?" ผมถามเธอไป

"เอ้อ! หายก็หาย! เชอะ!" ปากบอกหายแต่การกระทำชั่งสวนทางเหลือเกินครับนับดาว

"หายจริงหรอครับ?" นับดาวไม่ตอบแต่...กลับทำแก้มตุ๊บป่องมาแทน

"หายงอนพี่จริงๆใช่มั้ยครับ...? นับดาว" 

"กลับไปขับรถ ลงทางด่วนแล้ว...!" น้ำเสียงคืองอนอยู่แน่ๆ

"ไม่เป็นไร...มีเวลาง้อทั้งวันครับ" ผมพูดไป ก่อนที่จะกลับไปนั่งที่เดิมและก็ขับรถต่อไป

 

แม่งเอ๊ย! สักวันว่ะ...ผมว่าต้องมีสักวันที่ผมห้ามใจตัวเองไม่ไหว จับนับดาวทำเมียใหม่แน่นอนว่ะ

 

End ep.16

.

.

.

.

.

{To be continue}

 

"ฉันกับนับดาวอ่ะยังไม่ใช่คนรักกันหรอกนะ มีแต่ฉันที่รักเธอข้างเดียว"

 

Talk

 

จะมาบอกว่า...เนื้อเรื่องตอนต่อไปก็ไม่มีอะไรมากคือมันเป็นการใช้ชีวิตประจำวันของตัวละครซ๊ะส่วนใหญ่และตอนหน้าอิพี่มันจะอยู่กับจิ๋วเยอะกว่าหน่ะค่ะเพราะงั้นฉากโรแมนซ์ไม่ต้องถามถึงไม่มีค่ะ

.....

 

ซึ่งไรท์ก็เกลียดนิสัยชอบสาธยายความเป็นไปของตัวละครแต่ละตัวเหมือนกันนะ คือ...แค่สาธยายความเป็นไปอ่ะมันไม่มีปัญหาอะไรหรอกค่ะแต่...ไรท์เป็นพวกชอบเขียนออกนอกทะเลอ่ะค่ะแต่...มันก็กลับเข้าฝั่งได้ด้วยดีนะ55555

.....

 

ถ้าใครไม่ชอบอ่านนิยายออกนอกทะเลของไรท์ก็...ช่วยทนอ่านกันต่อไปด้วยนะคะ 55555 หรือจะกดออกก็ได้นะคร้าบไม่ว่ากัน

.....

 

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจค่ะ

โปรดติดตามอ่านตอนต่อไปกันด้วยนะคะ

คอมเม้นต์เป็นกำลังใจหรือติชมได้จ้า

คืนนี้ฝันดีราตรีสวัสดิ์ค่ะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว