ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 4 CHAPTER

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 900

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มี.ค. 2563 13:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
4 CHAPTER
แบบอักษร

“หึ...ใครบอกกำลังจะเป็นต่างหาก:}”

“เป็นอะไร!?”

“เมีย:}”

เป็นอะไรเป็นเหี้ยอะไร?!?!พูดอะไรของไอ้บ้านี่เนี่ยมันจะรู้ไหมว้ะว่าตอนนี้มันทำฉันกลัว?!คือตอนแรกไอ้เราก็แค่คิดว่าไอ้บ้านี่จะเป็นผู้ชายที่ดีแต่ความคิดฉันก็เปลี่ยนกะทันหันเมื่อฉันเห็นบางอย่างตอนที่เขากำลังปลดกระดุมสะเสื้อนักเรียนแขนยาวออก!!!! และเผยให้เห็นมัดกล้ามเป็นมัดๆตามร่างกายและรอยสัก รอยสัก รอยสักนั่นมัน!!!

“DTWL!”

“รู้?”

“ก็ไม่เท่าไหร่รู้แค่ว่าเป็นแก๊งมาเฟียใหญ่ของเอเชียเมื่อ10ปีที่แล้ว แต่ตอนนี้เหมือนจะหายสาบสูญไปแล้วที่สำคัญคนที่จะมีสัญลักนี้ได้ต้องเป็นคนในแก๊งลายสักจะมีอยู่สองสีคือดำกับแดงแล้วลายสักนี่เป็นสีดำ! อน่าบอกนะว่านายเป็นหัวหน้าแก๊ง?”

อยู่ๆเมื่อฉันพูดจบเขาก็ชักปืนออกมาจากทางข้างหลังที่เขาเหน็บไว้ใต้ขอบกางเกงของเขาเอามาจ่อหัวฉัน หึ...คิดว่าฉันกลัวหรอ? เจอคุณท่านเอาปืนจ่อหัวตลอดตอนฝึกแค่นี้คงไม่ทำให้ฉันสะอึกหรอก:)โอ้และวก็อย่าคิดเยอะมันเป็นแค่การฝึกคุณท่านไม่ได้จะยิงฉันจริงๆหรอก

“ทำไมจะฆ่าปิดปากฉัน? ที่ฉันรู้ความลับของนายงั้นสิ~”

“รู้ไรไหมฉันตามหาตัวนายมานานมากนะรู้ไหม มีคนตามประกาศจับนายเยอะมากๆในเอเชีย~ ค่าหัวคงสูงหน้าดู:)”

“หึ...ไม่เธอยังมีประโยชน์:}”

เพล้ง!

“I’m so sorry Mr.Jones I..I don’t know you have guest ahhhhh!!!!!!”

พอฉันทักเมื่อเห็นรอยสักของเขา เขาก็นิ่งไปทันทีและยังไม่ทันที่ฉันตะได้ถามอะไรเขาเกี่ยวกับแก๊งDTWL ก็มีพยาบาลคนหนึ่งซึงฉันคิดว่าน่าจะเป็นพยาบาลของโรงเรียนเดินเข้ามาในห้องนี้พอดีพร้อมกับอุปกรณ์ทำแผลก็ทำของพวกนั้นหล่นและทำหน้าตกใจอย่างสุดขีดเมื่อตอนที่เธอหันหน้าไปปะกับผู้หญิงคนนั้นก่อนจะหันกระบอกปืนไปทางผู้หญิงคนนั้นแล้วยิงที่กลางกระบาลของเธออย่างไม่นึกคิกว่าจะมีใครมาเห็นและก็หันมามองฉันด้วยสายตานิ่งๆตามสไตล์ ซึ่งฉันก็มองภาพที่เธอถูกยิงด้วยสายตานิ่งๆเช่นกัน ก็อย่างที่บอกว่าฉันชินกับอะไรแบบนี้แล้ว:)

“หึ..รู้มากเกินไปก็ไม่ดีเธอรู้ไหม:] จัดการตัวเองให้เรียบร้อยสะแล้วตามมา”

“ทำไมฉันต้องตามนายไปด้วย?”

“อยากเสียตัว?”

เฮือก! ไม่อยู่แล้วเว่ย! พอเขาพูดจบฉันก็กลายเป็นคนว่านอนสอนง่ายพายในพริบตาเดียวจัดการดึงกระโปงตัวเองที่มันร่นขึ้นมาจนเห็นแพนตี้สีแดงแปร๊ดของฉันและกระดุมคอเสื้อและไทด์ที่ถูกถอดออกไปตอนไหนไม่รู้จนเห็นบราเซียสีเดียวกับแพนตี้...ไอ้บ้านี่มือไวชะมัด?!

“ตอนไหนว้ะ!”

ฉันสบถขึ้นอย่างดังจนเขาหันซีกหน้ามามองก่อนจะยิ้มมุมปากและเลียขอบปากมองมาที่ฉัน...ไอ้บ้านี่!

 

@ตึกPRIVATE

Dylan:

“สวัสดีไอ้เหี้ย!”

“สวัสดีน้องเหี้ย”

นี่คือคำทักทายจากเหี้ยๆ(เฮียๆ)รักของผมเองแหมทักได้น่าประทับใจจัง อื้อหือแต่ละตัว-_-ถ้าพวกคุณมาเห็นสภาพพวกเฮียๆตอนนี้ละก็....คุณจะรู้ว่าไอ้เฮียๆเหี้ยๆพวกนี้มันเถื่อนของของแท้สงสัยอยากตายเร็ว-_-ไอ้เหี้ยซีโน่พี่ชายผมก็นั่งดูดกัญชาไอ้เฮียเอสก็นั่งเสพไอ้ผงขาวๆที่พวกคุณน่าจะรู้จักมันดีว่ามันคืออะไร:) ครับยอมรับว่่าพวกผมเหี้ยก็ในเมื่อพวกผมเป็นมาเฟียความเหี้ยและคำด่าพวกนี้โดนมาเยอะจนไม่สะทกสะท้านแล้ว

“อ้าวเด็กที่ไหนว้ะ? วันนี้ห้องไม่ว่างว้ะ...ไอ้เหี้ยแจ๊กซ์ซั่มหญิงอยู่”

“อือ”

ผมตอบรับเฮียเอสไปก่อนจะหันไปมองที่ยัยแสบคนที่ยืนอยู่ข้างๆผมตอนนี้ที่กำลังมองไปรอบๆห้องเหมือนจะสังเกตุการณ์และสำรวจห้องไปด้วยในตัวหึ.....หาทางหนีทีไล่ละสิท่า คือถ้าผมบอกอะไรคุณไปคุณจะเชื่อผมไหมว่าผมเคยเห็นผู้หญิงคนนี้มาก่อน ผมจะเล่าให้ฟัง

เธอเป็น.....นางในฝันของผมครับ

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

แม่ แม่ แม่ แม่ครับ ไม่ครับอย่าทิ้งผมไปแม่ครับแม่!!!!!

ฝันอีกแล้วสินะ

“นายมันอ่อนแอชะมัด”

“เธอเป็นใคร?!”

“ไม่รู้สิ....ดูเหมือนคุณจะเครียดๆนะให้ฉันช่วยไหม?”

“ช่วยหึ...ช่วยยังไง?”

“อยากให้ช่วยอะไรละค่ะ:)?”

“หึ...:)”

ร่งบางระหงในชุดนอนสีขาวผ้าเรียบติวผิวหนังที่มีผ้าคลุมไหล่ปกอยู่ตอนนี้มันค่อยๆถูกปลดออกทีละชิ้นจนไม่มีอะไรเหลือย่างกายเข้ามาที่บุคคลที่กึ่งนั่งกึ่งนอนบนเตียงอยู่ตอนนี้ด้วยสายตาเย้ายวน เธอค่อยๆเดินเข้าไปเรื่อยๆจนถึงปลายเตียงก่อนที่เธอจะค่อยคลานขึ้นไปบนเตียงคลานไปเรื่อยๆและไปหยุดอยู่ที่หน้าท้องที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของชายหนุ่มที่ตอนนี้ทำหน้าตาเฉยๆแต่ไฟในกายที่ตอนนี้ลุกเป็นไฟเพร่ะร่างกายอันเย้ายวนของเธอโดยเฉพาะส่วนนั้นของเธอที่ตอนนี้อยู่ในตำแหน่งเดียวกันกับของ ของเขา กับลังเสียดสีไปมาเมื่อเธอแกล้งเขาโดยการขยับสะโพกไปมาบริเวณนั้นจนตอนนี้เธอรับรู้ได้ถึงความแข็งและใหญ่โตของมันที่ทวีขึ้นเรื่อยๆ จนชายหนุ่มกลั้นเอาไว้ไม่อยู่ความอดทนอดกลั้นขาดผึ่งเมื่อเธอใช้มือเล็กๆของเธอค่อยๆดึงกางเกงวอมร์สีดำแบรนด์ดังและปราการด่านสุดท้ายของลูกผู้ชายออกจากตัวชายหนุ่มก่อนจะขึ้นไปนั่งบนตัวของชายหนุ่มอีกครั้งและค่อยๆแหวกกลีบกุหลาบสีแดงสดออกหน่อยๆด้วยมือข้างเดียวก่อนจะค่อยๆขยับสะโพกขึ้นลงจนมันเสียดสีกับแท่งร้อนจนทฝตอยนี้ชายหนุ่มทนไม่ไหวจับหญิงสาวนิรนามนอนราบไปกับพื้นเตียงก่อนจะคร่อมเธอและกดท่อนเอ็นร้อนของตนเข้าไปในช่องรักจองหญิงสาวนิรนามอย่างรุนแรงและรวดเร็ว

ปึก !

“ซี๊ด ! กึด แน่นสัส! Shit !!!!!!”

“อ๊าๆที่รักค่ะรุนแรงจังนะค่ะ ซี๊ดๆ”

“อ๊าๆ ซี๊ดๆ”

“อืมๆ”

เอวสอบค่อยๆขยับสะโพกอย่างเนิบนาบก่อนที่จะปรับจังหวะเป็นเร็วขึ้นเท่าแรงม้าจนตอนนี้ร่างบางสุดยั่วยวนใต้ล่างครางไม่เป็นภาษาหัวสั่นหัวแคลนไปพร้อม

ปึกๆ ปึกๆ ปักๆ ปักๆ ตับๆ ตับๆๆๆๆไ

“ดึกจะ จะ ส เสร็จแล้ว อ๊า~”

“ปล่อยทันออกมาสิค่ะที่รัก:)”

“Shit what the fuck is this again!!!”

ชายหนุ่มหัวเสียไม่น้อยที่อยู่ดีๆเมื่อความรู้สึกปลดปล่อยกำลังจะได้รับการปลดปล่ิยอยู่แล้วแม้แต่กลับไม่สำเร็จเป็นอย่างนี้แทบจะทุกครั้งที่เขาฝันแบบนี้ทุกๆครั้งจะฝันว่าได้ร่วมรักกับผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาไม่แม้แต่จะเห็นหน้าเธอเลยเขาไม่รู้ว่าทำไมเวบาพยายามจะมองหน้าเธอทีไรก็เห็นแต่ภาพเบลอๆทุกทีใช่ว่าเธอมีผ้าอะไรปิดบังใบหน้าของเธอแต่เขารู้สึกว่ามันเป็นแค่ผ้าสีขาวบางๆที่ปิดกั้นระหว่างการมองเห็นของเขาถึงแม้จะเป็นในฝันแต่เขาก็อยากจะรู้ว่าเธอเป็นใคร เธอเป็นผู้หญิงในฝันที่ตามหลอกหลอนเขาแทบจะทุกคืนก็ว่าได้เป็นอย่างนี้ต่อเนื่องมาเป็นเวบาห้าปีแล้ว ใช่ฟังไม่ผิดหรอกห้าปีเต็มๆกับผู้หญิงในฝันคนนี้

อยากจะรู้ว่าเธอเป็นใครทั้งน้ำเสียงแววตารูปร่างมันดูคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูกจนทำให้เขาอยากรู้มากถึงกับขั้นต้องวาดาูปร่างลักษณะท่าทางของเจ้าหล่อนออกมาทุกครั้งที่เธอเข้ามาในฝันของเขาและเขาก็ตื่นขึ้นมาวาดรูปของเธอ...จนวันหนึ่งวันที่ลูกค้าทางธุรกิจขาวของเขาโทรเข้ามาขอความช่วยเหลือ......

 

3 สัปดาห์ก่อนเปิดภาคเรียน

“ขอบคุณนะที่ช่วยอายังไงก็ต้องฝากเราดูแลยัยนิลด้วยนะต่อแต่ไปอาคงต้องฝากยัยนิลไว้กับเราแล้วละดีแลนด์”

“ครับ....ผมจะดูแลน้องเองครับ”

“อ้อลืมบอกเรื่องพี่สาวยัยนิลก็จะไปด้วยหวังว่าเราคงไม่ว่าอะไรใช่ไหม?”

“น้องคะนิ้ง?”

“ใช่”

“ผมจะดูแลทั้งสองเองครับ”

“ขอบคุณนะหลาน...อาว่าจะส่งน้องทั้งสองคนไปที่นั่นก่อนโรงเรียนจะเปิดสัก2อาทิตย์ถ้าหลานไม่ว่าอะไรช่วยหาโรงเรียนดีๆให้อาหน่อยสักโรงเรียนจะได้ไหม? สำหรับน้องสองคน”

“ได้ครับ”

“อ้อแล้วก็ยินดีที่ได้ร่วมทำธุรกิจด้วยกันนะหลาน...อ้อแล้วเดี๋ยวอาจะให้ส่งรูปของน้องทั้งสองคนไปให้เราเองเพราะอาคิดว่าเราเองคงจะจำน้องทั้งสองไม่ได้แล้วละ”

“ครับ...ดีครับ”

ตริ้ง ตริ้ง ~~

เสียงแจ้งเตือนดังออกมาจากแล็บท๊อปเครื่องหรู ปรากฎเป็นรูปผู้หญิงวัยไล่เรี่ยกันสองคนหนึ่งในนั้นเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาถึงกับนิ่งงันไป........เธอมีหน้าตาที่คล้ายกับใครบางคนมากๆเหมือนกับ........

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

 

 

10ปีที่แล้ว

@โรงเรียนแห่งหนึ่งในประเทศไทย

ปึก !

” โอ้ย! ฮื่อๆ~ ฮื่อๆ~ฮื่อ~ เจ็บชะมัดเลย!”

“ฮ่าๆพวกเราดูสิไอ้ดินโครตอ่อนแอเลยว้ะผลักแค่นี้ก็ร้องไห้ ฮ่าๆ ฮ่าๆ!”

“คอยดูนะฉันจะฟ้องคุณพ่อของฉัน!”

“โห่ขี้แงส้ะอย่างนี้จะไปฟ้องพ่อหรอว้ะ?!”

“ใช่ฉันจะไปฟ้องพ่อ!”

“ใครจะให้ไปง่ายๆว้ะยังเล่นด้วยไม่สนุกเลย! เฮ้ยพวกเรามารุมมัน!”

ปึกๆ ปักๆ

“อ้ะๆ โอ้ย แม่ แม่ แม่ ครับ ช่วยดินด้วย!”

เด็กชายนามว่าดินที่ตอนนี้ตามร่างกายมีแต่บาดแผลเต็มไปหมดทั้งหัวที่แตกปากที่แตกเป็นเลือดซิบๆในบริเวณนั้นถึงจะเป็นในโรงเรียนอนุบาล-ประถมแต่ก็ไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่งแม้แต่ครูบาอาจารย์นั่นเป็นเพราะไอ้เด็กหัวโจกที่มีพ่อเป็นคนใหญ่คนโตในย่านนั้นจึงไม่มีใครย่างกลายเข้ามาเพราะทุกคนต่างรู้ดีว่าหากเข้าไปสภาพคงไม่ต่างจากบุคคลที่มีนามว่าดินแน่ๆ และถึงเป็นครูคงมีสภาวะตกงานเพียงไม่ทันชั่วข้ามคืน

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”

แต่แล้ะกลับมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งน่าจาน่ารักไว้ผมม้าตากลมโตเหมือนลูกแมวผมยาวสยายถึงกลางหลังวิ่งเข้ามาผลักไอ้พวกเด็กที่กำลังทำร้ายบุคคลอีกคนหนึ่งอย่างแรงจนไอ้เด็กหัวโจกกระเด็นออกจากร่างของเด็กชาย ก่อนที่เธอจะหันไปช่วยพยุงเด็กชายที่น่าจะมีอายุมากกว่าตัวเธออยู่ไม่กี่ปี

“คุมพี่เป็นรายไหมค่ะ?”

เด็กชายได้แต่ส่ายหน้ารัวๆพร้อมกับจ้องหน้าเธออยู่อย่างงั้น เขาใช้สายตาพิจารณาไปที่เธออยู่นานจนเธอปล่อยมือเล็กๆสองข้างที่ช่วยพยุงเขาเอาไว้ในตอนแรกออกไปจากแขนของเขาและเดินออกไปเผชิญหน้ากับพวกแก๊งเด็กหัวโจ๊ก

“คนนิสัยเสีย นิสัยไม่ดี ทำมายพวกพี่ๆทำแบบนี้ละ?”

“ยุ่งไรด้วยว่ะยัยเปี๊ยก!?”

ไอ้เด็กหัวโจ๊กพูดก่อนจะผลักเธอออกไปให้ห่างจากตัวของเด็กชายดินจนเธอล้มลงไปกองกับพื้น ก่อนที่ไอ้หัวหน้าแก๊งเด็กหัวโจ๊กตะเดินเข้าไปหาเด็กชายที่ยืนมองเหตุการณ์เงียบๆ แต่ไม่ทันได้ถึงตัวเด็กชาย เดฺ็กหญิงที่นั่งกองอยู่กับพื้นก็รีบลุกขึ้นมาก่อนจะกระโดดเกาะหลังเด็กชายหัวเกรียนก่อนจะกัดหูของเด็กชายเข้าไป แรงเท่าไหร่ไม่รู้แต่รู้แค่ว่าใบหูข้างขวาของเด็กชายหัวเกรียนตอนนี้มีเลือดไหลออกมาเปรอะตามเสื้อผ้าลำคอจนตอนนี้เสื้อสีขาวของเด็กชายกลายเป็นสีแดงฉานอย่างน่ากลัว จนเด็กชายนามว่าดินที่ตอนนี้ว่ากลัวแล้วแต่ความกลัวของเขาทวีเพิ่มขึ้นไปอีกเป็นเท่าตัวเพราะเขาไม่ชอบเลือด

“อ๊ากๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!”

“ช่วยด้วย ช่วยด้วย!!!”

เด็กชายได้แต่ร้องห่มร้องไห้ให้คนช่วยแต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาเพราะเด็กๆต่างพากันกลัวยัยเด็กหน้าตุ๊กตาบาร์บี้แต่โหดยิ่งกว่าอะไรจะทำร้ายพวกเขาเช่นกันกับหัวหน้าแก๊งของพวกเขาจนกระทั่งบุคคลคนหนึ่งปรากฎตัวขึ้น

ชายรูปร่างอ้วนท้วมใสเสื้อผ้าดูดีมีราคากึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหาเด็กชายหัวเกรียนก่อนจะพยายามประคองเด็กชายขึ้น

“เห้ยใครที่ไหนมันกล้าทำลูกชายกูว้ะ?!”

“ใครทำลูกห้ะ ป๊าห๊ะไปจะไปจัดการมันให้?!”

“คนนั้นครับป๊า ยัยเด็กนั่นกัดกุของผมครับ”

เด็กชายชี้นิ้วไปที่เด็กหญิงน่าตาน่ารักน่าชังที่ตอนนี้ยืนอมนิ้วทำตากลมโตมองมาทางพวกเขาอยู่ก่อนแล้วอย่างเสียงสั่นๆเพราะความเจ็บบริเวณหู

“ไอ้เด็กเวรแกกล้าทำลูกชายฉันหรอห้ะ มาให้ฉันลงโทษลงซะดีๆ!”

ชายร่างท้วมกำลังง้างมือที่จะตบไปที่ใบหน้าของเด็กหญิงตัวน้อยอย่างสุดแรง

ปึก ฉึก อ๊ากๆ!!!!!!

กระสุนปริศนาลอยออกมาจากทิศทางไดทิศทางหนึ่งตรงเข้าไปฝังอยู่ในมือของชายร่างท้วมตรงข้างที่กำลังจะง้างตบหน้าเด็กสาว อย่างจังจนเลือดไหลออกมาเป็นทางยาว และทำให้เด็กๆในบริเวณนั้นต่างพากันวิ่งหนีออกไปจากบริเวณนั้นอย่างไม่คิดชีวิตเหลือก็แค่เด็กชายนามว่าดินและเด็กหญิงน่าตาน่ารักแต่นิสัยไม่น่ารักกับสองพ่อลูกที่บาดเจ็บ

“ถอยออกไปให้ห่างจากลูกสาวของกู”

ถ้อยคำที่เปร่งออกมาแม้จะฟังดูเรียบๆแต่กลับทำให้คนได้ฟังถึงกับขนลุกได้ แล้วมันก็ได้ผลจริงๆเพราะทันทีที่น้ำเสียงอันน่าเกรงขามถูกเปร่งอกมาพร้อมกับชายรูปร่างสันทัดที่จ่อปืนมาที่ชายร่างท้วมและเดินตรงเข้ามาเรื่อยๆซึ่งคาดว่าก็น่าจะเป็นคนที่ยิงที่มือของเขาอีกเช่นกัน

“คะ คะ คุณมานพ! ผม ผม ขอโทษครับคุณมานพผมไม่รู้ว่านั่นคือลูกสาวคุณมานพ! ปล่อยผมกับลูกไปเถอะครับคุณมานพ!”

ฉีก ฉึก ปั้ง ปั้ง!!!!

ร่างสองร่างนอนราบแน่นิ่งกับพื้นไปอย่างน่าอนาถเพราะโดนยิงกลางกระบาลอย่างไม่มีความปราณีใดๆทั้งสิ้น ก่อนที่ปืนจะถูกเก็บไปจากชายที่อยู่ในชุดการ์ด(สูธ) ชายนามว่ามานพหันมามองเด็กหญิงที่ขึ้นชื่อว่าเป็นลูกสาวของเขาอย่างเอ็นดูก่อนจะอุ้มเธอขึ้นมาแนบอกและพูดคุยกับเธออย่างไม่เห็นหัวเด็กชายนามว่าดิน

“จำไว้นะลูกถ้าหนูเจอคนแบบนี้ก็ให้ระวังตัวไว้อย่าฆ่าแต่แค่สั่งสอน เข้าใจไหมค่ะน้ำนิล?”

เด็กหญิงพยักหน้าหงึกๆอย่างเป็นการตอบสนองว่าเข้าใจก่อนที่เธอจะหันไปมองที่เด็กชายนามว่าดินก่อนจะสะกิดคุณพ่อของเธอให้ปล่อยเธอลง เห็นดังนั้นจึงปล่อยเด็กหญิงลงตามคำเรียกร้อง

เด็กหญิงกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปหาเด็กชายก่อนจะยื่นผ้าเช็ดหน้าสีฟ้าสดใสกลิ่นหอมออกวนิลาปนสดชื่นที่มีแค่ตัวหนังสือภาษาอังกฤษปักที่มุมหนึ่งของผ้าเช็ดหน้าว่า “N.P”ให้เด็กชาย เด็กชายมองอย่างงงๆก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองเธอ เธอที่มองอยู่ก่อนแล้วจึงยิ่มกว้างให้เด็กชายผู้ที่มีอายุมากกว่าเธออย่างจริงใจ

“เอาใว้เช็ดหน้านะค่ะทำฟามสาอัดแผล”

“ขอบใจ...”

“น้องนิลให้พี่ชายฉองฉวันแล้วพี่ชายม่ายมีอะรายให้น้องนิลหยอค่ะ?”

ฉองฉวัน? อ๋อของขวัญหึ.....เด็กชายลังเลอยู่สักพักก่อนจะก้มหน้าและมองไปที่สร้อยคอที่มีตัวอักษรภาษาอังกฤษเป็นรูปตัว”D”ของตนที่ยาวมาถึงกลางอกมองอีกครั้ง ก่อนจะปลดออกจากคอของตนและยิ่นมันให้เด็กหญิง

“ขอบคุมค่ะ^-^”

“อืมห้ามทำหายนะเพราะมันสำคัญกับฉันมากๆอาทิตย์หน้าวันจันทร์เวลานี้เท่าเดิมฉันจะมาเอาคืน”

“น้องนิลม่ายทามหัยหยอกค่ะ!”

“ดี.....”

เด็กชายเตรียมท่าจะเดินออกไปจากที่แห่งนั้นแต่ทว่ากลับมีเสียงเรียกจากกันชายผู้ที่ได้ชื่อว่ามีอายุเยอะทีีสุดนับจากเด็กน้อยทั้งสองคน

“ไอ้หนูจะกลับแล้วใช่ไหม?อ่อเอาล่ะกลับดีๆน่ะแต่คราวหลังก็ต้งสู้น้ะเพร่ะเราเป็นผู้ชายเราต้องรู้จักป้องกันตัวเอง”

“ครับขอบคุณครับ”

“อื้อ...ไปเถอะเด็กแสบ”

“อื้อค่ะ...ไปแย้วนะค่ะพี่ชาย”

เด็กสาวเดินไปและจุ๊บที่แก้มของเด็กชายอย่างรวดเร็วก่อนจะหันกลับไปจับมือกับคุณพ่ออีกและส่งจุ๊บให้พี่ชาย(ปลอม)จองเธอและเดินจากไปทิ้งให้เด็กชายเดินกลับไปคนเดียว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

100% To be continued

เดี๋ยวมาต่อนะค่ะ^-^ ขอโทษนะค่ะที่ไม่มาอัพเลยพอดีโรงเรียนเิปดแล้วค่ะเวลามาอัพจะน้อยมากๆเพราะปีนี้ไรท์ขึ้นมาsenior year แล้วงานทุกอย่างนี่ไม่ต้องถามถึงเห้อ~~~~ แต่ยังไงก็ต้องขอโทษนะค่ะไว้จะหาเวลามาอัพให้เยอะที่สุดค่ะ:)

*มาต่อให้แล้วนะค่ะต้องขอขอบคุณผู้อ่านทุกๆคนที่ยังไม่ทิ้งไนท์คนนี้ไปและก็ต้องกราบขออภัยด้วยค่ะที่ไม่ค่อยมาอัพให้เลยเนื่องจากช่วงนี้แม้จะต้องเอางานที่โรงเรียนมาทำที่บ้านเนื่องจากสถานการณ์โรคระบาดก็ยังคงไม่มีเวลามากเข่นเดิม:( ต้องขอโทษด้วยนะค่ะ ยังไงๆก็ขอให้ทุกคนรักษาสุขภาพกันด้วยนะค่ะ.

ด้วยความเป็นห่วงจากไรท์ผู้น่่ารัก? คนนี้😂

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น