facebook-icon

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ ขอบคุณทุกแรงใจสนับสนุนค่ะ❤️

(นาง)บำเรอ : บทนำ

ชื่อตอน : (นาง)บำเรอ : บทนำ

คำค้น : นางบำเรอ กฤษนนัยน์ อัญญา อรภาวาสิริ หญิงแพรว

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.5k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ม.ค. 2563 15:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
(นาง)บำเรอ : บทนำ
แบบอักษร

กฤษณนัยน์ปวดใจทุกครั้งที่เห็นมารดาต้องเอาตัวเข้าแลกกับเศษเงินของสมประสงค์ ทั้งโดนซ้อม ตบตีสารพัดอย่าง จะเลิกก็เลิกไม่ได้ เพราะทางฝั่งนั้นไม่ยอม

 

           บิดาของเขาเสียชีวิตตั้งแต่เก้าขวบ เขามีพี่ชายอีกหนึ่งคนที่อายุห่างกันสามปี เป็นครอบครัวปากกัดตีนถีบไม่ค่อยจะมีเงิน เขาเคยใช้ชีวิตในช่วงวัยรุ่นรับรองเท้ามือสองมาขาย แต่กำไรก็น้อยนิด ทำมาแล้วทุกสิ่งทุกอย่าง จนกระทั่งเรียนจบนิติศาสตร์ในระยะเวลาเพียงสามปีครึ่งเท่านั้น

 

           ชีวิตของกฤษณนัยน์ขับเคลื่อนไปด้วยแรงกดดันของตัวเอง เขาอยากได้ อยากมี อยากรวย ทะเยอทะยาน มักใหญ่ใฝ่สูง เพราะเคยลำบากมาก่อน

 

           และลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของสมประสงค์ก็เป็นเป้าหมายแรกที่เขาจะทำกับเธอ ให้เหมือนเฉกเช่นที่บิดาของเธอทำกับมารดาของเขา

 

           กฤษณนัยน์อาสาติวข้อสอบให้สาวรุ่นน้องทั้งที่ตัวเองเรียนจบออกมาหลายปีแล้ว ใช้ความรู้ที่มีอยู่บวกกับการศึกษาในเชิงจิตวิทยา ล่อให้อัญญามาติดกับดักจนตกลงคบหาเป็นแฟนกัน

 

           เขาใช้เวลาบ่มเพาะความแค้นฝังใจมาหลายปี คบหาแต่ไม่เคยแตะเนื้อต้องตัวสาวเจ้าให้ด่างพร้อย เพราะมีแผนการที่ดีกว่านั้น ในระหว่างที่ห่างกัน เขาก็ใช้ชีวิตของตัวเองไปเรื่อยๆ มุ่งหาความสำเร็จ จนพบหนทางไปสู่อสังหาริมทรัพย์ที่ยิ่งใหญ่ แต่กับอัญญาเขาก็ยังทำตัวเป็นคนจนกับเธอ ให้เธอเลี้ยง ให้เธอจ่ายให้ ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้า รองเท้า หรือเวลาที่เดินห้างออกมาเที่ยวด้วยกัน

 

           “พี่เตหิวข้าวไหมคะ”

เธอหันไปถามแฟนหนุ่ม มองใบหน้าคมคายด้วยสายตาแห่งคาวามรัก และพอจะรู้ว่าตัวเองต้องเป็นคนที่ออกค่าใช้จ่ายทั้งหมด เหมือนที่ผ่านมา

 

           “ยังเลยครับ อัญหิวแล้วเหรอ?”

กฤษณนัยน์ใช้น้ำเสียงคุยกับเธออย่างนุ่มนวล เขาปล่อยให้เด็กสาวจับมือควงแขนอยู่ฝ่ายเดียว โดยที่เขาไม่เคยแตะต้องตัวเธอก่อนให้เสียราคา

 

           “หิวมากเลย เราไปกินปิ้งย่างกันไหม”

เธอกับเขามักจะจบลงอาหารเย็นมื้อหนัก แล้วก็แยกย้ายกันกลับบ้าน บางทีอัญญาก็คิดสงสัยว่าทำไมคนรักถึงไม่ยอมอยู่ค้างด้วยกัน คงเป็นเพราะต้องการจะให้เกียรติ ซึ่งเธอเชื่อมาตลอด ว่าเขาเป็นคนดีมากๆ เธอจะอดทนเพื่อรอวันนั้น วันที่เขาประสบความสำเร็จ แล้วเราสองคนก็จะแต่งงานกัน

 

           “ครับ”

เขาตอบรับเธอเพียงแค่สั้นๆ แล้วเดินตรงไปยังร้านประจำ และทุกอย่างก็เป็นเหมือนเดิม พอทานอาหารเสร็จ จบลงที่อัญญาต้องมาส่งเขาที่จุดนัดพบ เขาจะไม่ให้เธอไปที่บ้าน และไม่ให้เธอได้เห็นว่าเขาขับรถอะไรมา อัญญาจะต้องจดจำแค่ว่าเขาเป็นเพียงผู้ชายจนๆคนหนึ่ง ที่มุ่งมั่นตามหาความสำเร็จ

 

           หลังจากกอดลา ร่างใหญ่ก็หันหลังลงจากรถของเธอไป สาวน้อยแสดงถึงแววตาที่โศกเศร้า ไม่รู้ว่าอีกกี่เดือนจะได้เจอกับเขาอีก กฤษณนัยน์บอกกับเธอว่างานยุ่งมาก ซึ่งอาจจะไม่ได้มาหาเธอบ่อยเหมือนเดิม ความน้อยใจทำให้อัญญาแทบจะร้องไห้ออกมา แต่เธอก็พยายามอดทน เชื่อว่ายังไงแล้วกฤษณนัยน์ก็จะไม่ทิ้งเธอไปไหนเด็ดขาด เราร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตั้งห้าปีแล้ว เขาคงไม่ใช่คนแบบนั้น...คนประเภทที่เธอกลัว

 

 

 

ขอกำลังใจ กดถูกใจนิยาย ให้หญิงแพรวกันด้วยน๊า 

 

ช่องทางการติดต่อ 

​เข้ามาพูดคุยกับหญิงแพรวได้ที่ Facebook (เพจ) 

พิมพ์ตรงช่องค้นหา >> อรภาวาสิริ หญิงแพรว 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว