โทมัสและมิสเตอร์สมิท เดินลงไปที่ห้องใต้ดินพร้อมกัน ทั้งสองตกใจมากที่พบว่าห้องนี้มีความน่าอึดอัดแปลกๆ

ชายวัยกว่าหกสิบปียกลูกประคำที่มีไม้กางเขนขึ้นมาจรดริมฝีปาก พร้อมทั้งสวดภาวนาในใจ

ทั้งสองช่วยกันหยิบลังที่มีในห้องมาเก็บพวกของมนต์ดำใส่ลังแล้วยกออกไปข้างนอก ที่แสงอาทิตย์ไม่ได้ช่วยให้ความหนาวเหน็บคลายออกไปสักเท่าไหร่

น้ำมันรอนสันที่เจอในห้องเก็บของถูกเทราดลงบนของพวกนั้นโดยโทมัส

พรึบ

ไฟลุกทีทีที่มิสเตอร์สมิทโยนไฟแช็คที่จุดแล้วลงไป ไฟสีส้มลุกโหมกระหน่ำเพื่อเผาล้างของอาถรรพ์

กรี๊ดดดดดดดด

เสียงกรีดร้องที่ดังออกมาทั่วทุกสารทิศดังขึ้น

ครืน....

แสงอาทิตย์ถูกก้อนเมฆสีดำมืดกลบทับจนมันไม่ต่างอะไรกับเวลากลางคืน

ขณะเดียวกัน ที่ห้องนอนของโทมัส หญิงสาวที่หลับไหลจู่ๆก็ลืมตาโพลง ดวงตาสีดำสนิทไม่มีแม้สีขาวให้เห็นฉายแววเกรี้ยวกราด เธอลุกจากเตียงนอนอันอบอุ่น

ก้าวเท้าลงบันไดมาช้าๆ เรียวแขนสีขาวจนซีดมองเห็นเส้นเลือดสีเข้มภายในระมือไปกับราวบันได

สายลมมากมายพัดอย่างรุนแรงราวกับเป็นพายุ ชายทั้งสองที่ยืนอยู่ข้างบ้านจำต้องยกมือขึ้นมาบังดวงตากันไม่ให้เศษฝุ่นผงเศษใบไม้ที่ปลิวกระจายไปทุกทิศ

ดวงไฟที่ลุกโชนค่อยๆดับลงและของทุกอย่างก็ไม่มีแม้แต่ร่องรอยเขม่าดำ

บ้าที่สุด มิสเตอร์สมิทสบถเบาๆ แล้วดึงรอนสันจากมือของโทมัสไปราดลงอีก

พลั่ก!

จู่ๆร่างของคนที่พยายทมจะจุดไฟอีกรอบก็ลอยไปปะทะกับผนังบ้านอย่างแรง

โทมัสรีบวิ่งเข้าไปดูอาการก่อนจะมองไปที่ร่างระหงส์ที่ยืนอยู่ระเบียงบ้าน ไอนาในคราบที่น่ากลัว มือสีขาวซีด เล็บยาวสีดำเงาและดวงตาที่ไร้สีขาว!

ขณะนั้นภรรยาของมิสเตอร์สมิทก็วิ่งออกมาพร้อมกับไม้กางเขนขนาดเท่าผ่ามือ เธอตัวสั่นเทาและยื่นมันไปข้างหน้า

ไอนาแสยะยิ้มแล้วยื่นมือไปดึงไม้กางเขนมาจากหญิงชรา

ก่อนที่มันจะสลายเป็ยผุยผงและลอยหายไปกับอากาศ

แขนสีซีดที่และเข้มขึ้นจนเป็นสีดำสนิทที่มือเรียวตวัดวาดขึ้นบนบนอากาศ แล้วทุกคนก็ถูกแรงมหาศาลซัดจนล้มและสลบไป

เจ้าของใบหน้านิ่งสงบและเย่อหยิ่ง พูดด้วยเสียงเย็นยะเยือกว่า

"ไม่มีพระเจ้าอยู่ที่นี่"