ในห้วงของความฝันสีดำ

ร่างกายในชุดนอนยาวสีเทาอ่อนของไอนาระไปตามพื้นดินทุกย่างก้าว

ดวงตาสีฟ้าอ่อนเหมือนผู้เป็นพ่อทอดมองออกไป

และเธอก็ได้รู้ว่ารอบข้างเป็นป่า

ความมืดมิดที่มีเพียงแสงจากดวงจันทร์เต็มดวงเท่านั้นที่ทำให้เธอได้มองเก็นพื้นหิมะสีขาวโพลนที่ตัดกับพื้นดินและรากของต้นไม้สีดำ

ข้างหน้ามีแสงไฟสีส้มไหวไปมา

และน่าแปลก หิมะตกโปรยปราย แน่เธอไม่ยักจะหนาวเลย

มาสิ...

เสียงแหบแห้งและเย็นเยือกดังขึ้น

สองเท้าก้าวไปตามเสียง ที่อยู่ทางแสงไฟ

มาสิสาวกแห่งข้า...

เสียงนั้นดังอีกครั้ง และแล้วไอนาก็มาหยุดอยู่หน้าพิธีกรรมอะไรสักอย่าง

ผู้คนกว่าสิบคนในชุดคลุมยาวสวมฮู้ดปิดหน้ายืนล้อมรอบคนที่ใส่ชุดคล้ายกันและถือไม้เท้าขนาดใหญ่เอาไว้

ฝูงชนขนาดเล็กค่อยๆขยับตัวออกแหวกทางให้กับไอนาได้เดินเข้าไปช้าๆ

ร่างเพรียวทรุดตัวลงนั่งกับพื้นและร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว

มืออันหยาบกร้านแห้งเหี่ยวและข้อนิ้วแต่ละข้อดูโปนออกมา มือนั้นวางลงบนหัวของคนที่ตัวสั่นเทาด้วยความเอ็นดู

ก่อนจะร่างในชุดคลุมจะจับมือของไอนาให้ลุกขึ้น

"เจ้าอย่าได้หวาดกลัวสิ่งใด สาวกข้า"

"ความหวาดกลัวมันคือพลังที่เจ้าควรได้รับ"

"เจ้าคือผู้คู่ควร สาวกแห่งข้า"

ไอนามองเข้าไปใต้ฮู้ดคลุม ทันใดนั้นเธอก็ตื่นขึ้นด้วยเหงื่อกาฬที่ท่วมกาย ข้างตัวคือชายชาวอังกฤษที่เธอใช้แขนของเขาหนุนต่างหมอน

เธอหยิบโทรศัพท์มาดูเวลา

ร่างบางลุกจากเตียงนอนโดยไม่ให้เจ้าของห้องรู้ตัว

เธอไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปที่ไหน แต่สองขาก็พาเธอก้าวลงไปที่ชั้นใต้ดินที่เป็นห้องเก็บของของบ้าน ซึ่งมีแม่กุญแจขนาดใหญ่ล็อคเอาไว้

แล้วแม่กุญแจลูกใหญ่หล่นลงบนพื้นโดยที่เธอไม่ได้แตะต้องมันสักนิด

เหมือนอะไรบางอย่างกำลังเรียกชื่อเธอ มันดังมาจากในนั้น ในห้องเก็บของ

แล้วเธอก็ไปเจอหนังสือเล่มหนึ่งที่ถูกซ่อนเอาไว้บนตู้เก็บของสูงๆ ฝุ่นหนาเขรอะ

ไอนาตบฝุ่นบนหนังสือออกจนมันฟุ้งไปทั่ว

หนังสือปกแข็งหนาวๆเก่าๆ กระดาษแต่ละแผ่นก็กรอบไปหมด

ด้านในมีรูปภาพแปลกๆและตัวหนังสือที่เขียนด้วยภาษาที่เธออ่านไม่ออก แต่เธอเข้าใจ

มันยากที่จะพูดออกมาแต่เธอเข้าใจว่ามันเขียนว่าอะไร

เสียงกุกกักข้างบนทำให้เธอต้องรีบซ่อนมันเอาไว้ที่เดิมแล้วกลับขึ้นไปข้างบน

โทมัสขมวดคิ้วพร้อมกับดุที่เธอลงมาไม่บอกเขา

ไอนามองบันไดลงห้องเก็บของอีกครั้งและกะว่าพรุ่งนี้เธอจะเอาหนังสือเล่มนั้นออกมาอ่าน