email-icon

เรื่องคนธรรพ์หนุ่มขี้อ่อยกับบุตรสาวพญานาครักสนุก เขาต้องพาเธอกลับบ้าน เธอต้องการเที่ยวเล่นไปเรื่อยๆ ใครจะเสร็จใครมาลุ้นกันค่ะ

12 - อดีตของนางนาคินี

ชื่อตอน : 12 - อดีตของนางนาคินี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 918

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ม.ค. 2563 22:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
12 - อดีตของนางนาคินี
แบบอักษร

“อยู่ในนี้แล้วกันนะจ้ะ” เสียงหวานใสของผณินวารีบอกเต่าตนุตัวจิ๋วที่มาเคาะประตูห้องเธอ ตอนที่เธอหย่อนมันลงในตู้ปลาโล่งๆ ของเธอที่เติมน้ำใหม่ๆ และมีหาดเทียมเล็กๆให้เต่าน้อยขึ้นมาพักผึ่งแดด

เธอยิ้มให้มัน “ฉันตั้งชื่อเจ้าว่า ตุ๊บป่องแล้วกันนะจ้ะ” แล้วก็ลูบกระดองมันเบาๆ ดวงตากลมโตสดใส พอใจที่มันทำหน้าตาน่าเอ็นดู

ร่างบางหันมายิ้มให้คีตเทพกรรณ สายตาจ้องชื่นชมความหล่อเหลาของผู้ชายตรงหน้าที่เพิ่งอาบน้ำมาใหม่ๆ อูหู เขาน่ารักจัง อยากอยู่บ้านกับเขา ไม่อยากไปทำงานแล้วสิ หญิงสาวคิดเจ้าเล่ห์ ดวงตามองซุกซนเหมือนจะกลืนกินเขา

แต่งานก็ยังต้องทำ เพื่อให้ดูเป็นมนุษย์ปกติไม่มีใครสงสัย มือเรียวของผณินวารีจึงถักเปียหลวมๆ ให้ตัวเองอย่างรวดเร็ว หยิบเสื้อเชิ้ตมาสวมทับเสื้อกล้าม และคว้าเป้สะพายขึ้นหลัง

เธอตัดใจ ยอมถอนสายตาจากดวงตาคู่สวยของผู้ชายที่เสยผมอ่อยเธอ โดยหันไปเหลือบมองนาฬิกาบนฝา

เฮ้อ เวลาไม่เคยคอยท่าจริงๆ นางนาคินีสาวถอนหายใจ แล้วหันไปหาคีตเทพกรรณ “คีตาเอาเงินที่อยู่ในลิ้นชักข้างทีวีไปซื้อของสดมาใส่ตู้เย็นทำกินได้นะ หาผักเผื่อเจ้าตุ๊บป่องด้วยละ” เธอพูดไปควานหามือถือไปพลางๆ สั่งให้เขาทำโน่นทำนี่

ชายหนุ่มผิวขาวใสกลับทำหน้าจ๋อย “ผมเกรงใจที่มาอยู่ฟรี ๆ แบบนี้ ผม เอ่อ จะไปแจ้งตำรวจขอให้เขาหาประวัติผมดีไหมครับ?”

ผณินวารีนิ่งงัน ดวงตากลมโตครุ่นคิด เอ ให้เขาพบตำรวจ มันจะทำให้เขาถูกซักถามละสิว่าอยู่กับใคร ? ใครไปพบตัวเขา ? ในเมื่อเขาถูกรถชนมา แต่ไม่ตาย ตำรวจต้องอยากให้เธอไปให้ปากคำเป็นพยานแน่ๆ ! หญิงสาวไม่ชอบตำรวจ ไม่ชอบคนในเครื่องแบบทุกประเภท ไม่อยากให้เขาไปพบตำรวจตอนที่เขายังเกี่ยวข้องกับเธอแบบนี้

เธอจึงยิ้มแหยๆ “เอ่อ อ่า วารีถ่ายรูปคีตาไว้แล้วไปลงเวปเพจประกาศหาญาติดีกว่าไหม ? จะได้เผยแพร่ไปไกลๆ กว่าแจ้งความตำรวจดีไหม ? ”

คีตเทพกรรณซ่อนรอยยิ้ม เธอไม่อยากให้ใครหาตัวเขาพบหรือไร ? น่าสนใจ...

เขาจึงแสร้งยิ้มอ่อนหวาน “ขอบคุณครับ วารีฉลาดจัง ผมไม่ทันคิดเลย” แล้วก็ยืนตรงยิ้มกว้างให้เธอยกมือถือมาถ่ายรูปเขา.. ดวงตาของเขาเป็นประกายจงใจอ่อยเหยืออีกนิด

หญิงสาวกลั้นหายใจไม่ให้ใจอ่อนกับแววตาอ้อนออดของเขา ร่างบางฟิตเฟิร์มตัดใจเก็บมือถือลงกระเป๋ากางเกงขาสั้นกุด ดวงหน้าสวยแปลกของเธอแหงนมองเขา “คีตาเป็นรูมเมทของวารีแล้ว ทำตัวสบายๆ เลย วารีกลับดึกมาก ไม่ต้องรอจ้ะ"

ชายหนุ่มนิ่งท่าทางอึกอัก "เอ่อ แล้ววารีอยากกินอะไรเย็นนี้ไหมครับ ผมจะได้ทำเผื่อไว้ให้ ?" เขาถามอย่างเอาใจ

แต่หญิงสาวกลับสะดุ้ง ! ดวงตากลมโตเผยให้เห็นว่าเจ้าตัวรีบซ่อนแผนการในใจว่าอยากจะไปเที่ยวกลางคืนให้สนุกสนาน ! เธออ้ำอึ้ง "เอ่อ อ่า ไม่ต้องจ้ะ แต่ อ่า ถ้าทำอาหาร มีเหลือ ก็ใส่กล่องไว้แล้วกัน ถ้าวารีหิว วารีจะมาอุ่นกินเองจ้ะ ขอบใจนะ ไม่ต้องเป็นห่วง”

แล้วก็เดินไปจุ๊บแก้มชายหนุ่มหนึ่งทีก่อนหายลับออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว...

ปึง ! ประตูปิดลงเบาๆ

ไม่เปิดโอกาสให้เขาจะคว้าตัวเธอไว้หอมสักฟอกเลยด้วยซ้ำ.. มือของคีตเทพกรรณยังคงค้างนิ่งไม่ได้คว้าตัวเธอ อ่าาา ไปซะแล้ว..

อืม... ชายหนุ่มเกาหัว แล้วเขาจะทำอะไรดี ? รออยู่บ้านเธอไปจนเธอเลิกงานจากขับเรือและไปไหนๆ อีก เสร็จเมื่อไรก็ไม่รู้ ?

เขาเริ่มรู้สึกแล้วว่า ภารกิจขอเข้ามาอยู่ในบ้านเธอเพื่อตีสนิท หว่านล้อมเธอให้ยอมกลับเมืองบาดาลคงไม่ง่ายเสียแล้ว เพราะถึงอยู่ร่วมชายคากันได้ แต่ถ้าเธอไม่กลับมาให้เขามีโอกาสตีสนิทเลย เขาจะไปทำตัวคุ้นเคยจนค่อยๆ บอกเธอให้กลับเมืองบาดาลยังไง ?...

อืม... หรือว่าเธอมีผู้ชายอื่นอีก ? ความคิดที่วูบเข้ามาในสมองว่าเธออาจไม่ได้มีแค่เขาทำให้เขาสะดุ้ง ! และรู้สึกไม่ชอบใจความรู้สึกที่เกิดขึ้นเท่าไร !

“อยากตามไปดูละสิ ?” เสียงเจ้าตุ๊บป่อง เต่าตนุวิเศษดังขึ้น มันจ้องเขาด้วยตาโตๆ แววตายียวน “ยังไม่ต้อง ไปค่ำๆ ดีกว่า ตอนนี้นางทำงานอยู่ ไปตอนเลิกงานมีอะไรให้ตามดูมากกว่าเยอะ”

มันจ้องคีตเทพกรรณ “อยากรู้จักอดีตของนาง ก็ถามมาสิ แต่ต้องเรียกข้าว่า พี่ก่อนนะ แล้วนวดแก้เมื่อยให้ด้วย ข้าเดินทางมาไกลมาก โคตรเหนื่อยเลยกว่าจะคลานถึงบ้านนี้”

คีตเทพกรรณมองเจ้าเต่าตนุวิเศษขอบพระราชทานจากพระอินทร์ให้มาช่วยเขาแล้วก็อึ้ง มันจะให้เขาเรียกพี่เนี่ยนะ ?

แต่เขาไม่มีทางเลือกเท่าไร ภารกิจพานางนาคีหนีเที่ยวกลับเมืองบาดาลมันทำท่าจะยากกว่าที่เขาคิด ชายหนุ่มหน้าตาสวยปานช่างวาด จึงประคองหยิบเจ้าเต่าขึ้นมาแล้วพาไปนั่ง เขาวางมันลงกับตักแล้วเริ่มเอานิ้วคลึงๆ ขามัน “แบบนี้ได้ไหมครับ พี่ตุ๊บป่อง ?”

เขาขำออกมา เกิดมาเป็นเทวดาดีๆ ไม่ชอบ ดันกลายเป็นหมอนวดจับเส้นเต่าตัวจิ๋ว แถมเรียกมันว่าพี่อีก ไปเล่าให้เพื่อนเทวดาด้วยกันฟังใครจะไปเชื่อ ? ไอ้เต่าบ้านี่ก็กระไร ผณินวารีตั้งชื่อให้ปั๊บก็รับเลย น่าหมั่นไส้จริงๆ

เจ้าเต่ากวนๆ ครางงึมงำผ่อนคลายแล้วก็ค่อยๆ เอ่ยอย่างเชื่องช้าเนิบนาบ "ผณินวารีตั้งแต่มาอยู่บนโลกมนุษย์ควงผู้ชายมานอนด้วยเยอะมาก แต่ไม่เคยเกินหนึ่งคืนก็แยกทางกัน หากผู้ชายไม่ยอมแยกทาง นางก็จะลบความจำของเขา ทำให้เขาจำนางไม่ได้ แล้วพาเขาไปปล่อย ส่วนนางเองก็จะระวังตัวไม่ให้พบเขาอีกโดยไม่จำเป็น"

คีตเทพกรรณครุ่นคิด ดวงตาสีน้ำตาลอมทองเหมือนยังไม่เชื่อเสียทีเดียวว่า ผณินวารีจะรักสนุกฟรีสไตล์เรื่องความสัมพันธ์ชายหญิงเช่นนั้น "แล้วเธอไม่เคยรักใครเลยหรือครับ ?"

เจ้าเต่าแกล้งหันมาทำหน้ายียวนใส่เขา..ไม่ยอมตอบ..

คีตเทพกรรณจึงนึกออก "อ้อ เอ่อ พี่ตนุครับ ผณินวารีไม่เคยรักใครเลยหรือครับ ?"

เจ้าตุ๊บป่องทำหน้าพอใจ "เคยสิ นางเคยแปลงเป็นมนุษย์หนีไปเที่ยวเล่นในป่าหิมพานต์แล้วพบผู้ชายรูปงาม แต่ก็รักกันไม่ได้ เขาไม่ใช่เนื้อคู่ของนาง นางจึงเสียใจหนีกลับเมืองบาดาลไปตอนที่ผู้ชายบอกความจริงกับนางว่าเขาเป็นใคร"

ชายหนุ่มหน้าสวยเอียงหูฟัง แต่น้ำเสียงยังเรียบเฉยเนือยๆ เหมือนคุยเรื่องดินฟ้อากาศ "พี่ตุ๊บป่องครับ ผู้ชายคนนั้นเขาเป็นใครครับ ?"

เจ้าเต่าตนุนิ่งไปก่อนถอนหายใจราวคนแก่ "เขาเป็นพญาครุทตนหนึ่ง บำเพ็ญตบะแก่กล้าจนสามารถแปลงร่างเป็นมนุษย์ได้ นางพบกับพญาครุทจำแลงตนนี้ก็เกิดต้องตาต้องใจซึ่งกันและกัน แต่ไม่นานความจริงก็ปรากฏว่า เขาไม่ใช่บุรุษ ไม่ใช่คนธรรพ์ ไม่ใช่นาคแปลงอย่างที่นางเข้าใจ ครุทกับนาครักกันไม่ได้ เพราะธรรมชาติเป็นอริต่อกัน นางผณินวารีโศกเศร้าผิดหวังมากจนตัดพ้อให้บิดาตนได้ฟังว่า ไม่อยากเกิดเป็นนาคอีกแล้ว"

เจ้าเต่าที่รู้ทุกเรื่องบนสวรรค์และโลกข้างล่างที่เต็มไปด้วยเวทย์มนตร์เอ่ยช้าๆ "ท้าววิรุณลักษณ์กัณหาโคตมะโกรธมากและตำหนินางรุนแรงว่า ไม่รักภูมิใจในเผ่าพันธุ์ชาติกำเนิดของตัวเอง เอาแต่เที่ยวเล่นจนเผลอใจไปรักบุรุษไม่รู้จักหัวนอนปลายเท้าจนต้องช้ำใจกลับมา ช่างไม่น่าเห็นใจที่สุด นางผณินวารีหัวรั้นได้ยินก็ไม่พอใจ แต่ไม่กล้าเถียงบิดาต่อหน้าพี่ๆ น้องๆ ตนอื่นที่รับรู้หมดว่านางช่างโง่งมหลงรักครุทจำแลงไปได้ นางจึงโดนพี่น้องเยาะเย้ยถากถางจนอับอายทุกครา.."

เจ้าตนุนิ่งไป เสียงเศร้า "วันหนึ่งนางทนไม่ไหว จึงหนีออกจากเมืองบาดาลไปหาครุทหนุ่มที่นางหลงรัก แต่อนิจจา นางไปหาเขาด้วยความใจร้อนในร่างของนาคี เขาจำนางไม่ได้ นึกว่านางเป็นนาคจริงๆ จึงได้คืนร่างเป็นครุทแล้วไล่จิกตีหมายจะจับนางกินเป็นภักษาหาร ผณินนวารีหนีหัวซุกหัวซุนจนลงทะเลไปได้ก็คืนร่างเป็นหญิงสาวแล้วขึ้นจากน้ำมาด่าทอต่อว่าครุทจำแลงว่า เลวทรามต่ำช้า แล้วนางก็เลื้อยลงทะเลหนีหายไปกบดานอยู่นาน จนกระทั่งพี่ชายของนางตนหนึ่งสงสาร เลยชวนนางมาอยู่เสียบนโลกมนุษย์เพื่อให้นางทำใจ"

คีตเทพกรรณเสียงอ่อนลงด้วยความสงสาร "แล้วผณินวารีทำใจได้หรือเปล่าครับ ?"

เจ้าตุ๊บป่องนิ่งงัน "ข้าไม่อาจล่วงรู้ใจใครได้หรอก แต่ข้าคิดว่าร้อยกว่าปีที่ผ่านมาที่นางโลดแล่นบนโลกมนุษย์ สนุกกับการมั่วสุมแสวงหาความสุขทางกาย นางก็คงลืมอดีตได้แล้วกระมัง"

เจ้าเต่าของพระอินทร์มองหน้าคนธรรพ์หน้าสวย "แต่เรื่องนั้นไม่สำคัญเท่าเจ้าต้องทำให้นางสนใจมากกว่าเป็นคู่นอนชั่วคราวให้ได้ ไม่เช่นนั้น เจ้าก็จะโดนนางขับไล่เหมือนผู้ชายทุกคนที่นางเก็บมานอนด้วย"

เจ้าเต่าตากลมโตมองขึงขัง "ภายในสามคืน เจ้าต้องทำให้นางติดใจเจ้าให้ได้ จะวิธีใดก็ไม่สำคัญ"

ความคิดเห็น