ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP 3 กำเนิดตัวร้าย

ชื่อตอน : EP 3 กำเนิดตัวร้าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.4k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ม.ค. 2563 17:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP 3 กำเนิดตัวร้าย
แบบอักษร

วันนี้ทั้งวันผมเอาแต่เครียด คิดไม่ตกอยู่กับเรื่องที่ตัวเองไปรู้ไปเห็นมากับตา ทำไมสองคนนั้นถึงกล้าทำกับผมแบบนี้นะ ยิ่งคิดก็ยิ่งเครียด ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจว่าผมทำอะไรผิดหรือไง ทำไมถึงต้องโดนคนที่ผมรักหักหลังกันแบบนี้ด้วย และสุดท้ายเมื่อผมได้คิดทบทวนเรื่องทั้งหมดจนถี่ถ้วนแล้ว ผมก็ได้รู้ความรู้สึกของเองสักที

"พอกับคนเลวๆแบบนี้ซะเถอะนะตัวเรา ถ้าเค้าไม่รักก็คงต้องปล่อยเค้าไป.." ผมได้แต่เหม่อมองไปบนฟ้ากว้าง ชีวิตผมมันต้องไม่แย่เพียงเพราะเค้าไม่รักผมสิ ทุกอย่างมันจะต้องดีกว่านี้ สู้ๆนะตัวเรา..

หลังจากที่เดินเตร่ๆไปเรื่อยตามทางสาธารณะยามค่ำคืนที่อยู่ไม่ไกลจากคอนโด วันนี้ผมเลยที่จะมานั่งเล่นที่นี่เพียงลำพังเพื่อพักกายและใจ ให้มันได้อยู่กับธรรมชาติ ความเงียบสงบซะบ้าง อันที่จริงผมเองก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะไปไหนต่อ คอนโดก็ไม่อยากกลับ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะไปไหนดีแฮะ

ผมมองไปรอบๆสระน้ำตรงหน้า วันนี้รอบๆตัวผมมันชั่งเงียบเหงาชวนให้วังเวงซะเหลือเกินสิ จนจุดรวมสายตาของผมไปจบลงที่คู่รักคู่หนึ่งที่กำลังยืนกอดรัดฟัดเหวีี่ยงกันอยู่ไม่ไกลจากที่ผมนั่งอยู่นัก แต่พวกเค้าคงไม่เห็นผมหรอกครับ เพราะที่ที่ผมนั่งอยู่มันค่อยข้างมีต้นไม้เยอะ และเก้าอีกไม้ตัวที่ผมนั่งอยู่มันก็ดันอยู่หลังต้นไม้ซะด้วยสิ... อะไรมันจะเข้าทางผมขนาดนั้นวะ!? ฮ่วย!

ทั้งๆที่พยายามหนีออกมาให้ไกลจากความอัพยศที่ได้รับมาก่อนหน้านี้แล้ว แต่พวกมันก็ยังตามมาหรอกหลอนผมถึงที่... จาดตอนแรกที่ว่าจะวางมือทุกอย่างแล้วเดินไปบอกเลิกคนที่ผมรักดีๆ เพื่อให้พวกเค้าได้คบกันอย่างไม่ต้องมาหลบๆซ้อนๆแบบนี้อีกต่อไป แต่พอมาถึงตอนนี้ผมได้จับความคิดโลกสวยนั้นมาปั้นเป็นก้อนกลมๆแล้วกลืนมันลงท้องไปแล้วล่ะ

...ถ้าพวกมึงจะรักกันขนาดนี้ กูจะสงเคราะห์พวกมึงให้อย่างสาสมใจกันเลยทีเดียว! ใครทำเราเจ็บมันต้องเจ็บกว่า โดยเฉพาะไอ้พวกที่ชอบแอบกินกันลับหลังเนี่ย มันน่าตีแผ่ให้สังคมได้รับรู้ดีนะครับ... พวกคุณว่ามั้ยล่ะ

ผมจัดการหาที่วางตั้งกล้องถ่ายวิดิโอฉากรักสุดวาบหวิบตรงหน้าด้วยกล้องดิจิตอลตัวโปรดของผมเอง ส่วนมือถือในือก็ทำการถ่ายภาพนิ่งในทุกช๊อตทุกฉากด้วยความหมั่นไส้ของตัวเองที่มี จนเมื่อคนทั้งคู่พากับเดินจับมือขึ้นรถไปแล้วผมถึงได้เลิกถ่ายพวกเค้า

"คงจะพากันขึ้นคอนโดสินะ เฮ้ออ นี่เราต้องใช้ผู้ชายร่วมเตียงเดียวกันจริงๆน่ะหรอ...รู้สึกขยะแขย่งดีจัง" แค่คิดก็ขนลุกไปทั้งตัวแล้วล่ะ ต่อไปห้องนั้นผมคงไม่กล้าเข้าไปเหยียบมันอีกแล้วล่ะครับ กลัวเสนียดติดอ่ะครับ..

ขณะที่กำลังเก็บของลงกระเป๋าของตัวเอง เพื่อจะได้กลับไปพักผ่อนจริงๆสักที อยู่ๆความคิดชั่วๆก็ผลุดขึ้นมาในหัวผมซะแล้วล่ะสิ.. หึๆๆ

"ถ้าเราเอารูปพวกนี้ลงอินเทอร์เน็ต มันจะเป็นยังไงนะ.." ผมรู้สะใจกับความคิดตัวเองแบบสุดๆ ตื่นเต้นดีจังเลยนะ//ยิ้มชั่วๆ

เร็วกว่าความคิด ผมจัดการลงรูปที่ผมตามไปถ่ายมาได้ตลอดทั้งวันนี้ รวมถึงคลิปที่พวกสารเลวคู่นั้นมาแอบพรอดรัก ทั้งกอดจูบลูบไล้กันอย่างไม่อายใครในที่สาธารณะเมื่อตอนค่ำลงโลกออนไลน์จนหมดสิ้น โดยตั้งชื่อคลิปนั้นว่า...

'ไฟร่านมันมีเยอะ ผัวเลวกับเพื่อนรักแอบกินกัน'

ถึงมันจะเห็นหน้าคนทั้งคู่ไม่ชััดเจนร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่มันก็ทำให้คนรอบข้างพอจะรู้ได้แหละว่าคนคนนั้นคือใคร และภายในเวลาไม่นานทั้งภาพและคลิปก็ถูกกดถูกใจและกดแชร์ออกไปเป็นจำนวนมาก และยังมีคอมเม้นอีกมากมายที่ตามเข้ามาถามหรือคอมเม้นแซวกันไปต่างๆนาๆ เช่น

'หน้าตาก็ดีนะ ทำไมต้องทำตัวแย่ๆแบบนี้ด้วยล่ะครับ' นั่นสิ

'หิวมากก็ซื้อกินนะ ไม่ใช่แอบกินกันรับหลังแบบนี้'

'แซ่บเว้อวัง!'

'คนแอบถ่ายนี่ใจถึงมากเลยนะเนี่ย ทนได้ไง555'

และอีกมากมาย ใจนึงผมก็สงสารพวกเค้านะ แต่ใครใช้ให้มาหักหลังกับแบบนี้ล่ะ พวกเค้าเลือกที่จะทำร้ายผมเองนี่ ก็ไม่ผิดถ้าผมจะเอาคืนพวกเค้าบ้าง..ถูกมั้ย

เช้าวันต่อมา.. 

จากเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ ส่งผลให้วันนี้ผมรู้สึกสดใสแบบสุดๆไปเลยล่ะ สดใสจนคนรอบข้างหาว่าบ้าอ่ะ555

"ไนท์.." เพื่อนชายคนหนึ่งที่เรียนร่วมห้องเดียวกับผมเอ่ยปากเรียก ทั้งๆที่ปกติเราแทบจะไม่คุยกันเลย

"มิกค์ มีอะไรรึเปล่า" ผมถามกลับไปอย่างอารมณ์ดี

"อืม วันนี้ดูอารมณ์ดีจังเลยนะ"

"ก็เมื่อคืนเรามีเรื่องดีๆ วันนี้เราก็ต้องอารมณ์ดีสิ" ผมตอบเค้าทั้งรอยยิ้ม

"อ..อื๊ม ดีแล้วล่ะ ยิ้มเยอะๆนะ" เค้าพูดทิ้งท้ายเอาไว้แค่นั้น ก่อนจะเดินแยกออกไปเพราะอาจารย์เดินเข้ามาพอดี

ผมก็นั่งเรียนจนจบคาบเช้าไป ก่อนจะไปทานข้าวที่โรงอาหารกับเพื่อนๆคนอื่นตามปกติ วันนี้ตั้งแต่เดินเข้ามาในมหา'ลัยผมก็สัมผัสได้ถึงพลังงาบางอย่าง.. วันนี้ผมรู้สึกว่าคนในคณะและคนรอบๆข้างมองมาที่ผมด้วยสายตาแปลกๆแฮะ แต่ผมก็ไม่ได้สนใจอะไรหรอกครับ ใครจะมองยังไงก็ชั่งเค้าเหอะ อย่างมากก็แค่ส่งยิ้มโง่ๆกลับไปให้พวกเค้าอย่างเป็นมิตรก็เท่านั้น

วันนี้ทั้งวันผมยังไม่ได้เข้าไปเล่นโซเชียลเลยแฮะ ช่วงนี้ติดเกมส์อ่ะครับ แล้วก็ติด...ไอ้เรื่องบ้าๆนั้นด้วยเลยไม่ได้เข้าไปเล่นอะไรเลย วันนี้เลยว่าจะกดเข้าไปเช็คข่าวสารในโลกโซเชียลของผมเองสักหน่อยนึงดีกว่า..

เมื่อเปิดเข้าไปในแอพพิเคชั่นสีฟ้าสุดฮิตผมก็ต้องชะงักไป ทำไมมีแต่คนทักเข้ามาหาผมมากมายขนาดนี้นะ? เกิดอะไรขึ้นอ่ะ What!!!

ข้อความแปลกๆที่แท็กมาหาผมทำให้ผมงงไม่น้อย ผมเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนในกลุ่มที่นั่งกินข้าวด้วยกันอย่างงุนงง 'ฟาง' กับ 'เปรม' เองก็มองผมกลับอย่างขอคำตอบว่าผมมองพวกมันแบบนั้นทำไม

"เป็นไรอ่ะ" ฟางที่กำลังคืบลูกชิ้นเข้าปากถามผมก่อนจะกินลูกชิ้นในมือของตัวเอง

ผมไม่ตอบ แต่หันหน้าจอเครื่องมือสื่อสารเครื่องสวยของตัวเองไปให้สองคนนั้นดูแทน

ข้อความที่แสดงถึงความเสียใจ การให้กำลังใจซึ่งกันและกัน และอีกมากมายนับร้อยข้อความ..ถึงผมหรอ?

ยังไม่ทันได้พูดคุยกันต่อ อยู่ๆก็มีผู้หญิงคนหนึ่งในชุดนักศึกษาเดินเข้ามาหาผมที่โต๊ะแล้วเธอก็ยื่นดอกกุหลาบสีแดงมาให้ผมหนึ่งดอกใหญ่ ผมเลยถามเธออย่างไม่เข้าใจว่า 'ให้เราทำไมหรอ'

"สู้ๆนะ เดี๋ยวมันก็ผ่านไป" เธอยิ้มให้ผมอย่างเป็นมิตรแล้วชูสองนิ้วมาให้ผม เออ! ทีนี้แหละกูงงกว่าเดิมไปอีกเอ้า!?

"ให้เราสู้? เรื่องอะไรหรอ" ผมถามกลับ

"โถๆๆ พ่อหนุ่มน้อยผู้ใสซื่อของเจ๊" แล้วก็มีหญิงสาวอีกคนที่คาดว่าเป็นรุ่นพี่ในคณะเดียวกัน ที่รู้เพราะตอนเข้าคณะผมเคยเห็นพี่เค้าผ่านๆน่ะ เค้านั่งอยู่ข้างหลังผมนี่เอง พี่เค้าเดินเข้ามาหยิกแก้มยุ้ยๆของผมแล้วลูบหัวผมอย่างเอ็นดู ว่าแต่..ผมหรอ พ่อหนุ่มน้อยอ่ะ

"คือ..." พูดไม่ออกเลยทีนี้

"ถ้าจะมีผัวกับเพื่อนเลวๆแบบนั้น ก็อย่าไปมีมันเลยนะ สวยๆอย่างเราเจ๊เชื่อว่ายังหาได้ใหม่ได้อีกเยอะเลย" รุ่นพี่คนเดิมพูดกับผม

"....."

"คงจะรักพวกเค้ามากเลยสินะ ดูสิ แค่พูดถึงก็เศร้าเลยอ่ะ อย่าร้องไห้นะลูกสาว" เจ๊คนดีคนเดิมเดินเข้ามากอดผมจนหน้าผมแทบจะมุดจมอกตู๊มๆของเจ๊แก จนผมต้องรีบดันพี่แกออกห่างตัวทันที ขนลุกแฮะ

"ค..ครับ" ผมมองไปรอบๆตัวเองก่อนจะเห็นคนอื่นๆที่อยู่รอบๆตัวผม บ้างก็ซุบซิบอะไรสักอย่างแล้วหันมองมองที่ผม บางคนก็ชูสองนิ้วให้ผมสู้ๆ งั้นก็จะแปลได้ว่าคนพวกนั้นเค้าคงรู้เรื่องราวที่ผมตีแผลงสื่อออนไลน์เมื่อคืนนี้ไปแล้วสินะ..

วันนี้เกิดเรื่องแปลกๆกับผมมาตั้งแต่เช้า ทั้งได้รับสายตาที่มองมาที่ผมด้ยความสงสาร เป็นห่วง คำพูดให้กำลังใจต่างๆนาๆ และยังได้ของขวัญจากพวกเค้าด้วยนะ เค้าบอกว่าเป็น FC ผมอ่ะ ทำตัวไม่ถูกเลยแฮะ และวันนี้ก็เหมือนทุกๆวันครับ เลิกเรียนก็ไปหาแฟนที่คณะ แล้วรอกลับคอนโดพร้อมกัน

คณะวิศวะ.. 

"น้องไนท์!" รุ่นพี่ที่คณะเรียกชื่อผมเสียงดังจนผมตกใจ แล้วก็อยากจะตะโกนกลับไปเสียเหลือเกินว่า 'ทำไม!!!'

"เออ..ครับ ผมมาหาพี่หลิวน่ะครับ พี่เค้าเลิกเรียนรึยังอ่ะ" ผมส่งยิ้มหว่านเสน่ห์ไปให้ทุกคนที่มองมา ทั้งยังทำหน้าทำตัวปกติเหมือนกับว่ามันไม่ได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นทั้งนั้น และทุกอย่างก็ปกติดีไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง

ที่จริง.. วันนี้ที่มา ผมก็แค่จะมาดูสถานการณ์ด้วยตัวเองน่ะครับว่าคนพวกนั้นจะเป็นยังไงกันบ้าง และแน่นอนว่าต่อไปนี้ฉันจะกลายร่างเป็น 'นายเอก' ผู้น่าสงสาร แล้ว 'พวกมัน!' จะต้องกลายเป็น 'ชู้' กัน ตามบทที่ผมเขียนขึ้นมาเองกับมือ!!! แต่จะว่าไปคนพวกนั้นตังหากล่ะที่เริ่มเรื่องนี้ขึ้นมาก่อนน่ะ ผมก็แค่...สงเคราะห์ให้ ก็เท่านั้น.. 

"เออ นั่งก่อนนะ ถือของนานๆเดี๋ยวเมื่อย" ผมนั่งลงตามที่รุ่นพี่บอก พร้อมกับวางข้าวของต่างๆที่หอบหิ้วมาด้วยลงบนโต๊ะหินอ่อนตรงหน้าคณะ สถานที่ประจำเมื่อผมมาหาพี่หลิวที่นี่..

"พี่หลิวล่ะครับ.."

"ยังจะถามมันอีกหรอ"

...

 

ฉีกทุกกฏของนายเอกโลกสวย ไม่มีหรอก สำหรับไนท์แล้ว...ถ้าใครเลวมา เราจะร้ายให้สุดไปเลย!! 

รักมากก็แค้นมาแหละ คงไม่มีใครชอบการถูกหักหลังหรอก ยิ่งถ้ามันเกิดขึ้นจากคนที่เรารักด้วยแล้ว..  

ความคิดเห็น