ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 3 ล่อลวง

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 ล่อลวง

คำค้น : วายจีน 18+ yaoi นิยายวาย ท้องได้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ม.ค. 2563 20:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 ล่อลวง
แบบอักษร

ตอนที่ 3 ล่อลวง 

 

เจ้าจิ้งจอกน้อยจ้องหน้าหลี่จิ้งด้วยความตกใจก่อนจะขยับตัวหนีตามสัญชาตญาณแต่เขาลืมนึกไปว่าตัวเองยังบาดเจ็บอยู่ 

"โอ๊ย! " เสี่ยวเฟิงก้มมองแผลที่พุ่งน้อยๆ ของตนเองก็เห็นว่าผ้าที่พันแผลเอาไว้มีเลือดค่อยๆ ซึมออกมา 

"หมาน้อย เหตุใดเจ้าถึงใดซนเช่นนี้" หลี่จิ้งตำหนิเสี่ยวเฟิงเสียงดุ เขารีบเข้ามาดูอาการของเจ้าจิ้งจอกน้อยทันที 

แผลที่ถูกแทงลึกอยู่ไม่น้อยเพียงแค่ขยับนิดเดียวแผลก็ปริแล้ว เสี่ยวเฟิงยอมอยู่นิ่งๆ ให้รัชทายาทมารดูแผลให้แต่โดยดี ความเจ็บเมื่อครู่ทำให้เขาถึงกับน้ำตาคลอเพราะรู้สึกเจ็บมากจริงๆ เกิดเป็นจิ้งจอกหิมะมาสี่ร้อยกว่าปี ถือได้ว่าครั้งนี้สาหัสที่สุดในชีวิตแล้ว 

  

"เจ้ายังไม่หายดีอย่าได้ขยับมากนัก" หลี่จิ้งเตือนหลังจากที่ละมือออกจากพุงน้อยๆ ของเสี่ยวเฟิง 

"......." เจ้าจิ้งจอกน้อยนิ่งเงียบ แต่ดวงตากลมโตไม่ได้ละจากใบหน้าของรัชทายาทมารไปไหน 

"เข้าใจหรือไม่" 

"พระชายาไป่เหออยู่ที่ใด" หลี่จิ้งหันมาสบกับตากลมของเสี่ยวเฟิงที่สะท้อนความดื้อรั้นออกมาอย่างเห็นได้ชัด เจ้าจิ้งจอกตัวนี้ไม่ได้ฟังที่เขาพูดเลยสักนิด 

"อยู่ที่นี่" รัชทายาทมารตอบสั้นๆ 

"ข้าจะไปหาพระชายา" เสี่ยวเฟิงทำท่าจะลุกอีกครั้ง แต่ถูกรัชทายาทมารกดให้นอนลงเช่นเดิม 

"เจ้าคิดว่าภพมารคือที่ให้เจ้าวิ่งเล่นได้เช่นนั้้นหรือเจ้าหมาน้อย" หลี่จิ้งถามเสียบนิ่ง เมื่อจิ้งจอกดื้อเพิ่งตื่นขึ้นมาก็ออกฤทธิ์เสียแล้ว ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังดูเจ็บแผลมากอยู่แท้ๆ 

"ข้าไม่เชื่อใจเจ้า รัชทายาทหลี่จิ้งเจ้าจับพวกข้ามาด้วยเหตุใดกัน" 

"ข้าไม่จำเป็นต้องบอกเจ้า" 

  

หลี่จิ้งยกยิ้มให้กับความฉลาดของเสี่ยวเฟิง จิ้งจอกน้อยตัวนี้คงเลี้ยงให้เชื่องไม่ได้ง่ายๆ แต่ยิ่งทำให้เขาอยากจะเห็นตอนที่มันยอมสยบอยู่แทบเท้า จากหมาดื้อกลายเป็นหมาน้อยเชื่องๆ ตัวหนึ่งคงจะน่าสนุกไม่น้อย 

"เจ้าบอกว่าพระชายาอยู่ที่นี่ แล้วทำไมถึงไม่ให้ข้าพบ" 

"หึ จะให้พบหรือไม่ข้าเป็นผู้กำหนดไม่ใช่เจ้า ตอนนี้ยังพบไม่ได้ หากเจ้ายังดื้อดึงไม่หยุด ข้าอาจจะเปลี่ยนใจไม่ให้พวกเจ้าได้เจอกันอีกก็ได้" คำขู่ของหลี่จิ้งได้ผล เสี่ยวเฟิงยอมสงบปากสงบคำลง 

รัชทายาทมารยิ้มอย่างพอใจเมื่อเจ้าจิ้งจอกน้อยไม่ดื้อดึงอย่างที่คิด ตอนแรกเขานึกว่าการเลี้ยงจิ้งจอกให้เชื่องจะยากกว่านี้เสียอีก 

"แล้วเมื่อไหร่ข้าจะพบพระชายา" 

"จนกว่าข้าจะพามาพบ" หลี่จิ้งจงใจยั่วโมโหเสี่ยวเฟิงด้วยรอยยิ้มเหนือกว่า 

"นี่เจ้า! " 

แล้วก็เป็นไปตามคาด เจ้าจิ้งจอกน้อยที่ยอมสงบนิ่งเมื่อครู่หายไปเสียแล้ว แค่ถูกเขายั่วอารมณ์เพียงนิดเดียว ไม่นานก็เผยตัวออกมา หลี่จิ้งมั่นใจว่าเข้ามองนิสัยของจิ้งจอกตัวนี้ได้ทะลุปรุโปร่ง แววตาซุกซนจะถูกซ่อนเอาไว้และจะสะท้อนออกมายามที่ถูกขัดใจ คราแรกแสร้งทำเป็นพ่ายแพ้ต่อเขามาคราวนี้กลับแยกเขี้ยวใส่ ช่างเจ้าเล่ห์สมกับเป็นเผ่าจิ้งจอกจริงๆ 

"หึหึ กินอาหารนี่ให้หมดแล้วก็อย่าดื้อให้มากนัก ถึงเวลาข้าจะพาไป่เหอมาหาเจ้าเอง" 

"ใครดื้อกัน เจ้ามารกวนประสาท" เสี่ยวเฟิงพึมพำเบาๆ เขายังทำอะไรมากไม่ได้จึงต้องยอมทำตามที่หลี่จิ้งบอกไปก่อน 

เมื่อได้หยอกเจ้าจิ้งจอกน้อยจนอารมณ์ดีแล้ว รัชทายาทมารก็ออกไปนอกห้อง เพื่อให้เสี่ยวเฟิงได้พักผ่อนแต่หูของเขายังได้ยินเสียงก่นด่าตามมาจากด้านหลัง 

"หึหึ คงจะทำให้เชื่องไม่ได้ง่ายๆ " 

  

หลังจากที่รอมาสามวันรัชทายาทภพมารก็พาชายามังกรมาพบกับเสี่ยวเฟิงตามที่เคยพูดเอาไว้ เจ้าจิ้งจอกน้อยอาการดีขึ้นมากแล้วแต่ก็ยังไม่สามารถคืนร่างมนุษย์ได้ เวลาอยู่ในอ้อมแขนของไป่เหอจึงกลายเป็นก้อนกลมๆ สีขาวให้ชายามังกรลูบขนนุ่มๆ ให้อย่างเคลิบเคลิ้ม 

"แผลเจ้าดีขึ้นมากเลยนะเสี่ยวเฟิง ตอนนั้นข้าตกใจแทบแย่ นึกว่าเจ้าจะทิ้งข้าไปซะแล้ว" สัมผัสของพระชายาทำให้เจ้าจิ้งจอกรู้สึกดีไม่น้อย ระหว่างที่เขากับพระชายายากำลังคุยกันอยู่ก็มีมารเข้ามาขวางเสียนี่ 'พระชายากำลังลูบขนให้ข้าเพลิงๆ เลยเชียว' เสี่ยวเฟิงคิดในใจ 

  

แต่การพบกับรัชทายาทมารในวันนี้มีบางอย่างต่างไปจากเดิน หลี่จิ้งไม่ได้มีท่าทีล้อเล่นเช่นทุกครั้งที่เข้ามาหาเขา ทุกย่างก้าวแฝงไปด้วยความรู้สึกกดดันจนน่าอึดอัด 

"ดูเหมือนเจ้าทั้งสอนคนจะแข็งแรงขึ้นมากนะ แต่หากยังคุยกันไม่รู้จักพักผ่อนเช่นนี้ ระวังจะไม่หายเอาละ โดยเฉพาะเจ้า จิ้งจอกน้อยระวังจะได้กลายเป็นร่างสัตว์ตลอดชีวิต" เสี่ยวเฟิงสัมผัสได้ถึงไอมารเข้มข้นของรัชทายาทภพมาร ร่างจิ้งจอกจะพองขนขึ้นเมื่อรู้สึกถึงอันตราย แต่เมื่อถูกไอมารของหลี่จิ้งกดดันร่างกายของเขาก็สั่นกลัวตามสัญชาตญาณ 

"อีกเดี๋ยวข้าก็จะไปพักแล้ว จะให้เสี่ยวเฟิงนอนพักเช่นกัน เจ้ามีเรื่องอะไรหรือไม่ ถ้าหากไม่มีข้าจะไปพักผ่อนแล้ว" เป็นชายามังกรที่พูดขึ้นระหว่างบรรยากาศกดดันของพวกเขา 

"ดี ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้า ปล่อยเจ้าหมาน้อยไว้ที่นี่แล้วไปกับข้า" ไป่เหอถูกหลี่จิ้งพาตัวออกไปแล้ว แต่เสี่ยวเฟิงกลับทำอะไรไม่ได้ ความน่ากลัวเมื่อครู่ทำให้ร่างกายของเขาขยับไม่ได้ 

  

"แฮกๆๆ เกิดบ้าอะไรขึ้นมา" เสี่ยวเฟิงหายใจได้ไม่เต็มปอดนัก 

"เจ้ามารหลี่จิ้ง คิดจะฆ่าข้าหรือยังไง" หลี่จิ้งพาพระชายาออกไปสักพักเสี่ยวเฟิงจึงได้หายใจได้สะดวกขึ้น ปากก็ด่ารัชทายาทมารที่ไม่รู้ว่าไม่พอใจสิ่งใดมา ถึงได้มาลงกับเขาเช่นนี้ 

หลังจากวันนี้เสี่ยวเฟิงก็ไม่ได้พบกับพระชายาอีก ส่วนมารหลี่จิ้งก็หายเงียบไปเช่นกัน นานเข้าเจ้าจิ้งจอกน้อยก็เริ่มเป็นห่วงนายของตัวเองจนไม่อาจทนรออยู่เฉยๆ ได้อีก 

"ปราณกลับคืนมาแล้ว พระชายารอเสี่ยวเฟิงก่อนนะขอรับ" 

ถือว่าเป็นโชคดีของเขา ถึงจะคืนร่างมนุษย์ได้เพียงครึ่งเดียวแต่ปราณภายในนั้นกลับมาเกือบหกส่วน เท่านี้เขาก็พอจะออกไปข้างนอกได้แล้ว และสิ่งแรกที่เสี่ยวเฟิงทำก็คือออกตามหาพระชายา ไม่แน่ว่าตอนนี้อาจจะกำลังมีอันตรายอยู่ก็เป็นได้ 

  

"ไอ้มารพวกนี้ช่างน่ารำคาญนัก แล้วเช่นนี้จะตามหาพระชายาได้อย่างไร" เสี่ยวเฟิงหงุดหงิดกับกลิ่นที่ปะปนกันจนเขาแยกไม่ออก 

"คิดออกแล้ว! ถ้าหาเบาะแสของพระชายาไม่ได้ ก็หาจากคนที่พาตัวพระชายาไปก็ได้นี่นา" เสี่ยวเฟิงยกยิ้มกับแผนการในหัว 

เจ้าจิ้งจอกครุ่นคิดอยู่เพียงครู่เดียวเขาก็หาทางออกได้ กลิ่นของพระชายาอาจจะถูกกลบไปหมดแต่ไอมารเข้มข้นของรัชทายาทหลี่จิ้ง ไม่ยากเกินความสามารถของเขาอย่างแน่นอน 

"หึ อยู่ทางนี้อย่างนั้นรึ" 

50% 

เสี่ยวเฟิงตามไอมารของหลี่จิ้งไปเรื่อยๆ ยิ่งเข้าใกล้เท่าไหร่บรรยากาศก็ยิ่งดูวังเวง พวกข้ารับใช้ก็น้อยจนแทบไม่มีใครเดิมมาบริเวณที่เขายืนอยู่เลย เสี่ยวเฟิงสำรวจทางเดินอย่างระมัดระวังฝีเท้าจิ้งจอกนั้นเบามากอยู่แล้วแต่สำหรับเสี่ยวเฟิงนั้นเหยื่อของเขาไม่เคยรู้ตัวว่ามีจิ้งจอกซุ่มอยู่ใกล้ๆ เขาภูมิใจกับความสามารถข้อนี้ที่สุดแล้ว

"รีบเอาของเข้าไปวางแล้วก็รีบออกมาเร็วเข้า" เสี่ยวเฟิงกำลังจะก้าวเท้าเดินต่อต้องหยุดชะงัก เมื่อมีมารรับใช้เดินมาทางที่เขายืนอยู่พอดี

"ไม่น่านึกถึงเลยจริงๆ " เสี่ยวเฟิงพึมพำกับตัวเองก่อนจะรีบหาที่หลบ เขากำลังนึกอยู่ว่าทางนี้แทบจะไม่มีใครผ่านมาเลย

"ฟู่วววว เกือบไปแล้ว" เจ้าจิ้งจอกน้อยถอนหายใจอย่างโล่งอกที่ยังไม่โดนใครจับได้ ก่อนจะเริ่มตามไอมารของหลี่จิ้งไปอีกครั้ง

เมื่อมาถึงห้องห้องหนึ่งเสี่ยวเฟิงก็ต้องหยุดไอมารของหลี่จิ้งเข้มข้นขึ้น แต่เขารู้สึกถึงบางอย่างที่แปลกไป มีไอมารที่คล้ายกันอยู่ด้านใน แต่เสี่ยวเฟิงก็สามารถแยกออกว่าไม่ใช่ของรัชทายาทภพมารอย่างแน่นอน แสดงว่าในห้องนั้นต้องมีมารอีกตนอยู่กับหลี่จิ้งเป็นแน่

"อยู่ข้างในนี้อย่างนั้นหรือ แล้วอีกคนเป็นผู้ใดกัน" ด้วยความอยากรู้เสี่ยวเฟิงจึงแอบอยู่มุมมืดของห้องข้างๆ เพื่อแอบฟังว่าหลี่จิ้งกำลังคุยกับใครอยู่

หูแหลมๆ ทั้งสองข้างของเสี่ยวเฟิง กระดิกเบาๆ มันไม่ได้มีไว้เพื่อประดับ เวลาเช่นนี้ใบหูที่เขาไม่เคยรู้สึกชอบกลับใช้งานได้ดีเลยทีเดียว

 

"กำจัดซะ" น้ำเสียงทรงอำนาจสั่งเสียงเรียบนิ่ง

"ลูกทราบพ่ะย่ะค่ะ แต่ลูกขอเพียงแค่ให้ผ่านงานอภิเษกไปก่อนเท่านั้น" เสี่ยวเฟิงมั่นใจว่าเป็นเสี่ยงของหลี่จิ้งอย่างแน่นอน ส่วนอีกคนคงจะเป็นราชาภพมารหลี่เฉิน เพียงแต่เขายังจับใจความเรื่องที่สองคนนั้นคุยกันไม่ได้

"อย่าได้คิดจะเก็บมันเอาไว้ เจ้าเลือกได้เพียงหนึ่ง คือมนุษย์คนนั้นหรือกำจัดทั้งแม่ทั้งลูก ไม่มีทางอื่นอีก อย่าให้ข้าต้องลงมือเพราะไม่เช่นนั้นเจ้าจะไม่เหลืออะไรให้เลือกรัชทายาท" เสี่ยวเฟิงได้ยินเช่นนั้นเขาก็ถึงกับตกตะลึงไปทันที

มนุษย์เพียงคนเดียวที่อยู่ที่นี่มีเพียงพระชายาของราชามังกรเท่านั้น ก็หมายความว่าพระชายากำลังตั้งครรภ์องค์รัชทายาทให้กับฝ่าบาทแล้ว แต่พวกมันกลับคิดจะกำจัดมังกรน้อยตั้งแต่อยู่ในครรภ์ของมารดา

"ชั่วช้านัก! " เสี่ยวเฟิงสบถ

"ใคร!! " เสี่ยวเฟิงสะดุ้งตกใจ พวกมันรู้ตัวแล้วว่าเขากำลังแอบฟังอยู่ คงเป็นเพราะเมื่อครู่เขาเผลอปล่อยไอสังหารออกมาเพราะความโกรธ เท้าเล็กจึงรีบถอยออกมาอย่างรวดเร็ว

"ช้าไม่ได้แล้ว ต้องรีบไปช่วยพระชายากับองค์รัชทายาท" เสี่ยวเฟิงรีบออกไปจากที่ซ่อนก่อนที่จะถูกหาเจอ เขามั่นใจว่าไม่ได้ทิ้งร่องรอยอะไรไว้ ถึงอย่างไรก็คงหาตัวเขาเจอไม่ได้ง่ายๆ

เจ้าจิ้งจอกน้อยหาได้รู้เลยว่ากำลังเล่นไล่จับอยู่กับผู้ใด หลี่จิ้งตามจิตสังหารออกมาเขาก็รู้ตั้งแต่แรกที่สัมผัสไอสังหารได้แล้ว ว่าเป็นของเจ้าจิ้งจอกน้อยที่เขาเก็บกลับมาด้วยอย่างแน่นอน ต่อให้ไม่เหลือร่องรอยอะไรไว้ก็ไม่ได้ยากเกินความสามารถของรัชทายาทภพมารเช่นเขา

"หึ เจ้าเล่ห์สมกับเป็นจิ้งจอกจริงๆ " หลี่จิ้งยิ้มเจ้าเล่ห์ ครั้งนี้เขาคือผู้ล่า.....ถึงเวลาที่กระต่ายจะล่าจิ้งจอกแล้ว

 

"แฮกๆๆ ทำไมถึงได้สร้างวังซับซ้อนเช่นนี้นะ แล้วข้าจะหาพระชายาเจอได้อย่างไรกัน"

เสี่ยวเฟิงพักหายใจปากก็บ่นไปด้วย วังของพวกมารซับซ้อนจนยากจะหาตัวของพระชายาเจอได้โดยง่าย แล้วไหนจะพวกทหารที่เฝ้ายามอยู่อีก...

"จริงสิ! ของสำคัญก็ต้องเฝ้าให้ดี ถ้าพระชายาหายขึ้นมาต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ ข้าต้องเลือกทางที่มีทหารเฝ้าอยู่เยอะๆ ก่อนเป็นอันดับแรก" เสี่ยวเฟิงคาดเดาจากการวางเวรยามของภพมาร เขาสังเกตว่าที่ผ่านมามีไม่กี่ห้องที่วางกำลังไว้อย่างหนาแน่น

แต่แล้วความคิดของเจ้าจิ้งจอกน้อยต้องหยุดลงเพียงเท่านั้น เมื่อเขาสัมผัสได้ถึงไอมารที่คุ้นเคย หลี่จิ้งกำลังเดินมาทางที่เขาซ่อนตัวอยู่

"เป็นไปได้อย่างไร เขาไม่น่าจะหาข้าเจอได้เร็วถึงขนาดนี้นี่"เสี่ยวเฟิงหลบอยู่ด้านหลังม่านของมุมมืดๆ มุมหนึ่งด้วยใจที่เริ่มตื่นตระหนก

ตึกตักตึกตัก

หัวใจของเสี่ยวเฟิงเต้นแรงมากเขากำลังตื่นเต้นเหมือนคนที่ทำความผิดแล้วกำลังจะถูกจับได้ ความตื่นกลัวทำให้เหงื่อซึมไปทั่วกรอบหน้า ในหัวเริ่มคิดหาทางออกให้ได้โดยเร็วที่สุด เพราะหลี่จิ้งใกล้เข้ามาแล้ว

และผ้าม่านที่ปิดบังร่างของเสี่ยวเฟิงก็ถูกเปิดออกด้วยฝีมือของรัชทายาทภพมาร ดวงตาของพวกเขาสบกันอีกครั้ง

"ไป่เหอเจ้ามาทำอะไรตรงนี้"

ความคิดเห็น