email-icon

เรื่องคนธรรพ์หนุ่มขี้อ่อยกับบุตรสาวพญานาครักสนุก เขาต้องพาเธอกลับบ้าน เธอต้องการเที่ยวเล่นไปเรื่อยๆ ใครจะเสร็จใครมาลุ้นกันค่ะ

11 - เพื่อนร่วมห้อง

ชื่อตอน : 11 - เพื่อนร่วมห้อง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 903

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ม.ค. 2563 19:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
11 - เพื่อนร่วมห้อง
แบบอักษร

ผณินวารีออกจากห้องน้ำมาด้วยเสื้อคลุมอาบน้ำทำจากผ้าซาตินนิ่มเนื้อสีเขียวเข้ม ปักลวดลายมังกรบนหลัง หญิงสาวเดินไปเป่าผมให้แห้ง แล้วก็ชะงัก.. 

กลิ่นหอมของอาหาร ?  

เธอตัดสินใจวางไดร์เป่าผมลงแล้วเดินตามกลิ่นไป เพราะเธอเป็นนาค จมูกรับรู้กลิ่นของเธอจึงดีเพียงพอจะหลับตาเดินยังได้.. 

แล้วเธอก็ยิ้มหวาน หนุ่มผิวขาวใสสูงโปร่งนุ่งกางเกงขาสั้นหลวมๆ โชว์เอวกำลังจัดโต๊ะอาหารเช้าให้เธอ มีไข่ดาว ไส้กรอก และขนมปังปิ้ง เขาเห็นเธอก็ยิ้มกว้าง "ผมได้ยินเสียงน้ำ คิดว่า วารีตื่นแล้ว เลยคิดว่าทำอาหารเช้ารอน่าจะดี" เขากระพริบตาแป๋ว "วารีชอบอาหารเช้าแบบฝรั่งแบบนี้ไหมครับ ?" 

หญิงสาวยิ้ม โถถถ พ่อคุณ สมควรได้รับการเชิดชูไว้เป็นทาสชายบำเรอรักจริงๆ คนอะไร้ มีเสน่ห์ปลายจวักเสียอีก ! เธอยิ้มหวาน แสร้งทำตาโตตื่นเต้น แม้ว่าปกติเธอไม่เคยกินข้าวเช้า หญิงสาวเสียงออเซาะเอาใจ "วารีถูกใจมากเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ" เธอตรงไปหาเขา ดวงตากลมโตร่าเริงสดใส สองแขนเรียวโอบเขา หญิงสาวเขย่งหอมแก้มเขาเบาๆ แววตาปิ๊งปั๊ง "คีตาน่ารักแบบนี้ วารีให้อยู่นานๆ เลย"  

คีตเทพกรรณยิ้มโล่งอก ดีใจลึกๆ ที่มาถูกทาง มันหมายความว่า นอกจากเรื่องบนเตียงเห็นทีเขาต้องใช้มารยาชายจีบเธอด้วยเรื่องที่ไม่อยู่บนเตียงด้วย อืม แต่ตอนนี้ ... สายตาของชายหนุ่มเลื่อนลงไปที่รอยแหวกของเสื้อคลุมอาบน้ำของเธอ.. มันเปิดเผยอออกเห็นเนินอกกลมๆ ครึ่งเต้า รอยคิสมาร์กของเขาหายไปแล้ว ช่างไม่ยุติธรรมเลย รอยที่เธอทำให้เขายังเต็มตัวอยู่เลย 

คีตเทพกรรณที่หัวไวจึงคิดแกล้งสาวผมหยิกเล่น เขาแกล้งทำหน้าใสซื่อ "เอ๊ะ ทำไมบนตัวของวารีไม่มีร่องรอยที่ผมฝากไว้ให้เลยละครับ ? มันเป็นไปได้ยังไง ?" มือเรียวเขาแกล้งแหวกสาบเสื้อเธอออก ดวงตาคู่สวยร้อนแรงสำรวจเรือนร่างเปล่าเปลือยใต้เสื้อคลุมลื่นมือราวอยากรู้อยากเห็น มือเรียวเริ่มลูบๆ คลำๆ หากำไรนิดๆ หน่อยๆ ให้กระชุ่มกระชวย  

ผณินวารีกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ ! ตายแล้ว เธอลืมไป ! การคืนร่างเป็นงูยักษ์ทำให้เธอลบร่องรอยแผลต่างๆ บนตัวได้ ! นางนาคินีลืม เพราะเธอไม่เคยพาใครมาค้างนานแล้ว จึงลืมไปว่า ควรไล่ผู้ชายออกจากห้องก่อนแล้วค่อยอาบน้ำคืนร่างเพื่อชำระล้างความเมื่อยขบและรอยบนตัว การหลงลืมของเธอมันจะทำให้เขาสงสัยระแวงไหมเนี่ยว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดาๆ  

วารียิ้มแหย ซวยแล้ว เธออ้ำอึ้ง แตกตื่น.. แล้วก็แสร้งยิ้มหวาน ดันมือซุกซนของเขาออกแล้วดึงเสื้อปิดหน้าอก มัดเชือกรัดที่เอวให้แน่นหนา "เอ่อ อ่า คือวารีใช้เครื่องสำอางทาทับไปแล้วนะค่ะ อย่าจับนะ เดี๋ยวหลุด" เธอลื่นไหลแก้ตัวไปน้ำขุ่นๆ แล้วก็ค้อนเขาให้อีกหนึ่งที "ก็คีตาอ่ะ ทำอะไรก็ไม่รู้ ฝากรอยไว้เต็มตัวหมดเลย วารีก็อายกลัวคนเห็นนะค้าาา"  

ดวงตาคู่สวยของชายหนุ่มผิวขาวตรงหน้ามองเหมือนไม่เชื่อ แต่เขาก็ไม่ว่าอะไร นิ้วเรียวเขาจับประคองแก้มเธอแล้วก็ก้มลงจุมพิตแทน เขาจูบเบาๆ เอาใจเหมือนทักทาย เหมือนหักห้ามใจไปพร้อมกันไม่ให้เกินเลยกันตั้งแต่เช้าตรู่  

ผณินวารียิ้มกริ่มหลังเขาถอยไป ดึงเก้าอี้ให้เธอนั่ง ทำตัวเป็นสุภาพบุรุษคอยเอาใจ ใบหน้าสวยแปลกตาของหญิงสาวแหงนมองเขา ดวงตากลมโตฉ่ำหวานสดใส "ขอบคุณนะคะ" เธอมองไปที่รอยที่ฝากไว้ "ขอโทษสำหรับรอยน้าาา" ดวงตากลมโตวิบวับ หญิงสาวยิ้มกรุ้มกริ่ม "วารีเผลอไปอ่ะค่าาา"ขา 

คีตเทพกรรณซ่อนเสียงหัวเราะไว้ เธอเนี่ยหรือเผลอ ? ธรรมชาติของเธอมากกว่าละมั้ง แต่เขาแค่อมยิ้ม "กินเถอะครับ เดี๋ยวอาหารจะเย็นเสียก่อน"  

----------- 

เสียงน้ำฝักบัวในห้องน้ำของผณินวารีทำให้หญิงสาวที่กำลังจะแต่งตัวชะงักมือ ดวงตากลมโตครุ่นคิด คีตเทพกรรณเขาจะงอนไหมที่เธอไม่ให้เขาเป็นแฟนด้วย ? แต่เธอไม่อยากคุยเรื่องแฟน หรือการผูกมัดใดๆ มันอึดอัด มันทำให้เธอรู้สึกเสียอิสรภาพ เหมือนถูกควบคุม ถ้าต้องอยู่ใต้อำนาจของผู้ชายสักคน เธอก็ต้องซื่อสัตย์ต่อเขา ต้องเสียความเป็นตัวของตัวเอง ต้องเลิกแต่งตัวเซ็กซี่ที่อยากแต่ง เลิกไปกับใครก็ได้ที่น่าสนใจ เลิกปาร์ตี้ เลิกทำตัวร่าเริงสนุกสนานคบใครง่ายๆ  

เลิกเก็บเรื่องที่เธอเป็นนาคินีจำแลงเป็นความลับ.. 

มันเลิกได้เสียที่ไหนเล่า ?  

ผณินวารีขมวดคิ้วยับยุ่งเหยิง เธอเลือกเกิดไม่ได้เสียหน่อย เกิดมาเป็นลูกสาวพญานาค ร่างแท้จริงในโลกบาดาลเป็นพญานาคเกล็ดสีเขียวใส หัวสีเงิน บนโลกมนุษย์ที่เวทย์มนตร์น้อยกว่า เธอก็เป็นงูเขียวอ่อนๆ อวบๆ ถ้าเธอดื้อดึงคบใครจริงจัง เขาก็ต้องรู้ว่าเธอไม่ใช่มนุษย์จริงๆ และเมื่อเขารู้เขาอาจจะรับไม่ได้หรือทำร้ายเธอก็ได้ .. ยามเธอคืนร่างเป็นนางงู เธอจะเปราะบางอ่อนแอ จนกว่าจะได้เลื้อยผ่านน้ำหรือแช่น้ำ หญิงสาวไม่คิดจะเสี่ยงให้มนุษย์ชายโง่งมคนไหนมาฉวยโอกาสจับเธอใส่กระสอบไปโชว์งานวัดหาเงินแน่นอน.. 

ก่อนจะรักใครต้องรักตัวเองก่อน เธอท่องไว้เสมอ ผณินวารีจึงมีเกราะกำแพงแข็งแรงสูงตระหง่านป้องกันหัวใจเสมอมา จะผู้ชายกี่คนก็ไม่เคยปีนข้ามหรือเจาะทะลุไปได้ เพราะเธอต้องการมีชีวิตอยู่อย่างสุขสำราญใจปะปนกับมนุษย์ไปนานๆ เธอก็ต้องถนอมตัว สนุกแบบไม่ให้ใครเข้าใกล้ตัวจริงของเธอมากเกินไป แม้กระทั่ง ยามหลับนอนกันจะเป็นเวลาอ่อนแอเปลือยเปล่าต่อกัน  

แม้แต่ ลุค สาวผมหยิก ชอบอยู่กับทะเล ของเธอตอนนี้ก็เป็นเสมือนเกราะอีกชนิดหนึ่งของเธอเหมือนกัน เพราะอยู่มา ๒๐๐ ปี จะให้ทำตัวแบบเดิมๆ ก็เสี่ยงต่อการถูกจับได้นะสิ  

หึ มนุษย์ผู้ชายมักโง่งมนัก หลงแต่รูปกายภายนอกที่สวยงามของเธอ แต่ไม่เคยมีใครสังเกตนิสัยใจคอหรือตัวตนข้างในของเธอเลย  

ยกเว้นคีตา .. ดวงตาสีน้ำตาลอมทองของเขามองเธอในแต่ละคราเหมือนเขาคิดวิเคราะห์เธออยู่ เขาช่างเหมือนนักชีววิทยาที่เธอเคยไปพัวพันอยู่ด้วยเลย.. คีตาชอบมองเหมือนจะให้มองทะลุถึงข้างใน  

ผณินวารียิ้มให้ตัวเอง มือเรียวลูบบราในมือเล่น คิดไปถึงอดีตหนึ่งในคู่นอน ..หึ แต่แม้แต่นักชีววิทยาคนนั้นก็เสร็จเธอ โดนจับกินกลืนจนเธออิ่ม น้ำแตกไม่รู้กี่รอบ เธอสั่งสอนมอบบทเรียนสวาทให้แล้วก็ลบความจำเขา เลื้อยหนีมา.. 

คีตา หน้าใสๆ เป็นแค่นักดนตรีไร้ความทรงจำ จะสักเท่าไรเชียว ? 

แต่ก็ไม่แน่ สัญชาตญาณของเธอบอกว่าเขาไม่ธรรมดาอย่างที่เห็น... อืม ไม่เสี่ยงจะดีกว่า  

หญิงสาวจึงรีบแต่งตัว หยิบกางเกงขาสั้นที่สุดมากับเสื้อกล้ามเอวลอย เธอปล่อยผมเต็มหลัง ทาลิปกลอสบางๆ เท่านั้น  

เสียงน้ำฝักบัวหยุดแล้ว.. 

ผณินวารียิ้มให้ตัวเอง ไปช่วยคีตาแต่งตัวอีกดีกว่า... เธอจำได้ดีว่า เขาน่ารักน่าฟัดอย่างไรตอนที่เธอปล้ำแต่งตัวให้เขา.. 

แต่แล้ว.. 

กุก กึก กุก กัก กุก กัก.. 

เสียงประหลาดดังสะท้อนมาจากประตูหน้าบ้านเธอ.. 

ดวงตากลมโตของผณินวารีเบิกกว้าง อะไรนั่น ? ประสาทสัมผัสว่องไวของนางนาคีทำงานทันที ใครกัน? ไม่ใช่มนุษย์แน่ๆ เธอตาวาว เดินเท้าเปล่าอย่างเงียบเชียบราวงูเลื้อย ตรงไปที่ประตูแล้วกดดูกล้องวงจรปิด.. 

ไม่มี ? หน้าบ้านของเธอไม่มีอะไร.. 

แต่แล้ว ก้อนหินก้อนเล็กๆ ก็ลอยหวือมากระทบประตูของเธอจากพื้น ! กุก ! ก่อนจะกลิ้งตกไป กุก กึก กึก กึก.. 

เธอจึงเพ่งจอแต่ก็ไม่เห็นอะไร.. 

ทันใดนั้นแก้มใสๆ ของคีตเทพกรรณก็แนบแก้มเธอ "ดูอะไรอยู่หรือครับ ?"  

ผณินวารีสะดุ้ง ! แต่ก็โล่งใจที่เป็นเขา ! เขาอาบน้ำอาบท่าแต่งตัวเสร็จแล้ว เนื้อตัวหอมฟุ้งน่ารักกว่าเดิม ใบหน้าหล่อสวยของเขาข้างๆ เธอ ทำให้หญิงสาวแก้มระเรื่อโดยอัตโนมัติ เธอจึงหันไปสนใจจอตรงหน้าแทน "เอ่อ อะไรก็ไม่รู้ ดูนะคะ มันแปลกมาก อยู่ดีๆ ก้อนหินก็เหมือนถูกดีดจากพื้นมาโดนประตูห้องของวารี"  

กึก กุก กึก กึก กึก.. เสียงนั้นดังขึ้นอีกรอบ.. 

คีตเทพกรรณตาเบิกกว้างทันทีที่รู้ว่ามันคืออะไร ! เขารีบคว้าลูกบิดประตูแล้วกระชากเปิดออก !  

ผณินวารีอ้าปากค้าง ! "คีตา ! คีตาทำอะไรอ่ะ ?" 

แล้วเธอก็ตาโต เอามือปิดปากกันเสียงอุทาน.. 

คุณพระ ! เพราะที่พื้นตรงพรมสีทึบของเธอ มีเต่าตนุตัวจิ๋วกำลังคาบก้อนหินลากมา แล้วโก่งคอเตรียมเหวี่ยงขึ้นมาให้สูงจนโดนประตูของเธอ ! ราวกับมันกำลังเคาะประตูห้อง ! 

ชายหนุ่มหัวเราะออกมา แล้วยื่นมือไปจับก้อนหินดึงออกจากปากเจ้าเต่าตนุหน้าตาดื้อดึง ก่อนช้อนมันขึ้นมาบนมือ แล้วหันมาก็ยิ้มกว้างให้ผณินวารี "ผม อ่า ขอโทษครับ แต่เจ้าตนุนี่มันน่าจะพยายามเคาะห้องของวารีนะ" เขาหัวเราะออกมา "ผมว่ามันหลงเสน่ห์วารีเหมือนผมแน่ๆ เลย ถึงตามมาจากชายหาด" แล้ว 

เจ้าเต่าตนุทำหน้าย่นราวรับมุกจีบสาวของคนธรรพ์ไม่ได้ จึงงับนิ้วเขาให้หนึ่งที ! ง่ำ !  

" โอ๊ย ! " คีตเทพกรรณถึงกับร้อง สะบัดนิ้วเร่าๆ สายตาเริ่มอาฆาต "ปล่อยนะไอ้เต่าผี ปล่อย !"  

ผณินวารีหัวเราะท่าทางโวยวายของคีตเทพกรรณ และเจ้าเต่าตัวจิ๋วที่หน้าตาเอาเรื่อง เธอจึงเอื้อมมือไปจับประคองเจ้าเต่าไว้และเลื่อนนิ้วไปปลดปากของมันออกจากนิ้วของชายหนุ่ม เธอจ้องตาโตๆ ของมันแล้วก็ยิ้ม  

"เจ้านี่น่ารักดี ฉลาดผิดเต่าธรรมดาเสียด้วย มาอยู่เป็นเพื่อนร่วมห้องของฉันนะ ฉันชอบเจ้าแล้วสิ" แล้วก็ลูบหัวมันอย่างเอ็นดู  

โดยมีสายตาของคีตเทพกรรณที่ไม่ต้องเสแสร้งก็หมั่นไส้จริงๆ มองมา.. 

ความคิดเห็น