facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่7 อดีต1/2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 541

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ม.ค. 2563 00:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่7 อดีต1/2
แบบอักษร

อดีตแสนปวดร้าว

(บทพากย์โดยอายอ้วน)

#กรุณาช่วยอ่านบทความแจ้งของอายอ้วนตอนท้ายหน่อยนะค่ะมันมีประโยชน์ต่อนักอ่านทุกคนพรีสสสส

 

 

 

 

ณ คฤหาสน์

 

 

เพี้ย!!!

 

เสียงฝ่ามือฟาดลงบนผิวหน้าขาวนวลด้วยโทสะ แต่ความเจ็บที่ใบหน้าหาสู้ความเจ็บที่ใจไม่ได้ ร่างบางของนิวสั่นระริก หยาดน้ำตาของเด็กผู้ชายคนหนึ่งร่วงลงสู้พื้นหาได้เรียกความสนใจจากผู้ให้กำเนิดตรงหน้าได้เลย

 

"ชั้นบอกแกกี่ครั้งไอเรื่องชกต่อหน่ะให้เลิกซะเลิกทำตัวเสเพลแบบนี้สักทีชั้นขายขี้หน้าชาวบ้านเค้าไปหมดแล้วไอ้ลูกไม่รักดี"

 

"แล้วมันเพราะใครล่ะ ฮึก เพราะใครกันที่ไม่เคยมีเวลาให้ไอ้ลูกไม่รักดีคนนี้เลย มัวแต่ไปนอนกกอยู่กับเมียน้อยของพ่ออยู่นั่นแหละ แล้วแม่ล่ะ แม่ผมเคยอยู่ในใจของคุณบ้างรึป่าว ฮึก อีเมียน้อยรีลามันเด็ดนักรึไงพ่อถึงติดมันขนาดนั้น"

 

เพี้ย!!

 

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ มึงมันไอ้ลูกอกตัญญู"

 

หลังจากการลั่นวาจานั้นร่างบางจึงวิ่งขึ้นชั้นบนด้วยใจที่แตกสลายซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

"ฮึก ฮือ เกลียดๆ เกลียดพ่อที่สุดเลย"

 

ก็อกๆ

 

"ฮึก คะ ใคร ครับ แม่นมเหรอเข้ามาได้เลยครับ ฮึก"

 

แอด!!!

 

"เห....ร้องไห้เหรอเนี่ยแกนี่มันลูกขี้แง่จังน้าอีลูกนังกระหรี่"

 

แต่เสียงที่ได้ยินนั้นกลับไม่ใช่แม่นมผู้แสนดีแต่กลับเป็น พิมอร เมียน้อยของพ่อนิวเอง

 

"เฮือก!!! แก แกเข้ามาทำไมไสหัวของแกออกไปเลยนะ"

 

"แหมๆ ไม่เห็นต้องไล่กันเลยนะอีลูกกระหรี่"

 

"หยุดนะ คำก็ลูกกระหรี่สองคำก็ลูกกระหรี่ถ้ากูลูกกระหรี่มึงมันก็เป็นได้แค่โสเภณีชั้นต่ำล่ะวะ"

 

"อร้ายยย อีนิว อีเด็กบ้าชั้นจะฟ้องพ่อแก"

 

"โอ้ย แหกป่าน่ารำคาญจะฟ้องก็ฟ้องไปเลยอีชะนี"

 

"อร้ายยย!! แกวันนี้ชั้นจะเอาเลือดหัวแกออก"

 

หลังจากนั้นร่างบางของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเมียน้อยพ่อก็พุ่งตรงกระชากลำคอระหงส์นิวเบ้หน้าด้วยความเจ็บพิมอรกดร่างของนิวลงกับพื้นห้องเย็นเฉียบ

 

"อ่อก แค่ก ปะ ปล่อย อึก"

 

"แก แก ชั้นไม่ปล่อยแกไว้แน่เด็กแบบแกน่ะตายๆไปสะก็ดี"

 

"ชะ ช่วยด้วย มีใครอยู่ข้างนอก

ช่วยด้วย แค่กๆ"

 

พิมอรเปลี่ยนจากบีบลำคอ จับเข้าที่ศีรษะของนิวกดกระแทกลงกับพื้นอย่างไม่ออมแรง เลือดที่ใหลออกมาบดบังทัศนียภาพเบื้องหน้า ส่วนนิวแม้แต่เสียงยังแทบเปล่งออกมาไม่ได้ ร่างนั้นค่อยๆอ่อนแรงลง แต่นิวใช้แรงเฮือกสุดท้ายพลักร่างของพิมอรล้มลงกับพื้น ใช้โอกาสนั้นคร่อมร่างของหญิงสาวและตบเข้าที่ใบหน้าของเธอ

 

เพี้ย!!!

 

"อย่าคิดว่าตัวเองทำคนอื่นได้อย่างเดียว"

 

เพี้ย เพี้ย เพี้ย

 

"กรี้ดๆๆๆ คุณท่าน ใครก็ได้ช่วยชั้นด้วยอีเด็กนี่มันจะฆ่าชั้น"

 

นิวเองก็ตบอย่างไม่ยั้งแรง จนปากของพิมอรปริแตก

 

แกร๊ก!!

 

"เสียงดังเอะอะ อะไรกัน ไอ้นิวหยุดเดี๋ยวนี้นะ"

 

เสียงทุ้มของผู้มีอำนาจสุดภายในบ้านเอ่ยดังขึ้นหยุดการกระทำทั้งหมด นิวที่กำลังง้างมือตบพิมอรอีกครั้งถึงกับชะงักกลางอากาศพ่อของนิว เดินตรงมากระชากนิวออกจากพิมอ่อนอย่างแรงด้วยน้ำโหจนไม่ทันสังเกตุว่าลูกของตัวเองนั้นมีเลือดอาบเต็มใบหน้าแต่กลับเดินเข้าไปโอบกอดเมียน้อยด้วยความเป็นห่วงเป็นใย

 

"โอ๋ๆ ไม่เป็นไรนะที่รักผมอยู่ตรงนี้แล้วอย่าร้องนะ"

 

"ฮึก ฮือ ช่วยด้วยค่ะคุณท่านพิมแค่เป็นห่วงนิวเลยขึ้นมาดูแต่ นิวเค้าเป็นอะไรก็ไม่รู้ค่ะอยู่ๆก็พลักพิมแล้วก็ตบพิมอย่างเดียวเลยค่ะ ฮึก พิมเจ็บไปหมดแล้วค่ะคุณท่าน"

 

"ไอ้นิวทำไมแกถึงทำแบบนะ..."

 

ภาพตรงหน้าทำเอาหัวใจคนเป็นพ่อ

กระตุกวูปไปชั่วขณะร่างของลูกชาย ที่อาบโชกไปด้วยเลือดสายตาเหม่อลอยที่ส่งกลับมาแต่ยังไงโทสะแห่งความโกรธก็มีมากกว่า เหมือนมีปีศาจครอบงำ ภาพตรงหน้าเอาไว้ทำให้ผู้เป็นพ่อนั้นเลือกที่จะมองข้ามความเจ็บปวดของลูกชายแล้วกร่นด่าต่อว่า

 

"มึงมันเลวจริงๆ ทำยังงี้ได้ยังไงพิมเค้าเป็นผู้หญิงนะ มึงนี่มันไม่รู้จะสั่งสอนยังไงแล้วทำตัวเหมือนแม่มึงไม่ผิ...."

 

"หยุดนะจะด่าจะว่าผมยังไงก็ได้แต่คนอย่างคุณไม่มีสิทธิ์มาด่าว่าแม่ผม ไปด่าอีเมียน้อยหน้าด้านของคุณจะดีกว่า หน้าตาก็ดีแต่ไม่มีปัญญาหาผัว"

 

"มึงหยุดเดี๋ยวนี้ มึงออกจากบ้านไปเดี๋ยวนี้เลยนะ กูไม่เคยมีลูกแบบมึง"

 

ว่าจบร่างของนิววิ่งออกจากบ้านด้วยน้ำตาและใจที่แตกสลายเป็นเสี่ยงๆ เสียงฟ้าร้องยามค่ำคืนในฤดูฝน ร้องลั่นสนั่น หยาดฝนโปรยปรายทั่วทุกทิศ โชคชะตาชั่งกลั่นแกล้งเด็กน้อยยิ่งนัก ภายนอกที่แสนเกเรและใบหน้าที่หยิ่งยโส แต่ภายในกับเปราะบางดั่งแก้วเจียระไน

 

"ฮึก ฮือ ฮึก"

 

ไร้แม้คำพูดใดๆ มีเพียงเสียงฝีเท้าและเสียงสะอื้น ท่ามกลางสายฝนกระหน่ำ ร่างนั้นวิ่งไปเรื่อยๆ อย่างไม่รู้หนทาง ไม่รู้ว่าไกลแค่ไหน รู้อีกทีสองข้างทางก็เป็นป่ามืดรกทึบดูน่ากลัว ไม่มีแม้แต่ผู้คนหรือรถสวนผ่านร่างสั่นด้วยความเหน็บหนาว ไร้เงินติดตัว ไร้อาหาร ไร้ที่พัก และไร้ที่พึ่ง นิวจึงเดินตรงไปเรื่อยๆพร้อมกับใจที่อ่อนล้าเต็มทน เผื่อพบเจอผู้คนจะได้ขอความช่วยเหลือ ภาพตรงหน้าปรากฏเป็นรูปร่างผู้ชายสูงใหญ่คนหนึ่งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล นิวจึงรีบวิ่งตรงไปด้วยใจหวังพึ่งคนๆนั้น

 

"หะ เห้ คุณครับช่วยผมด้วยครับ คุณครับ"

 

ร่างของผู้ชายคนนั้นห่างจากนิวไม่กี่เมตรนิวที่ตอนแรกเริ่มมีความหวัง แต่ตอนนี้มันแทนที่ด้วยความหวาดกลัวแทนจากร่างที่นิวเห็นตอนแรกมีเพียงแค่คนเดียว บัดนี้กลับมีเพิ่มมาอีก4คนรวมเป็น5 ชายเหล่านั้นมีร่างที่สูงใหญ่หน้าตาไว้หนวดไว้เคราดูน่ากลัวพวกมันแสยะยิ้มเมื่อคืนนี้พวกมันเจอเหยื่อแสนอร่อยแล้ว!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ตัดจบฉับๆมาแบบสั้นๆ

(น้องนิวเราต้องเจอกับอะไรอีกน้าพอเดากันได้รึป่าว)

เก้าขอโต้ดดดดดน้าหายหน้าหายตากันไปนานเลยทีเดียว พอดีติดติวและช่วงนี้อายอ้วนเดินทางไปต่างจังหวัดทุกอาทิตย์ทำให้บางทีไม่ค่อยสะดวกในการอัพนิยายนักแต่เรากลับมาแล้ว กลับมามอบความสุขให้กับทุกคนค่ะเตรียมเหรียญไว้เยอะๆเลยนะเพราะเราจะมอบทั้งดราม่าและncแบบยาวๆกันไปเล้ยยยยย และนิยายของเราจะทำการตัดจบให้ทันภายในอาทิตย์หน้าที่18-19/1/63นะค่ะ อาจมีคำผิดบ้างเพราะฉะนั้นอายอ้วนจะไม่แก้ให้รู้ว่านี่คือนิยายเรื่องแรกของอายอ้วน จะได้นำไปปรับปรุงในนิยายเรื่องใหม่ค่ะ

ความคิดเห็น