ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 1 CHAPTER

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.พ. 2563 18:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
1 CHAPTER
แบบอักษร

บื้น บื้น บื้น บื้น เอี๊ยด!

รถซุปเปอร์คาร์คันหรูรุ่น Ferrari f8 tributo คันสีแดงเพลิงแล่นเข้ามาจอดตรงหน้าประตูทางเดินเข้าบ้าน(คฤหาสน์)ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคนขับนั้นรักความเร็วขนาดไหน:)และไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเจ้าของรถซุปเปอร์คาร์นี้รวยแค่ไหน........

ปึก! ปึก!

เสียงปิดประตูรถดังขึ้นโดยฝีมือการ์ดที่เฝ้าอยู่หน้าประตูคนละฝั่งที่รีบเข้ามาเปิดประตูให้ทั้งสองคนที่นั่งอยู่ในรถและอันเนื่องมาจากสองสาวสวยไร้ที่ติร่างบางที่พึ่งออกมาจากฝั่งคนขับที่อยู่ในชุดสบายๆมีเสื้อยืดสีดำตัวโคร่งกับกางเกงยีนขาสั้นสีดำและหมวกบักเก็ทและรองเท้าผ้าใบสีขาวและอีกคนหนึ่งที่ก็พึ่งจะออกมาจากฝั่งข้างคนขับก็มาในชุดสบายๆที่มีแค่ชุดเดรสสีฟ้าดับรองเท้าผ้าใบสีขาวกับกระเป๋าเป้สะพายหลังส่งเสริมให้เธอดูน่ารักเป็นอย่างมากในสายตาผู้พบเห็นและทำให้การ์ดบริเวรนั้นอดชมเสียมิได้ว่าสองหญิงสาวที่มีความสวยคนละแบบอีกคนสวยแบบนางพญาผู้สูงส่งหรือควีนอีกคนสวยปานเทพธิดานางฟ้าแต่ทั้งนี้ทั้งนั้นแม้ความสวยจะต่างกันในคนละแบบแต่ก็ทำให้การ์ดในบริเวณนั้นทั้งหมดถึงกับมิอาจละสายตาไปจากสองสาวสวยได้แม้แต่พริบตาเดียวแถมมองกันตาค้างอ้าปากหวอกันเป็นแถบๆบางคนที่ตอนนี้น้ำลายแทบจะยืดออกจากปากหรือบางคนที่ตอนนี้แมลงวันบินเข้าไปในปากเกือบจะสิบตัวแล้วก็มิสามารถขยับได้ปานถูกเมดูซ่าสะกดไว้ด้วยซ้ำแต่แล้วหนึ่งในหญิงสาวสวยก็เอ่ยประโยคทำลายความเงียบพร้อมโยนกุญแจรถให้หนึ่งในการ์ดเอารถลูกรักของธอไปเก็บ

“เอารถไปเก็บ”

“ครับ”

“คุณท่าน?”

“อ้อ...เอ่อนายท่านและคุณหญิงอยู่ข้างในรอคุณหนูทั้งสองอยู่ข้างในครับ”

“อื้ม เอาของขวัญที่ตามมาไปไว้ในห้องคุณท่านกับคุณหญิงสะ”

“ครับ”

หนึ่งในการ์ดที่วิ่งเข้ามาเปิดประตูก่อนหน้าให้หนึ่งในพวกเธอเอ่ยปากบอกเธอทันทีที่เขาประติดประต่อได้ว่าเธอกำลังจะถามอะไรเธอจึงตอบรับเขาและหันไปพยักหน้ากับหญิงสาวที่ยืนเงียบๆฟังเธอคุยกับการ์ดก่อนจะยิ้มให้เธอตอนที่เธอหันมาพยักหน้าให้เชิงบอกว่า”ไปเถอะ”เธอจึงเดินตามเจ้าของร่างบางในชุดเสื้อยืดสีดำตัวโคร่งกางเกงยีนขาสั้นรองเท้าผ้าใบพร้อมหมวกบักเก็ทสีขาวที่เธอมองยังไงยังอดอิจฉาเธอผู้นั้นเสียมิได้ที่มีรูปร่างและหน้าตาอันเพอ์เฟคขนาดนี้....หึแต่ก็อดภูมิใจมิได้เพราะเธอมีน้องสาวที่สวยขนาดนี้ยังไงละ:))))

เมื่อเข้ามาถึงตัวบ้านก็มีการ์ดและแม่บ้านหลายคนยืนเรียงแถวทำความเคารพพวกเธออย่างนอบน้อมเป็นอย่างนี้ทุกๆครั้งที่พวกเธอเดินเข้ามาเหยียบในบ้านหลังนี้แต่ไม่บ่อยนักเพราะพวกเธอแยกตัวออกไปอยู่คอนโดข้างนอกกันสองคน เมื่อเดินผ่านพวกการ์ดและแม่บ้านทั้งหมดมาพวกเธอก็เดินมาหยุดอยู่ที่ทางเดินโล่งที่ทางแถบฝั่งขวาของบ้าน(คฤหาสน์)เป็นห้องนั่งเล่นสายตาทั้งสี่สายตาของสองสาวก็ปะทะเข้ากับสายตาของผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นบิดาและมารดาเข้าทำให้เธอทั้งสองเผลอยิ้มออกมาพร้อมกันก่อนจะวิ่งเข้าไปหาพวกท่านทั้งสอง

หมับ หมับ

“อื้อคิดถึงจังเลยค่ะ!”

“อื้อยัยตัวแสบทั้งสองของพ่อ”

ยีหัวพร้อมก้มลงกอดร่างบางของลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนทั้งสองอย่างรักใคร่เอ็นดูและคิดถึง

“ว้าาา คงจะคิดถึงแต่พ่อละสิน้ะน่าน้อยใจจริงๆนะเนี่ยอุตส่าห์ทำกับข้าวและขนมที่ยัยสองแสบชอบสงสัยคงต้องเอาไปเททิ้งให้เจ้าชาร์ลอตกับชาลีสะแล้วล่ะ เชอะ!”

หญิงวัยกลางคนที่มีศักดิ์เป็นแม่บังเกิดเกล้าของสองร่างบางที่แม้ตอนนี้อายุจะขึ้นเลข5แล้วก็ยังคงความสง่างามไว้เหมือนตอนสาวๆเอ่ยปากพูดตัดพ้ออย่างน้อยอกน้อยใจเมื่อเห็นบุตรสาวทั้งสองของตนเอาแต่กอดผู้เป็นสามีของเธออย่างนั้นเป็นเวลาหลายนาทีจนเธอที่รอให้ลูกสาวหันมากอดก็อดน้อยเนื้อต่ำใจเสียมิได้ลูกสาวทั้งสองเมื่อเห็นอย่างนั้นก็พากันอมยิ้มและถลาเข้าไปกอดผู้เป็นมารดาที่งอนตุ๊บป่องไปแล้ว

“โถ่คุณหญิงหย่างอนลูกเลยนะค่ะลูกก็คิดถึงคุณหญิงเหมือนกันแต่แค่ลูกกอดคุณท่านก่อนก็ไม่ได่แปลว่าลูกไม่คิดถึงคุณหญิงนะค่ะ”

“ใช่ค่ะนิลก็แค่กอดคุณท่านก่อนเองนะค่ะอย่างอนเลยนะค่ะเดี๋ยวไม่สวยน๊าจะบอกให้”

“หือ~~~~ไม่ต้องเลยทั้งสองคนนี้ไปเลยไปกอดคุณท่านของพวกเธอนุ่นไม่ต้องมาสนใจแม่หรอก เชอะ!”

“ฮ่าๆๆ คุณเอาเถอะแค่ยัยนิ้งกับยับนิลกอดผมก่อนแค่นี้คุณก็งอนอย่างนั้นหรอ~~~~”

“ใช่ค่ะคุณท่าน~~~ว๊าสงสัยคุณหญิงคงจะงอนเราสองคนอีกนานเลยพี่นิ้ง นิลว่าของขวัญที่เราจะเอามาให้ในวันครบรอบของคุณท่านกับคุณหญิงคงต้องเก็บกลับคอนโดสะแล้วเพราะเธอคงไม่ต้องการ:( “

“นั่นนะสิจ้ะนิล:(“

น้ำนิลขยิบตาให้คะนิ้งผู้เป็นพี่สาวที่นั่งอยู่อีกฝั่งตรงข้ามกับเธอให้รู้กันว่านี่เป็นแผนอ้อนคุณหญิงแม่ของเธอ ด้วยความที่รู้เห็นเป็นใจอยากจะง้อคุณหญิงสุดที่รักของเธอและน้องสาวเธอจึงรีบเล่นบทสาวน้อยผู้น่าสงสารทันที

“งั้นเราก็รีบกลับเถอะค่ะพี่นิ่ง”

พูดพร้อมขยิบตาให้พี่สาว

“จ้ะ งั้นพวกเราขอตัวก....”

“ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้นแม่ไม่งอนก็ได้! ว่าแต่ไหนละของขวัญของแม่?:* “

หญิงสาวทั้งสองยิ้มให้กันอย่างอดขำในความน่ารักฉบับคุณหญิงนวลผ่องเสียมิได้จึงยื้อกันไปขโมยหอมแก้มเธอกันคนละข้าง คุณหญิงนวลผ่องก็อดเสียมิได้ที่จะหอมแก้มและผมของพวกเธอไปคนละทีทำให้ตอนนี้พวกเธอรู้แล้วคุณหญิงแม่ของพวกเธอไม่งอนพวกเธออีกต่อไปแล้ว

“อยู่บนห้องของคุณแล้วค่ะลูกกับน้องพึ่งให้คนเอาไปเก็บ”

“อื้มๆไปๆกินข้าวกันเถอะ”

ผู้เป็นประมุขเอ่ยขึ้น

ณ ห้องอาหาร

“กินเยอะๆน้ะลูกของโปรดทั้งนั้น”

“หวานหมูยัยนิลเลยคราวนี้อาหารรสจัดกับอาหารทะเล~~~~”

“แหม~พี่นิ้งก็พูดเกินไปน้องก็กินอย่างอื่นอยู่หรอกแต่แค่ไม่ได้กินฝีมือคุณหญิงมานานเลยต้องซัดให้เรียบสักหน่อย~”

“ฮ่าๆจ้าๆเชื่อแล้วจ้าแม่คนไม่ขี้ตะกละ!”

เมื่อจบบทสนทนาของพี่น้องสองสาวทั้งโต๊ะอาหารก็ตกอยู่ในห้วงเวลาแห่งความสุขและเสียงหัวเราะของคนบนโต๊ะอาหาร

“ฮ้าาาาา~~~อิ่มจังค่ะคุณหญิงขอบคุณมากๆนะค่ะที่ทำอาหารมื้อวิเศษที่วุดให้นิลกับพี่นิ้ง~”

ไม่ว่าเปล่าขโมยหอมแก้มผู้เป็นมารดาเป็นที่เรียบร้อยจนมารดาอดมิได้ที่จะหยิกแก้มกลมๆเท่าลูกเลม่อนนั่นไม่ได้จนเจ้าของขอบมันจะร้องโอดโอยและทำท่าเบะปากทำปากจู๋ยู่หน้าส่งไปผู้เป็นมารดาเสียมิได้

“งื้อ~คุณหญิงอ่ะนิลโตแล้วนะอย่าดึงแก้มนิลบ่อยนักสิค่ะ:3~”

“จะไม่ให้ดึงได้ไงก็เรายังทำตัวเป็นเด็กนี่!”

“งื้อ~แต่นิล17แล้วนะค่ะจะ18แล้วด้วย!”

“ปีหน้าเถอะถึงจะ18อย่ามามั่ว!”

“ยำๆ~พี่นิ้งอ้ะต้องเข้าข้างน้องสิไปบอกแบบนั้นกับคุณหญิงได้ยังไงเล่า!”

“ฮ่าๆพอๆก็เราเป็นแบบนั้นจริงๆนิทำตัวเป็นเด็กไปได้จะไม่ให้พ่อแม่พี่คิดว่าเราโตได้ไง”

“โถ่คุณท่านค้ะ~แต่นิลก็เรียนการต่อสู้มาจนสามารถล้มบอดี้การ์ดขอบคุณท่านได้หมดเลยนะค่ะ!แล้วทีพี่นิ่งล่ะทำไมคุณท่านกับคุณหญิงไม่มองว่าพี่นิ้งเป็นเด็กมั่งง้ะ:3”

“ก็เพราะว่าพี่เขาคุยกับผู้ชายโดยไม่ฆ่าเขาภายใน5นาทีนะสิแถมยังไม่พูดกับคนแปลกหน้าอีก!อุ๊ยแม่หมายถึงทำร้ายเขาได้ยังไงล่ะไม่เหมือนพอแม่จะหาตัวคนที่จะมาเป็นคู่หมั้นให้ลูกก็เอาแต่รั้นไม่ยอมมาถึงยอมมาก็ไปฆ่าอุ๊ยทำร้ายเขาจนต้องเข้าโรงพยาบาล(ตาย:)ขนาดนั้นจะไม่ให้คิดได้ยังไงว่าลูกยังเป็นเด็กไม่รู้จักโตเอาแต่ใจแบบนี้ หื้อ~”

ผู้เป็นมารดาแร็ปด้นสดใส่ลูกสาวคนเล็กผู้เป็นดั่งแก้วตาดวงใจพร้อมกับเอามือลูบหัวเธออย่างนั้นอย่างเอ็นดู

“เห้อ~ก็ลูกบอกแล้วว่าลูกนะดูแลตัวเองได้แฟนเฟินสามงสามีลูกไม่อยากได้ลูกไม่ต้องการลูกสามารถดูและตัวเองได้มิหนำซ้ำยังสามารถดูแลพี่นิ้งได้ด้วยซ้ำคุณหญิงกับคุณท่านไม่ต้องห่วงแล้วคุณหญิงกับคุณท่านก็รู้ดีสาเหตุที่ลูกเกลียดผู้ชายยกเว้นคุณท่านไว้คน:)ขนาดนี้มันก็เป็นเพราะคนพวกนั้นยังไงละค่ะ:3”

“เห้อ~เอาเถอะๆชั่งมันเถอะแม่รู้ว่าลูกมีความรู้สึกเลวร้ายนั้นฝังอยู่ในใจแต่ลูกควรปล่อยมันมั่งนะลูกไม่อย่างนั้นมันจะทำร้ายตัวลูกเองนะ”

“แต่....”

“เอาเถอะๆแม่เข้าใจว่ามันลืมยากแต่ได้โปรดเข้าใจแม่กับพ่อด้วยนะลูกว่าแม่กับพ่อนะรักลูกจึงพยายามหาผู้ชายดีๆให้ลูกเพื่อเขาจะได้ปกป้องลูกได้เข้าใจแม่ใช่ไหม?:”

“ค่ะลูกจะลองดูแต่ไม่รับปากว่าถ้าเขาไม่ลวนลามลูก ลูกก็จะไม่ฆ่าเขา:)”

“เห้อเอาเถอะดีนะที่พ่อของเราก็เป็นคนที่มีอิทธิพลพอจึงไม่เป็นปัญหาเวลาลูกทำร้าย(ฆ่า)พวกเขา”

“ค่าๆๆๆๆๆ~~~~”

ฮ่าๆฮ่า เสียงหัวเราะของน้ำนิลทำเอาคนทั้งบ้านพากันกลั้นหัวเราะไม่ถึงถึงกับต้องระเบิดหัวเราะออกมากันใหญ่แล้วสักพักห้องก็ตกอยู่ในความเงียบจนผู้เป็นบิดาต้องพูดขึ้นมาเพื่อทำลายความเงียบ

“เอ้อพ่อพึ่งนึกขึ้นมาได้ว่าพ่อมีเรื่องจะคุยกับลูกทั้งสองมีนเป็นเรื่องสำคัญมากๆ”

“อืมคงจะสำคัญมากๆและยาวมากๆสินะค่ะงั้นเราไปคุยกันในห้องรับแขกดีกว่าค่ะ”

คะนิ้งออกความคิดเห็นจึงทำให้ทุกคนเห็นด้วยกับเธอเพราะดูจากสีหน้าที่เคร่งเครียดของคุณท่านของพวกเธอแล้วคงไม่ใช่เรื่องเล่นๆทุกคนเลยพากันเดินไปในห้องนังเล่นที่พวกเธอนั่งอยู่ที่นั่นเมื่อ1ชั่วโมงที่แล้ว

“คุณท่านมีเรื่องอะไรค่ะ?”

คะนิ้งเป็นคนถามเปิดปนะเด็ก

“ปีนี้18ใช่ไหมคะนิ้ง?”

“ค่ะ?”

“แล้วเราล่ะน้ำนิล17?

“ค่ะใช่ค่ะ ทำไมหรอค่ะ?”

“ คือพ่ออยากให้เราทั้งสองคนไปเรียนที่LA จนจบการศึกษาที่นั่นแล้วค่อยกลับมาที่ไทยนะลูก”

พอจบประโยคของคุณท่านของพวกเธอ คุณท่านทั่งสองก็มองหน้ากันและหันมามองพวกเธอทั้งสองอย่างลุ้นๆว่าพวกเธอจะตอบสนองอย่างไร

พรืด!!! ฮ่าๆ

“นี่คือเรื่องสำคัญของคุณท่านหรอค่ะ!”

“โถ่เอ้ยนึกว่าเรื่องอะไร ใช่ไหมนิล”

“นี่ยัยสองแสบพ่อกับแม่จริงจังน้ะ!”

“โอเคค่ะๆ คือนิ้งไม่มีปัญหานะค่ะเพราะนิ้งก็วางแผนมาไว้แล้วเหมือนกัน”

“นิลก็เหมือนกันแค่ความปรารถนาของนิลอาจจะต่างจากพี่นิ้งนิดนึง”

“อ้าวแล้วเราจะไปทำอะไรถ้าไม่ใช่ไปเรียน?”

ผู้เป็นแม่เอ่ยถาม

“ก็....นิลอยากไปเที่ยวค่ะ!”

โป๊ก โอ๊ยๆๆ!!! มะเหงกจากผู้เป็นมารดาประทับลงกลางหัวเต็มๆ

“งื้อนิลเจ็บนะค่ะ!”

“เจ็บสิดีแม่ให้ไปเรียนจ้ะ!”

“ค่ารู้แล้วๆ~”

“สรุปคือเราสองคนไม่มีปัญหาอะไร?”

ผู้เป็นพ่อเอ่ยถาม

“ครับผม!”

“เอาล่ะๆแม่คงต้องขอตัวเพราะแม่ชักเริ่มเมื่อยตัวแล้วอยากอาบน้ำ”

“ค่ะฝันดีค่ะคุณหญิงนวลผ่อง จุ๊บๆ”

“ฝันดีค่ะคุณหญิงจุ๊บ:3”

“ฝันดีจ้ะทุกคนโดยเฉพาะเรายัยแสบนิลอย่าอยู่ดึกนักล่ะเดี๋ยวพรุ่งนี้แม่จะหัดให้เราทำอาหารก่อนไปที่นูู่นจะได้ไม่พึ่งแต่พี่นิ้งเขา”

“เห้ออาหารอีกแล้ว~”

ทุกคนพากันส่ายหน้าให้ผู้ที่มีอายุน้อยที่สุดในบ้านหลังนี้อย่างขำๆ

“โอเคสรุปคือทุกคนโอเค?”

“ค่ะ”

ทั้งสองตอบโดยพร้อมเพรียงกัน

“ดีๆงั้นเอาเป็นอาทิตย์ออกเดินทางที่นู้นอีก2อาทิตย์ก็คงจะเปิดเทอมพ่อบอกคนให้เตรียมทุกอย่างไว้แล้วเราสองคนสามารถออกเดินทางและมีเวลาพักผ่อนอยู่ที่นั่นเที่ยวเล่นเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์เต็มๆได้เลย”

ผู้เป็นพ่อเอ่ยบอกลูกสาวสองคนที่ทำหน้าเหวอ

“โอ้โหแสดงว่าเตรียมไว้ให้หมดแล้วก่อนจะถามลูกสะด้วยซ้ำ!”

“แสดงว่าถ้าเกิดนิลกับพี่นิ้งไม่ตกลงก็แสดงว่าจะยังคับลูกๆไปงั้นสิค่ะ?”

“ป่าวแม่เค้ากับพ่อก็แค่อยากให้ลูกๆมีที่เรียนดีๆจากเหตุการณ์อาทิตย์ที่แล้วที่มีคนพยายามจะฆ่าเราสองคนมันคงเป็นเรื่องที่ไม่ธรรมดาแน่นอน และอีกอย่างพ่อแค่คิดว่าถ้าเกิดมันไม่รู้ว่าลูกสองคนอยู่ไหนนั่นจะเป็นผลดีไม่ใช่ทางธุรกิจของพ่อแต่เป็นผลดีต่อลูกทั้งสองเองยิ่งเราสองคนอยู่ไกลพ่อมากเท่าไหร่มันก็ยิ่งยากที่จะทำให้แก๊งมังกรดำหาตัวเราสองคนยากขึ้นเพราะเราก็รู้ดีว่าตอนนี้แก๊งของเรามีหนอนบ่อนไส้และคนของเราคงมีไม่เพียงพอที่จะต่อสู้กับพวกมันแต่ถ้าเราสองอยู่แยกจากพ่อพวกมันก็ต้องส่งคนของพวกมันตามล่าในระหว่างนั้นลูกสองคนก็จะสามารถหาตัวบงการและพ่อก็จะช่วยอีกแรงในทางนี้นี่ไม่ใช่คำขอร้องนี่คือคำสั่งในฐานะหัวหน้าแก๊งมังกรขาว”

“อื้อเรื่องนี้เราสองคนก็พอรู้มาบ้างถึงลูกจะไม่เก่งการต่อสู้เหมือนน้องขนาดนั้นแต่ลูกก็พอที่จะสามารถใช้ความสามารถด้านอื่นของลูกแงะเอาข้อมูลและสืบหาข้อมูลได้”

“ดีถ้างั้นลูกช่วยสืบหาข้อมูลของหัวหน้าแก๊ง”DTWL”คนก่อนให้พ่อทีพ่อสงสัยว่าการตายของเขามันมีเงื่อนงำอะไรบางอย่างที่สามารถเป็นกุญแจสำคัญให้เราสืบได้ว่าใครอยู่เบื้องหลังการตายของเหล่าหัวหน้าของแก๊งมาเฟียในเอเชียเพราะถ้าเราสืบไม่ได้นั่นแปรว่าวันนึงมันจะเป็นจุดจบของพวกเราเหมือนกัน.....”

“ค่ะลูกจะทำว่าแต่ลูกๆไม่ยักรู้ว่ามีแก๊งชื่อว่าDTWLด้วย?”

ลูกสาวคนเล็กเกิดความสงสัย

“หึ....เพราะมันเป็นแก๊งที่ทุกคนเกือบลืมไปแล้วนะสิ ย้อนไปเมื่อ10ปีก่อนในโลกของมาเฟียไม่มีใครไม่รู้จักแก๊งนี้เรียกได้ว่าเป็นอันดับหนึ่งในวงการมาเฟียเอเชียเลยล่ะแต่5ปีหลังมานี้การฆ่ากันในแก๊งเองเพราะผลประโยชน์ขัดแย้งกันและเพราะหัวหน้าแก๊งคนก่อนตายทำให้แก๊งนี้เงียบหายไปได้สักพักใหญ่ๆไม่มีใครรู้แน่ชัดได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นในแก๊ง”

“แล้วเกิดอะไรขึ้นต่อจากนั้นค่ะ?”

“น่าจะเพราะเปลี่ยนหัวหน้าแก๊งอย่างที่พ่อบอกเราไม่สามารถรู้แน่ชัดได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นพ่อถึงอยากให้เราสองคนช่วยสืบใช้วิชานักสืบจอมเจ้าเล่ห์:)ที่พ่อฝึกให้ลูกทั้งสองให้มันเป็นประโยชน์สะ”

“ค่ะเราจะทำสุดความสามารถ:)”

ทั้งสามคนยิ้มแย่างมีเลสนัยต์

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

น้ำนิล

 

คะนิ้ง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น