facebook-icon

เตือนเนื้อหารุ่นเรง!! ไม่เหมาะสมกับผู้พิทักษ์จริยธรรม,ผู้ที่มีจิตวิญญาณแห่งทุ่งลาเวนเดอร์ และผู้ที่จิตใจอ่อนไหวง่าย ปล.นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องราวรุ่นลูกของ พีและเพลิน จากเรื่อง Prince Of Engineer เมียวิศวะ

OVERDOSE 16 : ตัวร้ายของนางเอก

ชื่อตอน : OVERDOSE 16 : ตัวร้ายของนางเอก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 14k

ความคิดเห็น : 98

ปรับปรุงล่าสุด : 03 เม.ย. 2564 15:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
OVERDOSE 16 : ตัวร้ายของนางเอก
แบบอักษร

QUEEN P

สวัสดีปีใหม่นะคะนักอ่านที่น่ารักของเรา ขอให้ปี2020นี้เป็นปีที่ดีในการเริ่มต้นสิ่งใหม่ๆนะคะ

ก่อนอื่นต้องขอโทษที่หายไป ขอโทษจริงๆ เราคงพูดคำนี้บ่อยจนหล่ยคนอาจจะรู้สึกไม่เชื่อมั่นในตัวเราไปแล้ว แต่ขอยืนยันว่าทุกๆคำขอโทษนั้นล้วนมาจากใจจริง มาจากความรู้สึกเราจริงๆ

ในขณะที่ทุกคนรอเรากลับมา เราก็คาดหวังว่าตัวเองจะสามารถกลับมาได้ในทุกๆวัน..ย้ำว่าทุกๆวันจริงๆที่คิดอยากจะกลับมาสานต่อนิยาย สานต่ออะไรที่ค้างคาไว้ คิดทุกนาทีตั้งแต่ตื่นนอนจนเข้านอน แต่ก็คงจะดูแย่มากเช่นกันถ้าหากจะต้องมาแจ้งผลัดวันประกันพรุ่งอย่างไม่มีจุดหมาย

ตอนล่าสุดที่อัพคือวันที่ 11/11/2019 ช่วงนั้นเราทำเลสิคเสร็จใหม่ๆยังมีอาการภาพมัวๆอยู่บ้าง และมันหายช้ากว่าเคสปกติ ซึ่งแน่นอนว่าเรานั่งดื้อเขียนนิยายต่อและวางแผนจะลงในวันที่ 16/11/2019 แต่ทุกๆอย่างไม่ได้เป็นไปตามที่เราคิดไว้ เพราะเกิดเรื่องกระทบจิตใจขึ้นก่อน

ราวๆเกือบสองเดือนก่อนน้องสาวกับเพื่อนเราประสบอุบัติเหตุมอเตอร์ไซค์ถูกรถยนต์(เมาแล้วขับ)ปาดหน้ากระชั้นชิด เบรคไม่ทัน เหตุเกิดหลังจากไปกินเลี้ยง น้องสาวเราได้รับบาดเจ็บค่อนข้างหนักต้องเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลอย่างเร่งด่วน ส่วนเพื่อนเราเสียชีวิต ระหว่างนำตัวส่งโรงพยาบาล

ถ้าใครได้อ่านเรื่อง ร อ ย รั ก มาก่อนเราอยากบอกว่าคนที่เสียชีวิตคือบอลลี่ค่ะ 😂 บอกตามตรงว่ามันเป็นเรื่องที่ยากจะทำใจยอมรับมากๆ ช่วงเกือบสองเดือนที่ผ่านมาเราหายไปเลย เพราะต้องดูแลน้องอย่าใกล้ชิด

ขอโทษจากใจจริงอีกครั้งกับทุกๆอย่าง เรารับรองว่าเรื่องนี้จะไม่มีการเท หรือแต่งไม่จบแน่นอน แต่พล็อตที่วางเอาไว้จะมีแค่ราวๆ25-27ตอนนะคะ ไม่ได้เยอะเหมือนเรื่องอื่นเพราะเราพยายามเพิ่มจำนวนหน้าที่เขียนในแต่ละตอน พอติดเหรียญนักอ่านจะได้ไม่เปลืองหลายต่อและได้รับความคุ้มค่า

ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันและขอบคุณทุกๆกำลังใจดีๆนะคะ 🙏🏻❤️

 

—————————————————

💙 Enjoy Reading 💙

 

....

 

“ ถ้ามันขี้เกียจขับรถขนาดนั้น เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันไปส่งเอง..โอเคไหม? “

 

“ จ้าาาา!! โอเคคคค!! - - “

 

“ เออ ก็แค่เนี่ย..งอแงเป็นเด็ก “

 

“ เฮ้อ.. “ อยากกรี๊ดโว๊ยยยยยยยย!! โมโหคนซื่อบื้อ!!

 

ฉันได้แต่นั่งบ่นอยู่ในใจคนเดียวเงียบๆ พี่เพลย์เขาก็นั่งทำแผลไปไม่พูดไม่จาอะไรอีก..ซึ่งพอทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้วเขาก็กลับมาส่งฉันที่คลับค่ะ คนตัวโตในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทถามไถ่เรื่องเวลาเรียนนิดหน่อยจากนั้นเราก็แยกย้ายกัน..รถซูเปอร์คาร์สีดำคันหรูจะขับเร่งออกไปไกลลับสายตา

 

ทิ้งเอาไว้เพียงความรู้สึกร้อนๆหนาวๆในใจ..เหมือนจะชอบเขาเข้าจริงๆแล้วสิ

 

เช้าวันต่อมา..

ฉันตกลงกับพี่เพลย์ไว้ว่าให้มารับตอนเที่ยงค่ะ เพราะมีเรียนบ่ายครึ่ง..เทอมนี้เทอมสุดท้ายแล้วด้วย ถ้าเป็นไปได้ฉันไม่อยากขาดเรียนไม่อยากไปสายเลย หลังจากแต่งตัวแต่งหน้าทำผมเสร็จฉันก็รีบลงลิฟต์มารอเขาที่ล็อบบี้ทันที..แต่ดูเหมือนว่าต่อให้ฉันจะมาเร็วแค่ไหน ก็มักจะเจอพี่เพลย์นั่งรออยู่ก่อนแล้วเสมอ

 

..นี่มาตั้งแต่ตีห้าเลยรึเปล่าเนี่ย?

 

ฉันพร่ำบนในใจอย่างนั้นแล้วเดินตรงเข้าไปหาเขาที่วันนี้ดูจะผิดหูผิดตาไปจากเดิมสักหน่อย เพราะไม่ได้ใส่ไอ้เจ้าเสื้อเชิ้ตสีดำไว้ทุกข์ตัวโปรดเอวรี่เดย์ลุคตัวนั้นมาด้วยน่ะสิ วันนี้พี่เพลย์ใส่ชุดกิจกรรมของมหาลัยกับกางเกงยีนค่ะ..เสื้อก็คงเป็นเสื้อของรุ่นวิศวะเขาสมัยยังเรียนอยู่ล่ะมั้ง ไม่รู้สิ

 

“ คุณ “

 

“ จะไปยัง? “ เขาถาม

 

“ ไปๆ “ ร่างสูงพยักหน้าแล้วลุกขึ้นเดินนำไปที่รถ..ภาพจำพระเอกเดินอ้อมมาเปิดประตูรถให้นางเอกขึ้นคือลบทิ้งได้เลยนะคะ คนอย่างพี่เพลย์ไม่ทำแน่ๆ

 

“ ....... “

 

“ มองอะไรคุณ? “ ก็เขาน่ะสิ ตั้งแต่ขึ้นรถมาก็เอาแต่หันมองจ้องฉันไม่หยุด..พูดก็ไม่พูด

 

“ ....... “

 

“ เฮ้อ..คุยกับคุณเหมือนฉันคุยกับแม่ซื้ออะ - - “ ฉันประชดเขาไปแบบนั้นแล้วหันกลับมาตอบไลน์ยัยน้ำหนึ่งที่ทักมาตั้งแต่หนึ่งชั่วโมงที่แล้ว แม่ซื้อก็ประมาณนางฟ้าเทวดาที่เคยดูแลเรามาตั้งแต่เกิดอะค่ะ เท่าที่พอจะรู้ข้อมูลมาน่ะนะ..

 

“ ..กินข้าวยัง? “ อะ เปลี่ยนเรื่องเก่งงงงง!

 

“ ยัง แต่นัดเพื่อนไว้แล้ว “ ฉันตอบ

 

“ อ่อ.. “ พี่เพลย์พยักหน้างึกงักแล้วออกรถ เขาไม่พูดอะไรอีกเพราะคงเห็นว่าฉันกำลังคุยไลน์กับเพื่อนอยู่..แต่พอฉันวางโทรศัพท์ เขาก็ยังเงียบ..เงียบแบบกริบมากๆ จนฉันชักเริ่มทำตัวไม่ถูกแล้วสิ

 

“ สรุป คุณจะไม่ตอบฉันเลยรึไงว่าเมื่อกี้มองอะไร? “ ชวนคุยสักหน่อยก็ดี

 

“ แค่รู้สึกเหมือนเห็นภาพซ้อนเมื่อสี่ปีก่อนน่ะ.. “

 

“ ....... “

 

“ ต่างกันแค่ตอนนั้นชุดนักเรียน..ตอนนี้ชุดนักศึกษา “

 

“ ไม่ต้องมาดราม่าเลยนะ “ ฉันพูดแก้เขิน

 

“ แล้วเมื่อกี้ลิงตัวไหนมันถาม?? -.- “

 

“ เดี๋ยวๆ นี่คุณเรียกคนที่ตัวเองชอบว่าลิงเหรอ? “ ค่ะ บางทีฉันก็อยากจะตีปากตัวเองเหมือนกันเวลาที่พูดจาเปรี้ยวตีนชาวบ้าน

 

“ มีปัญหา? “ ร่างสูงหันมาเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม

 

“ มาก! “

 

“ มากแค่ไหน? “

 

“ ก็มากๆอะ! “

 

“ มากเท่าที่ฉันชอบเธอไหม? “

 

“ ........ “ ฮืออออ..ช่วยด้วยยยยยยยยยยยยยย! โดนผู้ชายเล่นมุกจีบบบบบบบ!!

 

“ ..ทีงี้ล่ะเงียบ “

 

“ >< “ ฉันไม่ได้ตอบอะไรเขากลับไป ทำได้เพียงเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาพิฆาตคู่นั้นที่ฉวยโอกาสช่วงรถติดเงี่ยงคอมาจ้องเหมือนจะกินฉันเข้าไปทั้งตัวแล้วเคี้ยวร่างเล็กๆนี้ให้แหลกละเอียด

 

ณ ตึกคณะบริหารธุรกิจ

พี่เพลย์ขับรถมาส่งฉันที่หน้าตึก เราไม่ได้คุยอะไรกันอีกเลยหลังจากที่ฉันเป็นฝ่ายเงียบใส่เขาก่อน..ซึ่งก็ดีแล้วล่ะค่ะ ขืนให้คุยกันตอนั้นมีหวังต้องเสียอาการแน่ๆ..ฉันเก็บกระเป๋าแล้วเปิดประตูลงจากรถโดยไม่ลืมที่จะขอบคุณผู้มาส่ง แต่ตอนนั้นใครจะรู้ล่ะว่าพ่อคนหน้านิ่งเขาจะจอดรถแล้วเดินตามก้นมาด้วย

 

“ ดะ เดี๋ยวคุณ.. “

 

“ อะไร “ ยังจะมาถามอีก!

 

“ ตามมาทำไม? “

 

“ มาส่ง “

 

“ ฉันเดินในคณะนี้มาเกือบสี่ปี ไม่หลงหรอกน่า “ อย่าว่าแต่เดินเลยค่ะ วิ่งเอย ย่องเบาเข้าห้องเอย แอบคลานออกจากห้องเอย..ลองมาหมดแล้ว เหลือก็แต่ตีลังกาล่ะมั้งที่ยังไม่ได้ทำ

 

“ ก็อยากรู้ว่าเวลาอยู่มอเธอเป็นไง “

 

“ แล้วเป็นไง? “

 

“ ตัวท็อปคณะ.. “

 

“ บ้าปะคุณ เพิ่งเห็นแค่ตอนลงจากรถแล้วเดินเข้ามาในตึก..ยังไม่ทันทำอะไรเลย -.- “

 

“ ซื่อบื้อ..ฉันจะสังเกตเธอทำไม อยากรู้ว่าเธอเป็นไงดูสายตาคนรอบตัวที่มองมาก็รู้แล้ว “ ร่างสูงในชุดกิจกรรมของคณะวิศวะตอบกลับมาอย่างนั้น ก่อนจะเหลือบสายตาคมกริบไปจ้องมองแก๊งผู้ชายทข้างในตึก ที่กำลังผลัดกันโบกมือทักและส่งยิ้มหวานมาให้ฉัน

 

“ ไปมองแบบนั้นเดี๋ยวก็มีเรื่องหรอกคุณ “ ฉันเอานิ้วจิ้มๆที่แขนเขาเบาๆเป็นการเตือน แต่รู้ไหมว่าเขาตอบฉันยังไง..

 

“ ก็มาดิ “

 

“ อย่าห้าว คุณโตแล้วนะ “

 

“ โตก็ต่อยแม่งร่วงได้เหมือนกัน..มองอยู่ได้ หมั่นไส้ฉิบหาย “

 

“ เฮ้อออ..ไปๆๆกลับไปได้แล้ว -0- “ ฉันจับตัวพี่เพลย์หมุนแล้วออกแรงดันให้เขาเดินกลับไปที่รถก่อนพ่อนักเลงเก่าเจ้าถิ่นจะก่อเรื่อง

 

“ ..เลิกเรียนโทรหาด้วย ที่คณะฉันมีงานนิดหน่อย..คงไปอยู่กับเพื่อนรอ “

 

“ อื่อๆ ก็ได้ “ เจ้าตัวพยักหน้างึกงักแล้วเดินกลับไปที่รถอย่างว่าง่าย..ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายกับความโตแต่ตัวของพี่เพลย์ ก่อนจะรีบเดินตรงไปที่ห้องเรียน และกวาดสายตามองหาพวกเพื่อนๆแล้วทิ้งตัวลงนั่งใกล้ๆทันที

 

แต่บอกเลยว่าฉันรู้สึกแปลกๆมากตอนที่เดินเข้ามาในห้อง..ทุกคนในคลาสหันมองฉันเป็นสายตาเดียวกันไม่พอยังแอบกระซิบกระซาบเหมือนนินทาเรื่องที่ฉันเข้าห้องสายยังไงอย่างนั้น

 

“ แหมมมมมมม หล่อนนี่ก็ร้ายนักนะ! “ น้ำหนึ่งเอ่ยทัก

 

“ ไม่ใช่แค่รู้จักแล้วม้างงงงงง! “ ธิวาหันขวับมาร่วมวงสนทนา ทิ้งให้ยัยไอน้ำตั้งหน้าตั้งตาจดเล็กเชอร์อยู่คนเดียว

 

“ ถามก่อนเลย วันนี้มึงมามอยังไง? “ น้ำหนึ่งถาม

 

“ ขับรถมาไงงง “ ฉันโกหก

 

“ แต่ตอบไลน์กูเร็วมาก คุยเป็นวรรคเป็นเวร..คุยนานด๊วยยย! “

 

“ มึงตอแหลได้ไม่ถึงห้านาทีหรอก ให้โอกาสยอมรับตั้งแต่เนิ่นๆ -0- “ ธิวาพูดอย่างรู้ทันว่าฉันไม่ใช่คนที่จะสร้างเรื่องโกหกเก่งสักเท่าไหร่

 

“ พวกมึงมาจับผิดอะไรเนี่ยยย? “

 

“ มันไม่ยอมรับค่ะคุณแม่!! “ ธิวาหันไปพูดกับน้ำหนึ่งด้วยอินเนอร์ลูกสาวคุณหญิงใหญ่ ส่วนฉันคือลูกเมียน้อยที่คุณผู้ชายเลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็ก

 

“ ขับรถมาใช่ไหมนังตัวดี!!? “ น้ำหนึ่งมันก็เล่นใหญ่ตามไปอี๊กกก สวมบทคุณหญิงใหญ่ภรรยาหลวงคุณผู้ชายจนได้

 

😂 “ ฉันยิ้มแห้งๆ แกล้งทำเป็นหยิบสมุดขึ้นมาจดเล็กเชอร์ที่อาจารย์กำลังสอน

 

“ เอากุญแจรถมาดูหน่อย อยากรู้ว่าน้องมินิคูเปอร์คันนั้นมาด้วยจริงๆรึเปล่า.. “ น้ำหนึ่งยื่นมือออกมาแบตรงหน้าเพื่อทวงถามถึงหลักฐาน ฉันก็ได้แต่อ้ำอึ้งพูดอะไรไม่ถูกจนสุดท้ายต้องพ่ายแพ้ให้ความจนตรอกของตัวเอง

 

“ ..คือมึงงง “

 

“ ไม่ต้องอ้อน! เล่ามาค่ะ กูจะฟังจากปากมึง! “ ธิวาถามเจาะประเด็น

 

“ เพื่อนมาส่งๆๆ “

 

“ ยังอีกนะ ยังจะสตอเบอรี่อีกนะ! “ น้ำหนึ่งกอดอกหรี่ตามอง

 

“ ก็ได้ๆ ผู้บ่าวมาส่ง! โอเคยังงง.. “ ฉันเลี่ยงไม่ได้อีกต่อไป เพราะถ้ายัยน้ำหนึ่งมันแท็กทีมกับธิวาแบบเห็นพ้องต้องกันขนาดนี้..แสดงว่าต้องมีความมั่นใจที่สูงมาก หรือไม่ก็ต้องมีหลักฐานพร้อมมัดตัวผู้ร้ายอย่างฉันอยู่แล้วถึงได้เจาะจงถามต้อนให้จนมุม

 

“ แหมมม..กูก็เพิ่งรู้นะว่าผู้บ่าวคนนั้นคือพี่เพลย์เพื่อนพี่เขตแดน แล้วกูก็จำได้ว่าพี่แถวบ้านที่มึงไม่ได้เจอมานานแสนนานก็ดันชื่อเพลย์ซะด้วยสิ.. “ ธิวายิ้มกริ่ม

 

“ เพื่อนจะแถลงเรื่องนี่ยังไงคะ? “ น้ำหนึ่งเลิ่กคิ้วห่อนจะหันมามองฉันอย่างใจจดใจจ่อรอที่จะฟัง

 

“ ..เรื่องมันยาวมาก ตัดให้สั้นเหลือแค่ช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมาได้ปะ??? “

 

“ ต่อรองเก่งงงง แต่เสียใจด้วยกูไม่ได้เล่นขายของจ่ะ..ฉะนั้นเล่ามาให้หมด “ การต่อรององฉันไม่เป็นผล เพราะสีหน้าของน้ำหนึ่งและธิวาเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามมากมายก่ายกอง

 

“ โอเคๆๆ เรียนเสร็จกูเล่าให้ฟังก็ด้ายยย! “

 

“ ดีค่ะ แต่ก่อนจะตั้งใจเรียนมึงแวะไปเชคเพจเซเลปซุบซิบหน่อยก็ดี..รูปว่อนไปทั่วแล้ว! “ ธิว่าบอกพลางจับโทรศัพท์ฉันยกขึ้นมาสแกนใบหน้าให้เพื่อเป็นการปลดล็อก แถมยังถือวิสาสะกดเข้าเฟสบุ๊คเพจเซเลปซุบซิบอะไรนั่นให้ฉันเป็นอันเสร็จสรรพ

 

แต่พอเปิดดูโพสล่าสุดเท่านั้นแหละค่ะ..แทบอยากจะกรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง ท่ามกลางห้องเรียนที่มีนักศึกษากว่าห้าสิบชีวิตนั่งอยู่ เพราะอีเจ้าเพจซุบซิบอะไรนี่น่ะสิ..จู่ๆก็มีมือดีถ่ายรูปฉันกับพี่เพลย์ตอนยืนอยู่หน้าตึกเอาไว้ได้

 

‘ กรี๊ดดดดดด! วันนี้มีลูกเพจโชคดีไปเจอสมบัติวิศวะเข้าค้าาาาา! ข่าวแว่วมาว่าวันนี้มีงานรวมสาย..การกลับสู้รั้วมหาลัยอีกครั้งของ พี่เพลย์-วิศวะรหัส54 ทำเอาทุกคนรวมถึงแอดมินเองก็ตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย หลังจากที่เจ้าตัวและเพื่อนๆหายหน้าหายตาไปนาน..แต่กลับมาคราวนี้พี่เพลย์ของเรายังคงหล่อเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยจริงๆค่ะ

 

ส่วนพี่เพลย์มากับพี่แสนหวาน บริหาร-ปี4ได้ยังไง แอดมินว่าเรื่องนี้ต้องมีอะไรในกอไผ่แน่นอนค่ะ! ‘

 

เฮ้อ..ฉันจะแบกหน้าเดินเพ่นพ่านในมอต่อยังไงถ้าทุกคนเอาแต่จ้องที่จะจับผิดแบบนี้ ให้ตายเถอะน่า..ฉันบ่นอุบอิบอยู่ในใจแบบนับครั้งไม่ถ้วน จนกระทั่งเลิกคลาสก็มานั่งจับเข่าเล่าเรื่องพี่เพลย์ให้พวกเพื่อนๆมันฟังแบบเกือบจะหมดเปลือกเลยล่ะ

 

“ พรหมลิขิตมากอะอีดอก.. “ น้ำหนึ่งอุทานออกมาด้วยสีหน้าที่เหลือเชื่อมากๆหลังจากฟังเรื่องราวทั้งหมดจบ

 

“ คนที่ผ่านเข้ามาแล้วผ่านออกไปแบบที่ไม่มีอะไรชัดเจนแต่ฝังใจ..มันจะสามารถวนกลับมาเจอกันได้จริงๆเหรอวะ โคตรนิยายอะ “ ไอน้ำมองมาที่ฉันแล้วพึมพำ

 

“ กูคิดว่าเราเจอกันตั้งแต่บนทางด่วนแล้วแหละ ตอนที่รถตำรวจไล่ตามรถเขา..แต่กูมาเจอเขาตัวเป็นๆอีกครั้งที่ดับเบิ้ลยู “ ฉันเล่า

 

“ แล้วครั้งนี้มึงจะเอาไงกับพี่เขาอะ? “ ธิวาถาม

 

“ ก็..ไม่ได้อยากเสียเวลาแล้ว “

 

“ งั้นมึงตีหัวลากเข้าห้องเลย! “ น้ำหนึ่งเสนอแบบทีเล่นทีจริง

 

“ อีบ้า! กูไม่ใช่มึงนะ! -0- “ ฉันรีบค้าน

 

“ ก็เห็นมึงบอกไม่อยากเสียเวลาแล้ว555555 “

 

“ เขาก็ดี..แต่เขาก็ร้ายมากๆ ไหนจะเรื่องที่พ่อใหญ่กับเขาไม่กินเส้นกันอีก ความสัมพันธ์มันดูไปต่อไม่ได้เลยมึง “ ฉันตัดพ้อ

 

“ เรื่องอื่นโยนทิ้งไปก่อน เอาแค่ตอนนี้มึงคิดไงกับพี่เขา..ชอบหรือไม่ชอบ? “ ไอน้ำถามอย่างจริงจัง

 

“ กูเคยรู้สึกดีกับเขา แต่พอหายกันไป4ปีกูก็แทบจะลืมเขาไปแล้วด้วยซ้ำ..วันนี้พอกลับมาเจอกันอีกจะให้กูพูดว่าชอบมันดูใจง่าย ดูตอแหลไปปะวะ? “

 

“ แทบจะลืม ไม่ได้หมายความว่าลืมนี่...มึงเคยรู้สึกแล้วครั้งหนึ่ง แต่พอทุกอย่างจบมึงก็ไม่ได้โยนทิ้ง มึงฝังความรู้สึกพวกนั้นไว้ เพราะเหตุผลบางอย่างที่อาจจะเป็นการรอ “ ธิวาให้เหตุผล

 

“ กูไม่ได้รอออออ ถ้ารอจะคุยกับพี่อาร์มทำไม..กูเดินไปตามทางของกูตลอดเลยนะ “

 

“ กูไม่รู้จะเปรียบเทียบให้ฟังยังไง..ก็คงเหมือนกับมึงทำของที่พิเศษชิ้นนึงหายไป สมมุติมันคือแหวนแพชรที่มึงทำหล่นลงไปในทะเล..มึงรู้อยู่เต็มอกว่าไม่มีทางได้คืนแน่ๆ เวลาผ่านไปมึงก็ยังใช้ชีวิตตามทางของตัวเองในแบบที่ไม่มีแหวนวงนั้น “ ไอน้ำเริ่มหาข้อเปรียบเปรย และเล่าให้ทุกอย่างกลายเป็นภาพที่ชัดเจน

 

“ ...... “

 

“ ..แต่พอวันใดนึง ซึ่งอาจจะเป็นเวลาที่ผ่านมาไปถึงสีปี มึงกลับมาที่ชายหาดแล้วดันเห็นแหวนเพชรวงนั้นถูกคลื่นซัดกลับมาที่ฝั่ง..กูก็ยังเชื่อว่าแหวนที่เคยพิเศษสำหรับมึง มันก็ยังพิเศษอยู่เหมือนเดิม..เผลอๆอาจจะพิเศษกว่าเดิมด้วยซ้ำ เพราะเวลาทำให้ของที่หายไปมีค่าทางความทรงจำ “

 

“ ไอมันพูดดีจนกูไม่อยากขัดเลยอะ “ น้ำหนึ่งว่าอย่างรู้สึกประหม่าเล็กๆ

 

“ เอาแค่ใจมึงก่อน..อย่ามัวให้เรื่องอื่นมันชัดเจนกว่าใจตัวเองดิ ชอบกับไม่ชอบตอบไม่ยากเลยนะ “ ธิวาเสริม

 

“ ขอเวลากูหน่อย..ไม่นานหรอก ให้กูแน่ใจในตัวเขาอีกนิดเหอะ ตอนนี้ยังเร็วไปจริงๆว่ะ “ ฉันถอนหายใจพลางกดโทรศัพท์โทรหาพี่เพลย์ บอกให้เขารู้ว่าตอนนี้เลิกเรียนแล้ว..พวกเราพักเรื่องว้าวุ่นใจเอาไว้เพียงเท่านั้นก่อนจะแยกย้ายกันกลับ

 

...

 

เป็นเวลานานพอสมควรที่ภายในรถไม่มีเสียงของบทสนทนา..พี่เพลย์เขาเงียบมาก เงียบจนผิดแปลกไปจากขามาที่เราเจอกัน..ฉันไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไร เพราะสีหน้าและสายตาสุดจะเย็นชาคู่นั้น ไม่ได้ฟ้องความในใจของเขาออกมาเลย รับรู้เพียงแค่ความเงียบ..แต่ไม่อาจรู้ได้ว่าลึกๆแล้วข้างในความคิดมีเรื่องอะไรที่ก่อกวนใจอยู่

 

“ คุณ..เห็นรูปที่เพจเอาลงรึยัง? “ ฉันเปิดบทสนทนาด้วยประเด็นที่เป็นกลาง

 

“ อ่า เพื่อนเอาให้ดูแล้ว.. “

 

“ ....... “

 

“ หล่อดี “ จ่ะ! หล่อนี่ไม่เถียง!

 

“ แล้ว..เรื่องคุณกับพ่อใหญ่ ตอนนี้มันพอจะมีทางออกไหม? “

 

“ ทางเดียว คือทำให้พ่อเธอเลิกยุ่งเรื่องของฉัน..เพราะถ้ามันไม่เลิก ฉันก็ไม่มีทางเลือกที่จะต้องทำลายมันเหมือนกัน “

 

“ ..จะลองไปคุยกับพ่อแล้วกัน “ ฉันก้มหน้าหลุบตาลงต่ำ ไม่รู้เลยว่าจะสามารถคุยได้จริงๆไหม..เพราะเราต่างก็รู้ดีว่าพ่อใหญ่น่ะเป็นคนยังไง เกลียดพี่เพลย์เกลียดครอบครัวเขาขนาดไหน

 

“ เริ่มคิดเรื่องของเราบ้างแล้วใช่ไหม..เธอถึงอยากจะไปคุยทั้งๆที่ตอนแรกหัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ไม่มาทางยอมเข้าข้างฉัน “

 

“ ก็ถ้ามันจะไปต่อจริงๆ คุณกับพ่อจะมารบราฆ่าฟันกันแบบนี้ไม่ได้.. “ ฉันตอบ

 

“ อยู่ข้างพ่อเธอเถอะ.. จะทำอะไรก็ให้ทำเพราะมันเป็นเรื่องของเรา อย่าเข้าข้างฉันหรือทำเพราะฉัน “

 

“ พระเอกมากมั้ง.. “

 

“ ใครว่า..นี่ตัวร้ายต่างหาก “ คนโตกว่าพูดแก้ต่าง

 

“ ? “

 

“ ทำไม? ตัวร้ายจะสมหวังบ้างไม่ได้เหรอ.. “

 

“ ก็คงได้ ถ้าเขารักเดียวใจเดียว..เป็นตัวร้ายที่นิสัยดีกับนางเอกแค่คนเดียว “

 

“ พูดงี้แถวบ้านเรียกมีใจ “ น้ำเสียงทุ้มเอ่ยแซวขึ้นดื้อๆ เล่นเอาฉันไปต่อไม่เป็นเลยล่ะค่ะ

 

“ ........ “

 

“ คืนนี้ไปทำงานรึเปล่า? “ เฮ้อ..ขอบคุณที่เปลี่ยนเรื่อง ไม่อย่างนั้นคงต้องนั่งเป็นใบ้จนถึงคอนโดแน่ๆ

 

“ ทำสิ.. “

 

“ อย่าเปรี้ยวไปมีเรื่องอีกล่ะ “

 

“ ก็ถ้าไม่มีใครหาเรื่องน่ะนะ “

 

“ แค่เธอบอกฉัน จะไม่มีสัตว์ตัวไหนมาแตะต้องเธอได้เลย “ พี่เพลย์เอ่ยย้ำอย่างจริงจัง เขาขับรถมาจอดที่หน้าคอนโดแล้วหันมามองฉันนิ่งๆ

 

“ ฉันดูแลตัวเองได้น่า “

 

“ จะไม่แกล้งอ่อนแอหน่อยเหรอ? “

 

“ ไม่ล่ะ คุณอ่อนแอไปคนเดียวเถอะถ้างั้น -.- “

 

“ ได้ ฉันอ่อนแอก็ได้..แต่เธอต้องดูแลนะ “

 

“ ..เข้าบ้านก่อน ขอบคุณที่มาส่งค่ะ ☺️ “ ฉันตัดบทพลางรับเก็บของลงจากรถคนหรูให้เร็วที่สุด เพราะขื่นอยู่นานกว่านี้ต้องโดนอีกฝ่ายหยอดจนใจสั่นหวั่นไหวอีกแหงๆ แต่ทว่าหลังจากวันนั้นฉันกับพี่เพลย์เราก็คุยกันมาตลอดเลยค่ะ..บางทีถ้าเขามีเวลาว่างจากงานหรือฉันเสร็จจากเรียน เราก็จะไปกินข้าวกัน

 

ความสัมพันธ์มันดีขึ้นเรื่อยๆจนฉันแน่ใจว่าท่านผ่านมาน่ะ มันเป็นเขาจริงๆ และในอนาคตก็ยังอยากให้เป็นเขาอยู่เหมือนเดิม..พี่เพลย์ดูแลฉันดีมาก เขาแทบไม่พูดจาหยาบคายกับฉันเหมือนแต่ก่อนเลย อาจจะเพราะเราต่างก็โตขึ้น..รู้และเข้าใจว่าความสัมพันธ์ที่ดีมันควรเป็นยังไง

 

แต่เราต่างก็รู้..สักวันสงครามจะเริ่มแน่ เพียงแค่รอเวลาที่กำลังนับถอยหลังนั้นหมดลง

 

ณ Cobra Casino

[เพลย์]

ตอนนี้ผมอยู่ค็อบบร้า กำลังมาเตรียมเคลียร์เอกสารที่กองเต็มโต๊ะให้เรียบร้อยหลังจากแวะไปร่วมงานเปิดตัวรถรุ่นใหม่มาเมื่อช่วงเช้า..วันพรุ่งนี้คงจะวุ่นวายเอามากๆจนไม่มีเวลามาจัดการ เพราะมันเป็นวันเกิดผมกับไอ้แฝดครับ เรื่องงานเลี้ยงปาร์ตี้อะไรผมไม่ค่อยสันทรรศนักหรอก..จะมีก็แต่ไอ้พีชนี่แหละที่คอยจัดการทุกอย่าง และคอยถามว่าผมอยากได้แบบไหน เอาอะไรไม่เอาอะไร

 

หน้าที่ของผมคือแค่พยักหน้ารับกับส่ายหัว ที่เหลือไอ้แฝดน้องมันจัดการต่อเอง..แต่ก็อย่างที่บอกครับ ว่าไอ้พีชมันถนัดทำอะไรแบบนี้อยู่แล้วผมเลยไม่ต้องปวดหัว เพราะพวกเพื่อนๆก็คอยถามกรอกหูอยู่แทบทุกวันว่าจะจัดปาร์ตี้รึเปล่าจะมีงานเลี้ยงไหม..พวกมันทำตัวเหมือนไม่มีการมีงานทำ รอแต่จะหาเวลามานั่งชนแก้วกันให้ได้ยังไงอย่างนั้น

 

เฮ้อ..แต่พักเรื่องวานวัดเกิดไปก่อน เพราะตอนนี้เรื่องของผมกับแสนหวานน่ะมันดีขึ้นมากเลย..เธอดูเปิดใจยอมรับผมมากขึ้น เป็นตัวของตัวเองตอนที่อยู่กับผม..เธอไม่พยายามที่จะตีตัวออกห่าง หรือหนีไปให้ไกลจากผมเหมือนอย่างที่เคยทำ

 

แต่ก็ยังติดอยู่เรื่องหนึ่งตรงที่เด็กคนนี้ยังใช้สรรพนามสุดห่างเหินนั่นเรียกผมอยู่..ใช่ เธอยังเรียกผมว่าคุณ และแทนตัวเองว่าฉัน เหมือนเราเป็นคนที่เพิ่งรู้จักกัน..บางทีถ้าแสนหวานเรียกผมว่าไอ้เหี้ยเพลย์เหมือนอย่างที่ไอ้พีชมันชอบเรียก ผมยังจะรู้สึกดีใจซะกว่ามาใช้คำพูดทางการขนาดนี้

 

ก๊อก! ก๊อก!

 

“ เข้ามา.. “

 

“ คุณศิวัชทราบเรื่องไอ้วาดรึยังครับ? “ ลูกน้องคนสนิทเอาแฟ้มเอกสารมาให้ผมที่โต๊ะตามหน้าที่ ก่อนมันจะเริ่มเปิดประเด็นพูดถึงบุคคลที่สาม

 

“ ยัง..มีอะไร “

 

“ ตามสัญญากู้ยืม ตอนนี้มันขาดส่งทั้งต้นทั้งดอกมาสักพักแล้วครับ..ขาดอีกแค่สองครั้งก็จะครบกำหนดตามข้อตกลงยึดทรัพย์สิน “

 

“ มันโผล่หัวมาเล่นในบ่อนบ้างไหม? “

 

“ หายไปเลยครับ แต่ช่วงก่อนหน้านั้นมันเล่นเยอะแล้วก็ได้กลับเยอะมาก จ่ายเงินตรง ครบทุกบาท ก่อนจะหายหัวไปดื้อๆจนตอนนี้ก็เกือบสามอาทิตย์ได้แล้วครับ.. “ แวบแรกในความคิดของผมคือในเมื่อได้เงินจากบ่อนทำไมถึงไม่กลับมาเล่น..แวบที่สองผมสงสัยว่าทำไมจู่ๆถึงขาดส่งเงินทั้งๆที่มีเงิน แต่แล้วความคิดพวกนั้นก็ค่อยๆจางหายไปและถูกแทนที่ด้วยคำว่าช่างแม่ง เรื่องของมันผมไม่จำเป็นต้องเก็บมาใส่ใจ

 

“ มึงไม่ได้ตั้งค่าเครื่องอะไรใช่ไหม? “ ผมถาม เพราะตอนแรกก็คิดจะทำแบบนั้น..หลอกให้เล่นได้จนหน้ามืดตามัวเทหมดหน้าตัก ก่อนจะเตะขัดขาให้ล้มในช่วงสุดท้ายด้วยการตั้งค่าเครื่องเจาะจงให้มันเล่นเสียเรื่อยๆ จากมีกลายเป็นหมด..จากรวยกลายเป็นจนในชั่วข้ามคืน

 

แต่ผมก็ไม่ได้ทำหรอกเพราะมันเลวเกินไปในเรื่องของธุรกิจ..ป๋าพีบอกผมเสมอว่าอย่าให้ความคิดโง่ๆแค่ห้านาทีทำลายสิ่งที่ตัวเองใช้เวลาเรียนรู้และสร้างมันมาเกือบทั้งชีวิต

 

“ ไม่มีใครขัดคำสั่งคุณศิวัชครับ “

 

“ ถ้าอย่างนั้นก็ช่างหัวมัน..ไม่จ่ายก็ไปยึดรถซะ “

 

ทุกอย่างเป็นไปตามที่ผมคิด แต่กลับกันนิดหน่อยตรงที่ทีแรก..ผมเข้าใจว่าไอ้วาดมันจะขอกู้เงินเพิ่มเพื่อมาซื้อชิปเล่นในบ่อนแล้วเกิดหมุนเงินไม่ทัน แล้วหนีเพราะเล่นเสียจนไม่มีเงินมาใช้ทั้งหนี้เก่าหนี้ใหม่

 

แต่สถานการณ์ตอนนี้มันไม่ใช่เลยครับ..ไอ้วาดมันเป็นหนี้ผมอยู่ราวๆสี่ล้านห้า แต่กลับหนีหายทั้งๆที่ตัวเองก็เล่นได้เงินจากบ่อนไปเยอะพอสมควร..มันแปลก แต่ก็ยังไม่เจอความผิดปกติอะไรที่สามารถเก็บเป็นหลักฐานได้ ผมจึงมองข้ามมันไปก่อน

 

“ นั่นแหละครับ ที่ผมคิดว่าน่าจะมีปัญหา..เพราะรถคันที่ไอ้วาดมันเอามาค้ำประกัน ตอนนี้จอดอยู่ที่บ้านไอ้สิทธา..คาดว่าน่าจะเป็นรถที่สิทธาซื้อเอาไว้ให้มันใช้ “

 

“ หึ..แบบนี้สิถึงจะสนุก กูจะทำให้ตัวพ่อมันอกแตกตายไปเลยตอนรู้ว่าลูกหัวแก้วหัวแหวนของมัน เอาตัวมาแปดเปื้อนกับพิพัฒเมทานนท์ที่มันเกลียด แถมยังเป็นหนี้กูก้อนโต..หนี้ที่มันต้องใช้แทนลูกตัวเอง 😒

 

‘ ครบครัวเราจะต้องไม่ไปแปดเปื้อนกับพวกมาเฟียที่ไหนทั้งนั้น ‘

 

ประโยคของไอ้สิทธายังฝังหัวผมมาตลอดสี่ปีนับจากวันนั้น..ผมอยากจะเอาคืนมันทุกนาที แต่ป๋าพีบอกว่าถ้ามันไม่เริ่มก่อนก็อย่าลดตัวไปยุ่งกับคนเย่อหยิ่งคิดว่าตัวเองคือทองคำล้ำค่า ที่ความจริงก็แค่ก้อนกรวดไร้ราคา

 

ผมรู้ว่าธุรกิจที่ทำมันไม่ได้ขาวสะอาด..ซึ่งผมก็พูดมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้วสำหรับเรื่องนี้ ผมเบื่อที่จะต้องมาฉายเทปอธิบายซ้ำๆซากๆเต็มทน..แต่ในเมื่อมันไม่ยอมหยุดยุ่งเรื่องของผม ผมก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องหาทางเอาคืน

 

Line! Line!

 

S.Waan : Hey!

S.Waan : ว่างไหม?

เพื่อนเล่นรึไง : Play

S.Waan : หงุดหงิดอะไรเอางี้ก่อน?

S.Waan : ฉันก็ทักคุณแบบนี้ทุกทีอะ

ขอโทษ : Play

S.Waan : ตอบคำถามแรกด้วย

เคลียร์เอกสารอยู่ : Play

ทำไม? : Play

S.Waan : จะชวนมาช้อปปิ้ง เบื่อมากอะ

ขอชั่วโมงนึง เดี๋ยวไปรับ : Play

S.Waan : อยู่ห้างSK แล้วอะ

กับใคร? : Play

S.Waan : น้ำหนึ่ง แต่เดี๋ยวมันจะกลับแล้ว

อ่า..งั้นเดินรอก่อน เดี๋ยวไป : Play

 

หลังจากที่คุยไลน์กับแสนหวานเสร็จผมก็รีบเคลียร์เอกสารให้เสร็จ และขับรถมาหาเธอที่ห้างทันที..คือ ออกตัวก่อนนะครับว่าผมไม่ได้คบกับใครหรือคุยกับใครจริงๆจังๆมาค่อนข้างนานแล้ว อาจจะทำตัวผิดที่ผิดทางไปบ้าง เช่นตอนนี้ที่ผมกำลังใส่สูทมาเดินห้างแบบลืมตัว เพราะเพิ่งไปร่วมงานเปิดตัวรถมาเมื่อเช้า..

 

ซึ่งมันก็ไม่แปลกเท่าไหร่หรอกครับ คนใส่สูทมาห้างเยอะแยะไป แต่ที่มันตะหงิดๆหน่อยๆเพราะผมกำลังเดินอยู่กับเด็ก..และเด็กคนนั้นใส่ชุดนักศึกษา ให้ตายเถอะ โคตรจะเหมือนเสี่ยเลี้ยง

 

“ เอากระเป๋ามานี่.. “ ผมเอ่ยบอกพลางยืนมือไป

 

“ คุณเหมือนพวกขู่กรรโชกทรัพย์เลย55555 “ คนตัวเล็กว่าแล้วยื่นกระเป๋าในมือมาให้ผมช่วยถือแต่โดยดี

 

“ ก็ถือให้ไง “

 

“ ถือไปถือมาสวยกว่าฉันไม่ได้นะ555555 “

 

“ จริงๆกะขโมยเงินตอนเผลอไม่ใช่ไร “ ผมหยอกเล่น

 

“ 55555 รวยขนาดนี้ยังจะมาทำตัวโจรอีก คุณก็ -.- “

 

“ พูดเล่นน่า..อยากได้อะไรก็ไปเดินเลือกไป “

 

“ ลิปๆๆๆ ไปดูลิปกัน! “

 

ผู้หญิงกับลิป เพื่อนผมบอกว่ามันคือสิ่งที่จะเกิดขึ้นแทบทุกครั้งที่มาห้าง..ซึ่งผมก็เริ่มจะเชื่อแล้วล่ะ ร่างเล็กรีบสาวเท้าก้าวฉับๆตรงดิ่งเข้าไปในร้านเครื่องสำอางชื่อดังร้านหนึ่ง...แสนหวานคงจะชอบซื้อเครื่องสำอางมากนะ ดูจากท่าทีที่ร่าเริงกว่าปกติ และสายตามุ่งมั่นตั้งใจตอนเลือกสีลิปพวกนั้น

 

“ ทำไมต้องมีลิปหลายแท่งด้วย? “ ผมถามเพราะเห็นจำนวนลิปในมือเล็กๆนั่นแล้ว บอกตามตรงว่าค่อนข้างตกใจนิดหน่อย

 

“ ต้องเรียกว่ามีหลายเฉดสีสิ ถึงจะถูก “

 

“ อ่า..ถามแบบนั้นก็ได้ “

 

“ คุณต้องแยกแยะก่อน ว่าสีชมพูพีชกับสีชมพูกุหลาบมันคือคนละชมพู เนื้อลิปแมทหรือทิ้น เป็นแท่งหมุนหรือเป็นครีม..บางทีการที่ฉันมีลิปสีชมพูพีชเนื้อแมท ไม่ได้หมายความว่าพอเจอลิปสีชมพูพีชเนื้อทิ้นแล้วฉันจะไม่ซื้อ “

 

“ ...โอเค “

 

“ คุณไม่โอเค ฉันรู้คุณไม่เข้าใจ555555 “ แสนหวานพูดแล้วหัวเราะตาหยี๋ใส่ผม เอาจริงๆเธออธิบายเร็วไป..ผมวิเคราะห์ตามไม่ทัน และไม่เข้าใจว่าลิปทิ้นมันคืออะไร

 

“ พยายามจำอยู่ ใจเย็นสิ.. “

 

“ ลืมไปเถอะคุณ ปวดหัวเปล่าๆมาจำอะไรแบบนี้ -0- “ ร่างเล็กหันมาโบกไม้โบกมือเป็นเชิงบอกให้ผมเลิกพยายามสักที..เวลาล่วงเลยผ่านไปนานพอสมควร และผมเดินมาราธอนไปเกือบจะทั่วทั้งห้าง ยัยเด็กนี่ก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะหยุดช็อปปิ้งเลย..ให้ตาย

 

 

 

...

 

 

“ เธอ “ ผมเรียกพยางเอื้อมมือไปสะกิดไหล่เด็กตัวเล็กที่ยืนต่อแถวพินิจพิเคราะห์เลือกซื้อชานมไข่มุกอยู่อย่างเป็นจริงเป็นจัง

 

“ หือ? “

 

“ ไม่ได้อยากขัด แต่วันนี้ไม่มีทำงานเหรอ? “

 

“ วันนี้ขอลาหยุดไปแล้วอะคุณ มีนัดทำโปรเจ็คจบกับเพื่อนที่แมคโดนัลหน้ามอ “

 

“ งั้นของจะฝากไว้ที่ฉันก่อนหรือยังไง? “

 

“ ถ้าคุณไม่ว่าอะไรขอฝากไว้ก่อนแล้วกัน5555555 “

 

...แล้วกูจะขนของที่สาวแตกขนาดนี้ลงจากรถไปเก็บไว้ในเพ้นเฮาส์ยังไง ไม่ให้ลูกน้องมันเอาไปล้อกันลับหลังวะเนี่ย

 

“ ฝากได้..ไม่ว่าหรอก “

 

“ โอเค “

 

“ ..แล้วพรุ่งนี้ทำงานไหม? “

 

“ ทำสิคุณ กฎเขาระบุไว้ชัดเจนว่าลาได้แค่อาทิตย์ละหนึ่งวัน..ถ้าลากมากกว่านั้นจะถูกหักเงินเดือน “

 

..กูตั้งกฎนี้เองแท้ๆทำไมโง่วะไอ้เพลย์? แล้วตั้งกฎลาอาทิตย์ละวันเหี้ยไรของมึงงงงงง! ทำไมไม่ใส่วงเล็บต่อท้ายไปว่า ‘ การลาทุกกรณีที่ไม่ใช่การลาป่วยแบบไม่ใบรับรองแพทย์ อนุญาตให้ลาได้อาทิตย์ละหนึ่งวัน โดยจะต้องแจ้งล่วงหน้าอย่างน้อยสิบชั่วโมงก่อนร้านเปิด (ยกเว้นแสนหวาน ลากี่วันก็ได้ ไม่มาเลยก็จ่ายเงินเดือนเท่าเดิม) ‘

 

“ อ๋อ.. “

 

“ มีอะไรรึเปล่าคุณ? “

 

“ เปล่าๆ แค่ถามดู “

 

“ คุณเบื่อแล้วแน่ๆเลยถึงชวนคุยแปลกๆ..งั้นเรากลับเลยก็ได้นะ เพื่อนฉันไลน์ตามแล้วเหมือนกัน “ ผมคงเป็นตัวร้ายที่บุญน้อยวาสนาน้อยจริงๆ..พรุ่งนี้จะวันเกิดแล้วแท้ๆ แค่ชวนคนพิเศษสักคนไปงานยังทำไม่ได้..เอาจริงๆคือผมก็มีวิธีอ้อมๆในการชวนนั่นแหละ เพราะยังไม่พร้อมจะบอกแสนหวานตอนนี้เรื่องที่ว่าผมคือไอ้คุณศิวัช ที่เป็นหุ้นส่วนใหญ่ของดับเบิ้ลยูคลับ

 

..ผมอยากเซอร์ไพรส์ให้เธอตกใจเล่นนิดหน่อย ถ้าไม่ผิดแผนอะไรก็คิดว่าจะบอกเธอตอนที่มางานวันเกิดเลย ซึ่งหลังจากส่งแสนหวานที่แมคโดนัลเสร็จผมก็รีบโทรไปบอกให้ไอ้คิวผู้จัดการร้านมันเคลียร์ตารางงานของแสนหวานวันพรุ่งนี้ทันที

 

ซึ่งเดี๋ยวตอนเช้าเธอต้องรีบทักมาบอกผมแน่ว่าว่างแล้ว มีอะไรรึเปล่า..ผมก็จะแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง ตีมึนชวนมาปาร์ตี้ที่บ้านซะเลย หึๆ เป็นไงล่ะ..เรื่องง่ายๆแต่ชอบทำให้มันยากเนี่ยไว้ใจผมเถอะ ถนัดเหลือเกินเรื่องแบบนี้

 

 

 

....

 

 

 

01:30น.

 

Line! Line!

 

[ มหาบาปทั้ง 7 ]

KD : รับโทรศัพท์หน่อยเตง @PLAY

 

————————————————

#เดี๋ยว4โมงเย็นมาต่อนะคะ ขอตัวไปทำงานก่อนค้า😍

ความคิดเห็น