ข้าอ่านแล้ว

ท่านถามได้เลย

แน่นอนนน

ข้ารู้น่า

ถามมาเลยท่านราชครู

ข้าพร้อม

เจ้าหมาคอยดูนะ

เจ้านายของเจ้าน่ะเก่งเรื่องวรรณคดีมากๆเลยล่ะ

หงึ

ผิดเหรอ

แน่นอนว่าต้องเป็นชิง

ได้สิ

ก็มันไม่ได้มีอยู่ราชวงศ์เดียวเหรอ

หัวเราะอะไรเจ้าหมา

ฮึ่ย

เจ้ามาช่วยข้าคัดเลยนะ

แต่ว่าท่านนนนนน

ข้าอ่านแล้วจริงๆนะ

มีสามคนเป็นพี่น้องร่วมสาบานกันอยู่ก๊กนึง

คนแก่ๆอีกก๊กที่ไม่ค่อยยุ่งกับใคร

แล้วก็ก๊กตัวร้าย

ข้าแค่จำชื่อก๊กไม่ได้เองงงง

ข้าพอใจแค่ท่านนี่นา

คุณครูคนอื่นชอบดุ

เราเรียนกันต่อดีกว่า

ข้าจะตั้งใจเรียนให้มากขึ้น

แต่อย่าหาครูให้ข้าเพิ่มเลยนะ!

ข้าคัดจนมือเลอะหมึกไปหมดแล้วนะ!

ตั้งยี่สิบจบใครจะไปทำไหว

งือออออ

เจ้าลูกหมาข้าเหน่ยยย

ขอกำลังใจหน่อย

มานี่

อย่าหลบตาได้มั้ย

ข้าขอแป๊บเดียว

ก็ข้าอยากนอนมองหน้าเจ้า

แบบนี้มันไม่เมื่อยคอดี

อยากสูงทำไม

เข้ามาใกล้อีกหน่อยสิ

มองไม่เห็นเลย

ตาเจ้าแทบจะเป็นขีดเดียว

ข้าจะเห็นได้ยังไง

จะโกหกทำไม

เฮ้อ...

ไม่เชื่อก็เรื่องของเจ้า

ถ้าเขาเป็นคู่หมั้นข้าก็คงดี...

เปล่า

ไม่มีอะไร

ข้าจะคัดต่อแล้ว

เจ้ากลับไปนั่งพักเถอะ

ข้าเบื่อสำเนียงแปร่งหูของเจ้าจริงๆ

ว่ามา

ฮะ?

ขอกระจกหน่อย

ไปตามพี่เยี่ยให้หน่อย

ไม่ได้นะ

...

เจ้าหัวเราะข้าเหรอ

นี่ข้าทำให้เจ้าหัวเราะเหรอ!

โอยยยย

ญิ๋งไม่ไหวววว

ท่านแม่

เขายิ้มให้ญิ๋งแล้วววว

งืออออ

ข้าอยากได้เจ้าจริงๆนะเจ้าหมา

จะร่างหมาร่างคนข้าก็ชอบทั้งนั้น

น่าเสียดายที่ข้าขอเจ้าแต่งงานไม่ได้

เจ้าโง่!

ไปตามพี่เยี่ยมาเช็ดหน้าให้ข้าได้แล้ว

เจ้า... พกผ้าเช็ดหน้าด้วย?

แต่อันนี้เหมือนของข้าเลย

ไม่ยักกะจำได้

เอาเถอะ

เจ้าคงไม่โหกข้าหรอก

เกือบเผลอคิดไปว่าเจ้าแอบเก็บไว้ดูต่างหน้าตอนหนีแล้วนะเนี่ย

เหมือนโดนด่าแฮะ

ฮิๆ

แต่ไม่เป็นไร

ผู้ชายด่าแปลว่าผู้ชายชอบ

ชู่ว

อย่าเสียงดังสิ

เดี๋ยวมีคนมาเห็น

ข้าไม่รู้ว่าญิ๋งเก๋าจะอยากเจอข้าหรือเปล่า

แต่ข้าเป็นห่วงนาง

เลยอยากมาดู

ก็เหมือนกันนั่นแหละ!

อุ๊บ

เจ้าช่วยข้าปีนขึ้นไปที

เจ้าไม่เข้าใจเหรอ

ข้าเป็นห่วงเพื่อนน่ะ

แต่ข้ากลัวเขายังโกรธอยู่

ข้าก็ต้องแอบเข้าไปดูมั้ย

หรือเจ้ามีวิธีที่ดีกว่านั้น

ญิ๋งแปะอาจจะโกหกเพื่อให้ข้าสบายใจก็ได้

ใครจะรู้

ไม่เอาหรอก

จนกว่าจะเห็นด้วยตาตัวเอง

ข้าจะไม่กลับไป

ยังไง

แล้วเจ้าจะไม่หนักเหรอ

อ่า

นั่นสินะ

งั้น... ขอโทษนะ

วันหลังข้าจะกินข้าวให้น้อยลง

ฮึบ!

อื้อ

เหวอ!

ก็... ก็เจ้าไม่บอกว่าจะโยน

ข้าตกใจนี่

เลือดนี่

แผลเจ้าปริ

ตายแล้วๆๆ

กลับจวนๆๆๆ

ไม่ได้

เจ้าเกือบจะหายอยู่แล้ว

เป็นเพราะข้า... ฮึก

เจ็บมากมั้ย

ข้าขอโทษนะ

อ... อืม

นั่งลง

แล้วถอดเสื้อผ้าออกด้วย

ไม่เอา

ข้ารู้สึกผิด

ถ้าข้าไม่ร่วงใส่เจ้า เจ้าคงไม่เป็นแบบนี้

อีกอย่าง

เป็นอย่างที่เจ้าพูด

ข้าทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังและทำให้เจ้าเดือดร้อน

ถ้ามีคนจับได้ว่าเจ้าพาข้าหนีออกจากวัง

คนที่ถูกลงโทษคงไม่พ้นเป็นเจ้า

ขอโทษนะ

ต่อไปนี้ข้าจะคิดให้มาก

ไม่รู้สิ

แต่เจ้าไม่ต้องห่วง

พี่เยี่ยเคยสอนข้าทำแผล

ข้าจะทำเบาๆนะ

ถ้าเจ็บต้องบอกนะ

สะอาดแล้ว

ค่อยยังชั่ว

เมื่อกี้นี้ข้าเจ็บหัวใจไปหมดเลย

แต่คงไม่เท่าที่เจ้าเจ็บหรอกใช่มั้ย

มันไร้เหตุผลจริงๆด้วย

พอคิดว่าข้าเป็นคนทำให้เจ้าเจ็บตัวแล้วมันก็...

ข้าแค่...

อ๊ะ

เจ้าลูกหมา...

แต่ว่า...

ข้า...

คือ...

เจ้าใส่เสื้อผ้าก่อนดีมั้ย

ม... ไม่หนาวเหรอ

แต่ว่า...

ใช่ที่ไหน!

แค่มีกล้ามคิดว่าข้าจะเขินหรือไง

ข้ามีเพื่อนชายตั้งเยอะนะ

ข้าจะไปรู้ได้ยังไง

ข้าเคยเห็นแต่ของเจ้าเนี่ย

ข้าไม่มีสิทธิ์เลือกหรอก

ตอนข้ารู้ว่าข้ามีคู่หมั้นอยู่แล้ว

ข้าแทบจะไม่อยากเป็นองญิ๋งอีกต่อไปเลยล่ะ

ฮ่ะๆ

แต่แล้วยังไงล่ะ

ข้าเป็นลูกท่านพ่อ เป็นน้องท่านพี่

ข้าเปลี่ยนอะไรไม่ได้

ข้าเคยบอกเจ้าแล้วไง

ข้าขอเก็บความทรงจำดีๆไว้ก็พอ

ต่อให้ตอนจบจะต้องเจ็บปวด

ขอแค่มีให้นึกถึง ข้าก็ไม่เป็นไรแล้ว

ไม่หรอก

ข้าก็ร้องกับพี่เยี่ยบ่อยๆ

แต่ข้าอยากเข้มแข็ง

ตอนหลังก็เลยไม่ร้องให้ใครเห็นแล้ว

ข้ารู้

ถ้าเป็นเจ้า

ข้าจะต้องไม่เป็นไรอย่างแน่นอน

ความจริงเรื่องมันไม่ควรจะเศร้ามั้ย

ชั้นเขียนอะไรลงไป555555

เอาใจช่วยองญิ๋งและเจ้าลูกหมาด้วยกันนะคะ

#องญิ๋งเพคะ