จิ้นเหยียนเหรอ

จริงๆวันนี้เราก็ไม่มีอะไรทำนี่

ออกไปข้างนอกก็ดี

จะได้พาเจ้าหมาไปเปิดหูเปิดตาด้วย

ดีมั้ย

ดีเลย

งั้นพี่เยี่ยไปเตรียมเกี้ยวให้ข้า

ข้าขอเปลี่ยนชุดก่อนแล้วจะตามออกไป

ข้าจะเปลี่ยนชุด

รู้แล้วก็ออกไปสิ

ตลกมากมั้ย

นี่!

ข้าไม่เล่นนะ

ข้าต้องรีบไปเอาของก่อนจะมืด

แต่นี่มันข้อยกเว้น

ข้าเป็นผู้หญิงนะ

แล้วเจ้าก็เป็นผู้ชาย

ฮึ่ย!

ก็ได้

ถ้าเจ้าไม่ออก

ก็อยู่บ้านจะใส่ทำไม

แต่เจ้าก็ไม่เห็นหรือเปล่า

ชุดข้าออกจะยาว

ต่อให้ตีลังกาตรงหน้ายังไม่เห็นขาอ่อนเลย

เอ๊ะ

มีสิทธิ์อะไรมาสั่งข้า

รู้แล้ว

ข้าทำอะไรก็ไม่งามทั้งนั้นแหละในสายตาเจ้าน่ะ

หงุดหงิดจริง

งั้นเจ้าก็ออกไปสิ

นี่ห้องข้า ข้าจะทำอะไรมันก็เรื่องของข้า

หันหลังไป

เดี๋ยว!

อย่าเพิ่งหันมานะ

มี... ปัญหานิดหน่อย

ข้า

ที่กลัดผ้ามันหายไปไหนไม่รู้

เจ้าอย่าหันมานะ

ข้าขอเวลา

อยู่ไหนนะ

หล่นเหรอ...

โอ๊ย!

แง้

อย่ามองนะ

ข้าไม่เป็นไรๆ

อย่าเข้ามา

แค่หัวโขกโต๊ะ

เจ้า... ไปตามพี่เยี่ยให้หน่อยสิ

อย่าเพิ่งพูดอะไรเลย

ดื่มชาก่อน

ไหวมั้ย

เจ้ายังตัวร้อนอยู่เลย

เพราะข้าแท้ๆ

ถ้าข้าไม่ขอร้องให้เจ้าหาไหมสีทอง

จริงสิ

เจ้าเดินทางไปทั่วโลกต้องรอบรู้แน่ๆ

เจ้าอย่าเสียมารยาทสิ

นั่นแหละจิ้นเหยียน

เจ้ารู้จักมั้ย

อ่า ไม่เป็นไรๆ

ไว้วันหลังเราค่อยคุยกัน

เจ้าพักผ่อนเถอะ

ส่วนเส้นไหมนี่ก็ขอบใจมาก

ข้าชอบมากเลย

ท่านพี่ก็ต้องชอบมาเหมือนกัน

ข้าไม่อยากรบกวน

อยากให้เจ้าพัก

เจ้าพูดเองนะ

ก็ได้ ข้าจะอยู่

แต่ข้าขอสองเรื่อง

หนึ่ง เจ้าต้องกินที่ห้อง ไม่ต้องลุกเดินไปไหน

และข้าจะอยู่เฝ้าเจ้ากินยาด้วย

ให้พี่เยี่ยกับองครักษ์ของข้าร่วมโต๊ะด้วย

กินเยอะๆสนุกดี

เจ้าจะได้สดชื่น

ปกติข้าไม่กินข้าวเย็นเยอะขนาดนั้น

เลยต้องมาเดินย่อยหน่อย

แผลเจ้าเป็นยังไง

ท่านพี่ให้ยามาใช่มั้ย

ทำแผลสะอาดทุกวันใช่มั้ย

อ๊ะ

แต่ครั้งนี้ก็หลบทันนี่

เจ้าคงต่อสู้เก่งมากเลยสินะท่านพี่ถึงยอมให้มาดูแลข้า

ว่าแต่จะไม่บอกที่มาที่ไปของตัวเองจริงๆเหรอ

แปลว่าท่านพี่รู้?

หงึ

ผู้ชายนี่น่ารำคาญจริง

ทำไมชอบเหยียดเพศ

แล้วมันจะมีโทษหรือไง

ตอบไม่ได้ล่ะสิ

เอาเถอะ

เรื่องของเจ้า

ไม่บอกก็ไม่บอก

ข้าก็จะถามไปเรื่อยๆจนกว่าเจ้าจะใจอ่อนนั่นแหละ

อ่อนใจแปลว่าอะไร

ภาษาบ้านเกิดเจ้าเหรอ

ยังไม่ง่วง

ลมเย็นดีออก

ขอเดินเล่นอีกหน่อยนะ

จริงๆก็ใช่

แต่พี่เยี่ยบอกไม่ให้พูดคำนั้นแล้ว

ให้ใช้คำว่า ‘มีเพื่อนชายเยอะ’ แทน

ถามทำไม

เริ่มสนใจข้าแล้วเหรอ

เจ้าดูไม่ออกเหรอ

ทำไมล่ะ

ก็ข้าทำเขาป่วย

ข้าสั่งให้เขาไปหาไหมสีทองมาปักปลอกหมอนให้ท่านพี่

เอ้อ นี่เป็นความลับนะ

ห้ามบอกท่านพี่เด็ดขาด

ถึงไหนแล้วนะ

อ้อ

นั่นแหละ

ถ้าไม่ใช่เพราะข้าเขาคงไม่ต้องไปตากแดดตากลม

เป็นคุณชายสบายๆอยู่บ้านไปแล้ว

นี่ออกเรือไปตั้งสองสามเดือน

ไม่รู้ว่าป่วยตั้งแต่เมื่อไร

ถึงข้าจะไม่ใช่หมอ

แต่ก็รู้นะว่ากำลังใจสำหรับผู้ป่วยนั้นสำคัญ

ให้ความหวังคืออะไร

เจ้าหมายถึงคำว่าของขวัญหรือเปล่า

ไม่หรอก

พวกเขารู้ว่าข้ามีคู่หมั้นอยู่แล้ว

แต่ละคนก็ต่างเหตุผลกัน

แต่เจ้าไม่ต้องรู้หรอก

รู้แค่ว่าข้าชอบเจ้าที่สุดก็พอ

ทำไมต้องทำหน้าผิดหวัง

ข้ายังไม่รู้จักเจ้าดีถึงขนาดจะมีเหตุผลมากกว่านี้หรอกนะ

แต่ถ้าอยากฟัง

ข้าจะคิดให้ก็ได้

ไม่รู้สิ

ข้าแค่รู้สึกเจ้าไม่ได้หวังอะไรจากข้า

อยู่กับเจ้าแล้วสบายใจดี

ข้าไม่ต้องพยายามเป็นคนดีนัก

ไม่ต้องคิดว่าทำแบบนี้หรือแบบนั้นดีกว่ากัน

ข้าแค่ทำสิ่งที่อยากทำ

พูดสิ่งที่อยากพูด

ในวังหลวงน่ะ ทุกอย่างคือเกมการเมือง

แม้แต่ความสัมพันธ์ที่ดูเหมือนจริงใจ

ข้ายังกลัวเลย ว่าวันนึงจะต้องเสียเพื่อนสนิทไปเมื่อโตขึ้น

เพราะอย่างนั้นกับอ๋องกวนหลิน แม่ทัพจิ้งเหอ หรือตระกูลเพ่ย

ข้าถึงต้องระวังคำพูดให้มาก

และข้าก็ไม่ได้ฉลาดนัก

อันนี้ก็ความลับเหมือนกันนะ นอกจากพี่เยี่ยข้าก็ไม่เคยบอกใคร

ข้าเลยสบายใจเวลาอยู่กับเจ้า

จริงๆข้าน่ะดีใจทุกครั้งเลยที่เจ้าไม่บอกว่าเป็นใครมาจากไหน

เพราะระดับที่ท่านพี่ไว้ใจ เจ้าก็คงไม่ใช่คนธรรมดา

แต่ข้าขออยู่แบบไม่รับรู้อะไรดีกว่า

เปิดตัวฮาเร็มคนสุดท้ายขององญิ๋ง

ท้ายๆมันออกจะหน่วงๆหรือเปล่า องญิ๋งก็แค่เด็กอายุ17ที่ไม่ได้มีอิสระนัก

แต่ก็ไม่กล้าบ่นให้ใครฟังเท่าไร แต่พอมาเจอพระเอกที่ไม่ได้รู้จักกันก็เลยกล้าพูด

เคยเป็นกันมั้ยคะ ที่บางเรื่องพูดกับคนไม่สนิทจะสบายใจกว่า

องญิ๋งเป็นแบบนั้นแหละ

เอ็นดูนางเยอะๆนะคะ ชวนเพื่อนมาอ่านเยอะๆก็ดี55555

ฝาก #องญิ๋งเพคะ ด้วยนะคะ🙏🏻🙏🏻🙏🏻 ชอบก็เม้น/ให้ดาวเค้าที