ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP.2 ไดมอนด์หิว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.9k

ความคิดเห็น : 33

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.พ. 2563 07:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.2 ไดมอนด์หิว
แบบอักษร

#Chapter 1

ฮั๊ยยยยยย~ 👋 ทางนี้ค่ะ ทางนี้ ฉันอยู่ทางนี้ มองมาที่ฉันอย่าพึ่งสนใจเหล่าเพื่อนชายของฉัน เรามาทำความรู้จักกันก่อนดีกว่า

สวัสดีค่ะ อิฉัน...ดิฉัน....อื้ม! ฉันเฉยๆก็พอ ฉันนี่แหละ เข้าเรื่องเลยแล้วกัน ขอโทษถ้าคุณไม่ถูกใจกับการทักทายของฉัน

สวัสดีดีฉันชื่อกรีน อายุเป็นแค่ตัวเลขฉันจะไม่พูดถึงมันแล้วกัน ฉันเรียนปีสุดท้ายแล้ว ปีนี้เป็นปีสุดท้ายฉันกับผองเพื่อนก็จะจบกันแล้ว แอบเศร้าเหมือนกัน แต่ก็นั่นแหละนะ

กลุ่มฉันมีกันทั้งหมดเจ็ดคน ชายสี่ หญิงสาม ที่จริงเราเคยมีกันแปดคน แต่ว่าอีกคนหนึ่งประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตเมื่อสองปีก่อน เราทั้งเจ็ดสนิทกันมานานพอสมควร รู้จักกันตั้งแต่เรียนมัธยมเพราะเรียนโรงเรียนเดียวกัน พอเข้ามหาลัยก็เลยสนิทกันมากขึ้น

ฉันเป็นลูกคนเดียวของพ่อกับแม่ ที่บ้านฉันปลูกผักกับผลไม้ขาย ฐานะก็ไม่ได้ร่ำรวยเว่อวังอลังการอะไร

เดิมทีบ้านของฉันไม่ได้อยู่ที่กรุงเทพ แต่พอฉันต้องย้ายมาเรียนที่นี่ พ่อกับแม่ก็ตัดสินใจซื้อบ้านไว้ที่นี่ด้วย ธุรกิจของพ่อกับแม่อยู่ต่างจังหวัด ฉันไม่ได้พักที่บ้านนะ ฉันเช่าคอนโดอยู่ใกล้ๆ ม. เอาเป็นว่าพักเรื่องความเป็นมาของฉันไว้ก่อนดีกว่า มาสนใจกับปัจจุบันกันก่อนนะคะ

 

“นั่งยิ้มอะไร ผีเข้าเหรอ”

 

“หุบปากค่ะไดมอนด์ ห้ามเมานะเว้ย”

 

“มึงเลิกห้ามมันเถอะ กูเห็นแม่งจ้องหน้าจะกินหัวไอ้ม่อนตั้งแต่มาถึงแล้ว เดี๋ยวก็ได้มันเป็นผัวจริงๆหรอก”

อิเพชรมึงนี่ก็ มันก็บอกอยู่ว่าพูดเล่น บอกตั้งแต่อยู่ร้านอาหารแล้วมึงเป็นปลาทองเหรอ ความจำสั้นจังนะ ทีเรื่องอื่นนี่จำไม่ลืม

 

“เพชรมึงนี่ก็ว่ามัน”

 

“กูพูดจริงนิ มึงไปทุบไอ้เจมส์เถอะเชียร์”

อิห่าเจมส์ร่วงก่อนคนอื่นเลย แล้วก็โม้ไว้ซะเยอะ ยังไม่ทันไรภาพตัดซะแล้ว สมเพชแม่งจริงๆ พูดเหมือนเท่ห์หมาชิบหายอิเวง!

 

“ห้ามเมานะ”

 

“อืม”

ทำหน้าเซ็งใส่กูอีก ถ้ากูขับรถเป็นนะกูจะให้มึงเมาเหมือนไอ้เจมส์เลย เดี๋ยวกูลากมึงกลับเอง ไว้กูขับเป็นก่อน ถึงวันนั้นมึงจะได้เมาสมใจอยากเลยไดมอนด์

 

“เลิกดูเถอะ กูจะเมาลิปสติกมึงแล้ว แม่มึงด่าทุกอาทิตย์ยังไม่สำนึกอีก”

 

“เอามาคืน! กูแค่ดูมั้ย ไม่ได้ซื้อสักหน่อย”

ฉันชักสีหน้าไม่พอใจเมื่อไดมอนด์ดึงโทรศัพท์เครื่องหรูของฉันไปแล้วยัดใส่กระเป๋ากางเกงของตัวเองหน้าตาเฉย

ฉันแค่ดูเครื่องสำอางค์คอลเลคชั่นใหม่ ไม่ได้จะซื้อเลยนะสาบานได้ ไม่ได้จะซื้อเลยจริงๆ แค่ดูค่ะ ดูเฉยๆ

 

“เอามา~ แค่ดูเฉยๆไม่ได้ซื้อสักหน่อย”

 

“มึงดูตลอด เดี๋ยวก็ใช้ให้กูรอรับของให้อีก ประจำ!”

อ้าวเหรอ ซอรี๊จ่ะ! รอบนี้กูรับเองก็ได้ ไม่ใช้มึงแล้วคืนโทรศัพท์มาเดี๋ยวนี้ ถ้ายังชักช้ากูทุบนะ

 

“เหอะน่า! รอบนี้กูรับเองไม่ใช้มึงหรอก”

 

“เออที่จริงมึงควรรับของเอง มึงใช้ไดมอนด์อย่างกับเป็นทาสมึงเลย”

โห่...กูไม่ได้ใช้มันขนาดนั้นมั้ยเชียร์ บางทีกูไปหาพ่อแม่ ไม่ว่างรับกูก็ให้มันลงมารับให้ บางทีก็ให้มันไปเอาที่นิติบุคคลใต้คอนโดมาเก็บไว้ให้ พูดซะกูดูเป็นคนใช้แรงงานมันหนักงั้นแหละ

ทีมันซื้อเฟอร์นิเจอร์มาให้กูช่วยแบกขึ้นห้องกูยังไม่บ่นเลย วันหลังมึงมาช่วยมันแบกบ้างมั้ยล่ะ

 

“กูไม่ได้ใช้มันหนักขนาดนั้นหรอก บางทีกูไม่ว่างก็แค่ให้มันรับให้”

 

“กูไม่รับอย่างเดียวนะวันหลังกูจะแกะด้วย”

เรื่องของมึงค่ะ กูเห็นมึงพูดแบบนี้ตลอดไม่เห็นจะแกะสักที พูดดีไปเถอะ

 

“เลิกเถียงกันก่อน ยังไม่มีใครตอบกูเลยนะว่าจะเรียนต่อมั้ย”

 

“กูไม่ค่ะ กูอยากทำงานแล้ว”

ฉันตอบคนแรก ไม่ใช่ไม่คิดนะแต่คิดทบทวนมาก่อนหน้านี้มากพอสมควรแล้ว ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะไม่เรียนต่อ บอกพ่อกับแม่ไปแล้วด้วย ฉันอยากทำงานและก็อยากช่วยงานที่บ้านด้วย

 

“มึงล่ะเชียร์”

 

“กูคิดอยู่ ยังไม่แน่ใจ”

 

“มึงล่ะไดมอนด์”

 

“กูเหรอ? ไม่เรียนแล้ว เรียนไปปวดหัว”

 

“หาผัวดีกว่า ^•^ โป๊ก!!”

อีกแล้ว! เขกหัวกูอีกแล้ว มึงเขกหัวกูสองรอบแล้วนะไดมอนด์ เป็นบ้าอะไรคะหัวกูระบมก็เพราะมึงนี่แหละ

 

“น้อยๆ หน่อยมึง”

 

“กูเจ็บ! ชอบทำร้ายร่างกายกูตลอด T~T”

 

“หน้ามึงไม่ได้น่าสงสารเลยสักนิด เหมือนหมาป่วย”

นั่นปากเหรอไดมอนด์ มึงอยากหลับเหมือนไอ้เจมส์มั้ยกูสงเคราะห์ให้ได้นะ

 

“กูหนวกหูพวกมึงชิบหาย เงียบๆ ดิ ดูหนังไม่รู้เรื่อง”

ไอ้ไทม์ที่นั่งเงียบมาตลอดหนึ่งชั่วโมงเปิดปากบ่นเป็นครั้งแรก หลังจากนั่งกระดกเหล้าเหมือนคนอกหักโดนเมียทิ้ง นั่งอินกับหนังบนจอไม่ละสายตา

 

“พ่อมึงบ่น”

 

“พ่อกูหล่อกว่านี้”

พูดเสียงดังไม่ได้ งั้นก็กระซิบกันแทนก็แล้วกัน แล้วอิเพชรแม่งก็ไม่ลากโซฟามาให้นั่งด้วยนะ ให้เพื่อนตั้งวงกับพื้น ยกโซฟาให้ไอ้เจมส์เมานอนขวางโลกคนเดียว

 

“แต่กูหล่อกว่า”

มึงยอมกูหน่อยก็ได้มั้ยไดมอนด์ ยอมให้พ่อกูหล่อกว่าเถอะ

 

“เบื่อมึง”

 

“ให้มันจริง”

ก็จริงไง เห็นพูดเล่นเหรอ กูเบื่อจริงนะเนี่ย

 

“กูพูดจริง”

 

“โนๆๆ มึงโกหก”

 

“อิสัสกูพูดจริง”

 

“พวกมึงเลิกเถียงกันเถอะ เหล้าเหลืออีกเยอะแดกเข้าไปแล้วหุบปาก”

 

“รินเอาๆ แบบนี้ลำบากกูตลอด”

 

“เมียมึงไง รอเก็บด้วย”

ดูอิเพชรพูดเข้าสิ เก็บเหมือนกูเป็นกางเกงในที่ถอดทิ้งไว้หน้าห้องน้ำมึงเลยนะ ดื่มแค่นี้ไม่ระคายคอหรอก นี่ใคร นี่กรีนนะไม่คออ่อนเหมือนอินางเจมส์ค่ะ หึ!

 

“มึงเมาได้นะ แต่ห้ามอ้วก”

 

“กูเคยอ้วกใส่มึงเหรอไดมอนด์”

 

“ไอ้สัสมึงอ้วกใส่กูประจำ ยิ่งกว่าเมียกูอีก”

ไม่ขนาดนั้นค่ะ กูซอรี่ได้มั้ยล่ะ วันนี้กูสัญญากูจะไม่อ้วกใส่มึง /เกี่ยวก้อย

 

“แล้วนี่กูต้องเอารถไอ้เจมส์ไปเก็บคนเดียวเหรอวะ”

อิเชียร์ถ้ามึงไม่อยากขับรถกลับให้มันมึงก็ไม่ต้องเอากลับ เอาไว้นี่แหละจะบ่นกระปอดกระแปดทำไม

 

“มึงไม่อยากขับไปก็ไม่ต้องเอาไป ให้ไอ้ไทม์ไปส่งที่หอดิ”

 

“กูอีกแล้วเหรอ กูอยู่คนละที่เลยนะเว้ยอ้อมไปอ้อมมา เปลืองน้ำมัน ไอ้ม่อนมึงก็ไปส่งเชียร์แล้วค่อยขึ้นห้องกับกรีนดิ”

แหม พูดเหมือนกูเป็นอะไรกันขึ้นห้องกับกู พูดแบบนี้เดี๋ยวใครได้ยินก็เข้าใจผิดหรอก

 

“ตามสบายกูได้หมด”

 

“กูขอนั่งหน้านะกรีน เดี๋ยวเมารถ”

เอาตามสบายเลยค่ะกูยังไงก็ได้ ถ้าไดมอนด์เมากูก็แค่โบกแท็กซี่แล้วมันกลับ หรือไม่ก็กลับคนเดียว กูไม่ยากค่ะ

 

“กูว่าคนที่จะเมา อีนี่มากกว่ามั้ย”

ไดมอนด์...ทำไมมึงชี้มาที่กูล่ะกูบอกแล้วไงว่าจะไม่อ้วก แค่เมาเฉยๆ กูนั่งหลังได้

 

“กูนั่งหลังได้ กูไม่อ้วกใส่รถมึงหรอก”

 

“ให้มันจริง”

เออ! ไม่เชื่อก็คอยดู

 

“กรีนตามึงเยิ้มแล้วนะไอ้สัส เมาแล้วมั้งเนี่ย”

 

“ไม่เมา”

เสียงกูยังปกติเลย กูไม่เมาเชื่อกูสิ

 

“เมาทีไรให้เชื่อแม่งตลอด ไม่เคยเชื่อได้สักครั้ง”

อิม่อนกูยังไม่เมาค่ะ เชื่อกูสิ กูยังไม่เมาจริงๆ

 

“เชื่อกูสิ”

 

“คำนี้มาทีไร เมาเป็นหมาทุกที”

พวกมึงไม่เชื่อกูเหรอ กูไม่เมา~ เชื่อกูสิ พึ่งดื่มไปแค่ หนึ่ง สอง สาม...เจ็ด...สิบสองขวด!

 

“ไอ้เพชรไอ้ห่าหลับเฉยเลย ไอ้นี่เมาไม่ให้ซุ่มให้เสียง”

 

“เรากลับกันเลยมั้ยไดมอนด์”

ชวนกูด้วยอิเชียร์ เอากูกลับด้วยค่ะ ลากกูก็ได้ กูโลกหมุนจนตาลายแล้ว

 

“พวกมึงกลับเถอะ เดี๋ยวกูเก็บศพไอ้สองตัวนี้เอง”

โอเชค่ะเพื่อนไทม์ มึงทำได้เชื่อกูสิ ><

 

“นังตัวดีลุกเลย”

 

“เบาๆ พ่อกูจะล้มแล้ว”

ฉันค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้น รู้สึกว่าตัวเบาหวิวแทบจะปลิวไปกับสายลมเลย ถ้าไม่มีไดมอนด์ช่วยพยุงฉันคงล้มพับไปนั่งที่เดิมแน่ๆ แซงคิ้วนะไดมอนด์ของชุ้น

 

บนรถ

“ตัวดี มานั่งหน้ามั้ย”

 

“อืม~”

งืมๆ

 

“ได้ยินมั้ยวะ นั่งหน้ามั้ย”

 

“อืม...ถึงห้องแล้วเหรอ”

 

“ถึงห้องอะไรพึ่งมาส่งเชียร์ จะนั่งไม่นั่ง”

 

“กูจะอ้วกแล้ว กลับห้องกัน”

อย่าเขย่าเรียกกูได้มั้ย ถ้าขืนมึงเขย่าต่ออีกนิดกูอ้วกพุ่งเเน่ๆ รีบกลับเถอะไม่ไหวแล้ว

 

“แล้วก็เสือกห้าวซัดซะเป็นลังเลย”

อย่าบ่นกูนักเลย กูขอโทษ

 

@คอนโด

 

“ยืนตรงๆ ดิวะ”

กูก็ตรงแล้วนี่ไง อึก!

 

“ตรงอยู่”

 

“ตรงบ้าอะไร กอดกูขนาดนี้ขึ้นขี่คอกูเลยมั้ย”

เออๆๆๆ กูยืนตรงๆ แล้วเนี่ย

ติ๊ง!

 

“ลิฟต์เปิดแล้วเดินออกไปดิ จะกอดกูไว้ทำไม”

 

“กูเดินอยู่”

 

“ไอ้สัสประตูอยู่ทางนั้น จะเดินมาชนกูทำไม”

ซอรี่~~~

 

“ลำบากกูตลอด”

 

“มึงงง กูจะอ้วก”

 

“อย่าพึ่ง! จะถึงห้องแล้วๆ”

เปิดประตูเร็ว มันจะออกแล้ววววววว

ปัง!!

อ้วกกกกก! อึก! อ้วกกกก!! 🤮

ทันทีที่ประตูห้องเปิดออก ฉันก็พุ่งตัวสุดแรงเกิดตรงไปที่ห้องน้ำ ก่อนจะปล่อยของออกมาจนหมดไส้หมดพุง

 

“ทีหลังอย่าห้าว”

ปากกบ่น แต่ก็มายืนลูบหลังให้ ฉันรู้สึกทรมานเหมือนกำลังจะตายเลย โลกทันหมุนติ้ว จนฉันยืนไม่ตรง

 

“มึงยืนนิ่งๆ”

 

“มึงบอกตัวเองก่อนมั้ย กูก็ยืนอยู่กับที่นี่ไง”

ฉันคว้ากอดขาของไดมอนด์ไว้เพื่อจับพยุงตัวเองลุกขึ้น จับสะเปะสะปะ จับไปทั่ว จนคนตัวสูงถอนหายใจใส่หน้าอย่างเอือมระอา

 

“เอากูไปเก็บที”

 

“ลำบากกูตลอด”

ตัวของฉันลอยขึ้นจากพื้นเพราะวงแขนแกร่งที่ช้อนอุ้มตัวฉันไว้ แล้วพาเดินไปไหนสักที่ในห้องนี้

ฉันว่าฉันยังไม่เมานะ แค่...มึนๆ นิดหน่อย สองมือของฉันโอบกอดรอบคอของไดมอนด์ไว้

ฟุบ~

แผ่นหลังของฉันสัมผัสกับเตียงนุ่มนิ่ม นั่นทำให้ฉันปล่อยมือออกจากต้นคอของไดมอนด์ ถึงเตียงแล้ว สบายใจ

 

“นอนซะ”

ฟุบ~

ก็นอนอยู่นี่ไง มึงไม่กลับห้องตัวเองเหรอ ทำไมขึ้นมานั่งข้างๆ กูล่ะ

ฉันตบที่หน้าขาของไดมอนด์เบาๆ เพื่อบอกให้รู้ว่าฉันจะนอนแล้ว เขาเองก็ควรกลับไปนอนเหมือนกัน ขอบคุณที่มาส่ง แต่ตอนนี้ฉันลืมตาไม่ไหวแล้ว

 

“กอดขากูอยู่นี่แหละ หมากว่าไอ้เจมส์อีก”

อืม~

 

“อ๊าาา~ เมื่อยสัส”

 

“มึง~ กลับไปนอนห้องตัวเองสิ”

แม้ว่าจะไม่ได้ลืมตาแต่รู้สึกได้ว่าพื้นที่ข้างๆ มันยุบลง แถมแขนหนักๆ ก็พาดผ่านลำตัวฉันด้วย อีไดมอนด์มันนอนข้างๆฉันแน่เลย

 

“ก็นอนอยู่ เลิกพูดมากเถอะเมาแล้วก็นอนไป”

เครมมมๆ กู๊ดบายยยย~ ฝันดี

 

“มึง อย่ากอด กูหิวน้ำ”

 

“เรื่องมากสัส กูจะนอนแล้วเนี่ย!”

ก็กูหิวน้ำ T^T

 

“ลืมตา เอาน้ำ!”

อึก! อึก! อึก! อึก!

ฉันรับน้ำจากเขาแล้วกรอกลงคอจนหมดขวด ค่อยรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย

ฟุบ~ นอนต่อ

 

“ไม่กลับห้องมึง”

 

“นี่ห้องกู มึงดูผ้าปูที่นอนด้วย”

อืม...จริงด้วย ห้องกูไม่ได้ใช้สีนี้ งั้นกูต้องเนรเทศตัวเองกลับห้องสินะ =_=!

ลุกก็ได้วะ อุตส่าห์จะหลับแล้วเชียว

 

“จะไปไหน”

 

“กลับห้องตัวเองไง”

 

“นอนนี่แหละ นอนลงที่เดิม!”

หมับ! พรึบ!! 0.0

 

“หึ! 😏

 

“นะ นอนแล้ว ปล่อยเอวกูสิ”

 

“กูหนาว”

 

“แต่กูร้อน”

 

“ถอดเสื้อผ้าสิ”

ให้กอดก็ได้...

 

“กูก็หนาวเหมือนกัน”

อิเวงฝากไว้ก่อนเถอะ เดี๋ยวตอนเช้ากูส่างเมากว่านี้ก่อน กูจะคิดบัญชีมึง

 

“ด่ากูในใจอยู่ กูรู้”

 

“เอาหน้ามึงไปห่างๆ”

 

“ทำไมไม่นั่งหน้ากับกู”

กูจะนอนไดมอนด์ กูเวียนหัวจะตายแล้วจะมาถามอะไรตอนนี้วะ

 

“กูปวดหัว”

 

“ตอแหล มึงกินน้ำหมดขวดแล้ว มึงส่างแล้ว”

กูปวดหัวจริงๆ นะ กูยังไม่ส่างเมาเลยเนี่ย มึงดูหน้ากูสิ

 

“กูง่วง”

 

“ตอบ!”

 

“ก็เชียร์มันจะเมารถ”

 

“มึงก็เมาเหมือนกัน”

 

“กูมาอ้วกที่ห้องแล้วนี่ไง”

 

“กูเบื่อมึง นอนเถอะ”

กูก็เบื่อมึงเหมือนกัน ขยับไปห่างๆเลย ไม่ต้องมากอดกู

 

“ไปอาบน้ำดิ กูไม่นอนกับหมานะ เหม็นเหล้า”

 

“มึงก็ดื่มเหมือนกันนั่นแหละ อาบก่อนดิ เดี๋ยวกูอาบหลัง”

 

“ลุก!”

เสียงดังใส่กูตลอด ไม่น่าดื่มน้ำเลยแม่ง ส่างเมาเฉยเลยอีเวร รู้งี้กูเมาต่อดีกว่า ชิส์!

 

“กูไม่มีแปรงฟัน”

 

“สีชมพูนั่นของหมาเหรอ”

 

“กูก็ไม่มีชุดนอนใส่อยู่ดี”

 

“อีตัวดีอย่าเรื่องเยอะ คิตตี้มึงจะล้นตู้เสื้อผ้ากูแล้วรีบไปอาบก่อนไม้แขวนกูจะหวดตูดมึง”

วันหลังกูจะขนของใช้ตัวเองไปไว้ห้องไอ้ไทม์บ้างกูงอนมึงแล้ว! พอกูส่างเมาหน่อยก็สั่งกูทำนั่นทำนี่ กูง่วงนอนมั้ย

 

“ไดมอนด์น้ำห้องมึงมันหนาว”

 

“มึงอย่าซกมก จะอาบคนเดียวหรือให้กูเข้าไปด้วย”

 

“กูเบื่อมึง!”

ปัง!!!

อาบก็ได้ อึก! 🤢 จะอ้วกอีกแล้ว

 

“มึงเลิกเมาเป็นหมาให้ได้ก่อนค่อยอยากมีผัว ลำบากคนอื่นตลอด”

 

“ไม่ใช่ผัวกูก็อย่าบ่น”

 

“มึงออกมาได้กูเป็นผัวแน่นอน เชื่อกูสิ”

คำพูดกูไอ้นี่!

 

“กูไม่เอามึงหรอก มึงแม่งขี้บ่น”

 

“กูรู้ว่ามึงทำร้ายแปรงฟันกูอยู่”

ฉันหยุดชะงักมือที่กำลังจะต่อสู่กับแปรงฟันของเขา ไม่ต้องแปลกใจว่าทำไมมีแปรงฟันของฉันอยู่ที่นี่ เมื่อวันก่อนน้ำห้องฉันไม่ไหว ก็เลยมาแปรงฟันห้องมันนี่แหละ ไลลาไม่อยู่ก็เลยต้องพึ่งใบบุญห้องมันแทน

ส่วนเสื้อผ้าของฉัน...ไม่ใช่แค่ของฉันหรอก ของเพื่อนทุกคนนั่นแหละ มีอยู่ทุกห้อง บางทีเราก็ไปค้างห้องคนนั้นที คนนี้ที เลยมีเสื้อผ้าอยู่ แต่ห้องไดมอนด์จะมีของฉันเยอะพอๆ กับเสื้อผ้าของมันเองเลย แถมอยู่ตู่เดียวกันด้วย

 

10 นาทีต่อมา

 

“หาววว~ กูกลับไปนอนที่ห้องนะ ง่วงแล้ว ขอบใจที่ลากมาอ้วกจนกูส่างเมา”

 

“นอนนี่จะเป็นอะไร”

 

“ไม่เอาอ่ะ เดี๋ยวเพื่อนมาเห็นจะเข้าใจผิด”

 

“ผิดอะไรวะ ก็เคยนอนด้วยกันแล้ว”

แต่นั่นมันนอนกันหลายคน นี่มีแค่เราสองคน อีกอย่างห้องฉันก็อยู่แค่ตรงนี้เอง เดินไปครึ่งนาทีก็ถึงแล้ว

 

“นอนนี่แหละ กูไม่อยากนอนคนเดียว”

 

“เรียกเด็กมึงมาดิ”

 

“มึงก็อยู่จะเรียกคนอื่นมาทำไม”

กูเด็กมึงเหรอ? กูส่างเมาแล้วมึงส่างหรือยัง

 

“นอนดิ กูจ้าง”

 

“ดีล โอนมานะกูนอนละฝันดี 😁

 

“นังตัวดี! ทีเรื่องเงินนี่รีบนอนเลยนะมึง”

 

“เออเดี๋ยวกูนอนเป็นเพื่อนมึงเอง โอนแล้วก็ไปอาบน้ำนะคะ เดี๋ยวนอนรอ 😁

พรุ่งนี้เช้าขอกาแฟอุ่นๆ แก้แฮงค์ด้วยนะ ขอบคุณค่ะ

 

“โอนแล้ว มึงโคตรหน้าเงินเลย”

 

“ขอบคุณค่ะ กูรักมึงนะไดมอนด์ 😘

อ้าว! เดินหนีกูอีก รีบๆ อาบนะ

 

20นาทีผ่านไป

“รู้ว่ายังไม่หลับ”

 

“มึงเป็นผู้หญิงที่นอนขวางโลกสัส”

 

“กอดกูได้นะ เดี๋ยวไม่คุ้มที่โอนมา ฮ่าๆ ฮ่าๆ”

 

“ให้กูกอดแล้ว อย่าให้กูเห็นว่าคนอื่นกอดมึงนะ”

 

“ทำไม หวงกูเหรอ? 😂

เงียบ....หลับแล้วเหรอ?

 

“ไดมอนด์ มึงหลับแล้วเหรอ”

 

“อย่าหันมา”

ทำไมล่ะ? อยู่ๆ มึงก็เงียบไป นึกว่าหลับแล้ว จะนอนซ้อนหลังทั้งคืนเลยหรือไง กูเมื่อยนะ

 

“เมื่อย”

 

“กูไปเซเว่นดีกว่า”

 

“ไปทำไรง่ะ”

 

“ไม่ได้ไปซื้อถุงยางก็แล้วกัน มึงนอนหลับดิ”

อะไรวะ? เมื่อกี๊กูจะกลับห้องก็ขอให้กูอยู่ พอจะนอนตัวเองก็ลุกลี้ลุกลนลุกออกจากเตียงไป แถมไม่มองหน้าอีก เมนส์มาหรือไง อารมณ์แปรปรวนชิบหาย

 

“กรีน...”

 

“หืม?”

 

“กู...หิว”

ก็กินข้าวสิ บอกกูทำไมล่ะ

 

“ก็กินสิ”

 

“โอเค งั้นกูกินนะ”

อื้ม! ตามสบายกูง่วงมากแล้ว ปวดหัวด้วย

พรึบ! 😳!!

 

“ทะ ทำอะไร”

 

“หิว....😏

End Talk

กดไลค์ กดคอมเมนท์ เป็นกำลังใจให้โคมาวอด้วยนะคะ 🙏🏻

ขอบคุณทุกๆ คอมเมนท์ค่ะ 💓

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว