Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจทุกไลค์ทุกเม้นต์นะครับ~ เรื่องที่2 พี่ล่ามโซ่น้องนับดาว

ล่ามโซ่ถูกทิ้ง : Ep.9 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

ชื่อตอน : ล่ามโซ่ถูกทิ้ง : Ep.9 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 941

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2563 21:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ล่ามโซ่ถูกทิ้ง : Ep.9 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว
แบบอักษร

 

 

นับดาว talk's

 

"จีบได้...ไหมหล่ะครับ?" ห๊ะ..ห๋า...! เอาจริงดิ่

"หึ!" ฉันไม่ตอบแต่ส่งรอยยิ้มมุมปากไปให้เด็กนั่นแทนและจิบเหล้าเข้าปาก

"แล้วเธอ...ไม่ทำงานแล้วหรอ?" ฉันเปลี่ยนเรื่องคุยทันที

"ผมจะทำจะเลิกตอนไหนก็ได้ครับ" เด็กนั่นตอบมา หมายความว่าไงว๊ะ?

"หมายความว่ายังไงหรอ?" 

"พี่สาวผมเป็นเจ้าของร้านนี้หน่ะครับ"

"งั้นเองหรอ?" หึ! งั้นก็แปลว่าอิสายป่านคิดจะจับจริงๆสินะ แต่ว่า...ถ้าไม่ใช่หล่ะและอีกอย่างแค่เป็นเจ้าของร้านนั่งชิลคงจะไม่ผ่านเธอคนนั้นหรอก

"เธอบอกสายป่านอย่างงี้หรอ?" 

"เปล่าครับ คนที่มาที่นี่แบบลูกค้ายังไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าผมเป็นน้องชายเจ้าของร้าน" หืม? น่าสนุกดีแฮะ!

"ยกเว้นพี่..." เด็กนี่ก้มหน้าพูด ท่าทางจะเขินฉันจึงเขยิบหน้าไปใกล้ๆ

"หืม? พี่ชื่อนับดาว" ฉันบอกไป เด็กนั่นเงยหน้าขึ้นมาทันทีและนั่นทำให้ระยะห่างระหว่างหน้าของฉันกับเด็กนี่ห่างกันไม่ถึงคืบ

"เอ๊!?...อ๊ะ!!"

 

ตุ่บ! เด็กนั่นหงายหลังตกโต๊ะไป

 

"เฮ้ย! เป็นไรไป!? พี่แค่จะแนะนำตัวเอง" ฉันพูดไป เอ้า!? กูพูดผิดตรงไหนอ่ะก็ป่ะกี๊นี้ฉันก็แนะนำตัวป้ะ

"เอ้า ลุกขึ้น!" ฉันพูดพร้อมกับยื่นมือไปให้กล้า กล้าจึงจับมือฉันและก็ลุกขึ้นมานั่งที่เหมือนเดิม

"ผ่ะ..ผมชื่อกล้าครับ" เด็กนั่นตอบมาด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ก็รู้แล้วหล่ะว่าชื่อกล้าหน่ะ

"กล้าๆหน่อยสิ พี่ไม่ชอบคนอ้อนแอ้นน้า~" ฉันพูดไป แต่ตากลับมองแต่เด็กสาวร่างเล็กและก็จิบเหล้าเข้าปาก

 

อ่า...เก่งจังเลยว๊ะ!? ทำไมถึงได้ทำตัวเป็นปกติได้ขนาดนี้นะ

 

"พี่รู้จักยัยคนสกปรกนั่นหรอครับ?" คนสกปรกหรออะไรทำให้เกลียดเธอถึงขนาดที่เรียกว่า "ยัยคนสกปรก" ว๊ะ

"หืม? ทำไมถึงเรียกเธอแบบนั้นหล่ะ?" ฉันหันหน้าไปเอียงคอสงสัย

"ก็เธอ...เอ่อ...ชั่งเถอะครับพี่ ผมไม่อยากพูดถึงเธอ" กล้าตอบมา

"หึ! เกลียดเธอขนาดนั้นเลย?" ฉันพูดพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นเป็นคำถามไปถามกล้า และชันศอกขึ้นที่แก้มของตัวฉันเองมองหน้าของเค้า

"ก็เปล่าหรอกครับแต่...มันไม่ใช่เรื่องที่ผมจะเอามาพูดหน่ะครับ" กล้าตอบมา อืม...ก็เป็นสุภาพบุรุษดีนี่หว่า

"จะว่าไปพี่สาวเธอชื่อพาเพลินหรอ?" 

"ครับ แต่ผมจะเรียกว่าเจ้เพลินหน่ะครับ!" 

"งั้นก็แปลว่าต้องมีอีกคนสินะ อืมม พี่ขอเดาว่าชื่อต้น...ใช่ไหม?"

"ครับแฝดของผมเองหล่ะครับ"

"แฝดหรอ...? แบบนี้พี่จะแยกออกไหมน้า~ ฮ่าๆๆ" ฉันถามไปเชิงหยอกล้อ

"ออกครับ พวกผมหน้าตาแตกต่างกันหน่ะครับ" กล้าตอบมาพร้อมกับยิ้มหวานจนตาหยี

"ยิ้มเก่งจังนะ" ฉันพูดไป

"หรอครับ? ผมอาจจะยิ้มเก่งแค่กับพี่ก็ได้นะครับ" 

"ใช่หรอ? กับสายป่านไม่เคยยิ้มให้เลยหรอ?" ฉันถามไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"ก็เคยครับ...แต่แค่ยิ้มเป็นมารยาทหน่ะครับ" แววตาของกล้าไม่โกหก

"แล้วกับเพื่อนหล่ะ? ไม่เคยเลยหรอ?" 

"อืมม นับครั้งได้เลยครับส่วนใหญ่ผมจะชอบหน้านิ่งมากกว่าไอ้ต้นหน่ะครับ" เหมือนกับไอ้พายุกับไอ้วายุสินะ

"งั้นหรอ? พี่ก็มีเพื่อนเป็นแฝดเหมือนกันนะสองคนนั้นอ่ะหน้าเหมือนกันราวกับแกะแต่นิสัยคือต่างกันสุดขั้ว" ฉันพูดไปเป็นการบอกเล่า

"แล้วพี่ชอบไหมครับ?" กล้าเอียงคอถามฉันมา

"หืม? ชอบอะไรหรอ?" นั่นดิ่ ชอบไรว๊ะ ชอบไอ้พายุกับไอ้วายุหน่ะหรอ

"ชอบเด็กแฝดหน่ะครับ" อะไรของแกว๊ะ

"???" ฉันไม่เอ่ยถามแต่ส่งสายตาสงสัยไปถามกล้าแทน

"ผมหมายถึงถ้าพี่มีลูกหน่ะครับ พี่ชอบเด็กแฝดหรือเปล่า" อ่า...

"อืม...ก็ชอบนะ" ฉันตอบไป ก่อนที่จะหันไปมองหน้ากล้าที่มองหน้าฉันอยู่เหมือนกัน

"ถามทำไมหรอ?" และเอ่ยถามคำถามคาใจไป

"ก็ถ้าพี่อยากมีลูกแฝดพ่อของลูกพี่ก็ต้องเป็นแฝดมาจากพันธุกรรมไม่ใช่หรอครับ" อ่า...พอจะเข้าใจแล้วหล่ะแต่...

"ยังไงหรอ?" ลองแกล้งโง่ให้เด็กมันพูดสิ่งที่มันอยากพูดไปก่อน

"ก็พ่อของลูกพี่ต้องเป็นแฝดและก็คือ...ผมไงครับ"

"อุ๊บส์...! หึ! โฆษณาตัวเองเก่งจังนะ" ฉันพูดไป

"มันออกมาเองหน่ะครับ" กล้าพูดพร้อมกับเอามือขึ้นไปเกาหัวตัวเองเสร็จแล้วก็เงยหน้าขึ้นมายิ้มให้ฉัน

"ผมขอถามอะไรพี่หน่อยได้ไหมครับ?" 

"อื้มๆ" ฉันที่มองหน้ากล้าอยู่พยักหน้าขึ้นลงให้ถามได้

"พี่กับพี่ผู้ชายคนที่เจอเมื่อตอนกลางวันเป็นอะไรกันหรอครับ?" อ่า...นั่นสินะ ลองใจหน่อยแล้วกัน

"แฟนหน่ะ" มองหน้าเด็กใจกล้านี่ไป 

"อ่า...งั้นหรอครับ?" หน้าเจื่อนเลยนะ

"แล้วจะไม่จีบพี่แล้วหรอ?" ฉันถามพร้อมกับเอาใบหน้าของตัวเองไปใกล้ๆใปหน้าของกล้า

"เอ่อ...ก็ถ้าพี่มีแฟนอยู่แล้ว...ผมก็จะยังไม่จีบครับ" กล้าตอบมา

"หืม? ยังไงนะ?" ป่ะกี๊นี้ถ้าฟังไม่ผิดมีคำว่า "ยัง" นะ

"แต่ว่า...ถ้าพี่เลิกกับแฟนของพี่เมื่อไหร่หล่ะก็...ผมกล้าพูดเลยครับว่า'ผมคอยเสียบ'อยู่นะครับ" เจ้าตัวตอบมา พูดเน้นชัดคำว่า "ผมคอยเสียบ" เลยหรอ

"หึๆๆ อึ่กๆๆๆๆๆๆ" ฉันหัวเราะในลำคอเสร็จฉันก็กระดกเหล้าเข้าปากจนหมดแก้ว

"อ้อ ใช่ พี่ก็มีเรื่องจะถามเธออีกนิดหน่อยหน่ะ" ฉันพูดไป

"เรื่องอะไรหรอครับ?" กล้าถามมา

"ทำไมเธอต้องไปทำงานร้านกาแฟหล่ะตั้งรังสิตหรือว่า...บ้านอยู่แถวนั้นหรอ?" ฉันถามไป ก็...ที่ไปกับเค้าเมื่อตอนกลางวันอ่ะรังสิต-ปทุมธานี นี่หน่า

"ก็ทำเล่นๆหน่ะครับ" ทำไมรู้สึกว่าคำตอบของมันทำให้ตีนกูสั่นๆว๊ะ

"เวลาว่างเยอะสินะเลยเอาเวลามาทิ้งมาขว้างกับอะไรไร้สาระได้หน่ะ" ฉันพูดแดกดันไอ้เด็กบ้านี่ไป

"แต่บางที...มันก็ ไม่ได้ไร้สาระไปซ๊ะทีเดียวนะครับ"

"ยังไง?" เอียงคอถามไปพร้อมกับส่งแก้วเหล้าเปล่าไปให้กล้าชงให้ฉันใหม่ ซึ่งกล้าก็ชงให้

"ก็มันทำให้ผมเจอกับพี่ไงครับ" เห้อ~ ขี้หลีใช้ได้เลยค่ะ

"หึ!" ได้แต่ยิ้มเอ็นดูกล้าวันนี้ทั้งวันยอมรับเลยว่าเด็กคนนี้ทำฉันยิ้มได้ทั้งวันเลยจริงๆ

"อ่ะครับ" กล้าพูดพร้อมกับส่งแก้วเหล้าที่ดูเหมือนจะผสมแป๊บซี่เยอะกว่าเหล้าซ๊ะอีกให้ฉัน

"ขอบใจ....อ๊ะ!" ฉันกำลังเอื้อมมือจะไปหยิบแก้วเหล้าแต่ว่ากล้านี่สิดันชักมือกลับไปซ๊ะก่อน

"จะทำอะไร?" ฉันเอียงคอถามพร้อมกับขมวดคิ้วสวยเป็นปม

"พี่จะกินได้แค่ตอนนี้" ห๊ะ!? ว่าไงนะ

"???" ไม่เอ่ยถามแต่ส่งสายตาสงสัยไปถามแทน

"เพราะถ้าพี่เป็นแฟนผมเมื่อไหร่ผมจะกินแต่พี่ เอ๊! ไม่สิ! จะให้พี่กินแต่ผมคนเดียวนะครับ!" อ๋อ...จะหยอดเก่งไปแล้วนะพ่อคุณขา

"หึหึหึ" ฉันหัวเราะ ก่อนที่จะพยักหน้าไปให้กล้า

"งั้นก็...นี่ครับ" และกล้าก็ส่งแก้วเหล้ามาให้ฉัน ฉันรับและก็

"อึ่กๆๆ ถ้าได้เป็นนะ..." กระดกเหล้าเข้าปาก ก่อนที่จะหันไปกระซิบข้างหูกล้าค่ะ และฉันกับกล้าก็หาเรื่องคุยกันไป

 

เวลาต่อมา เวลา23:00น.

 

"ห้าทุ่มแล้ว...ยังไม่เลิกงานอีกหรอ?" ฉันพูดถามตัวเองพร้อมกับมองหาเจ้าของร่างบาง

"หืม? หมายถึงใครหรอครับ?" กล้าถามฉันมา

"เด็กที่เธอไม่ค่อยชอบไงหล่ะ" ฉันตอบเค้าไปเสียงเรียบ

"เดี๋ยวก็เลิกแล้วหล่ะมั้งครับ เดี๋ยวผมไปตามให้" กล้าพูดเพียงแค่นั้นก็ลุกขึ้นเดินไปทันที

"ม่ะ....! เฮ้อ~" ต้องถอนหายใจออกมาทันที บทจะเอาแต่ใจก็เอาแต่ใจเกินไปนะไม่ฟังใครเลย ฉันก็ได้แต่นั่งรอ

.

.

.

กล้า talk's

 

พวกคุณเชื่อเรื่องรักแรกพบหรือเปล่าครับผมที่ใครๆก็คิดว่า...เป็นไอ้น้ำแข็ง ไอ้ไร้หัวใจ ไอ้หน้านิ่ง ไอ้ตายด้าน ก็คงจะคิดว่า...ผมไม่เคยมีความรักและก็คงไม่มีความรักจนวันตาย แน่นอนครับว่าผมก็คิดว่าตัวเองจะเป็นแบบนั้นเหมือนกัน 

แต่...มันกับไม่ใช่อย่างที่ผมคิด เมื่อผมได้เจอกับพี่คนนั้น โลกของผมที่เหมือนจะน่าเบื่อไปชั่วชีวิตกลับเปลี่ยนไป

แต่...มันก็น่าเสียดายนะครับที่พี่เค้ามีแฟนอยู่แล้วแต่ว่าก็ไม่เห็นเป็นไรรอเลิกเมื่อไหร่ผมค่อยเสียบ 

ผมไม่ใช่คนดีขนาดนั้นและก็...ไม่ใช่คนเลวขนาดนั้นเหมือนกัน 

ขนาดไหน? ก็เป็นคนดีขนาดที่ว่าแค่พี่เค้ามีแฟนอยู่แล้วผมจะถอย แต่ก็ไม่ได้เลวถึงขนาดที่ว่าจะแย่งแฟนคนอื่น ยอมรับครับว่าผมชอบพี่เค้าตั้งแต่ครั้งแรกแต่...ผมมองไม่ออกว่า สิ่งที่พี่เค้ากำลังทำอยู่มันคืออะไร แค่ให้ความหวังผมหรือผมมีหวังจริงๆ แต่ก็ชั่งแม่งเถอะผมก็จะเดินหน้าต่อไปนั่นแหละครับ

อ่า...ดูเหมือนผมจะลืมเรื่องสำคัญไปจริงๆ ผมชื่อกล้า กมลภพ บัวสงฆ์ อายุ19ปีแล้วครับ ผมมีพี่สาว1คนและมีน้องชายฝาแฝด1คน เรียนอยู่R university ปี1 คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ก็แค่นี้แหละครับ

 

@หน้าห้องแต่งตัวพนักงาน

 

"เอ๊!? / อ๊าย!"

 

ตุ่บ! ยัยคนสกปรกเดินมาชนผมเองนะแต่เธอกลับล้มลงไปนั่งกับพื้น

 

"สำออย?" ผมเลิกคิ้วถามเธอไป เธอเงยหน้ามามอง ผมจึงปัดเสื้อของผมที่ถูกเธอชน

"น่ารำคาณค่ะ" และเธอก็ลุกขึ้นมาด้วยตัวเอง มันก็ต้องเป็นงั้นอยู่แล้วม้ะ? ผมไม่ช่วยให้เสียมือหรอกครับ

"ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเร็วๆดิ๊" ผมพูดกับยัยนั่นไป

"แล้วคุณกล้า...มายุ่งอะไรด้วย" ก็ไม่ได้อยากยุ่งหรอกนะ

"มีคนรอเธออยู่" 

"เอ๊!? แล้วคุณจะเดินตามเข้ามาทำไม?" เธอถามผมมา ผมจึงมองดูรอบๆ

"นั่นดิ่! มึงจะเดินเข้ามาทำไม?" ผมถามตัวเองในใจ

"เหอะ! คิดว่าฉันอยากเห็นมากหรอไงร่างกายของคนสกปรกผ่านผู้ชายมาเป็นร้อยอย่างเธอหน่ะ" ผมด่าเธอไป

 

เอาจริง! ก็ไม่เคยคิดอีกเรื่องนึงเหมือนกันนะครับว่าผมจะปากร้ายได้ขนาดนี้ เพราะผมเป็นพวกไม่ค่อยพูดเน้นกระทำไงครับเวลาอยู่กับเพื่อนๆพี่น้องอ่ะนะ เป็นคนพูดน้อยส่วนมากจะพูดมากแต่เรื่องจริงหน่ะครับ

 

"ค่า~ รู้ค่ะว่าคุณกล้าไม่อยากเห็นงั้นก็ออกไปสิคะ" นี่ไล่?

"....เออ! ฉันออกไปก่อนก็ได้เปลี่ยนชุดไวๆ" ผมจึงเดินออกมา

 

ยัยนี่ก็หน้าด้านเหลือเกินทั้งๆที่ถูกผมด่าทุกวันแต่ก็ยังทำงานอยู่ที่นี่อยู่ได้ 

คือ...ผมเกลียดเธอที่เกลียดเธอเพราะผมเคยช่วยเธอไว้ที่อโคจรหน่ะครับ และกลัวเธอจะหลุดปากพูดเรื่องที่ผมไปช่วยเธอในที่แบบนั้นให้เจ้เพลินฟัง แม่ง อุตส่าห์ช่วยนึกว่าจะไปให้พ้นๆแต่ยัยนี่กลับมาทำงานที่ร้านเจ้ผมเฉยเลยว่ะ แม่ง! คิดแล้วก็หงุดหงิด

อ่า...ถึงผมจะไม่เคยมีความรักแต่ก็ใช่ว่าผมจะซิงนะครับ 

จำได้ลางๆว่าผมเสียไปตั้งแต่วันจบม.3หล่ะมั้งกับใครหรอครับไม่รู้สิผมเมาอ่ะ ตื่นมาก็ไม่เห็นใครแล้วก็เลย...ชั่งแม่งไปไม่สนใจอยู่แล้ว

อย่าพยายามหาคำว่ารับผิดชอบกับผมในเมื่อไม่มีคนเรียกร้องผมจะต้องดิ้นรนหาคนเรียกร้องมาทำให้ผมเดือดร้อนทำไมหล่ะว๊ะ? จริงม้ะ?

 

"เฮ้! เสร็จยังว๊ะ!?" ป่านนี้พี่นับดาวรอจนหลับแล้วมั้ง

"ค่ะๆ เสร็จแล้วค่ะ" และยัยสกปรกก็เดินออกมา

"....."

"งั้นฉันกลับแล้วนะคะ สวัสดีค่ะ" 

"ห๊ะ!? ห่ะ..เห้ย! เดี๋ยวก่อนดิ่ว๊ะ!" ผมตะโกนเรียกเธอไป

"คะ?" ยัยสกปรกนั่นหันหน้ามาถาม

"ฉันเคยเจอกับเธอที่ไหนหรือเปล่า?" ทันทีที่ผมถามเธอจบดวงตาเธอก็เบิกโพลงกว้างทันที

"ว่าไง!? เคยเจอกันใช่ไหม!?" ผมยังคงถามเธอไป

"ค่ะ ก็ที่นั่นไงคะ คุณไถ่ตัวฉันออกมาก็เคยเจอกันที่นั่นแล้วหลังจากนั้นฉันก็...มาทำงานที่นี่"

"ไม่ใช่ดิ่! ที่อื่นก่อนหน้านั้นอ่ะ" ผมกำลังคิดถึงใครอยู่ว๊ะ?

"ห๋า...พูดเรื่องอะไรของคุณนักหนาอยากจะให้ผู้หญิงที่เคยผ่านผู้ชายมาเป็นร้อยเป็นพันคนอย่างฉันเป็นใครหรอคะ?" ยัยสกปรกถามมา

"เหอะ! นั่นสินะ เจอกันครั้งแรกที่ซ่องนี่เนอะ เธอจะเป็นคนคนนั้นได้ยังไง!?" ผมพูดไป

"ค่า~ เข้าใจก็ดีแล้ว งั้นฉันกลับแล้วนะคะเดี๋ยวพี่คนนั้นจะรอนาน" เธอพูดแค่นั้นก็เดินออกไป

"แล้วทำไม...ถึงถามอะไรแบบนั้นออกไปว๊ะ?" คงเพราะเพิ่งเคยเห็นยัยสกปรกนั่นรวบผมเป็นครั้งแรกหล่ะมั้งผมเลยเห็นภาพซ้อนทับบ้าๆนั่น ว่าแต่...คนที่ผมเห็นภาพซ้อนทับเป็นใครว๊ะ? ชั่งเถอะ ออกไปส่งพี่นับดาวดีกว่า...

.

.

.

นับดาว talk's

 

อ่า...กว่าจะออกมา นึกว่าเอากันในห้องแต่งตัวแล้วนะเอาจริงอ่ะ

 

"ป้ะกันค่ะ คุณหนู..." เมื่อเธอเดินมาถึงโต๊ะของฉันเธอก็ชวนฉันกลับทันที

"อื้ม เช็คบิลทีค่ะ" ฉันจึงยกมือให้เด็กเสริฟผู้ชายเห็น

"อ้าว จะกลับแล้วหรอจิ๋ว?" หืม? จิ๋วหรอ?

"ค่ะ จิ๋วจะกลับแล้ว" จิ๋ว? แค่ชื่อก็ไม่คุ้นแล้วดูเหมือนจะไม่ใช่เด็กในรุ่นของเค้าสินะ

"อืม ทั้งหมด530บาทครับ!" เด็กเสริฟคนนั้นบอกฉันมา ฉันลุกขึ้นเตรียมจะหยิบกระเป๋าเงินออกมาแต่...

"เดี๋ยวผมเลี้ยงพี่เองครับพี่นับดาว" เสียงสวรรค์ของฉันก็มา

"ไม่ต้องหรอกเดี๋ยวพี่จ่ายเองได้" ก็...ต้องเล่นตัวไปหน่อย

"พี่เต้รู้ใช่ไหม?" กล้าหันไปพูดกับเด็กเสริฟคนนั้น

"ค่ะ..ครับ คุณกล้า" เด็กเสริฟคนนั้นพูดแค่นั้นก็เดินไป

"นี่! ด่ะ....เฮ้อ~ เอาแต่ใจอีกแล้วนะ!" ฉันแกล้งเอ่ยเสียงดุๆกล้าไปหลังจากที่แกล้งถอนหายใจออกมา

"ก็พี่ดื้อนี่ครับ" ห๊ะ!? 

"???" มองหน้ากล้าไปด้วยแววตาสงสัย

"ผมอยากเปย์ก็ไม่ให้เปย์" ฉันจึงเลิกคิ้วขึ้นสูงก่อนที่ฉันจะ

"หึหึหึ" ส่ายหัวและหัวเราะออกมา

"แฮะๆ" และกล้าก็หัวเราะแห้งๆส่งมาให้ฉัน

"ไปกันได้และ" ฉันหันไปพูดกับจิ๋ว เธอก้มหัวเป็นอันตกลง

"เดี๋ยวผมไปส่งครับ" กล้าพูดมาพร้อมกับเดินมาจับมือฉัน

"หืม?" ครางในลำคออย่างสงสัยออกมา

"เดี๋ยวหลง!" 

"หึหึหีหึ" นี่ฉันหัวเราะให้เด็กนี่เป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วเนี้ย ก็ดูคำตอบแต่ละคำตอบและดูมุขหยอดแต่ละมุขของไอ้เด็กกล้านี่สิ ฉันจะบ้าตาย

 

@รถของไอ้อาวุธ เวลา23:20น.

 

รอพวกนี้ออกมาจากห้องแต่งตัวก็ปาไปสิบห้านาทีแล้วค่ะ

 

"ขับรถกลับดีๆนะครับพี่" กล้าพูดกับฉันมา

"อื้ม พี่กลับแล้วนะ" ฉันพูดพร้อมกับยกมือบ๊ายบ่ายกล้า และฉันก็ขึ้นรถมา

 

ปั้ง~ เธอขึ้นรถมาพร้อมกับฉันค่ะ และฉันก็เริ่มขับเคลื่อนรถออกมาจากหน้าร้าน ต้น•กล้า•พาเพลิน

 

"....." และในรถก็เต็มไปด้วยความเงียบ

"บ้านเธออยู่ไหนหล่ะ?" ฉันเอ่ยถามเด็กผู้หญิงที่ดูแล้วน่าจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับกล้า

"คะ? ไม่เป็นไรค่ะ คุณหนู คุณหนูส่งฉันหลังจากคุยธุระเสร็จก็ได้ค่ะ ส่งตรงไหนก็ได้ค่ะ" เธอพูดมาพร้อมกับยิ้มหวานส่งมาให้ฉัน

"แล้วมีเรื่องอะไรจะคุยกับฉันหรือเปล่า?" ฉันจึงเริ่มเปิดประเด็นถามไป

"ก่อนอื่นฉันขอแนะนำตัวก่อนนะคะ ฉันชื่อว่า จิ๋ว อายุจะ19ปีแล้วค่ะ มาจากเชียงรายค่ะ" ไม่ใช่เด็กกรุงเทพรุ่นเดียวกับเค้าจริงๆด้วยสินะ คงเป็นเด็กในบ้านเด็กกำพร้าแสงดาวที่เชียงรายสินะ

"แล้วเธอมีอะไรจะคุยกับฉันหล่ะ?" ฉันถามคำถามเดิมกับเธอไป

"บ้านเด็กกำพร้าแสงดาวหน่ะ เป็นนรกบนดินค่ะ" อะไรของเธอว๊ะ!? หรือที่บ้านนั้นเลี้ยงเธอไม่ดีหรอว๊ะเลยมาว่ากันอ่ะ

"....?" มองเธอไปด้วยสายตาสงสัยปนหงุดหงิด

"ที่นั่น พอเด็กผู้หญิงมีประจำเดือนแล้วก็จะถูกส่งไปประจำที่ซ่องต่างๆทั้งในและนอกประเทศ แต่...ก็อาจจะมีบางรายที่ถูกส่งตัวไปแบบรายบุคคล ส่วนเด็กผู้ชายก็จะถูกส่งไปที่บราเกย์ค่ะต่อให้จะเป็นหรือไม่เป็นก็ต้องไปค่ะ" เธอบอกฉันมา

"เธอกำลังเล่นอะไร!? กำลังแต่งเรื่องอะไรของเธอ!?" ฉันเริ่มตวาดเธอไปเสียงดัง

"ฉันไม่ได้แต่งเรื่องนะคะ เพราะฉันเป็นลูกสาวของแม่กัลยา เหมเงินค่ะ" เธอพูดมา

 

เอี๊ยดดดด~ ฉันจอดรถทันทีที่ชื่อนั้นดังออกมาจากปากของเธอ

 

"แม่กัลยา เหมเงิน? คนที่โกงเงินทุนของเด็กแล้วหนีไปหน่ะหรอ?" ฉันถามเธอไป แน่นอน...เธอส่ายหัวปฏิเสษ

"ฉันไม่เคยเห็นหน้าหรอกนะ! และก็ไม่อยากเห็นหน้าผู้หญิงขี้โกงคนนั้นด้วย!!" ฉันพูดใส่หน้าเธอไปเสียงดัง

"ไม่ใช่นะคะคุณหนู" เธอก็พยายามจะเถียง

"ลงไป!!" ฉันไล่เธอลงไป

"คุณหนูคะ ฟังฉันก่อนสิคะ" 

"ก็ฉันบอกให้เธอลงไปไง!!!" ฉันไล่เธอไปจนสุดเสียง

"เฮ้อ~ ค่ะ" เธอตอบตกลงแต่เธอยังไม่ลง

"คุณหนู...ใจเย็นๆนะคะ ขับรถกลับดีๆนะคะ" เธอพูดมาแค่นั้น ก่อนที่เธอจะเปิดประตูลงจากรถไป

 

ปั้ง~ บรื้นนนนน~ ฉันขับรถออกมาทันทีที่เสียงปิดประตูดังขึ้น

 

"....." มองไปข้างหน้าและเหยียบมิด

 

บรื้นนนนนนนนน!

 

"ไม่จริงอ่ะ อย่างน้อยๆก็ขอแค่บ้านเด็กกำพร้าแสงดาวที่ยังสะอาดและบริสุทธิ์สิ"

 

บรื้นนนนนนนนนนนนนน!

 

"ไม่จริง!! ไม่จริง!!"

"ไม่จริง!!!"

 

เอี๊ยดดดดด! เหยียบเบรก

 

"เฮ้อ! เฮ้อ! เฮ้อ! เฮ้อ! มันไม่ใช่ความจริง...ใช่ไหม?" ฉันถามตัวเองถึงจะรู้ว่าตัวฉันเองจะตอบไม่ได้ก็เถอะแต่ก็...อยากจะรู้อยู่ดี

.

.

.

จิ๋ว talk's

 

เป็นอย่างที่แม่เคยบอกจริงๆด้วยสินะ ว่า...คุณหนูนับดาวไม่มีทางเชื่อเพราะเธอรักที่นั่นมากและเธอก็คงจะเกลียดแม่มากๆด้วย

 

@ไวท์แฟลต เวลา00:20น.

 

กริ๊กๆ แกร็ก แอ๊ดดดด~ อ่า...ฉันเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนของแฟลตที่ฉันอาศัยอยู่และรีบเข้าห้องน้ำอาบน้ำทันที

ฉันชื่อว่า จิ๋ว กณิกนันต์ เหมเงิน ที่แม่ให้ฉันชื่อนี้เพราะท่านคงอยากจะให้ฉันนั้นไม่เป็นที่อยู่ในสายตาของใครทั้งนั้น ละเอียดที่สุดเล็กหรือจิ๋วที่สุดทั้งชื่อจริงและชื่อเล่น เป็นคนที่ทุกคนมองไม่เห็นไม่มีค่าพอที่จะให้ใครมองเห็น นั่นแหละค่ะ อายุกำลังจะ19ปีแล้วค่ะ

ฉันอาศัยอยู่ที่บ้านเด็กกำพร้าแสงดาวมาตั้งแต่เด็กค่ะคงเป็นเพราะมีแม่คอยคุ้มกะลาหัวอยู่ฉันเลยไม่ถูกส่งไปขายเหมือนกับคนอื่นๆ

แต่...พอแม่ฉันตายไปตอนที่ฉันอายุ15ปีฉันก็ถูกกระทำเหมือนกับเด็กคนอื่นๆในบ้านแสงดาวคือถูกเอาไปขาย

แต่...ฉันไม่ได้บริสุทธิ์เหมือนกับเด็กที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันฉันเสียความบริสุทธิ์ไปก่อนหน้านั้นและฉันก็...กำลังท้องถึงพยายามจะบอกคนอื่นเท่าไหร่แต่...ฉันก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ฉันจึงต้องไปทำงานที่ซ่องติดเบอร์นั่น

แต่โชคดีที่คุณกล้า...มาช่วยไถ่ตัวฉันออกมาและหลังจากนั้นฉันก็หางานทำเพื่อเลี้ยงตัวเองและก็อีกหนึ่งชีวิตค่ะ

ไม่ใช่ว่า...ฉันไม่เคยเห็นหน้าพ่อของลูกฉันหรอกนะคะแต่...ฉันไม่คิดที่จะหาใครเข้ามาเป็นส่วนเกินในชีวิตของฉันและลูกอีกแล้วหล่ะค่ะแค่นี้...ก็อยู่กันได้ดีแล้วหล่ะค่ะ

 

ก๊อก! ก๊อก! ฉันเดินไปเคาะประตูป้าข้างห้องที่ฉันฝากน้องหนูดีไว้ค่ะ

กริ๊ก! แอ๊ดดดดด~ และเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น

 

"อ้าวหนูจิ๋วมารับหนูดีแล้วหรอ?" เสียงคุณป้าพูดขึ้นมา

"อ่า...สวัสดีค่ะ ค่ะ!" ฉันเอ่ยสวัสดีป้าแกไปและก็พูดตอบท่านไป

"เข้าไปเอาเลยลูก เจ้าตัวน้อยหลับอยู่หน่ะ"

"ขออนุญาตนะคะ" ฉันพูดไปอย่างงี้ทุกครั้งที่ฉันเดินเข้าห้องป้าเค้า

"น้องหนูดีคะ หนูดี!" ฉันปลุกลูกสาวของตัวเองไป แต่ว่า...ก็ไร้ซึ่งเสียงตอบรับของคนร่างเล็ก เห้อ~ ต้องให้แม่อุ้มอีกแล้วใช่ไหมคะ?

"พ่อของลูกหนูจิ๋วนี่นะ ใช้ไม่ได้เลยจริงๆ" คุณป้าพูดมา

"ก็...ไม่อยากจะโทษแค่เค้าหรอกค่ะ"

"ต้องโทษมันสิ! มันเลวมากเลยนะ ถึงจะไม่รู้ว่ามีลูกแต่มันก็ต้องรู้บ้างสิว่ามันมีเมียแล้ว หาหน่อยไม่ได้หรอไง!?" หึหึ เชื่อป้าเค้าเลย

"....ฮึ๊บ!" ฉันอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นแนบอกในท่าเจ้าหญิง

"อ้อ! ใช่ถ้ามันจะมาขอคืนดีนะอย่าใจอ่อนให้มันง่ายๆเชียวนะเข้าใจที่ป้าพูดไหม?" ป้าแกบอกมา

"ค่ะ งั้นหนูกลับแล้วนะคะ ขอบคุณสำหรับวันนี้นะคะ" ฉันพูดบอกท่านไปและไม่ลืมที่จะขอบคุณท่านไปด้วย

 

อ่า...ป้าแกก็พูดอะไรไปเรื่อยเปื่อยนั่นแหละค่ะ เพราะถึงจะยังไงวันนั้นก็คงไม่มีวันนั้นหรอกค่ะ เชื่อฉันสิ!

.

.

.

ล่ามโซ่ talk's

@R condo สาขา6 ห้องของผม ในห้องนอนของผม เวลา00:00น.

 

"แม่งเอ๊ย!! สงสัยแค่จีพีเอสคงยังไม่พอ!" ผมพูดกับตัวเองออกมา 

"เอ๊!? เดี๋ยวนะทำไมมันถึง..." ผมมองดูจุดสีเขียวบนหน้าจอโทรศัพท์ที่มันกำลังเลื่อนมา

"มาที่นี่ว๊ะ?" ที่นี่ที่ที่ผมอยู่ อย่าบอกนะว่า...นับดาวกำลังมาหาผมอ่ะ

 

End ep.9

.

.

.

.

.

{To be continue}

 

"ว่าที่แฟนใครทำไมโหดจังครับ?"

 

Talk

 

น้องนับดาว จะมาหาอิพี่โซ่หรอลู๊กกกก? มาหามันทำไม?

.....

 

เรื่องนี้คาดว่าจะมีของ4พาร์ทนี้เป็นส่วนใหญ่นะคะ เอ๊ ไม่สิอาจจะมีของสายป่านด้วยนี่เนอะ ไม่อาจจะอ่ะเพราะมันต้องมีแน่ๆ

.....

 

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจค่ะ

โปรดติดตามอ่านตอนต่อไปกันด้วยนะคะ

คอมเม้นต์เป็นกำลังใจหรือติชมได้นะคะ

คืนนี้ฝันดีราตรีสวัสดิ์ค่ะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว