ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP.1 เหมือนผัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 32.4k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 02 เม.ย. 2564 20:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.1 เหมือนผัว
แบบอักษร

@.ห้างสรรพสินค้า

“มึงงงงงง ปวดฉี่ว่ะ”

 

“อิลีลาคะ มันใช่เวลามั้ยคะ”

 

“อิรีนกูชื่อไลลามั้ย”

 

“กูชื่อกรีนมั้ยคะ”

จะชื่ออะไรก็ช่างแม่งชื่อได้มั้ย จะไปไหนก็รีบไป พวกกูหิวข้าวครับ ไม่สวยแล้วแม่งยังยึกยักกันอีก

 

“จะไปไหนก็ไปไอ้สัส กูละเบื่อพวกมึง”

 

“อะไรมึง! ก็อิลีลามันปวดฉี่รอก่อนไม่ได้หรือไง เดะแม่จะตบ”

 

“เดะพ่อง!”

 

“รำคาญพวกมึงว่ะ จะไปไหนก็รีบไป หิวข้าว”

ไอ้เพชรก็จะเถียงกับพวกผู้หญิงทำไม เดี๋ยวก็ฉี่แตกกันกลางห้างหรอก รีบๆ ไปได้แล้ว คนอื่นเขาหิว

 

“เออเห็นมั้ย ไอ้ม่อนยังเข้าใจเลย ฝากสะพายกระเป๋าชุ้นด้วยนะ ^•^”

เหอะ! กูเนี่ยนะ? กูเหรอเข้าใจ กูเปล่านะกูแค่รำคาญพวกมึง อีกอย่างกูไม่ใช่ธนาคารครับไม่รับฝาก! คอรีน!!! เอากระเป๋ามึงคืนไป!

 

“โดเรม่อนครับ มึงเป็นเบ๊มันเหรอ”

 

“นังตัวดี กูเกลียดภาษาวิบัติของมันจริงๆ”

 

“ม่อนของชุ้นนนน~”

 

“ชุ้นพ่อง!”

จะแดกมั้ยข้าว เลิกเล่นหูเล่นตาเลียนแบบพวกมันได้แล้ว จะให้ยืนรอตะคริวกินขาหรือไง ไปนั่งรอที่ร้านนู่นไป!

 

“โหดตลอด ติดอยู่อย่างเดียวสะพายกระเป๋าสีชมพูหวานแหววเลยนะมึง”

 

“หุบปากบ้างเถอะครับไอ้เพชร กูจะอ้วกกับมึงแล้วนะไอ้ตะขบพูดมากชิบหาย”

 

“เชี้ยไทม์กูชื่อเพชรไม่ใช่ตะขบ!”

 

“หน้ามึงเหมือนตะขบจริงๆนี่หว่า”

 

“ไอ้เชี้ยเจมส์มึงเข้าข้างไอ้ไทม์เหรอ”

ไอ้เพชรจะแหกปากโวยวายทำซากอะไรวะ เหมือนผมพาลูกมาห้างครั้งแรกในชีวิตก็ไม่ปาน โตเท่าควายแล้วยังไล่เตะกันอีก ถ้าพวกมึงไม่อายก็ช่วยไว้หน้าพวกกูบ้างก็ได้นะ

 

“ไดมอนด์จะสะพายกระเป๋าให้กรีนไปจนถึงร้านอาหารเลยเหรอ”

 

“เธอจะสะพายแทนมั้ยล่ะ ทำไมไม่ไปห้องน้ำกับพวกนั้น”

 

“เชียร์แค่ขี้เกียจไปอ่ะ กินข้าวเสร็จจะไปไหนกันต่อ”

ไม่รู้สิ ไม่ได้คิดไว้ในหัวจะไปไหนก็ไป

 

“ร้านเหล้าปะ กูเห็นร้านเปิดใหม่ใกล้หอไอ้เพชร”

 

“ไอ้ไทม์ทำไมต้องใกล้ห้องกูวะ”

 

“อย่าพูดมากมึงอ่ะ กูขี้เกียจขับรถไกล”

กูก็ขี้เกียจเหมือนกัน มีรถกันทุกคนเสือกไม่ขับกันมาลำบากพวกกูตลอด

 

“นังคอรีนกับนังลีลาทำไมช้ากันจังวะ”

ไอ้สัสกรีนกับไลลา คอรีนนั้นให้กูเรียกคนเดียวพอ มึงเรียกทีกูนึกถึงน้ำประปาในห้องมึงเลยนะไอ้เจมส์

 

“เชียร์ขับรถกูกลับด้วยดิ คืนนี้อยากเมาวะอยู่ค้างห้องไอ้เพชรดีกว่า”

 

“ให้กรีนขับไปสิ ห้องแกกับกรีนอยู่ใกล้กันนิ”

 

“กรีนมากับไอ้ม่อนจะให้ขับกลับได้ยังไงอีกอย่างมันขับไม่เป็น มึงมากับกูฝากเอาไปเก็บด้วย”

 

“ลำบากกูตลอด ถ้ามึงจะเมาวันหลังมึงไม่ต้องขับรถมานะเจมส์”

 

“มึงจะให้กูเดินมางั้นสิ”

เลิกเถียงกันข้ามหัวกูเถอะ ถึงร้านอาหารเเล้วก็รีบๆเข้าไปจะยืนเถียงกันหน้าร้านให้คนอื่นเขามองทำไม ชอบตกเป็นเป้าสายตากันเหรอครับ

 

“จะนั่งตรงไหนก็รีบๆ ไม่สวยแล้วลีลาอีก”

 

“ไอ้เพชร!”

 

“เออครับ กูเพชรไม่ต้องเรียก เชียร์แม่งชักช้าว่ะไปนั่งข้างไอ้ไทม์ไป”

ไอ้สัสเชียร์จะนั่งข้างกูมึงนี่ก็ไปไล่มัน เป็นเหี้ยอะไรครับไอ้เพชร

 

“กูสั่งรอเลยนะ เดี๋ยวอีแม่มาจะได้ไม่ต้องรอนาน”

ผมพยักหน้าเห็นด้วยกับไอ้ไทม์ ขืนรอนังตัวดีทั้งสอง สามทุ่มก็ไม่ได้กินหรอก กว่าจะออกจากห้องน้ำ กว่าจะได้สั่ง นี่ขนาดพวกเรามาถึงร้านแล้ว พวกมันสองคนยังไม่กลับมาจากห้องน้ำเลย

 

ไลน์!

กรีน : ม่อนไปร้านแล้วช้ะ

 

ไดมอนด์ : อือ

 

กรีน : เครมมมม สั่งอาหารเผื่อชุ้นด้วยนะ จะกินอะไรเหรอ

 

ไดมอนด์ : ข้าว

 

กรีน : ดีล เอาเหมือนกันนะเดี๋ยวไป บรั๊ยยย

ผมไม่เข้าใจว่าทำไมเวลาอ่านข้อความที่กรีนส่งมาผมต้องอ่านออกเสียงในใจตามที่เธอพิมพ์ด้วย ทำไมต้องใส่อารมณ์ร่วมกับตัวอักษรของเธอก็ไม่รู้

 

“นังตัวดีของมึงมายัง”

 

“ยัง มึงสั่งอะไรไป”

ผมถามไอ้เพชรที่นั่งข้างไอ้เจมส์ เมื่อเห็นว่าพวกมันสั่งอาหารกันไปบ้างแล้ว

 

“กูเบื่อๆ ว่ะ ไม่รู้จะกินอะไรเลยสั่งสลัดผัก กับ หมูสามชั้นไป”

แดกสลัดเหมือนจะดี เเต่เสือกสั่งหมูสามชั้น ชาตินี้มึงคงผอมนะครับไอ้เพชร

 

“เจมส์มึงสั่งอะไรวะ”

 

“กูเหรอ? ข้าวหน้าเนื้อ”

 

“ของเชียร์เป็นข้าวหน้าปลาไหล”

ไอ้ไทม์ก็สั่งข้าวหน้าเนื้อ แล้วผมจะกินอะไรดีวะ

 

“ไอ้ไทม์มึงสั่งอะไรให้ไลลา”

 

“ข้าวผัดปู กับยำรวมมิตร กับปลาหมึกย่าง ของหวานเป็นปิงซู แล้วก็น้ำเมล่อนหนึ่งแก้ว น้ำเปล่าหนึ่งแก้ว”

 

“ลีลาเเม่งกินหรือยัดห่าวะ”

ผมไม่ได้พูดนะ ไอ้เพชรเป็นคนพูด

 

“ผมเอาสปาเกตตีสองที่ครับ น้ำเปล่าหนึ่ง ชามะนาวหนึ่งครับ”

ทำไมต้องมองหน้าผมเป็นตาเดียวด้วย ผมแค่สั่งอาหารเองนะจะมองอะไรกัน

ทันทีที่ผมเงยหน้าจากเมนูอาหารก็เจอสายตาของเพื่อนร่วมโต๊ะมองกันเป็นตาเดียว มองเหมือนไม่เคยได้มองไอ้พวกเวร

 

“แดกเยอะสัส”

 

“ของคอรีนด้วยมั้ยวะ คิดว่ากูจะกินคนเดียวหมดสองจานเหรอประสาทแดก”

 

“กินข้าวเสร็จไปต่อกันป่าว ห้องกูก็ได้นะจะได้ไม่ต้องขับรถไป”

เอาสิ! ก็ดีเหมือนกันกลับห้องไปก็ไม่มีอะไรให้ทำอยู่แล้ว ไปดื่มต่อด้วยกันสักหน่อยก็ไม่เลว

 

“กูไม่ค้างนะ”

 

“กูด้วย”

ผมกับไอ้ไทม์ไม่ค้าง แต่ไอ้เจมส์ค้างชัวร์เพราะมันฝากให้เชียร์ขับรถมันไปเก็บด้วย

ผมกับไลลาและก็กรีนพักอยู่ที่เดียวกัน ส่วนไอ้เพชรพักคนเดียว ไอ้ไทม์ก็ด้วย ไอ้เจมส์กับเชียร์พักอยู่คนละที่แต่ไม่ไกลกันมาก เพราะงั้นเวลาไปไหนมาไหน ผมจะต้องรอนังตัวดีทั้งสองแต่งตัวกันเป็นชั่วโมงที่ห้องของพวกมัน วันนี้ก็เช่นกัน นังตัวดีทั้งสองมารถผมและก็คงจะกลับพร้อมกัน ถ้าพวกมันไม่ไปไหนต่อนะ

 

“มาแล้วววว~ รอนานป้ะจ้ะ”

 

“รอจนค่ายบางระจันแตกแล้วพวกมึงพึ่งมา”

 

“อิเพชรอิสัสนั่นก็เกินไป เขยิบตูดขยับดากไปขอนั่งด้วย”

ผมยกกระเป๋าสะพายสีชมพูของกรีนออกจากที่ว่างด้านข้างตัวเองเพื่อให้เจ้าของกระเป๋ามีที่นั่ง

 

“สั่งอาหารไปแล้วใช่มั้ย”

 

“อืม”

พอมากันครบแล้วก็เข้าสู่โหมดสมาคมก้มหน้ากันหมด พวกมึงจะไม่มองหน้าหรือหาเรื่องอะไรมาคุยกันหน่อยเหรอวะ จิ้มโทรศัพท์กันจนจะได้เกียรตินิยมแล้วมั้ง

 

“อยากดูกับฉันด้วยเหรอ สีไหนสวย”

ใครอยากดู ผมไม่ได้อยากดูสักหน่อยไม่ต้องยื่นมาถาม ถึงตอบไปเธอก็ไม่ชอบที่ผมเลือกอยู่ดี

 

“อิม่อน สีไหนสวย”

 

“ไม่สวยสักอย่าง”

 

“ซึ้ง =_=!”

ผมเห็นในห้องพวกเธอแม่งมีลิปสติกเป็นร้อยๆ แม่งสีก็เหมือนๆกันหมด จะซื้ออะไรเยอะแยะใช้ที่มีให้หมดก่อนเถอะ

 

“มึงๆ ผู้หล่อบอกต่อคร้าาาา~”

ไลลารีบสะกิดกรีนที่นั่งข้างๆ ผมให้ดูลูกค้าผู้ชายสองคนที่พึ่งเดินเข้ามาในร้าน

หน้าจืดเหมือนไก่ต้มนี่หล่อแล้วเหรอ ไปตัดแว่นกันบ้างนะ แม่งหล่อกันตรงไหนวะ

 

“นี่หล่อของมึงเหรอ ตรงไหนที่ว่าหล่อกูมองหาไม่เห็นเจอ”

ผมไม่ได้พูดนะ ไอ้เพชรเป็นคนพูด

 

“กูหล่อกว่าตั้งเยอะ พวกมึงไม่ชมกูแบบนี้บ้าง”

อันนี้ผมก็ไม่ได้พูด ไอ้เจมส์เป็นคนพูด พร้อมกับสายตาจิกกัดสองสาวที่ดีดดิ้นกันกรี๊ดกร๊าดผู้ชาย

 

“เปคอิเชียร์เลย มึงดูวววว~”

 

“อิห่า กูไม่ชอบแบบนี้ค่ะกูกลัว”

 

“กลัวเหี้ยไรมึง ทรงนี้ยาวแน่นอนเชื่อกู”

ขวับ!

ผมกับไอ้ไทม์หันไปมองหน้าไลลาพร้อมกัน ที่ว่ายาวนี่อะไรยาว? มึงพูดอีกทีสิ

 

“อะไรมองกูทำไมกูหมายถึงขายาวไง สูงยาวเข่าดีอ่ะ อิพวกนี้มองแรงกูอีก”

ไลลากูรู้ว่ามึงหมายถึงอะไรไม่ต้องเฉไฉไอ้สัส มึงคิดบาปอยู่ใช่มั้ย มึงอ่านกินผู้ชายโต๊ะนั้นอยู่ กูดูออก มีนอตัวแม่เลยนะมึง

 

“ถามจริงมึงซื้อทุกวันเลยเหรอ?”

หมายถึงลิปสติกที่ดูอยู่นี่นะ เห็นดูทุกวัน

 

“เออดิ สีนี้กูยังไม่มีไงสีสวยดี”

 

“แล้วที่ปากมึงไม่ใช่สีนี้เหรอ”

แดงๆ เหมือนกัน มันก็สีเดียวกันไม่ใช่หรือไง

 

“ไม่ดิ มึงดูค่ะ ที่กูทานี่มันอ่อนกว่าหน่อยหนึ่ง ส่วนอันนี้เข้มกว่า •3•”

ไม่ต้องหันหน้ามาทำปากจู๋ให้ดูก็ได้นะ กูจะคิดว่ามึงจะจูบกูแล้วเนี่ย

 

“ผู้ชายนี่แม่งไม่ค่อยเข้าใจผู้หญิงเลย”

 

“กูต้องเข้าใจที่พวกมึงเติมลิปก่อนกินข้าว พอกินเสร็จก็เติมอีกงี้เหรอ อีตัวดีเติมแม่งทั้งวันพ่อมึงผลิตลิปขายหรือไง”

 

“อิเพชรตบปากค่ะ”

ไลลาเริ่มเปิดศึกกับไอ้เพชรอีกแล้ว พวกมันสองคนชอบเถียงกันแต่ก็ยังนั่งด้วยกัน มึงไม่แยกกันนั่งวะ จะได้เถียงกันน้อยลง

 

“อาหารมาแล้ว น่ากินจัง”

 

“ของไอ้ไทม์ ไม่ใช่ของตัวเอง”

 

“กินข้าวเสร็จไปไหนต่อ”

 

“ห้องไอ้เพชร”

หรือว่ามีธุระที่อื่น ถ้าติดธุระต่อไม่ต้องไปกับเพื่อนก็ได้ ไปทำธุระของตัวเองเถอะ

 

“พวกมึงจะเมากันสินะ ไดมอนด์มึงห้ามเมานะ”

 

“เป็นเมียกูเหรอมาสั่ง”

 

“อินี่! ถ้ามึงเมาใครจะขับรถ กูขับไม่เป็นนะคะ”

หึ! นึกว่าเป็นเมียกูเห็นสั่งจัง ใช้กูจัง ให้ไลลาขับดิ มันขับรถเป็นนี่จะยากอะไรมีกันตั้งสามคน

 

“ไลลาขับดิ”

 

“ซอรี่นะโดเรม่อน เด็จพ่อโทรตามตั้งแต่กูอยู่ห้องน้ำแล้ว มึงไปกับอิรีนสองคนเถอะกูไม่ได้ไปต่อด้วยนะทุกคน ซอรี่เว้ยเฮ้ย”

กูเกลียดเว้ยเห้ยของมึงชิบหาย

 

“เพราะงั้น...มึงคือความหวังหมู่บ้านนะไดมอนด์ วันนี้มึงไม่ต้องเมาหรอก เดี๋ยวกูเมาแทนเองแต่ลากกูไปเก็บที่ห้องด้วยโอเคชิป้ะ”

พูดดีๆ เถอะ จีบปากจีบคอจนกูคิดว่าสันนิบาตแดกปากมึงแล้วนะกรีน

 

“เออ อาหารของมึงมาแล้ว”

 

“ว้าว รู้ใจอยากกินพอดีเลย”

ดูด้วยว่านี่ใคร อยู่กับมึงจนคนอื่นเขาคิดว่ากูเป็นผัวมึงแล้ว ขอบคุณกูด้วยล่ะ

 

“ไลลาแม่งเกิดมาทั้งชีวิตไม่เคยได้แดกข้าวเหรอมึง สั่งเชี้ยไรเยอะแยะ”

 

“อย่าว่าเมียกูไอ้เจมส์”

 

“ใช่มั้ยไทม์ที่รัก กูแค่หิว”

 

“เปล่า กูจะบอกไอ้เจมส์ว่าเดี๋ยวกูด่ามึงเอง สั่งขนาดนี้ไม่ต้องมาบ่นอ้วนทีหลังนะ”

เคร้งงงง!

ช้อนในมือสามสาวหล่นกระทบจานเสียงดังจนโต๊ะข้างๆ หันมามอง มือไม่มีแรงเหรอพวกมึงจะวางช้อนก็วางเบาๆ

 

“ลืมเรื่องอ้วนไปเลย ไดมอนด์สั่งน้ำอะไรให้อ่ะ”

 

“ชามะนาว”

 

“ของมึงน้ำเปล่าใช่มั้ยแลกกันนะเดี๋ยวกูอ้วน”

เห้ย...ไม่ทันแล้วแม่งดูดน้ำผมแล้ว หยอดเดียวกันด้วย

 

“ไม่สั่งใหม่วะ กูดูดไปแล้วนะ”

 

“ช่างแม่งเถอะ กูไม่ถือ”

 

“กูไม่ชอบน้ำมึงมันเปรี้ยว”

 

“เคยกินน้ำกูเหรอ 😏

เฮ้อ...คนละน้ำมั้ยครับ พูดแบบนี้เดี๋ยวจบไม่สวยหรอก

 

“รายที่แล้วที่พูดแบบนี้คลานลงจากเตียงนะ มึงไหวเหรอ”

 

“ถามมึงเถอะ ไหวอ่ะป่าวววว”

 

“ไอ้สัสพวกมึงนี่ศีลเสมอชิบหาย พูดเรื่องอื่นไม่เป็นเหรอ เอะอะลากเข้าเรื่องเตียงอีกแล้ว”

มึงไม่มีก็หุบปากไปไอ้เจมส์ หัดแดกเงียบๆเหมือนเชียร์บ้าง กูนึกว่าแม่งไร้ตัวตนไปแล้ว ไม่พูดไม่จา

 

“เออเชียร์ โทรศัพท์มึงที่หายหาเจอยัง”

 

“ยังเลย กูซื้อใหม่แล้วเนี่ยไม่รู้หล่นหายที่ไหน ปิดเครื่องหนีไปแล้ว”

 

“เสียดายว่ะ”

ผมก็เสียดายน้ำเปล่าของตัวเองเหมือนกัน น้ำของนังตัวดีแม่งไม่อร่อยเลยสักนิด

 

“พวกมึงมีใครจะเรียนต่อมั้ย”

 

“กูไม่เรียนแล้ว กูอยากมีผัว”

โป๊ก!

ผมเขกหัวคนข้างๆ ที่พูดออกมาโดยไม่คิด

 

“กูเจ็บ!”

 

“กูตั้งใจให้เจ็บไง หัวสมองมึงนี่คิดแต่เรื่องผัวเลยนะ”

 

“ว่ากูเหมือนเป็นผัวกูเลยนะ”

 

“เออ!”

เคร้งงงงงง!

😳😳😳😳😳

........................

End Talk

{กดไลค์ กดคอมเมนท์ เป็นกำลังใจให้โคมาวอด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ.}

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว