ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ไม่ปราณีให้กับศัตรู

ชื่อตอน : ไม่ปราณีให้กับศัตรู

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ม.ค. 2563 17:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไม่ปราณีให้กับศัตรู
แบบอักษร

ตูม!

 

ตูม!

 

เสียงระเบิดดังก้องกังวาลก้าวไกลไปกว่าที่คิด ชายหนุ่มนามว่าจางเซียนเยงบัดนี้ได้ปรากฏอยู่เบื้องหน้าชายหนุ่มสวมชุดสีแดงคล้ายชุดสำนัก กำลังล้อมรอบตัวเขาด้วยจำนวนกว่า 10 คน ชายหนุ่มคิ้วกระตุกหันมองรอบด้านก็พบว่าแต่ละคนนั้นมีพลังยุทธที่กายาพลิกผันขั้นสูง ระดับ 7-9 เกือบทุกคน นั้นบ่งบอกว่าคนเหล่านี้ต่างมีอิทธิพลอย่างมากกับเมืองนี้

 

เมืองด้านหน้าเขาคือเมืองเหมา เป็นเมืองที่มีแต่ตระกูลเหมาเท่านั้นจะอยู่ได้ หากมีคนอื่นนอกจากตระกูลเหมาเข้าไปก็ไม่มีปัญหา แต่ติดตรงที่ว่าคนผู้นั้นจะถูกกดขี่ข่มเหงสารพัดมากมายก่ายกอง นั้นรวมถึงจางเซียนเยงด้วยเช่นกัน

 

ตอนนี้ชายหนุ่มทำได้เพียงยืนมองหัวหน้าชุดแดงหน้าประตูเมือง ด้วยทักษะความทรงจำของเหมาเจียน คนพวกนี้คือคนชนชั้นกลางแห่งเมือง ซึ่งอายุก็ราวๆ 1 พันปีโดยประมาณ แต่จริงๆ การจะไปถึงขั้นนี้แล้ว ตามหลักความเป็นจริงควรอยู่ที่ 300 ปีกว่าๆ ซึ่งนั้นก็บ่งบอกเลยว่าคนด้านหน้าเขาติดอยู่ในระดับนี้มากว่า

 

700 ปี!!

 

"เจ้ามีนามว่าอะไร! มาจากตระกูลไหน! แล้วมาที่นี่เพื่ออะไร!" "คลืนๆๆ!" เสียงคำพูดของหัวหน้าชุดแดงกล่าวด้วยแววตาเยาะเย้ยปนๆ จางเซียนเหลือบตามองกล่าวนิ่งๆ "ข้ามี่เค่อจากตระกูลมี่ ส่วนจะมาที่นี่ทำไม ข้ามาเที่ยวเล่นเท่านั้น"

 

หืม!

 

เมื่อทุกคนได้ยินก็หน้าหมองลงอย่างรวดเร็ว แววตาทอประกายจิตสังหาร "งั้นแสดงว่าเจ้าคงเป็นสายจากเมืองศัตรูของข้าสินะ หึ! คิดจะเข้ามาก็เตรียมตัวตายซะเถอะ" หัวหน้าชุดแดงแสระยิ้มขบขันยกหอกพุ่งเข้าหา บ่งบอกเลยว่าเขากำลังโจมตีคนที่อ่อนแอกว่าในสายตาของทุกคน และแน่นอนพวกมันที่เห็นว่าชายดังกล่าวไม่ปรากฏพลังยุทธ รวมไปถึงชุดประหลาดที่ดูเหมือนมีค่ามาก มันคิดจะปล่อยไปงั้นรึ บ้าแล้ว! หากปล่อยไปมันอาจจะไม่ได้ลาภลอยแบบนี้ในครั้งต่อไปแน่

 

"ตายซะ!" "ตูมม!" ไม่ทันได้สัมผัสตัว หอกของหัวหน้าชุดแดงก็กระแทกกับพื้นอย่างไม่มีสาเหตุ ราวกับแรงดึงดูดของโลกที่เพิ่มมากขึ้นมากปกติ ชายชราชุดแดงหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายพยายามยกหอกที่แสนหนักของตัวเองขึ้น มันก็ไม่สามารถทำอะไรได้ ด้วยเหตุการณ์เช่นนี้ทำให้ทุกคนเบิกตากว้างมองอย่างตกใจปนความสงสัย ก่อนจะเอียงหน้าไปมองชายหนุ่มชุดสีดำ ที่มีฮูดคลุมใบหน้าครึ่งนึงก็กลืนน้ำลายเอื้อก

 

"ผู้ฝึกยุทธอย่างเจ้าใช้หอกเป็นอาวุธหลัก หากแต่เมื่อมันใช้การไม่ได้เจ้าก็ไม่ต่างจากสวะระดับต่ำ ต่อให้คนที่มีพลังน้อยกว่าก็สามารถชนะเจ้าได้สบายเด็กน้อย" จางเซียนกล่าวมองอย่างเย้ยยันในผ้าคลุมหัว เขาดึงหอกที่แสนหนักอึ้งของชายชราขึ้นมาถืออย่างสบายอารมณ์

 

"ในเมื่อพวกเจ้าเห็นข้าเป็นศัตรู เช่นนั้นแล้ว...ข้าจะสนองให้พวกเจ้าเอง"

 

"แต่ก่อนอื่นเหนือสิ่งใดข้าต้องมอบอาวุธให้เจ้าก่อน" จางเซียนกล่าวหมุนควงหอกด้วยมืดเดียว ก่อนจะกระดกนิ้วดีดหอกโง่ๆ ใส่ชายชรา "เฟี้ยว! เปรี๊ยงๆๆๆ!"

 

ตูมม!!

 

อ๊ากก!

 

แพล๊ง!

 

หอกดังกล่าวกระแทกร่างชายชราแตกกระจายพร้อมกับเสียงสายฟ้าระเบิดโดยไม่ปรากฏแสงใดๆ ส่งผลให้ร่างผู้เคราะห์ร้ายกระเด็นออกไปไกลหลายสิบเมตรกระแทกประตูเมืองจนระเบิด พร้อมกับบาดแผนที่เผาไหม้หน้าท้องจนเป็นรูโบร๋ว

 

"หึๆๆ!" ชายหนุ่มหัวเราะออกมาอย่างชั่วร้าย ทำให้คนที่คิดจะเป็นศัตรูกับจางเซียนต่างหวาดกลัวจนใจสั่น แต่ความคิดของชายหนุ่มนั้นหาได้ปล่อยเหล่าสวะพวกนี้ไม่ หากมันแค้นที่หัวหน้ามันตาย มันจะใช้วิธีสกปรกทุกอย่างในการทำให้เขาเสียใจ ใช่! ในอดีตร่างเก่าเป็นคนดีเกินไปปล่อยให้พวกมันรอด สุดท้ายตระกูลตัวเองก็พินาศเพราะคำว่า 'ให้อภัย'

 

"เมื่อกล่าวคำใดจงให้ศักดิ์ปกป้องแก่ชีวี บรรพชนคนรุ่นใหม่หาใส่ใจคำกล่าวไม่ ทุกกาลเวลาแปรผันตามทำนองเสนาะ เกิดแก่เจ็บตายมีถมไป ปล่อยนกปล่อยปลา ทำบุญคุณ เพื่อส่วนดี ปล่อยศัตรูปล่อยอสูรนับว่าแย่ ปล่อยผิดวัน ผิดเวลา อาจพาหายนะสู่ตัวเรา..." เสียงคำกล่าวของจางเซียนดังสะท้านทั่วเมือง ส่งผลให้คนอื่นเดินออกมาดูอย่างตื่นตระหนก จางเซียนได้คำพูดนี้มาจากน้องชายของเขาที่ตายไปโดนคู่อริ นั้นทำให้เขาแทบจะบ้าตายในเวลานั้น และแน่นอนการตายโดยทัณฑ์สวรรค์นั้นเกิดจากเขาเองนั่นแหละ ที่รีบร้อนอยากข้ามขั้นเป็นเทวะราชาเพื่อแก้แค้น และแน่นอนบัดนี้ ในหัวสมองเขา...ไม่มีคำว่ารอดสำหรับศัตรู!!

 

"ในเมื่อพวกเจ้าก้าวเข้าสู่เส้นทางนักสู้ จงอย่าหันหลังให้กับมัน เพราะไม่งั้น...เจ้าจะสูญเสียทุกสิ่ง"

 

ตูมม!

 

พื้นดินแตกร้าวราวกับกระจก ชายชุดแดงที่อยู่ใกล้สุดหน้าซีดลงอย่างรวดเร็ว ร่างกายกระตุกยืดหยุ่นไปมาราวกับมีอะไรภายในร่างกาย คนอื่นๆ ที่เห็นต่างถอยหลังหนีด้วยความกลัว "อ๊ากก! ก๊าซซซ! อ้ากก!" เสียงคำรามของชายชุดแดงไม่ใช่เสียงคนอีกต่อไป มันเหมือนกับสัตว์อสูรกระหายเลือดที่พร้อมฆ่าทุกสิ่ง จางเซียนเยงแสระยิ้มอยู่กลางวงโดยไม่หวาดหวั่นอะไร

 

ด้วยทัณฑ์สวรรค์นั้นสามารถปรับเปลี่ยนได้ทุกอย่าง และสามารถดึงพลังลึกลับในห้วงจุดตันเถียนให้ออกมาได้ แน่นอน! เขาได้ดึงพลังนั้นจากชายชุดแดงดังกล่าว หากอีกฝ่ายรับการเกิดกระทันหันได้ก็ไม่วายโดนเขาระเบิดจุดตันเถียนเหมือนกัน หากแต่ทำไม่ได้ ก็ไม่ต่างจากร่างกายคนที่มีระเบิดฝังอยู่ภายในดีๆ นี่เอง

 

"ก๊าซซซ! โฮ่กกก!" "คลืนๆๆ" เสียงคำรามเพิ่มดังขึ้นไปเรื่อยๆ จากระดับดั่งเดิมทำให้ชายหนุ่มชุดแดงพุ่งขึ้นเป็นระดับ 9 ส่งผลให้คนอื่นหน้าตาแย่ลง ยกเว้นจางเซียนเยง ชายชุดแดงที่เหลือต่างมองหน้ากันยกหอกขึ้นหมายจะสังหารเพื่อนตนเองที่เหมือนจะเป็นหน่วยแฝงของเผ่าปีศาจ

 

"ฆ่ามัน!! มันเป็นสายให้เผ่าปีศาจ!"

 

โอ้!!

 

"ตูม!" ทั้งหมดพุ่งเข้าหาร่างชายดังกล่าวทันที จางเซียนเยงกระพริบตาเล็กน้อย ดูเหมือนว่าเขาจะคำนวณผิดเสียแล้ว ไม่คิดเลยว่าคนอื่นๆ จะสังหารเพื่อนตนเอง แต่นั้นก็คงไม่ต่างจากผลลัพธ์สักนิด ชายทั้งหลายพุ่งเข้าหาพร้อมกับหอกอย่างรวดเร็ว จางเซียนแสระยิ้มประกายสายฟ้าสีม่วงแล่นผ่านนัยน์ตาทันที

 

"เปรี๊ยง!! สวบๆๆ! อ๊ากก!" พริบตาทุกคนก็หันอาวุธเข้าใส่กันในระยะของชายร่างอสูร ไม่ถึง 1 วิทุกคนก็แทงหอกออกไปทะลุเพื่อนฝูงกันเองจนหมด เหลือเพียงร่างอสูรเท่านั้นที่ไม่โดนการโจมตี และแน่นอนนั้นคือแผนของจางเซียนเยงนั้นเอง

 

"หึ!! อยากเห็นซะแล้วสิจะทนได้นานสักแค่ไหน" "ครืงๆๆ!" พริบตาริบตัวจางเซียนก็ปรากฏออร่าสีฟ้าอ่อนๆ ขึ้นมันคือ "สนามแม่เหล็ก!!" ด้วยสนามแม่เหล็กทำให้เขาหายไปในอากาศอย่างรวดเร็วเพราะด้วยประจุไฟฟ้าหลายๆ แบบ จางเซียนเยงยืนอยู่ที่เดิมอย่างสงบอารมณ์ โดยมีร่างชายชุดแดงปรากฏขนหนาออกมาคุมตัวทั้งหมด พร้อมกับหาง 1 หางที่โบกสะบัดไปมาอย่างรวดเร็ว ทั่วทั้งตัวของมันเป็นสีดำทมิฬน่ากลัว ชายหนุ่มแสระยิ้มขว้างรูปปั้นออกไป 5 อัน

 

"ตูมๆๆๆๆ!"

 

"โฮ่กกก!!"

 

ไม่ทันได้ตั้งตัวชายอสูรก็โดนสิงโตทมิฬตบอย่างแรงจนกระเด็นไปชนกำแพงอย่างแรง แต่มีหรือที่สัตว์อสูรธรรมดาอย่างสิงโตทมิฬ กับสายเลือดดึกดำบรรพ์จะสามารถสู้กันได้? เพราะฉะนั้นนี้จึงเป็นเหตุที่ทำให้จางเซียนต้องเอาออกมาทั้ง 5 ตัว

 

"เดี่ยวตายแล้วขี้เกียจไปฆ่าใหม่" "พรึบ! แกร๊งๆๆๆ!" หอกเงินทั้งหมดหลุดจากศพตั้งแนวนอนเล็งไปยังร่างอสูรดึกดำบรรพ์อย่างรวดเร็ว ปลายหอกปรากฏประกายแสงสีม่วงออกมาเบาบาง "โฮ่กก!" "ก๊าาา!!"

 

บึม!

 

ทั้งสองฝ่ายพุ่งเข้าหาอย่างรวดเร็ว โดยมีหอกธรรมดา 9 อันพุ่งเข้าหาร่างอสูรรวดเร็วยิ่งกว่าสิงโตทมิฬ 2 เท่า "เฟี๊ยวๆๆๆ! เปรี๊ยงงๆๆ!" ทุกการเคลื่อนไหวปรากฏประกายแสงออกมาตลอดทาง ร่างอสูรคำรามหมุนตัวหางยาวใหญ่ฟาดหอกทั้งหมดอย่างแรง "ตูม!! แพล๊งๆๆๆ!"

 

ก๊าาาาซซซ!

 

ร่างอสูรที่โดนอาวุธธรรมดามีหรือที่จะเจ็บ แต่เมื่อโดนประกายสวรรค์ก็บาดเจ็บสาหัสถึงขนาดทำให้หางดำๆ ของมันหายไปหมดราวกับไม่มีหางอยู่ นั้นทำให้มันทรงตัวยากมากขึ้น และมันยังเป็นเวลาที่สิงโตทมิฬเข้าโจมตีเช่นกัน "โฮ่กกก!!" "ผัวะ! ตูมม!"

 

การต่อสู้ระหว่างสองฝ่ายหน้าประตูเมืองทำให้ทุกคนวิ่งประตู วิ่งหนีไปด้านบนมองการต่อสู่ด้วยแววตาตื่นเต้น เพราะการจะเห็นสัตว์อสูรสู้กันนั้นหาได้ยากยิ่งกว่าหยก ยิ่งกว่าเพรช นั้นทำให้เป็นจุดรวมพลคนในเมืองได้ดี จางเซียนเยงแสระยิ้มมองดูอสูรของตนรุมระยำกับร่างอสูรดึกดำบรรพ์

 

ผัวะ! ตูมม!

 

"ก๊าาซซ! โฮ่กๆๆ!!!" ถึงแม้ฝ่ายสิงโตทมิฬจะมีเยอะ แต่ด้วยสายเลือดแสนธรรมดาของมันจึงเป็นเรื่องยากที่จะต่อกรเหล่าอสูรดึกดำบรรพ์ได้ แต่ถึงอย่างนั้นหากมองรวมๆ ในสายคนปกติจะเห็นได้ว่าเสมอกัน แต่ไม่ใช่กับจางเซียนเยง เพราะการกระตุ้นสายเลือดที่พึ่งได้มาและไปต่อสู้ ทำให้จุดตันเถียนเสียหายมากขึ้น หรือเรียกง่ายๆ ก็คือทะเลวิญญาณเริ่มปั่นปวน และอาจจะส่งผลให้ตายคาที่ได้ด้วยพลังปราณตัวเอง นั้นจึงเป็นสาเหตุหลักที่สามารถบอกได้ง่ายเลยว่าฝ่ายไหนจะชนะ

 

"โฮ่กก!! ผัวะ!! ก๊าซซซ!" ในระหว่างที่อสูรทั้งสองกำลังต่อสู้กัน แววตาของจางเซียนก็หันไปเห็นหญิงสาวที่สวยงามเท่านางไม้ เธอคนนี้หาใช่ใครไม่ เธอคือ 'เหมาเจียน' นั้นเอง ชายหนุ่มแสระยิ้มก่อนจะหยิบหินขึ้นมา 1 ก้อนหลอมรวมเข้ากับทัณฑ์สวรรค์เล็กน่้อย และขว้างไปยังร่างอสูรเต็มแรง

 

"เฟี๊ยว! เปรี๊ยงๆๆ! ตูมๆๆ!" ด้วยความเร็วบวกกับทัณฑ์สวรรค์ทำให้อากาศระเบิดขึ้นระยะๆ อย่างรวดเร็ว เพียงไม่ถึงครึ่งวินาทีหินก้อนเล็กก็ทะลุกระบาลอสูรดึกดำบรรพ์จนตายคาที่อย่างรวดเร็ว "ตูมม! กรี๊ดดดๆๆ!" ไม่พอแค่นั้นมันยังทำให้กำแพงเมืองเป็นรูก้อนอีกตัว ชายหนุ่มแสระยิ้มสบายใจเมื่อเห็นเหล่าสิงโตทมิฬกินเนื้อของอสูรดึกดำบรรพ์หมด มันก็เพิ่มพลังยุทธเป็นคายผนังลมปราณชีวันส่งผลให้เขาถูกดูดพลังอย่างรวดเร็ว เพราะฉะนั้นทำให้ชายหนุ่มไม่ลังเลที่จะเก็บมันทันที

 

ฟุมๆๆ!

 

หลังจากที่จัดการอะไรเสร็จ จางเซียนก็ไม่ได้ปลดสนามแม่เหล็กออกแต่อย่างใด เขาทำเพียงบินบนอากาศลอยไปหาเหมาเจียนแบบเงียบๆ ในขณะที่เธอ...กำลังกลับบ้าน

 

 

.

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว