email-icon

สวัสดีค่ะนักอ่านทุกคน ไรท์ชื่อบ๋อมแบ๋มนะคะ ขอบคุณที่ชอบนิยายที่ไรท์เขียนนะคะ และก็ขอบคุณทุกเม้นและแรงสนับสนุนจากทุกคนด้วยนะคะ ช่วงนี้โรคระบาด ดูแลรักษาสุขภาพด้วยนะคะ ❤️ นามปากกา 👉 BombyZhan  👉BomH.Won 

บทที่5 ป๊าครับนั่นเมียผม!

ชื่อตอน : บทที่5 ป๊าครับนั่นเมียผม!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ม.ค. 2563 21:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่5 ป๊าครับนั่นเมียผม!
แบบอักษร

ในขณะที่ทุกคนรออยู่ด้านล่างหมด หยางลั่วเฟิงก็ลงมาพร้อมกับสีหน้าเคร่งขรึมอย่างที่เคยทำ เขาเดินมานั่งโซฟาที่มีเจ้าพ่อมาเฟียใหญ่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว

 

"กว่าจะลงมาได้นะ.. เจ้าลูกชาย "

 

มาเฟียรุ่นใหญ่เอ่ยขึ้นมา ขณะที่ลูกชายคนเดียวของตระกูลหยางกำลังนั่งลงข้างๆ

 

"ป๊ามาหาผมมีงานเร่งด่วนอะไรหรือเปล่า"

 

"ฉันมาหาแกไม่ได้เลยหรือไง"

 

มาเฟียใหญ่คิดในใจเจ้าลูกชายคนนี้หนิ เขาต้องมีงานหรือไงถึงจะมาได้

 

"ก็ป๊าไม่เคยจะมาหาผมสักครั้งเลย นอกจากจะมีงานเร่งด่วนจริงๆ" 

 

"ก็ฉันไม่มีเวลาจริงๆหนิ "

 

"แล้วตกลงป๊ามีอะไรหรือเปล่าครับ "

 

"มี ฉันได้ข่าวว่าแกโดนไอ้เจ้ายากูซ่าญี่ปุ่นสั่งคนมายิงแกหรอ" 

 

"ป๊ารู้ได้ไง" 

 

หยางลั่วเฟิงพูดออกมาอย่างรวดเร็ว พ่อเขารู้ได้ไงว่าเขาโดนลอบยิง ไม่ใช่ว่าลูกน้องไปฟ้องหรอกนะ

 

"พวกมันมาหาฉันถึงที่ "

 

​​​​​​"มาหาถึงที่? ฮ่องกง?" 

 

"​อืม​​​​​"

 

หยางลั่วเฟิงขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ

 

 "พวกมันมาเพื่อบอกป๊าว่าผมโดนยิงแค่นี้หรอ หรือมีอะไรที่มากกว่านั้น" 

 

 "มันมาเจรจาเรื่องซื้อขายอาวุธเถื่อน แต่.. พอดีมันมาบอกเรื่องที่แกโดนยิง แล้วก็... มันบอกว่าลูกน้องมันเห็นแกพาเด็กไปซื้อของที่ห้าง" 

 

เจ้าพ่อมาเฟียใหญ่พูดไปก็ลอบมองหน้าเจ้าลูกชายที่ตอนนี้จากขมวดคิ้วกลายเป็นหน้านิ่งแถมจะฆ่าใครอย่างไรอย่างนั้นให้ได้เลย มันต้องมีอะไรแน่นอน หรือจะเกี่ยวกับเด็กในปกครองกัน

 

"แล้วเด็กแกไปไหนซะล่ะ ไม่มาให้แนะนำฉันที่เป็นพ่อหรือไง หรือว่าแกทิ้งอย่างที่เคยทำ" 

 

"ผม​​​​​​ไม่มีเด็กอะไรทั้งนั้น! " 

 

ไอ้พวกยากูซ่าคิดหรอว่าพวกแกไปพูดอะไรให้พ่อของเขาเชื่อแล้วจะทำอะไรเขาได้ ตอนนี้อารมณ์เขาอยากจะฆ่าพวกมันให้ตายๆไปซะ ที่กล้ามายุ่งกับเด็กของเขา ออกัสไม่เหมือนกับคนอื่นๆที่เขาขึ้นเตียงครั้งสองครั้งแล้วก็ทิ้ง 

 

"แกคิดหรอว่าจะปิดบังฉันได้ พวกนั้นไม่บอก แกคิดหรอว่าฉันจะไม่รู้ ฉันก็มีสายของฉัน "

 

"..." 

 

"บอกลูกน้องแกไปเรียกตัวมาหน่อยสิ ฉันล่ะอยากเห็นเด็กที่ทำให้ไอ้มาเฟียหน้านิ่งอย่างแก กลับมาสายตาอ่อนโยนได้อีก"

 

หยินหยางได้ยินมาเฟียใหญ่ของบ้านพูดขึ้นก็โค้งคำนับรับคำแล้วเดินขึ้นไปข้างบนเพื่อที่จะพาคนตัวเล็กลงมาแนะนำตัว

 

พอลูกน้องมือขวาของหยางลั่วเฟิงขึ้นมาถึงห้องนอนของเจ้านายของตนก็ยกมือขึ้นเคาะ

 

ก๊อกๆๆๆ 

 

คนตัวเล็กที่อยู่ในห้องได้ยินเสียงเคาะประตูก็สะดุ้งตกใจทันที

 

"นายใหญ่เรียกนายให้ไปพบ" 

 

หยินหยางเอ่ยเรียกคนด้านในขึ้นมา เพื่อให้คนตัวเล็กรับรู้ธุระของเขา

 

ออกัสรู้ว่าใครมาเรียกตัวเอง เขาจึงคิดว่าสถานการณ์แบบนี้เขาคงต้องลงไปแล้ว เพราะถ้าลูกน้องมือขวามาเรียกเขานาดนี้แล้ว คนตัวโตคงปฏิเสธพ่อของตัวเองไม่ได้แหงๆเลย

 

"คะ.. ครับ ผมจะลงไป" 

 

คนตัวเล็กรับคำเสร็จก็ลงจากเตียงมาเปิดประตูแล้วก็เจอเข้ากับลูกน้องมือขวาของหยางลั่วเฟิงจริงๆ แล้วจึงเดินลงไปชั้นล่างด้วยใจที่เต้นระส่ำยิ่งกว่าตอนเจอกับคนตัวโตครั้งแรกซะอีก

 

พอทั้งออกัสและหยินหยางลงมาถึงชั้นล่าง มาเฟียใหญ่แห่งตระกูลหยางก็เห็นคนตัวเล็กที่เดินมาเก้ๆกังๆอย่างกับว่าเขาจะฆ่าใครตายอย่างนั้นแหละ คิดแล้วก็นึกเอ็นดูขึ้นทันที

 

มาเฟียใหญ่สำรวจคนตัวเล็กสักพักก็คิดในใจขึ้นมาว่า ทำไมลูกชายหน้านิ่งของเขาถึงเก็บเด็กคนนี้ไว้ ก็ดูเจ้าตัวสิ หน้าเล็กตัวขาวผอมบางแถมน่าตาจิ้มลิ้มอย่างกับผู้หญิงขนาดนี้ใครมันจะไม่ชอบ แต่ก็เอาเถอะถึงจะหน้าตาใสซื่อขนาดไหนก็ไว้ใจไม่ได้ วันดีคืนดีทำเจ้าลูกชายคนเดียวของเขาเกิดหลงหัวปักหัวปำขึ้นมาจะซวยไปถึงเจ้าตัวเอา 

 

"นี่น่ะหรอ.. เด็กของแก? " 

 

"ป๊าอย่าแตะต้องเขาเด็ดขาด! "

 

หยางลั่วเฟิงรีบถลาไปหาคนตัวเล็กเพื่อจะบังคนเป็นพ่อไม่ให้แตะต้อง

 

"หวงซะด้วยสิ หึ! " 

 

"ถ้าป๊าทำอะไรเขา ผมจะไม่ฟังคำสั่งป๊าอีกต่อไป! " 

 

"แกเห็นไอ้เด็กนี่สำคัญกว่าป๊าแกหรือไงห๊ะ" 

 

"ใช่! เพราะนี่ไม่ใช่แค่เด็กของผม แต่เขาคือเมียผมเอง! "

 

เจ้าพ่อมาเฟียใหญ่ได้ยินประโยคที่ไม่คาดคิดออกมาจากปากลูกชายของตัวเองก็ไม่นึกแปลกใจ เขาแค่ขมวดคิ้วขึ้นแล้วเดินไปข้างเพื่อที่จะไปหาคนตัวเล็ก

 

ส่วนคนที่ได้ตำแหน่งใหม่ว่าเมียหมาดๆก็ตาโตเท่าไข่ห่านทันที หันขวับไปหาคนตัวโตที่บังเขาอยู่ข้างหน้า แล้วจึงเห็นพ่อของอีกฝ่ายกำลังเดินมาทางเขาอย่างช้าๆ เขายืนมองด้วยใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะแล้วยกมือคว้าเสื้อคนตัวโตให้เข้ามาให้ตัวเองอีกนิด

 

"นี่หรอเมียของแก? "

 

มาเฟียใหญ่พูดเสร็จก็หยุดยืนตรงหน้าทั้งคู่แล้วเอ่ยขึ้นมาเสียงทรงอำนาจ

 

"ผมเตือนป๊าแล้วนะ" 

 

มาเฟียใหญ่ตระกูลหยางหันไปหาลูกชายแป๊บเดียวแล้วก็หันมาเอ่ยกับคนตรงหน้าอีกครั้ง

 

"แนะนำตัวเองหน่อยสิ ว่าที่ลูกสะใภ้" 

 

เมื่อคนตัวเล็กได้ยินสิ่งที่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะพูดออกมาก็ตกใจ แถมหน้าขึ้นสีระเรื่ออีกต่างหาก ส่วนหยางลั่วเฟิงเองพอได้ยินสิ่งที่พ่อตัวเองเอ่ยออกมาก็ขมวดคิ้วขึ้นอีกครั้ง ไม่รู้ว่าพ่อตัวเองจะมาไม้ไหนอีก

 

"เอ่อ.. สวัสดีครับ.. ผมชื่อออกัสครับ.. เอ่อ.. ผมเป็นลูกหนะ.. "

 

"เป็นเมีย! " 

 

หยางลั่วเฟิงโพล่งออกไปอย่างรวดเร็ว ใครมันจะไปบอกล่ะว่าเขาไปตกหลุมรักลูกหนี้ตัวเองกัน

 

"ฉันไม่ได้ถามแก ไอ้เฟิง" 

 

คนเป็นพ่อทำหน้าหงุดหงิดขึ้นมาทันที คนอะไรเขาแค่จะถามว่าที่ลูกสะใภ้สักหน่อย หวงอยู่ได้ เป็นถึงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

 

"ผมอยากตอบ" 

 

"กวนบาทาชั้นล่างของฉันแล้วนะแก "

 

"ผมเปล่า" 

 

สองพ่อลูกเถียงกันไปมาต่อหน้าลูกน้องทั้งหลายกับอีกหนึ่งคนที่ตอนนี้ทำอะำรไม่ถูกแล้ว ใครก็ได้มาเอาเขาออกไปจากตรงนี้ที เขาไม่อยากจะดูมวยคู่หลักแล้ว ออกัสคิดในใจ

 

"แล้วเธออายุกี่ปีแล้ว พ่อแม่ทำงานอะไร บรรลุนิติภาวะหรือยัง?" 

 

เจ้าพ่อมาเฟียหันมาถามคนตัวเล็กอีกครั้งเพื่อที่จะทำการทักทายแบบให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขามาดีไม่ได้มีพิษสงอะไร ไอ้ลูกชายนี่ก็เกินไปจนทำให้คนตัวเล็กกลัวเขาไปหมดแล้ว

 

"เอ่อ.. ผมอายุ20ปีครับ.. เอ่อ.. ผมไม่มีพ่อแม่ครับ ผมอาศัยอยู่กับยาย.. แล้วก็ผมก็บรรลุนิติภาวะแล้วครับ "

 

"อืม ฉันเข้าใจแล้ว" 

 

คิดหรอว่าคนอย่างมาเฟียใหญ่จะไม่รู้ประวัติเจ้าเด็กนี่ เขามีสายสืบมากพอที่จะยัดเงินแล้วได้คำตอบที่พอใจ แต่ที่อยากมาที่นี่ก็เพื่อมาดูตัวจริง ของว่าที่ลูกสะใภ้ที่ทำให้ไอ้ลูกชายหน้านิ่งของเขาจนไม่มีวี่แววส่งข่าวอะไรมาหาเลย เพราะกกเมียอยู่นี่เอง พอเขาคิดแล้วก็อยากกลับไปเป็นวัยรุ่นอีกครั้งที่ได้เจอกับแม่ของหยางลั่วเฟิงที่ทั้งสวยและฉลาดอย่างกับลูกตัวเอง หยางลั่วเฟิงได้ความฉลาดมาจากแม่ของเขาและได้หน้าตามาจากเขานี่แหละถึงได้หล่อขนาดนี้ 

 

"ป๊าจะจ้องเมียผมอีกนานมั้ยครับ! " 

 

หยางลั่วเฟิงพูดขึ้นมาอีกครั้ง ก็ดูสิพ่อของตัวเองมายืนจ้องคนของเขาจนจะกลืนกินไปทั้งตัวแล้วมั้ง เกรงใจเขาด้วย เพราะคนนี้ของผม

 

"เออๆ หวงนักหวงหนาจังนะ เธออย่าลืมอบรมสามีเธอด้วยนะ จะไม่เคารพพ่อตัวเองอยู่แล้ว "

 

เจ้าพ่อมาเฟียใหญ่พูดประโยคก่อนหน้าให้กับลูกชายแล้วหันไปพูดประโยคหลังให้กับคนตัวเล็ก

 

"เอ่อ.. เขาไม่ใช่สามะ.." 

 

ออกัสกำลังจะพูดออกไปแต่ก็โดนคนตัวโตคว้าเอวเข้ามาหาตัวแล้วพูดแทรกขึ้นมาทันที

 

"ไม่ต้องห่วงครับ เขาอบรมผมอย่างดีเลยล่ะ" 

 

หยางลั่วเฟิพูดจบก็หันไปขยิบตาให้กับคนในอ้อมแขน จึงทำให้คนตัวเล็กหน้าแดงขึ้นมาอีกครั้ง

 

"ฉันล่ะอิจฉาจริงๆเลยน้าา ถ้าแม่ของแกยังอยู่ป่านนี้ฉันคงหวานเหมือนพวกแกแล้ว "

 

"ป๊า.. ถ้าเหงาก็หาคนมาอยู่ด้วยสิ" 

 

"ฉันบอกแกหลายรอบไปแล้วว่าฉันรักแค่แม่ของแกคนเดียว" 

 

"แต่ว่า.." 

 

"ช่างเถอะ แกก็อย่าลืมงานที่ฉันมอบหมายให้เสร็จล่ะ อย่าอยู่กับเมียจนไม่เป็นการทำอะไร ส่วนฉันจะกลับไปสะสางกับคู่อริเก่าสักหน่อย"

 

"ครับป๊า "

 

"แผลก็อย่าลืมดูแลล่ะ ถึงจะไม่ร้ายแรงแต่ก็ดูแลมันให้หาย ลุงฝากด้วยนะ... ออกัส" 

 

มาเฟีใหญ่แห่งตระกูลหยางพูดกับลูกชายจบก็หันไปพูดกับคนตัวเล็กแล้วเดินออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่ของหยางลั่วเฟิง 

 

"ฉันกลับล่ะ อเล็กซ์เรากลับกันเถอะ" 

 

เจ้าพ่อมาเฟียและลูกน้องมือขวาของตัวเองนั่งรถหรูขับเคลื่อนออกจากคฤหาสน์ไปอย่างรวดเร็วโดยที่มีทั้งลูกน้องของหยางลั่วเฟิงและลูกชายพร้อมทั้งว่าที่ลูกสะใภ้มองตามอย่างไม่เห็นหลัง... 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Talk 

 

มาแย้วววว เย้~~ กว่าจะมาอัพได้แต่ละที งานท่วมหัวเลยเจ้าค่าา แงงง แต่ก็ได้กำลังใจมาจากนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและคอมเม้นท์เข้ามา ขอบคุณมากๆค่าาา ถ้าชอบเรื่อง หนี้สวาทรักมาเฟีย ก็ขอให้อยู่กันไปนานๆนะคะ มารอดูว่าต่อไปอิลุงจะทำอะไรเมียเอ้ยลูกกัสของเรากันนะคะ 

 

ช่วยเอ็งดูลูกๆของไรท์ด้วยนะคะ~~🙏❤️

 

 

 

ความคิดเห็น