Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจทุกไลค์ทุกเม้นต์นะครับ~ เรื่องที่2 พี่ล่ามโซ่น้องนับดาว

ล่ามโซ่ถูกทิ้ง : Ep.8 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

ชื่อตอน : ล่ามโซ่ถูกทิ้ง : Ep.8 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 มี.ค. 2563 21:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ล่ามโซ่ถูกทิ้ง : Ep.8 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว
แบบอักษร

 

 

สายป่าน talk's

@ชั้น13 ในห้องของกล้า โซนห้องนั่งเล่น เวลา17:35น.

 

"พี่สายป่านนั่งรอก่อนนะครับ" กล้าบอกฉันมา 

"....." ฉันเงียบและพยักหน้าส่งไปให้เจ้าตัวสูง และกล้าก็เดินเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง

 

กล้าเด็กปีหนึ่งของR universityฉันเจอกับเค้าที่ร้านนั่งชิลแห่งหนึ่งที่ชื่อ ต้น•กล้า•พาเพลิน น้องเค้าเป็นเด็กเสริฟอยู่ที่นั่น 

แต่ฉันก็ไม่คิดหรอกนะว่ากล้าจะเป็นเด็กผู้ชายธรรมดาๆหาค่ำหาเช้าแบบนี้ เพราะคนธรรมดาที่ไหนจะมีเงินมาซื้อคอนโดที่นี่ได้หล่ะจริงมั้ย? ไหนจะมอเอกชนที่ใหญ่อันดับต้นๆของประเทศนี้อีก ถ้าขอทุนเข้าก็แสดงว่าต้องเก่งมากๆแน่นอน

เชื่อว่าทุกๆคนน่าจะพอรู้จักฉันแล้วจริงไหมคะ? ฉันชื่อว่า สายป่าน สรทิพย์ สงค์ไพศาลโรจน์ อายุปีนี้ก็จะ21แล้วค่ะ ฉันมีพี่น้องรวมฉันด้วยก็3คน โอ๊ะ! รวมไอ้อิลูกนอกสมรสด้วยก็5คน 

ซึ่ง1ในนั้นก็มีอินับดาวอิพี่สาวที่ฉันไม่เคยคิดว่ามันเป็นพี่ มันเป็นอิตัวมารความรักของฉัน ฉันคบกับใครเค้าคนนั้นต้องปันใจไปหามันทุกทีไม่เว้นแม้แต่คนที่ได้ครั้งแรกจากฉัน...คนที่ฉันเปย์พวกมัน...คนที่ฉันรักพวกมันไปหมดทั้งหัวใจ พวกมันก็เลี้ยงไม่เชื่องเหมือนหมารอบกัดเหมือนตัวเหี้ยในชีวิตของฉัน 

จน...ฉันได้กลับมาเจอกับเค้าอีกครั้งนึง พี่ล่ามโซ่ รักแรกแต่ไม่ใช่คนแรกและไม่ใช่คนที่คู่ควรของฉัน เค้าเคยอยู่ในที่ที่ต่ำกว่าฉันมากแต่แล้ววันนั้นฉันก็ได้รู้ว่า...เค้านั้นกลายเป็นคนรวยที่ตอนนี้อาจจะรวยกว่าตระกูลของฉันไปแล้วก็ได้ 

แต่ก็ยังไม่พ้นถูกอิมารคาบไปแดกฉันจึงหยุดเรื่องนี้ไปสักพักนึง จนเจอกับเค้ากล้า ผู้ชายที่ทำให้ฉันใจเต้นแรงอีกครั้ง ใช่แล้วค่ะ! นอกจากพี่ล่ามโซ่แล้วก็มีแค่กล้าเท่านั้นแหละค่ะที่ทำให้หัวใจฉันเต้นแรง

หลังจากนั้น...ฉันจึงต้องจ้างนักสืบสืบประวัติทุกอย่างของเด็กคนนี้ แต่...มันกลับบอกว่า สืบได้แค่ที่อยู่กับมหาวิทยาลัยเหตุผลของมันฉันไม่รู้ก็แค่จ่ายเงินมันไปแต่...ที่ฉันรู้คือ ฉันจะเอาคนนี้ และ จะต้องได้เด็กคนนี้คนเดียว!

 

"มาแล้วครับ" กล้าเดินออกมาจากห้องนอนของตัวเอง และมานั่งคุกเข่าลงตรงหน้าฉัน

 

หึ! ถ้าฉากนี้เป็นฉากขอแต่งงานก็คงจะดีแต่มันไม่ใช่!

 

"อ๊ะ!" ฉันร้องอุทานออกมาเสียงหลงด้วยความเจ็บปวด

"เจ็บหรอครับ? ผมขอโทษนะครับ" แค่ความตอแหลก็สามารถทำให้เด็กคนนี้รู้สึกผิดได้แล้วหรอ อินโนเซ้นส์จริงๆ

"อืม นิดหน่อยหน่ะ" อุตส่าห์ลงทุนวิ่งตัดหน้ารถบิ๊กไบค์ของเจ้าตัวเลยนะ

"ว่าแต่...พี่วิ่งตัดหน้ารถของผมทำไมหรอครับ?" ห่ะ..ห๊ะ!?

"เอ๊!? พอดีว่า...พี่ไม่ทันเห็นหน่ะก็เลยวิ่งจะข้ามถนน" ฉันพูดโกหกออกไป

"จริงหรอครับ พี่มีความผิดปกติที่หูหรือเปล่าครับ?" ถามทำไม?

"หืม? เปล่าหนิ" ฉันจึงตอบไปตามความจริง

"งั้นพี่ไม่ได้ยินเสียงรถของผมหรอครับ?" อ่า...นี่เค้ากำลังสงสัยว่าฉันมาอ่อยสินะ

"พอดีตอนนั้นพี่คิดเรื่อง...เรียนอยู่หน่ะก็เลยไม่ได้ยินอะไรเลย" ฉันตอบไป

"อ่า...ครับ" เค้าตอบมา

"ว่าแต่...ห้องนี้เราซื้อมาหรอ พ่อแม่ต้องรวยมากเลยสินะ" ฉันเริ่มเปิดประเด็นถามใหม่

"เปล่าหรอกครับ พอดีผมเช่าเอาหน่ะครับเช่าพี่เจ้าของร้าน ต้นกล้าพาเพลิน หน่ะครับ" 

"งั้นเองหรอ?" ฉันตอบไป

"แล้วเรื่องเรียนหล่ะ? เราเรียนอยู่ที่ไหนหรอ?" ฉันถามไป เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายสงสัย

"R university หน่ะครับ" เค้าตอบมา

"แต่ว่า...มหาลัยนั้นมันเอกชนค่าเทอมเยอะกว่าS universityหรือว่าP university อีกไม่ใช่หรอ?" ฉันเริ่มถามประเด็นใหม่

"พอดีผมสอบขอทุนได้หน่ะครับ" กล้าตอบมาพร้อมกับเอามือขี้นมาเกาหัวแกร็กๆด้วยความเขินอาย จ่ะ..จะน่ารักเกินไปแล้วนะ

"หรอ? งั้นแสดงว่าต้องเรียนเก่งมากเลยหน่ะสิ" ฉันพูดชมเจ้าตัวไป

"เปล่าหรอกครับ พอดีมีคนที่โรงเรียนมอปลายสละสิทธิ์หน่ะครับผมเลยได้" ยังไงก็เก่งอยู่ดีนั่นแหละ...สำหรับฉัน

"อยากเลี้ยงจัง..."

"อะไรนะครับ?" เจ้าตัวถามมา

"อ่ะ..เอ่อ...พอดีว่าพี่อยากจะเลี้ยงข้าวตอบแทนสำหรับการทำแผลหน่ะ" แกพูดอะไรออกไปสายป่าน...! ก็ใครใช้ให้เด็กมันน่ารักแบบนี้หล่ะ?

"ไม่ต้องหรอกครับพี่ ผมเกรงใจหน่ะครับ" กล้าพูดตอบมา

"ไม่ต้องเกรงใจพี่หรอกนะ พี่ขอเลี้ยงข้าวเป็นการตอบแทนสักมื้อนะ" ฉันพูดขอร้องน้องมันไป

"เอ่อ...เอางั้นก็ได้ครับ" กล้าตอบมา เยส สำเร็จ

"แล้วพี่จะติดต่อนายยังไงหล่ะ" ฉันพูดไป ด้วยท่าทางสงสัย

"งั้นเอาเบอร์โทรผมไปก็ได้นะครับ" หืม? แบบนี้เรียกว่า...โครตอินโนเซ้นส์เลยนะเนี้ย

"เอ่อ...จะดีหรอ?" ฉันถามไป ทำเป็นรักนวลสงวนตัวไปหน่อย

"ครับ" หลังจากนั้นฉันก็แลกเบอร์โทรศัพท์กับเค้า และระหว่างที่ฉันกำลังเมมเบอร์ฉันอยู่นั้น

 

Rrrrr Rrrrr [เอื้องฟ้า] โทรศัพท์ของกล้าก็มีรูปของผู้หญิงคนนึงเด้งขึ้นมาพร้อมกับชื่อที่ขึ้นอยู่บนหน้าจอว่า เอื้องฟ้า

 

"เอ่อ...ผมเมมเบอร์ผมไว้แล้วครับพี่ว่างวันไหนก็โทรมาบอกผมล่วงหน้าสักวันนะครับ" กล้าพูดมาพร้อมกับรีบแย่งโทรศัพท์ของตัวเองออกไปจากมือฉันทันที

"อื้ม! เอางั้นก็ได้ งั้นพี่กลับแล้วนะ" ฉันพูดแค่นั้นและตัวฉันเองก็เดินออกมา

"อิเอื้องฟ้า...มึงเป็นใคร...?" และฉันก็กลับบ้านไปด้วยความสงสัยมากมาย

.

.

.

นับดาว talk's

@ห้องนอนอิเอิงเอย เวลา18:00น.

 

"เห้อ~" มองดูกระดาษแผ่นเล็กๆในมือที่มีเบอร์โทรศัพท์ของเด็กผู้หญิงปริศนาคนนั่นอยู่

 

ดูจากน้ำเสียงและหน้าตาผ่านๆแล้วน่าจะอายุน้อยกว่าฉันนะ ถ้าเป็นคนที่บ้านเด็กกำพร้าจริงต้องเรียกฉันว่าพี่นับดาวสิไม่ใช่คุณหนูนับดาวแต่...ก็นานมากแล้วนะที่ฉันไม่ได้ไปที่นั่นอ่ะ

แล้วฉันควรจะทำยังไงกับเบอร์โทรนี้ดีหล่ะ ตอนเห็นหน้าก็ไม่ได้เห็นอะไรชัดมากขนาดนั้นอ่ะเห็นแค่ผ่านๆ

หรือว่า...จะลองโทรไปดี ฟังจากน้ำเสียงเธอแล้วจะดีใจก็ไม่ดีใจ จะตกใจก็ไม่ตกใจ จะกลัวก็ไม่กลัวไปซ๊ะทีเดียว อื้อ! ลองโทรไปดีกว่า

ฟุ๊บ~ ฉันลุกขึ้นจากเตียงนอนและนั่งที่ข้างเตียงก่อนที่จะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่ฉันชาร์จแบตไว้

 

[062-xxxx-xxx] Trrrr Trrrr Trrrr Trrrr ติ้ด

 

(ฮัลโหลค่ะ) น้ำเสียงทักทายสดใสเอ่ยออกมา

"เอ่อ...ฮัลโหล" ฉันพูดตอบเธอไปด้วยน้ำเสียงประหม่านิดหน่อย

(ใครหรอคะ?) เธอถามมา

"ฉันนับดาว" ฉันตอบไป

(....คุณหนูนับดาวหรอคะ?) เธอเงียบไปแป๊บนึงก็ถามฉันกลับมา

"อืม...มีเรื่องอยากจะคุยด้วยหน่อยหน่ะ"

(คะ?)

"เธอเองก็ดูเหมือนมีเรื่องจะคุยกับฉันไม่ใช่หรอไง?"

.

.

.

ล่ามโซ่ talk's

@R condo สาขา6 เวลา19:00น.

 

"อื้อออ~" ผมลืมตาตื่นขึ้นมาอีกทีตอนนี้เป็นเวลา1ทุ่มแล้วหรอว๊ะ?

"อ่า..." ค่อยๆยันตัวเองลุกขึ้นนั่งและสิ่งแรกที่ผมหยิบขึ้นมาก็คือโทรศัพท์ผมกดเข้าแอพเฉพาะที่ผมเพิ่งโหลดมา

"หืม? หึ! น่ารักที่สุด" มองดูจุดเขียวที่ยังอยู่ที่Basic R condo สาขา2 น่าจะเป็นห้องของไอ้อาวุธ

 

ใช่ครับ สิ่งที่ผมทำก็คือติดเครื่องติดตามฝังลงข้างในโทรศัพท์ของนับดาว ถ้าทำอย่างงี้ถึงจะไม่รู้ว่านับดาวจะทำอะไรแต่ผมก็รู้ว่านับดาวอยู่ที่ไหน เหี้ยทำไมกูเหมือนโรคจิตงี้ว๊ะ เวรเอ๊ย สรุปคือกูจะกลายเป็นสโตกเกอร์แล้วใช่ไหมว๊ะ ชั่งเถอะว่ะ ก็ทำแค่กับว่าที่เมียอ่ะ

 

"....." ผมยิ้มเหมือนคนบ้าและเดินไปอาบน้ำแต่งตัวเตรียมตัวไปหาเพื่อนรัก ไอ้ทิศเหนือ

 

@Tts. Club ชั้น2 ห้องVip เวลา19:30น.

 

กริ๊ก! แอ๊ดดดด~ ผมเปิดประตูเข้ามาในห้องVipที่มีแค่ห้องเดียวพอเข้ามาถึงผมก็เห็นไอ้ทิศเหนือนั่งจิบเหล้าอยู่

 

"ไงครับ~ เพื่อนเหนือ" ผมพูดทักทายมันไปด้วยน้ำเสียงสดใสร่าเริงเหมือนกับทุกที

"อืม" มันตอบมาเพียงแค่นั้น ผมเดินไปนั่งที่โซฟายาว

"นี่มึงยังไม่เลิกเฮิร์ทอีกหรอว๊ะเมียมึงก็ตายไปตั้งนานแล้วนะเว้ย" ผมพูดถามมันไป

"เรื่องของกู" มันพูดตอบมา

"เอาเป็นว่าเดี๋ยวกูแดกเป็นเพื่อนแล้วกัน" พูดจบผมก็ชงเหล้าของตัวเอง

"ว่าแต่มึงเถอะ ช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นหน้ามีเมียแล้ว?" มันถามมา

"หึ! อึ่กๆๆๆๆ" ยิ้มมุมปากไปให้มันและยกไหล่ส่งไปสมทบอีก1ทีและกระดกเหล้าเข้าปาก

"ไหนบอกว่า...ไม่คิดจะมี?" มันยังคงถามมา คงจะเข้าใจคำตอบของผมป่ะกี๊นี้สินะ

"กูก็ไม่ได้คิดจะมีใหม่นี่หว่า..." ผมตอบมันไป มันขมวดคิ้วหนาเป็นปม ผมรู้ครับว่ามันน่าจะรู้ไม่มากก็น้อยว่าที่อยู่ดีๆผมก็เจ้าชู้แบบไม่มีสาเหตุเพราะอะไร

"มึง...มีเมียอยู่แล้ว?" มันถามมา เพราะมันเลิกคิ้วขึ้นทุกคำถามผมเลยแน่ใจว่ามันถาม

"ก็...แล้วแต่จะคิดแต่...ที่มึงเคยคิดไว้ก็ถูกนั่นแหละ" ผมพูดไป 

"หึ..." มันยิ้มมุมปากส่งมาให้ผม และจิบเหล้าเข้าปากตัวเอง

"อึ่กๆๆๆๆ" ผมก็ดกดิ่ครับ

 

เวลาต่อมา เวลา21:45น.

 

ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและกดเข้าแอพเฉพาะนั่นแหละ อ่า...จุดสีเขียวยังอยู่ที่เดิม คงหลับแล้วหล่ะ

 

"เฮ้ย! ไอ้เหนือกูกลับแล้วนะ" ผมพูดเป็นการเอ่ยลามันไป

"อืม กลับดีๆหล่ะมึง" มันก็มักจะพูดแบบนี้ทุกครั้ง 

"อื้มๆ" ผมพยักหน้าให้มันไปและก็เดินออกไปขับรถกลับคอนโด

 

@R condo สาขา6 ห้องของผม ในห้องนอนของผม เวลา22:00น.

 

ฟุ๊บ~ มาถึงผมก็ฟุ๊บตัวนอนแผ่หราบนเตียงขนาดคิงไซส์ของตัวเอง

 

"อ่า..." มองดูดวงดาวที่ติดอยู่บนเพดานห้อง ก่อนที่ผมจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกครั้ง

"!!!" ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจทันที

 

ฟุ๊บ! และผมก็ลุกขึ้นนั่งทันที

 

"ไปไหนว๊ะ...ดึกๆดื่นๆ" ผมถามตัวเองออกมา

 

ก็ไอ้จุดสีเขียวที่มันอยู่กับที่มาตั้งแต่...หัวค่ำอ่ะตอนนี้มันกำลังมุ่งหน้าเคลื่อนตัวไปที่แถวๆย่านการศึกษาอ่ะดิ่

 

"แม่ง! หงุดหงิดว่ะ!!!" ไม่ได้ๆ มึงห้ามหงุดหงิดแบบไม่มีเหตุผล ก่อนอื่นต้องโทรหาคนที่พอจะเป็นประโยชน์ก่อน ไอ้กัสโซ่

 

[กัสโซ่] Trrrr Trrrr Trrrr Trrrr Trrrr ติ้ด!

 

(โหลโทรมาทำเหี้ยไรเฮีย!?) หึ! ถ้ามึงจะถามขนาดนี้ทำไมไม่เรียกกูไอ้เหี้ยเลยหล่ะ

"นับดาวอยู่กับมึงไหม?" ผมพยายามใจเย็นถามไป

(....อยู่ดิ่! จะคุยไหมหล่ะ?) มันเงียบไปสักพักก่อนที่จะตอบมาในประโยคแรกและถามกลับมาในประโยคหลัง

"ไม่! มึงอยู่ไหน?"

(กำลังจะไปร้านเหล้าจะมาแดกด้วยไหมหล่ะ?)

"ไม่! ดูแลนับดาวด้วย" 

(สั่ง? นี่เฮียมึงสั่งกูหรอ?) 

"เออ เข้าใจ?" 

(ครับกูจะดูแลให้ดีเลยครับ ว่าที่แม่กูเนี้ย) มันพูดกวนส้นตีนเก๊งเก่งเหมือนใครว๊ะ?

"แค่นี้แหละ ติ้ด" แค่พูดจบประโยคมันก็วางสายไปเลยครับ

 

"เด็กดื้อเอ๊ย!" ผมพูดไป แต่ก็ไม่ได้ห่วงอะไรแล้วหล่ะเพราะมีไอ้กัสโซ่ดูอยู่

.

.

.

นับดาว talk's

@บนรถของไอ้อาวุธ เวลา22:05น.

 

Rrrrr Rrrrr [กัสโซ่] 

หืม? เหี้ยกัสโซ่? โทรมาไมว๊ะ? อ่า...พอดีฉันเปลี่ยนไปใช้ซิมเก่าหน่ะค่ะ

 

"เออ!" หลังจากกดรับสายเสร็จฉันก็เอ่ยออกไปแค่คำเดียว

(มึง...! อยู่ไหน?) มันถามฉันมา

"กูจะอยู่ไหนมันไปหนักกะบาลซีกไหนของมึงหรอคะ?" แทนที่จะตอบคำถามของมันฉันเลี่ยงไปเป็นถามมันกลับไปแทน

(หนักดิ่! หนักมากเลยด้วยไม่ใช่แค่หนักด้วยแต่หัวกูจะขาดเลยด้วย!) อะไรของมันว๊ะ มันจะตายห่าขนาดนั้นเลยหรอ

"ห๊ะ!? มันซีเรียสขนาดนั้นเลยหรอว๊ะ?" ฉันถามมันไป

(เออดิ่! มึงอยากเห็นกูตายคาตีนเฮียกูไหมหล่ะ!?) มันตอบมาในประโยคแรกและถามมาในประโยคหลัง

"เออๆ กูกำลังจะไปที่ร้านนั่งชิลอ่ะ ต้นกล้าพาเพลินอ่ะ" ฉันตอบมันไป

(ร้านเหล้าใช่ป้ะ?)

"เออไง! ร้านนั่งชิลอ่ะก็ร้านเหล้านั่นแหละ" 

(แล้วมึงไปกับใครว๊ะ?)

"คนเดียว"

(ไปทำเพื่อ?)

"กูมาคุยธุระของกู"

(ธุระเรื่อง?)

"อันนี้กูว่ามึงเสือกแล้วหล่ะว่ะ" ฉันก็ยังคงเลี่ยงประเด็นตอบและเปลี่ยนเป็นประโยคด่ามันแทน

(เออๆ งั้นแค่นี้แหละ)

"เออ ติ้ด!" ทันทีที่ฉันพูดจบประโยคมันก็กดวางสายไปเลย

 

เหอะ! ทำเป็นมาถามกู มึงก็เหมือนพี่ของมึงนั่นแหละเจ้าชู้ประตูดินที่สุดในกลุ่มถึงจะมีไอ้พายุอีกหนึ่งคนก็เถอะ

อ่า...ลืมบอกไปเลยสินะคะงั้นเดี๋ยวฉันจะเล่าให้ฟังเมื่อหลายชั่วโมงก่อนแล้วกันนะคะ

 

@ย้อนกลับไปเมื่อตอนที่ฉันคุยโทรศัพท์กับเธอคนนั้น

 

"เธอเองก็ดูเหมือนมีเรื่องจะคุยกับฉันไม่ใช่หรอไง?" ฉันถามเธอไปเสียงเรียบ

(ค่ะ) เธอตอบมา

"แล้วเธอว่างตอนไหนหล่ะ"

(ฉันว่างแต่ช่วงเลิกงานค่ะ)

"หืม? เธอทำงานอะไร?"

(ฉันทำงานแคชเชียร์ในแผนกซุปเปอร์มาร์กเก็ตของห้างTr.หน่ะค่ะ เลิกงานตอนสองทุ่มและฉันก็จะไปทำงานต่อที่ร้านนั่งชิลค่ะชื่อว่าร้านต้นกล้าพาเพลินค่ะ) เธอบอกมา

"แล้วสรุปเธอเลิกงานตอนไหนกันแน่หล่ะ?"

(ตอนห้าทุ่มค่ะ)

"อืม งั้นฉันจะไปหาตอนสี่ทุ่ม"

(อ่า...ค่ะ) เธอพูดแค่นั้น ฉันก็ยกโทรศัพท์ออกจากหูและก็กดวาง

 

@กลับมาที่เวลาปัจจุบัน

 

และด้วยเหตุนั้นฉันจึงต้องไปหาเธอที่ร้านนั่งชิลที่ชื่อว่า ต้น•กล้า•พาเพลิน และที่ฉันไปก่อนเวลาเนี้ยไม่ใช่อะไรหรอกนะคะ

ประเด็นคือ...กูอยากค่ะ อยากดื่มไงว๊ะ ขาดไปตั้งหลายเดือนบวกกับขอเงินไอ้อาวุธมาได้ตั้ง3พันฉันเลยขอยืมรถมันมาด้วย แม่ง เป็นเพื่อนที่โครตใจดีชิบหาย 

ชอบจังตอนจนคัดคนง่ายดี แต่...กลุ่มเพื่อนของฉันตอนนี้คือที่สุดจริงๆว่ะกูไม่ต้องคัดใครออกเลยหล่ะ เพราะพวกมันดีทุกคน...จะมีก็แค่บางคนที่มันแดกเพื่อนในกลุ่มแต่ก็ได้ไงเพราะกฏมันถูกยกเลิกไปแล้ว

 

@ต้น•กล้า•พาเพลิน เวลา22:20น.

 

หืม? คนเยอะดีแฮะ แบบนี้หาผู้ชายเลี้ยงเหล้าส่วนเงิน3พันเก็บไว้ใช้ดีกว่า

ส่วนเสื้อผ้าที่ฉันใส่เอ่อ...เอาจริงมันก็พอที่จะยั่วใครได้อยู่นะ

ฉันใส่เป็นเสื้อผูกคอสีฟ้าลำตัวระบายกับกางเกงยีนส์สีซีดขาสั้นขาดแฟชั่น รองเท้าผ้าใบสีแดงแบรนด์ดังพอตัว

 

"....." ฉันเงียบเพราะกำลังหาโต๊ะนั่งอยู่ อ่า...ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ะ ไม่มีจริงดิ่

"อ๊ะ! / คุณ!" ใครสักคนเดินเข้ามาชนฉันจนฉันถลาไปด้านหน้าแต่ผู้ชายคนนั้นก็เข้ามารวบเอวฉันไว้ได้ทัน

"นี่! ด่ะ....!" ฉันหันหน้าไปหวังจะถามไปว่า "เดินตามองห่าไรคนตัวเท่าควายแต่มองไม่เห็นไงว๊ะ!?" แต่ก็ต้องหยุดชะงัก

"พี่? เจอกันอีกแล้วนะครับ" แฟนอิสายป่านไงหล่ะ พูดกับฉันพร้อมส่งยิ้มหวานมาให้

"หึ! มีคนเคยบอกไหมคะ? ว่าเจอกันโดยบังเอิญ3ครั้งเค้าเรียกว่าพรหมลิขิตหน่ะ" ฉันยิ้มมุมปากไปให้เค้าก่อนที่จะถามไป

"เอ่อ...ม่ะ..ไม่มีครับ พี่คนแรกเลยครับที่บอกผมแบบนี้"

"ว่าแต่...น้องทำงานที่นี่หรอคะ?" ฉันเอียงคอตอแหลแกล้งทำว่าสงสัยไปให้ ทั้งๆที่ดูจากเสื้อผ้าที่ใส่แล้วมันก็ต้องใช่แล้วป้ะ?

"เอ่อ...ก็ครับ!" หืม? ไม่อยากจะเชื่ออิสายป่านมีแฟนจนกว่าตัวเองนี่นะ ฉันจึงพยักหน้ารับไป

"พี่ครับ โต๊ะว่างแล้วครับพี่มาคนเดียวหรือเปล่าครับ?" เอียงคอส่งมาให้แววตาสงสัยคือของจริง

"ค่ะ พี่มาคนเดียว" ฉันตอบไป

"งั้นเชิญคุณลูกค้าทางนี้เลยค่ะ" เสียงหวานเอ่ยขึ้นข้างหลังฉัน

"หืม?" ฉันจึงหันหน้าไปมอง เอ๋...ใช่เด็กคนนั้นหรือเปล่านะ

"ลูกค้าคนนี้ของฉัน!" เด็กผู้ชายคนนั้นพูดขึ้นมา

"อ้อหรอคะ? ไม่เห็นมีป้ายเขียนไว้เลยนี่คะ" อ่า...เสียงนี้ใช่แน่นอน แต่...จะแปลกไปไหมคะถ้าฉันรู้สึกถึงออร่าแปลกๆออกมาจากสองคนนี้

"เชิญค่ะคุณลูกค้า" ยัยเด็กนี่แสบใช่ย่อยแฮะ

"นี่! ก็เห็นอยู่ไม่ใช่หรอว๊ะว่า...ฉันคุยอยู่" อ่า...ไอ้เด็กบ้านี่ก็ใช่ย่อย

"ถ้าจะคุยก็ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าสิคะ จะได้มานั่งคุยไม่ใช่ใส่ชุดพนักงานมาคุยค่ะ คุณกล้า" หืม? คุณกล้าหรอ

"นี่! บอกแล้วไงว่า...." เด็กผู้ชายคนนั้นเดินดุ่มๆเข้าไปหาเด็กผู้หญิงคนนั้น

"ชิ! น่ารำคาณเธอว่ะ! ยัยสกปรก!"  เด็กผู้ชายพูดแค่นั้นก่อนที่จะหันหน้ามามองหน้าฉันแต่ก็แค่แว๊บเดียวก่อนที่เด็กคนนั้นจะเดินออกไป

"เธอใช่ไหม?" ฉันเดินไปถามเธอ

"เอ๊!? คุณหนูนับดาว ค่ะ ฉันเอง" เธอตอบมา

 

เวลาต่อมา เวลา22:30น.

 

"คุณหนูมาก่อนเวลาทำไมหรอคะ?"  เธอถามขณะที่ชงเหล้าให้ฉันค่ะ

"ฉันอยากดื่มด้วยหน่ะ" ฉันบอกเธอไปตามความจริง

"ไม่เห็นเหมือน..." เธอพูดอะไรนะ

"ไม่เหมือนอะไรหรอ?" ฉันถามเธอไป

"เปล่าหรอกค่ะ อย่าดื่มหนักนะคะคุณหนูเหล้าหมดเรียกฉันได้ตลอดเวลาเลยนะคะ" เธอพูดมาพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าเสร็จแล้วเธอก็เดินไป

 

ใบหน้านั่น เหมือนกับฉันไม่มีผิดทั้งๆที่มีเรื่องทุกข์ใจแต่ก็ต้องยิ้ม เธอยิ้มเพราะตอนนี้เธอทำงานอยู่แต่ฉันยิ้มเพราะตอนนั้นฉันอยู่กับเค้า สำหรับเธอยิ้มเพราะหน้าที่สำหรับฉันยิ้มเพราะเค้าเป็นคนทำให้ฉันยิ้มได้ทุกครั้งต่อให้มีเรื่องทุกข์ใจยังไงเค้าก็จะทำให้ฉันยิ้มได้เสมอ

 

"หืม? เอ๊!?" เอาจริงดิ่ ไอ้เด็กบ้านั่นมันไปเปลี่ยนเสื้อผ้ามาและเดินมาทางฉันจริงๆด้วยดิ่

"พี่ครับ ผมขอนั่งด้วยคนนะครับ" ไอ้เด็กบ้านั่นในชุดไปรเวชคือแม่งโครตเท่แต่ไม่ถึงขนาดเรียกสายตาของผู้หญิงทั้งร้านได้

"เชิญค่ะ" ฉันบอกไอ้เด็กนั่นไปเป็นการยอมรับว่าให้ไอ้เด็กนั่นมานั่งด้วยได้

"พี่ดื่มเหล้าด้วยหรอครับ?" ถามมากจังว๊ะ

"อืม พอหอมปากหอมคอหน่ะ" 

"เห็นผู้หญิงพูดอย่างงี้เป็นเมากลับบ้านทุกทีเลยครับ" 

"หืม? สายป่านเป็นอย่างงั้นหรอ?" ฉันถามไป

"ห๊ะ!? แล้วพี่สายป่านเกี่ยวอะไรกับผมหรอครับ?" หมายความว่าไงว๊ะ

"ก็เธอกับสายป่านเป็นแฟนกันไม่ใช่หรอ?" ไม่ใช่อย่างที่ฉันเข้าใจหรอ?

"ฮ่าๆ เปล่าครับ อะไรทำให้พี่คิดอย่างงั้นหรอครับ?" ตอบมาในประโยคแรกและถามมาในประโยคหลัง

"อะไรหรอ? ก็...เธอขึ้นห้องกับสายป่านนี่" ฉันตอบไป

"ถ้าแค่พาคนขึ้นห้องแล้วเป็นแฟนกันหล่ะก็...พี่ไปนอนห้องผมป้ะ?" เด็กคนนี้...

"นี่เธอ...จะจีบพี่หรอ?" ฉันจึงถามออกไปตามที่ตัวเองคิดอ่ะนะ

"จีบได้...ไหมหล่ะครับ"

 

End ep.8

.

.

.

.

.

{To be continue}

 

"เพราะถ้าพี่เป็นแฟนผมเมื่อไหร่ผมจะกินแต่พี่ เอ๊! ไม่สิ! จะให้พี่กินแต่ผมคนเดียวนะครับ!"

 

Talk

 

เพื่อนกันก็เงี้ยแหละเนอะมีอะไรก็ต้องช่วยๆกัน มีเพื่อนดีเป็นศรีแก่ตัวนะคะ55555

สรุปก็ยังไม่ได้คุยกันนะคะกับเด็กผู้หญิงปริศนาคนนั้นแต่ว่า...อิพี่คู่แข่งมึงปรากฏตัวแล้วนะเว้ย...! 55555

.....

 

อ่า...มีพาร์ทของสายป่านด้วยนะคะ เพราะเธอคือตัวดำเนินเรื่องสำคัญอีกตัวนึงนะคะ จุดจบก็จะบั่บ...บลาๆๆๆๆ

ก็เธอเป็นน้องสาวที่นับดาวร้ากกกกที่ฝุดดดดนี่คะ 55555 จริงมั้ย?

.....

 

โปรดติดตามตอนต่อไปกันด้วยนะคะ

คอมเม้นต์เป็นกำลังใจหรือติชมได้นะคะ

คืนนี้ฝันดีราตรีสวัสดิ์ค่ะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว