คุณธิดา / Khun Thida
email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

อ่านแล้วเขียนคอมเมนต์ กดไลค์ กดแชร์ให้ นักเขียน ด้วยนะคะ ขอแรงใจเล็ก ๆ แค่นี้ก็พอ ขอบคุณที่รักกันค่ะ

เกลียด ก็ต้องกำจัด

ชื่อตอน : เกลียด ก็ต้องกำจัด

คำค้น : คุณธิดา, สายโหด, เลว, เถื่อน, ดีงาม, นิยาย, นิยายสนุกๆ, NC

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 115

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ม.ค. 2563 12:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เกลียด ก็ต้องกำจัด
แบบอักษร

เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อ พ.ศ.2532

พันวาวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหาแพรทอง เขาทิ้งตัวลงไปนั่งใกล้  

“พี่มีเรื่องอะไรหรือ ถึงให้คนไปตามฉัน” เขาถามออกมาด้วยอาการที่เหนื่อยหอบ 

แพรทองที่นั่งชันเข่าอยู่บนแคร่หันมาทางน้องชาย 

“ข้าเบื่อ ข้าเบื่อมาก” น้ำเสียงและสีหน้าของเธอดูเบื่อหน่ายจริง ๆ 

“เบื่อเรื่องอะไรกันอีกล่ะพี่ พี่แพรก็อยู่ดีมีสุขในบ้านของพ่อเลี้ยงหาร” 

“เอ็งไม่มาเป็นข้า เอ็งจะรู้อะไร” หน้าตาออกแนวคนพาล 

“อ้าวพี่ พี่มีอะไร พี่ก็เล่าให้ผมฟังสิ” 

พี่สาวหันมานั่งจับเข่าคุยกันกับพันวา แววตาดูจริงจัง 

“ไอ้พัน เอ็งรักข้าจริงเหรอ” 

“โถพี่ก็ถามแปลก ๆ เราสองคนเป็นพี่น้องท้องเดียวกันนะ แล้วตอนนี้เราก็เหลือกันแค่นี้ จะไม่ให้ผมรักพี่ได้ยังไง พี่แพรเลี้ยงดูผมตั้งแต่พ่อแม่ของเราเสียไป พี่ส่งผมให้เรียนจนได้ทำงานทำการดี ๆ” 

“เออ เอ็งคิดอย่างนี้ก็ดีแล้ว ไม่ได้อยากจะทวงบุญคุณกับเอ็งหรอกนะ” 

“แล้วพี่มีเรื่องไม่สบายใจอะไรล่ะ ถึงได้หน้าบูดเป็นตูดเป็ดแบบนี้” พันวาถามด้วยความเป็นห่วง เขารักแพรทองพี่สาวที่ห่างกับเขาถึงเกือบสิบปีจริง ๆ 

แพรทองก็ยังนั่งถอนใจแบบคนที่คิดมาเยอะแล้ว 

“ครั้งนี้มันเรื่องอะไรเงินหรือพี่ พ่อเลี้ยงหารไม่ให้เงินพี่ใช้หรือไง” 

“ไม่ใช่เรื่องเงิน พ่อเลี้ยงไม่เคยไม่ให้เงินข้า แต่ที่คิด ข้าคิดถึงอนาคตต่างหาก” 

“อนาคต พี่อยู่กับพ่อเลี้ยงหาร พี่ก็ไม่ต้องห่วงอนาคตอะไรอีกแล้ว” 

“หึ เอ็งนะมันโง่ ข้าก็แก่ขึ้นทุกวัน จะให้สาวสวยเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้ วันไหนไม่รู้พ่อเลี้ยงอาจจะเฉดหัวข้า” 

“ไม่มีทางหรอกมั้ง พี่คิดดูสิ ตั้งแต่เมียพ่อเลี้ยงตาย แกก็มีแต่พี่เพียงคนเดียว ไม่เห็นพ่อเลี้ยงมีคนอื่น” 

“นั่นมันก็จริง ถึงพ่อเลี้ยงจะไม่มีใคร แต่เขามีลูก”  

“ยายหยกนะเหรอ” 

“จะมีใครอีกละ ข้าละเกลียดมันนัก เกลียดสายตาที่มันมองข้าสุดแสนจะดูถูก มันคงคิดว่า ข้าเป็นคนทำให้แม่มันตาย” สีหน้าแววตาชิงชังจริง ๆ 

“แม่มันเป็นมะเร็งตายเองต่างหาก” 

“มันยังไม่ยอมญาติดีกับพี่อีกหรือ” 

“เชอะ มันหาว่า ข้าเป็นเมียน้อยแม่มัน เท่ากับส่งเสริมให้แม่มันตายเร็วขึ้น ข้าถามเอ็งเถอะไอ้พัน ถ้าข้าไม่เป็นเมียน้อยแม่มัน ไม่ไปช่วยนอนเอากับพ่อเลี้ยงแทนแม่มันนะ พ่อเลี้ยงจะมีแรงลุกไปทำงานไหม” พูดเสียเห็นภาพ 

“อีหยกมันจะมีปัญญามาทำอะไรพี่” 

“ถ้าพ่อเลี้ยงจดทะเบียนยกข้าออกหน้าออกตาก็ว่าไปอย่าง วันไหนหมดบุญพ่อเลี้ยง อีนั่นมันจะถีบหัวข้าส่งนะสิ” 

“พี่ก็ได้อะไรจากพ่อเลี้ยงมาเยอะแล้วนะ” 

“แต่ข้าจะเอาทั้งหมด” ความหมายแปลเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้ 

“เอ็งรู้ไหม ว่ามันเรียนจบมาแล้ว” 

“แล้วยังไงล่ะพี่” 

“พ่อเลี้ยงบอกข้าว่าจะถอยรถให้มันแทนคันเก่าที่มันใช้อยู่ แล้วเอ็งดูรถของพี่เอ็งสิ” แพรทองชี้นิ้วให้พันวาดูรถของตัวเองที่จอดอยู่ตรงหน้า มันทั้งเก่าและก็ผุ หมดสง่าราศี 

“ดูรถข้าดิ เก่าแสนเก่า ข้าใช้มาเป็นสิบ ๆ ปี ทีข้าขอให้เอาไปเทิร์น เอาไปเปลี่ยน พ่อเลี้ยงพูดยังไงรู้ไหม” 

“ว่ายังไงล่ะพี่” 

“มันยังใช้ได้อยู่ เชอะ ที่กับอีนางหยกจะขออะไรก็ให้หมด” 

“ก็เขาเป็นพ่อลูกกันนี่นา” 

“เอ้อ... เอ็งจะเข้าข้างมันใช่ไหม” 

“เปล่าจ้ะพี่ ฉันแค่อยากพูดให้พี่สบายใจ” 

“ชิ รอไปก่อน รอไปก่อน ทุเรศจริง ๆ” เหนื่อยหน่ายและเบื่อโลกไปหมด 

“เวลาข้าขับเข้าไปในตลาดน่ะ คนเขาก็มองกัน แล้วซุบซิบ บางคนไม่เกรงใจข้าเลย พูดให้ได้ยิน เป็นถึงเมียพ่อเลี้ยง” 

“พี่แพร พ่อเลี้ยงก็ให้พี่มาเยอะแยะแล้วนะ” พันวาอยากจะให้แพรทองลดอาการอิจฉาลงบ้าง” 

“แต่มันก็ยังน้อยกว่าอีหยก” 

“เขาเป็นพ่อลูกกันนะพี่ พี่อย่าลืมสิ” 

“ไอ้พัน สรุปเอ็งจะมาเข้าข้างข้า หรือเอ็งจะมาเข้าข้างอีหยกนั่น” 

พันส่ายหน้า พูดพลางถอนหายใจ 

“ที่พี่พูดมาทั้งหมดนี่ พี่ต้องการอะไรล่ะ” พันพูดให้ตรงจุด 

“ข้าอยากให้เอ็งช่วยข้ากำจัดอีหยก” 

“หา! เอ่อ ถึงต้องฆ่าต้องแกงกันเลยหรือพี่” สีหน้าของพันธุ์ตกใจ 

“เอ็งฟังไม่ผิดหรอก ข้าอยากจะกำจัดมันให้ออกไปจากบ้านหลังนั้น ข้าไม่อยากจะเห็นหน้ามันเฉย ๆ ข้ามองดูทีไร ก็นึกถึงแม่มันทุกที” 

“เรื่องมันก็นานโขแล้วนะพี่แพร” 

“ใช่ แต่ข้าไม่เคยลืม สมัยนั้น พ่อเลี้ยงก็สนใจข้ามากกว่าอีพวงแม่ของอีหยกอีก แต่อีพวงมันแย่งพ่อเลี้ยงไป หน้าด้านนอนให้พ่อเลี้ยงเอาจนท้อง” แพรทองคิดถึงความหลัง 

“พี่อย่าพูดเรื่องเก่าเลยดีกว่านะ ฉันไม่อยากให้พี่ไม่สบายใจ สรุปพี่จะให้ฉันกำจัดมัน แล้วเราจะจำกัดมันยังไง แบบว่าไม่ให้มันตาย” 

แพรทองเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน ในดวงตาลุกโชนด้วยประกายไฟริษยาที่อยากเผาผลาญลูกเลี้ยงให้เป็นจุณ 

“ข้าได้ข่าวมาว่าไอ้สิงหามันกำลังมาหาสาว ๆ ในอำเภอของเราเพื่อไปทำงานที่ภาคใต้” 

“แล้วยังไง” พันวาทำท่าสนอกสนใจ  

“เอ็งทำยังไงก็ได้ให้อีหยกมันไปอยู่ในรถของไอ้สิงหา ข้าจะขายมันให้กับไอ้สิงหา ให้มันไปอยู่ในซ่องที่ปักษ์ใต้” 

“พี่แพร” พันอุทานออกมาด้วยความตกใจ 

“พี่ไม่กลัวพ่อเลี้ยงจะรู้หรือ ถ้าพ่อเลี้ยงรู้เข้า เราสองคนต้องเหลือแต่ชื่อ” 

“เชื่อข้าเถอะน่า พ่อเลี้ยงไม่มีทางรู้หรอก ข้าเตรียมการเอาไว้หมดแล้ว” 

“ยังไงล่ะพี่” 

“ข้าจะทำให้พ่อเลี้ยงไม่อยู่บ้านในวันนั้น แล้วข้าจะแต่งจดหมายบอกพ่อมันว่า อีหยกมันจะไปอยู่กับเพื่อนมันต่างจังหวัดสักระยะหนึ่ง” 

“พี่จะเขียนตัวหนังสือยังไงให้เหมือนมันเขียนเอง”  

“เอ็งรู้ไหม ข้าหัดเขียนหนังสือ ลอกเลียนตัวหนังสือของอีหยก แม่ง... ถ้าเอ็งได้เห็นและเทียบดูนะ มันเหมือนเปี๊ยบเลย ข้าจะเขียนจดหมายบอกพ่อมันว่ามันจะไปอยู่กับเพื่อน” 

“แล้วยังไงต่อล่ะพี่” 

“ข้าจะวางยาอีหยก ข้าจะเอายาให้มันกิน ไอ้พัน เอ็งมีหน้าที่พามันไปให้ไอ้สิงหา” 

“มันจะไม่เสี่ยงเกินไปหรือพี่” 

“เสี่ยงสิ แต่เสี่ยงยังไงข้าก็จะทำ” แววตาสะอกสะใจ 

“อีกอย่าง เราสองคนจะได้เงินจากการขายมันให้กับซ่องด้วย”   

“พี่แล้วมันจะไม่เอะอะโวยวายหรือ” 

“ข้ามียา ยาที่มันกินจะทำให้มันสะลึมสะลือ แล้วไม่มีแรงแม้แต่จะพูด การันตีได้เลยว่าระหว่างทางมันไม่มีทางจะออกมาร้องแรกแหกปากให้คนช่วยได้ 

“เอาแน่ ๆ หรือพี่” 

“เอ้อ สิวะ ข้าตัดสินใจแล้ว” 

“เราจะลงมือทำวันไหน” 

“วันที่พ่อเลี้ยงไปเป็นประธานงานแต่งงานของลูกกำนัน เราจะลงมือวันนั้น” 

แพรทองบอกน้องชายของเธอด้วยแววตามุ่งมั่น 

ความคิดเห็น