Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจทุกไลค์ทุกเม้นต์นะครับ~ เรื่องที่2 พี่ล่ามโซ่น้องนับดาว

ล่ามโซ่ถูกทิ้ง : Ep.7 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

ชื่อตอน : ล่ามโซ่ถูกทิ้ง : Ep.7 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ค. 2563 20:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ล่ามโซ่ถูกทิ้ง : Ep.7 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว
แบบอักษร

 

 

ล่ามโซ่ talk's

@ห้องทำงานของไอ้ดีกรี เวลา13:25น.

 

กริ๊ก! แอ๊ดดดด~

 

"เข้ามาก่อนดิ่" มันพูดชวนผมเข้ามาในห้องทำงานของมัน

"เออ" ผมตอบมันไปเสียงเรียบนิ่ง

 

พอเข้ามาปุ๊บสิ่งที่ผมเห็นเป็นอันดับแรกคือ...รูปแต่งงานของพิมพ์กับมันครับ

 

"นี่มึง...ยังลืมพิมพ์ไม่ได้หรอว๊ะ?" ผมถามมันไป

"หืม? หึ! กูบอกแล้วไงว่ากูไม่ได้คิดกับพิมพ์แบบนั้น" กูควรเชื่อใช่ไหม? รูปใหญ่ขนาดนั้นอ่ะนะกูควรเชื่อ?

"ว้าว ภรรยาพี่ดีกรีสวยจังเลยค่ะ" นับดาวพูดออกมา เห็นม้ะผมบอกแล้วไม่มีใครเชื่อหรอก

"อ่า...ผู้หญิงในรูปคือเมียไอ้เขื่อนหน่ะ" มันพูดบอกนับดาวไป

"เอ๊!? เมียพี่เขื่อนพี่ของอิขิงหน่ะหรอคะ?" นับดาวเอียงคอถามไอ้ดีกรีด้วยความสงสัย

"กูจะคุยงาน มึงจะคุยไหมครับเพื่อนรัก~" ผมกัดฟันพูดกับไอ้ดีกรีไปครับ

"เออๆ" มันพูดแค่นั้นก็หันหลังเดินไปที่โต๊ะทำงาน

"ส่วนเธอ นั่งรอพี่อยู่ที่โซฟานี่แหละ" ผมหันไปพูดกับนับดาวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเพียงแค่นั้นก็เดินไปคุยงานกับไอ้ดีกรี

.

.

.

นับดาว talk's

 

ไปหงุดหงิดใครมาแล้วมาลงที่ฉันอีกเนี้ย อ่า...ส่วนพี่ดีกรีหน่ะหรอคะ อืม ครั้งแรกค่ะที่เคยเห็นหน้ามีแต่ส่วนใหญ่แม่ฉันจะเล่าพลางเป่าหูให้ฉันจับผู้ชายอยู่แค่สองคน

คนแรก พี่เขื่อน พี่ชายของอิขิง ซึ่งแน่นอนว่าฉันเองก็ไม่เคยเจอหน้าเหมือนกันแต่รู้แค่ว่าเป็นเพื่อนเฮียน่านน้ำค่ะ จนประมาณฉันอยู่ปวช.ปีสองหรือปีสามนั่นแหละถึงเคยเจอเป็นครั้งแรก มาเฟียอะไรก็ไม่รู้ค่ะ หน้าหว๊านหวานแถมใจดีมีเมตตาสุดๆอ่ะ แต่...ตอนโกรธเอ่อ...ขอไม่พูดถึงนะคะ เพราะเคยเห็นอัดผัวอิขิงซ๊ะน่วมเลยหล่ะ

คนที่สองก็คือ...พี่ดีกรีเนี้ยแหละค่ะ ตอนนั้นฉันจำได้ว่าแม่พูดประมาณว่า ให้จับเค้าเพราะเค้าเป็นลูกชายคนเดียวของเจ้าของโรงงานผลิตเหล้าเบียร์ไวน์รายใหญ่ของอเมริกา

แต่...ก็เหมือนกันค่ะฉันยังไม่เคยเห็นหน้าพี่ดีกรีเลย และก็ไม่เคยคิดที่อยากจะเห็นด้วย และยิ่งไปกว่านั้นพวกเค้าเป็นเพื่อนกันจะให้ฉันจับเพื่อนของผัว....เอ่อ ไม่สิ! ผู้ชายที่ได้ครั้งแรกของฉันหน่ะหรอคะ 

และ...บอกเลยพี่ดีกรีคือ...หล่อมาก แบดมาก เท่มาก สมาร์ทมาก คือกูไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาเปรียบเปรยอ่ะ ใครได้เป็นผัวคงจะโชคดียิ่งกว่าถูกหวยรางวัลที่หนึ่งสิบใบอ่ะ น้ำเสียงก็โครตนุ่มบทจะเข้มก็เข้มมากอ่ะ และดูจากโหงวเฮ้งหน้าตาคือ...คนดีอ่ะ รักเดียวใจเดียว ไม่เจ้าชู้ด้วย...หล่ะมั้ง เอาจริงเรื่องเจ้าชู้ไม่เจ้าชู้เนี้ยคือไม่แน่ใจนะคะก็พี่ดีกรีบอกเองนี่คะว่าโสดผู้ชายโสดมีคนควงก็เห็นมีถมเถไปโดยเฉพาะเค้า และก็เป็นพวกเวลาโมโหแล้วจะไม่ฟังใคร บทดีก็ดีใจหายบทร้ายก็ร้ายเหี้ยๆ ฉันฟังธง!

 

"อ่า..." ปวดฉี่ว่ะ ต้องบอกเค้าไหมนะ อืม...บอกหน่อยก็ดี 

"....." ฉันเดินเข้าไปหาเค้าเงียบๆ

"มึง...ตั้งสติหน่อย" หืม? ทำไมพี่ดีกรีถึงต้องพูดแบบนั้น

"เอ่อ...ค่ะ..คุณ....อ๊ะ!?" อุทานเสียงหลงในทันที

 

ฟุ๊บ~ ตุ่บ! ที่เค้านั้นดึงฉันมานั่งลงบนตักแกร่งของเค้าและกอดฉันไว้แน่นๆเหมือนกลัวฉันจะหายไป

 

"พี่โซ่ โอเคใช่ไหม?" ฉันถามเค้าไป

"พี่...ขอโทษครับ..." เค้าพูดมาเสียงแผ่วเบา ร่างกายของเค้าสั่นเทาไปหมด

"หืม? พี่เป็นอะไรหรือเปล่าทำไมตัวสั่นหล่ะ?" ฉันถามเค้าไปแต่กลับหันหน้ากลับไปมองเค้าไม่ได้เพราะถูกเค้ากอดไว้แน่นมาก

"พี่...ขอโทษ ขอโทษ...จริงๆนะครับ..." ขอโทษเรื่องอะไรเนี้ย

"เรื่องอะไรอ่ะ?" ฉันถามเค้าไป

"พี่...ผิดเอง...พี่มันไม่เข้มแข็งพอ..." เค้าพูดมา ยิ่งพูดกูยิ่งงงว่ะเรื่องที่เค้าทิ้งฉันหน่ะหรอ

"ไม่เห็นต้องซีเลย เรื่องนั้นมันก็นานมาแล้วด้วย" ฉันพูดไป 

"เธอลืมได้หรอ? ลืมได้ยังไง?" เค้าถามมา

"ก็ไม่ได้ลืมหรอกแค่...ไม่ต้องไปคิดถึงมัน" ในทุกๆเรื่อง...

"แต่พี่ลืมไม่ได้ เลิกคิดก็ไม่ได้ด้วย!" 

"ไหนพี่บอกว่าจะไม่รื้อฟื้น!?" ฉันถามกลับ

"แต่...เรื่องนี้พี่ให้อภัยตัวเองไม่ได้!"

 

พรึ่บ!

 

"พี่โซ่! จะไม่หยุดพูดเรื่องเหี้ยๆพวกนี้ใช่ป้ะ!!?" แม่ง! อารมณ์เสียแล้วนะเว้ย ฉันพูดพร้อมกับลุกขึ้นยืนและหันหน้าไปพูดด่าเค้าทันที เค้าเงียบและก้มหน้ามองมือตัวเอง

"ถ้าพี่มึงไม่หยุดคิดถึงเรื่องอดีต!! กูก็ขอโทษด้วย!! ที่กูคงเริ่มต้นใหม่กับมึงไม่ได้!!!" ฉันพูดไปตามความจริงไม่ได้มีอารมณ์มาเกี่ยวเลย...หล่ะมั้ง ป่ะกี๊นี้ร่างกายของเค้ากระตุกนิดหน่อยก่อนที่เค้าจะเงยหน้ามามองหน้าฉัน

"เพราะกูคงไม่คบกับคนที่รับอดีตของกูไม่ได้หรอกนะ!!" ฉันพูดไปเพียงแค่นั้น

 

ปั้ง! ก็เดินออกมาจากห้องทำงานของพี่ดีกรีทันที สัส! กูปวดฉี่ไงว๊ะ แม่งกอดกูซ๊ะแน่นจนเยี่ยวจะเล็ดอยู่แล้วเนี้ย

 

"เอ่อ...พี่คะ ห้องน้ำไปทางไหนหรอคะ?" เดินไปถามพี่เลขาหน้าห้องที่มีอยู่สองคนและอายุก็ดูเหมือนจะแตกต่างกันนิดหน่อยแน่นอนว่าฉันเดินเข้าไปถามพี่ผู้หญิงที่ดูมีอายุมากกว่าอ่ะนะ 

.

.

.

ล่ามโซ่ talk's

@ในห้องทำงานของไอ้ดีกรี

 

"ก็กูบอกแล้ว...ให้มึงตั้งสติ" ไอ้ดีกรีพูดขึ้นมา

"กูตั้งไม่ไหวหรอกมึงลองมาเป็นกูดูดิ่" ผมตอบมันไปเสียงเรียบ

"ฮึ๋ย...แม่งเอ๊ย!!!" ผมสบถออกมาพร้อมกับเอามือขึ้นมายีหัวตัวเองด้วยความหัวเสีย

"กูแนะนำเอาป้ะ?" หืม? 

"....?" ช้อนตาขึ้นไปมองหน้าของมันด้วยความสงสัยปนหงุดหงิด

"มึงควรลืมอย่างที่น้องเค้าพูดนะ" 

"เหอะ!" ถ้ามันทำง่ายขนาดนั้นก็นะ

"เพราะถ้ามึงลืมไม่ได้มึงก็อย่าหวังว่าจะจีบน้องเค้าติดเลยว่ะ" มันพูดมา

"....." ตอนนี้กูขอเป็นผู้ฟังที่ดีก่อนแล้วกันนะ

"น้องเค้าก็บอกอยู่ว่าคงจะเริ่มต้นใหม่กับคนที่รับอดีตของน้องเค้าไม่ได้ ไม่ได้หรอกอ่ะ" 

"....."

"ที่เหลือก็อยู่ที่มึงแล้วว่ะว่าจะลืมได้หรือลืมไม่ได้"

"กู..." ลืมไม่ได้ว่ะ

"มึงนั่นแหละผิดครับเพื่อน~" ผมเปลี่ยนอารมณ์ไวใช่ไหมหล่ะ?

"ห่ะ..ห๊ะ?!" ถึงกับตกใจเลย? ทั้งๆที่ก็เคยๆเห็นกันอยู่

"มึงจะเล่าความจริงทั้งหมดให้กูฟังทำไมหล่ะครับ!?" ผมถามมันไปด้วยน้ำเสียงกระล่อนแบบเดิม

"ก็มึงถามกู"

"มึงก็โกหกหน่อยไม่ได้?"

"กูโกหกไม่เก่ง" มันตอบมาพลางยกไหล่ขึ้น

"แหลลลครับ?" ผมถามกวนตีนมันไป

"เออครับ" มันตอบมาเสียงเรียบนิ่ง

"ว่าแต่...กูว่าจะถามมึงนานและ" ผมพูดเปิดประเด็นไปครับ มันไม่เอ่ยปากถามแต่ส่งสายตาสงสัยมาให้ผมแทน

"ทำไมมึงต้องเอารูปพิมพ์มาติดที่นี่ด้วยว๊ะ? กูงงใจมึงว่ะ ปากก็บอกว่าไม่ได้คิดห่าไรกับพิมพ์แต่ใจมึงอ่ะอึ๊บพิมพ์ไปแล้วใช่ป้ะหล่ะ?" ผมถามมันไป

"กูไม่เคยคิดอะไรเหี้ยๆได้เท่ามึงเลยรู้ป้ะ สมองมึงแม่งทำด้วยอะไรว๊ะถึงคิดเรื่องอักกุศลแบบเหี้ยๆนี่ได้" มันชมใช่ไหมว๊ะ? หรือมันด่าว๊ะ?

"นี่มึงถามใช่ป้ะ? หรือมึงชม? หรือมึงด่า?" ผมเอ่ยถามมันไป

"ทั้งหมดอ่ะ" มันตอบมา คำตอบกวนตีนเหมือนหน้าตาของมึงตอนนี้ไม่มีผิด

"กูก็แค่คิดในแบบของกู กูต้องการคำตอบไม่ได้ต้องการคำด่าคำชมหรือคำถามกลับของมึงนะเว้ย!" ผมพูดไป 

"กูก็แค่เอามาเป็นไม้กันหมา" ไม้กันหมา? อะไรของมันว๊ะ

"หมายความว่ายังไงว๊ะ?" ผมถามมันไป

"เห้อ~ ช่ะ...." มันยังพูดไม่ทันจบ

 

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูห้องทำงานสามทีเป็นมารยาทก็ดังขึ้น ซึ่งผมรู้ว่า...คงจะไม่ใช่นับดาว

 

กริ๊ก! แอ๊ดดดด~ และตามด้วยเสียงเปิดประตู

 

"ขออนุญาติค่ะบอส" เลขาหน้าห้องไอ้ดีกรีเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารเล่มนึง

 

โอ้โห ถ้าจะใส่ขนาดนี้พี่ว่าน้องใส่แค่กางเกงในกับเสื้อในมาทำงานดีกว่านะ กระโปรงร่นขึ้นไปจนจะเห็นอะไรต่อมิอะไรอยู่แล้ว ส่วนเสื้อก็รัดนมซ๊ะเห็นรอยเสื้อในกระดุมก็ปริจนจะแตกแล้วนั่นอ่ะ

 

"ช่วยเซ็นตรงนี้ทีนะคะ" เธอเดินไปใกล้ชิดกับไอ้ดีกรีและก้มลงไปชี้เอกสาร

"เขยิบออกไปไกลๆ!" น้ำเสียงเข้มๆปนหงุดหงิดของไอ้ดีกรีพูดขึ้นมา

"อ่า...ค่ะ" เธอเขยิบออกมาแต่มือยังคงยันกับโต๊ะทำงานอยู่

"คุณเลขา! ผมบอกให้คุณเขยิบออกไปไกลๆไง! หูเป็นอะไรหรือเปล่าครับ!?" เชี้ย หน้าแหกแตกเป็นเสี่ยงๆเลยไหมหล่ะ และที่สำคัญคือในห้องนี้ไม่ได้มีแค่เธอกับมันไงมันยังมีผมด้วย และเธอก็ถอยหลังออกมา

"อ่ะ เสร็จแล้วครับ" มันหันไปพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ก่อนที่จะเสือกแฟ้มเอกสารไปให้เลขา

"ค่ะ" เธอพูดแค่นั้นก่อนที่จะสบัดก้นออกไป

 

แอ๊ดดดด~ แกร็ก! จนเสียงปิดประตูดังขึ้น

 

"เห้อ~" มันถึงได้ถอนหายใจออกมา

"ทรมารป้ะว๊ะ?" ผมถามมันไป

"ทรมารดิ่ว๊ะ แม่ง! เหมือนถูกสาปอ่ะ" มันตอบมา สาป?

"ใครสาปมึงว๊ะ?" ทันทีที่ผมถามมันจบดวงตามันก็เบิกโพลงขึ้นนิดหน่อยแต่...มันไม่ตอบแต่เสตามองที่กรอบรูปสี่เหลี่ยมที่ตั้งอยู่บนโต๊ะของมันแทน

"กูก็..." มันพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนที่จะหันเหสายตากลับมามองหน้าผม

"พูดไปงั้นแหละ" เอ้า!? สัสนี่ กวนตีนกูและ

"ห่าไรของมึงเนี้ย!" ผมพูดไปหลังจากด่ามันในใจเสร็จเรียบร้อย

"หึๆ ชั่งกูเถอะ" มันหัวเราะในลำคอสองหึ ก่อนที่มันจะพูดประโยคกวนตีนผมออกมา

"เออ งั้นกูไปและ" ผมพูดกับมันเสร็จก็เตรียมตัวจะลุกขึ้น

"ทำใจหน่อยเว้ยเฮ้ย!"

 

กึ่ก! ชะงักทันทีที่เสียงของมันนั่นแหละพูดออกมา สัสเอ๊ย! มึงกูขอมึงอย่าทักเรื่อง...

 

"กลุ่มมึงอ่ะ ยังไงก็เป็นกลุ่มผู้ชายถูกทิ้ง" มันพูดมา ...นั่นไงหล่ะกูห้ามไม่ทัน

"หึ! ถูกทิ้งไปแปดปีแล้วยังไม่พอหรอว๊ะครับ!?" ผมถามมันไป

"หึ! ไอ้น่านน้ำก็โดนพอๆกับมึงไม่ใช่ มันยังถูกทิ้งเลย" เออว่ะ! เวรเอ๊ยแต่มันน่าจะโดนทื้งนานกว่าผมนะเพราะมันถูกทิ้งแค่สี่หรือห้าหรือหกปี...ว๊ะ? ชั่งเถอะ! ....เอ๊งรอบนี้น่าจะนาน

"แล้วมึงอ่ะ?" ผมจึงหันหน้าไปมองหน้าไอ้ดีกรีและถามมันไป

"กู?" มันพูดพลางเลิกคิ้วขึ้นเหมือนถามว่า "กูทำไม?"

"เออ มึงเองก็เป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกับพวกกูด่าพวกกูมากๆระวังจะเข้าตัวเองนะครับเพื่อนรัก~" ผมพูดไป

"กูมีเหตุผลพอที่จะคุยกับคนที่จะมาเป็นเมียกู ไม่เหมือนพวกมึงหรอกว่ะ" เหอะ! มั่นใจจริงๆว่ะ

"แล้วกู...จะคอยดูครับ!" ผมพูดไป

"งั้นกูไปและ อ้อ! ส่วนเรื่องธุรกิจเอาตามนั้นแหละ" ผมพูดเพียงแค่นั้นผมก็เดินออกมาจากห้องทำงานของมัน

 

แอ๊ดดดด~ แกร็ก! ผมเปิดและปิดประตูออกมาจากห้องทำงานของมัน

 

"กว่าจะออกมา" เสียงเล็กๆของนับดาวดังขึ้น

"นับดาว..." ผมเรียกชื่อนับดาวไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"เป็นอะไรมากป้ะ? เห้อ~ ป่ะกลับ!" นับดาวพูดกับผมเพียงแค่นั้นเธอก็เดินนำผมไป

 

อ่า...ผมได้แต่มองตามแผ่นหลังเล็กๆไปด้วยความรู้สึกมากมายในหัวพร้อมกับอาการชาวูบวาบที่หัวใจ 

ถ้าผมไม่สามารถลืมได้ผมก็จะไม่สามารถเริ่มต้นใหม่กับนับดาวได้แต่ผมก็...ไม่สามารถลืมเรื่องราวที่ไอ้ดีกรีเล่าได้จริงๆว่ะ เธอ...ลืมมันได้ยังไงว๊ะ?

 

"นี่! เห้ย!!" อ่า...รู้สึกตัวอีกทีนี่ผมเดินมาถึงโรงจอดรถแล้วหรอว๊ะเนี้ย

"ค่ะ..ครับ?" ผมมองมือของนับดาวที่แบมาตรงหน้าผม ก่อนที่จะเอ่ยกับเธอไปด้วยน้ำเสียงสงสัย

"เห้อ~ กุญแจรถอ่ะ เดี๋ยวฉันขับเองยังไม่อยากกลายเป็นศพหรอกนะเหม่อขนาดนี้" นับดาวพูดมา

"อ่ะ ครับ" ผมพูดแค่นั้น ก่อนที่จะยื่นกุญแจรถไปให้นับดาว

 

ปิ๊บๆ นับดาวไม่ได้กดนะครับมันดังเองอย่างที่ผมเคยบอกไปว่า มันเปิดเองในระยะหนึ่งเมตรถ้าเข้าใกล้รถ

 

"ขึ้นรถดิ่ ต้องให้ฉันอัญเชิญพี่ขึ้นรถไหม?" ประชดอีกแล้ว รู้ไหมที่เค้าเครียดก็เพราะตัวเองนั่นแหละ เด็กบ้า...!

"....." ผมเงียบและก็เดินขึ้นรถ

 

ปั้ง~ เสียงปิดประตูรถดังขึ้นเป็นเสียงปิดประตูรถของผมเองหล่ะ

 

@ในรถของผม เวลา14:35น.

 

"....." ในรถเต็มไปด้วยความเงียบ ผมจึงหันหน้าไปมองใบหน้าสวยไร้ที่ติที่ถึงแม้จะไม่ได้แต่งหน้าแต่ก็สวยอยู่ดี

"นับดาวครับ" ผมเรียกนับดาวไป

"หืม?" นับดาวครางในลำคอสงสัย

"เธอทำยังไง? เธอเลิกคิดได้ยังไง?" ผมตั้งคำถามถามเธอไป

"เห้อ~ ฉันมีอย่างอื่นที่ต้องคิดอีกเยอะ พี่เองก็ไม่ควรที่จะไปคิดถึงอดีตหรอกนะ" นับดาวพูดมา

"จริงหรอนับดาว?" 

"หืม? อะไรจริงหรอ?"

"เธอเลิกคิดได้จริงๆหน่ะหรอ อดีตที่เจ็บปวดของเธอหน่ะ ทั้งๆที่...โดนทั้งพี่ทำโดนทั้ง...คนอื่นทำหน่ะ เธอเลิกคิดได้จริงๆหน่ะหรอ?" ผมถามคำถามยาวเหยียดออกไป ป่ะกี๊นี้ร่างกายของนับดาวกระตุกนิดหน่อยเหมือนเธอสะอึ่กก่อนที่เธอจะหันหน้ามามองหน้าผม

"นี่พี่...ไปรู้อะไรมา?" นับดาวถามผมมา

"ทำไมนับดาวต้องโกหกพี่หล่ะครับ?" ผมถามไป

"ฉันไปโกหกพี่ตอนไหน? เรื่องอะไร?" ยังจะโกหกอีกหรอว๊ะ? แม่งเอ๊ย! หงุดหงิดว่ะ!

"เรื่องที่เพื่อนของพี่ช่วยเธอทันหน่ะ ความจริงแล้ว...พวกมันไปช่วยเธอไม่ทันไม่ใช่หรอไง!?" ผมเริ่มพูดเสียงดังด้วยความหงุดหงิด

"เห้อ~ ก็นึกว่าเรื่องอะร่ะ...." นับดาวยังพูดไม่ทันจบผมก็

"หรือกลัวว่าพี่จะรับไม่ได้ที่...นับดาวไม่ได้เป็นของพี่แค่คนเดียว...?" พูดแทรกขึ้นมาก่อน รู้ครับว่า...ผมอาจจะเข้าข้างตัวเองมากไปหน่อย

"พูดเรื่องอะไรของพี่ว๊ะ? ฉันเคยบอกไปแล้วไงว่า ฉันไม่เคยรอพี่และก็ไม่ได้อยากให้ใครมาเสียบ!" นับดาวพูดมาหน้านิ่วคิ้วขมวด

"แต่เธอก็ถูกพวกมันเสียบไปแล้ว!!" ผมเผลอตะคอกเธอไปด้วยความหงุดหงิด

"ใช่!! ฉันถูกพวกมันเอาไปแล้ว! พอใจพี่ยังว๊ะ!!?" นับดาวพูดแค่นั้น ก่อนที่เธอจะเลี้ยวรถเข้าข้างทางและเปิดประตูเตรียมจะลงแต่...

 

หมับ!!! ผมจับมือเธอไว้และกำจนรอบมือเธอ ก่อนที่จะย้ายตัวผมเองไปนั่งฝั่งคนขับ

 

"ปล่อยฉันนะ....อ๊ะ!" และดึงนับดาวมานั่งบนตักของผม ก่อนที่ผมจะแยกขาตัวเองออก

 

ปั้ง~ และปิดประตูรถลงมาที่เดิม

 

"พี่ขอโทษครับ" ผมพูดออกไป

"เรื่องอะไร? ขอโทษเรื่องอะไรนักหนา?" นับดาวถามผมมา 

"ทุกๆเรื่องครับ" ผมตอบไป นับดาวเงียบ

"พี่ขอโทษนะครับ...นับดาว" ผมพูดขอโทษเธอไปพร้อมกับเอาหน้าไปเกยไหล่ขาวของเธอ

"พี่โซ่...ฉันถามอะไรหน่อยได้ไหม" เธอถามผมมา

"อื้อๆ" ผมพยักหน้าขึ้นลงบนไหล่เธอ

"ถ้าฉันเป็นของคนอื่นแล้วพี่ยังจะจีบฉันอีกหรอ" เธอถามมา

"ก็...ไม่อยากจีบหรอกครับ" ผมตอบเธอไปตามความจริงเลยครับ 

"งั้นก็ดีแล้วหล่ะ...เพราะฉันเองก่ะ...." นับดาวยังพูดไม่จบผมก็พูดแทรกเธอขึ้นมาก่อนว่า...

"ไม่อยากจีบแต่อยากไปขอมาเป็นเมียเลยต่างหาก!" ผมพูดไป นี่ก็ความจริงนะเว้ย

"ห๊ะ!?" นับดาวหันหน้ามาอุทานถามผม

"แต่...ถ้าทำแบบนั้นนับดาวก็...อาจจะไม่ชอบสินะครับ?" ผมถามเธอไป

"เออ ไม่ใช่อาจจะแต่ไม่ชอบเลย!" นับดาวตอบมาแทบจะในทันทีที่ผมพูดจบประโยค ก่อนที่เธอจะย้ายไปนั่งอีกฝั่ง พูดอะไรไม่เคยจะรักษาน้ำใจกันเลยว่ะ

.

.

.

นับดาว talk's

 

ตึกตักๆๆๆ ตึกตักๆๆ ตึกตักๆๆๆ อ่า...ไม่ได้นะอินับดาวมึงจะมาหวั่นไหวให้กับคำพูดหวานหูที่เค้าพูดเป่าหูมึงแค่นี้ไม่ได้

 

"ฮู้ว์..." พ่นลมหายใจออกมาทางปากอย่างแผ่วเบา

"กลับไปอยู่กลับพี่ที่คอนโดเนอะ" ห๊ะ!? เค้าพูดว่าไงนะ

"อะไรนะ?" ฉันจึงหันไปถามเค้า

"ไปอยู่กับพี่ที่คอนโดนะ" เค้าตอบมา คำตอบวอนตีนไปไหมว๊ะ

"ไม่! ฉันจะกลับคอนโดไอ้อาวุธ" ฉันตอกกลับคำตอบของเค้าทันควัน

"ทำ...ไมต้องเป็นมันว๊ะ..." บ่นไรของเค้าว๊ะ

"พี่ว่าไรนะ?" ฉันหันไปถามเค้า

"เปล่า...แค่น้อยใจนิดหน่อย!" เค้าพูดมาด้วยน้ำเสียงประชดประชันนิดหน่อย

"อืม..." ฉันไม่ได้ใส่ใจอะไรเค้าอยู่แล้ว

 

@ห้างtr. ชั้น3 โซนอิเล็กโทรนิกเวลา16:00น.

 

"รอพี่นานไหมครับ?" เสียงเค้าเอ่ยถามฉันขึ้นมา 

"นานดิ่! กลับกันได้ยังอ่ะ?" ฉันตอบกลับเค้าไปด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเท่าไหร่นัก

"ครับ" เค้าตอบมา ก่อนที่จะเดินมาจับมือฉัน

 

แปะ!! ฉันตีมือเค้าเองแหละค่ะ ผู้ชายหน้าด้าน ฉวยโอกาส หัวงู!

 

"โอ๊ย เจ็บครับ!" เค้าพูดมา

"ก็ตีให้เจ็บอ่ะ คนฉวยโอกาสเอ๊ย!" ฉันพูดกับเค้าเพียงแค่นั้น ก่อนที่จะเดินไปที่รถของเค้า

 

ตุ่บ! แต่ระหว่างที่ฉันเดินไปนั้นดันชนเข้ากับร่างบางของใครสักคน

 

"อ๊ะ! / อ๊าย!" อ๊ะเนี้ยของฉันแต่อ๊ายเนี้ยของเธอ

"นับดาวเป็นอะไรหรือเจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ" เค้าเดินเข้ามาพยุงตัวฉันลุกขึ้น

"นับดาว? เอ่อ...ใช่คุณหนูนับดาวลูกสาวของเจ้าของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแสงดาวหรือเปล่าคะ?" เธอที่ฉันเดินชนป่ะกี๊นี้ถามฉันขึ้นมา

"ค่ะ คุณรู้จักด้วยหรอคะ?" ฉันถามเธอไป

"เอ่อ...ช่วยรอสักครู่นะคะ" เธอหยิบกระดาษกับปากกาในกระเป๋าของเธอขึ้นมาและเขียนอะไรสักอย่างที่เดาแล้วน่าจะเป็นเบอร์โทรนะและยื่นมาให้ฉัน

"เอาไว้ค่อยคุยกันนะคะ วันนี้ฉันรีบ" ฉันรับมาเสร็จแล้วเธอก็วิ่งไปในห้างทันที

"พนักงานหรอ?" ฉันหันไปถามเค้า

"หล่ะมั้งครับ" และดูมันตอบ...ฮึ๋ยย หงุดหงิดโว้ย

 

เห้อ~ แทนที่จะขับไปส่งฉันที่คอนโดไอ้อาวุธก่อนมันจะตายไหมว๊ะ? และประเด็นคือกูไม่ได้มารอแค่สิบถึงสิบห้านาทีไงว๊ะ กูมารอมันตั้งชั่วโมงกว่าๆ ไม่รู้จะเลือกซื้อห่าอะไรนักหนาเห็นถือมาก็แค่ถุงโทรศัพท์มือถือรุ่นตัวเอสใหม่ล่าสุด

โอ๊ยยย จะซื้อไปให้เมียมันไงว๊ะ

 

@บนรถของเค้า เวลา16:55น.

 

เชี่ยเอ๊ย!! รถติดชิบหายข้างหน้ามีคนตายไงว๊ะ!?

 

"นี่ครับ นับดาว!" เค้าพูดพร้อมกับยื่นถุงโทรศัพท์รุ่นนั้นแหละมาให้ฉัน

"อ่ะ..อะไร?" ฉันถามเค้าไปเสียงสั่นนิดหน่อย

 

ป่ะกี๊นี้ฉันเพิ่งคิดว่ามันจะซื้อไปให้เมียมันไงแต่...มันยื่นมาให้ฉัน ยื่นให้กูทำไม?

 

"พี่ตั้งใจซื้อมาให้เธอหน่ะ" เค้าพูดมา 

"ห๊ะ!? ถามจริงดิ่ที่พี่เข้าไปเลือกเป็นชั่วโมงเนี้ยคือ...จะซื้อมาให้ฉันเนี้ยนะ?" ฉันถามเค้าไปอย่างแปลกใจ

"ก็...ครับ" เค้าตอบมาพร้อมกับเอามือข้างนึงขึ้นไปลูบท้ายทอยตัวเอง

 

อ่า...น่ารักเป็นบ้า น่ารักชิบหายเลยว่ะ

 

"อืม ขอบใจแล้วกันนะ" ฉันพูดพร้อมกับรับมาวางไว้ที่ตัก

"ครับ..." เค้าตอบมาพร้อมกับหันหน้าไปขับรถต่อ

 

@Basic R condo เวลา17:20น.

 

"ได้แล้วนะ?" ฉันเอ่ยถามเค้าไป

"ครับ" เค้าตอบมาแต่ตายังคงอยู่ที่โทรศัพท์

"แต่...ฉันไม่รู้นะว่าโทรศัพท์เครื่องเก่าของฉันจะอยู่กับไอ้อาวุธหรือเปล่าเพราะถ้าอยู่ฉันก็จะเปลี่ยนไปใช้เครื่องเก่า" ฉันพูดไป

"ไม่ได้!" ห๊ะ!?

"....?" มองหน้าเค้าไปด้วยสายตาสงสัยปนหงุดหงิด มีสิทธิ์อะไรมาขึ้นเสียงว๊ะ

"หรอครับ...?" ก่อนที่จะเปลี่ยนไปทั้งสายตาและก็น้ำเสียงเป็นอ้อนวอน

"เอ่อ...ข่ะ..ขอฉันคิดดูก่อน" โอ๊ย! เสียงห่าเหวนี่ก็เป็นห่าไรไม่รู้

"นะครับ~" น้ำเสียงอ้อนวอนแววตาแมวน้อยนี่มันห่าอะไรกันว๊ะ? 

"....." ไม่นะ อินับดาวมึงห้ามตบปากรับคำของมันเด็ดขาดนะเว้ย...!

"ไม่ได้...จริงๆหรอครับ?" เค้าพูดมา ด้วยแววตาเหมือนเดิมแต่น้ำเสียงของเค้ามันเศร้าลงว่ะ กูแพ้! กูแพ้เค้าแบบนี้ทุกที!

"อื้ม เอางั้นก็ได้" จ้า~ ตบปากรับคำไปเป็นที่เรียบร้อยแล้วจ้า

"จริงๆหรอครับ!?" เค้าพูดมาด้วยน้ำเสียงดีใจและแววตาเหมือนเด็กที่ได้ของเล่นอ่ะ

"อื้อ! แค่นี้ใช่ไหม? งั้นฉันไปแล้วนะ" ฉันพูดบอกเค้าไป เค้าพยักหน้าตอบรับมา ฉันก็ลงจากรถมาในทันที

.

.

.

ล่ามโซ่ talk's

 

"....." มองดูแผ่นหลังบางเดินจนลับไปในที่สุด

 

เห้อ~ เพราะไม่รู้ว่านับดาวจะทำอะไรผมถึงต้องทำอย่างงี้ ผมเคยบอกแล้วหรือยังครับว่านับดาวเป็นผู้หญิงคนแรกและคนเดียวที่ผมไม่สามารถดูเธอออกว่าเธอคิดจะทำอะไรหรือเธอจะทำอะไร 

ตั้งแต่ตอนเด็กๆแล้วครับนับดาวมักจะมีบางเรื่องที่ทำให้ผมแปลกประหลาดใจและก็มีบางเรื่องที่ผมยังไม่รู้เกี่ยวกับเธอ อย่างเช่นเรื่องของสายป่านถ้าผมไม่รู้จากปากของไอ้น่านน้ำก็คงจะไม่รู้ว่าพวกเธอเป็นพี่น้องกัน 

นับดาวน่ากลัวมากครับ...อันนี้ผมยอมรับเลยว่า...อดีตเมียเก่าที่ผมโครตอยากรีเมคเป็นเมียใหม่ เธอ...ลึกลับกว่าที่ผมคิด เธอ...น่ากลัวกว่าที่ผมคิด และถ้าเธอคิดจะโกหกอะไรผมก็ตามผมก็จะไม่สามารถจับโกหกเธอได้ หรือเรียกอีกอย่างก็คือ...เธอโกหกเก่ง เฉพาะกับผมหรือเปล่าก็ไม่รู้

แต่...บทเธอจะน่ารักแม่งก็โครตน่ารักเลยว่ะ อย่างตอนที่เธอสับสนป่ะกี๊นี้แม่งโครตน่ารักเลยหล่ะ เห็นแล้วของขึ้นว่ะ

 

"กลับคอนโดดีกว่า..." ผมพูดกับตัวเองแค่นั้นและก็ขับรถออกมา

.

.

.

นับดาว talk's

@ในคอนโด เวลา17:25น.

 

"รอด้วยค่ะ!" ฉันเรียกคนในลิฟท์ไปค่ะแต่...คงจะไม่ทัน

"เห้อ~ ต้องมานั่งร่ะ...." เสียงขาดหายไปในทันทีที่ลิฟท์เปิดออกและเห็นเป็น...

"อ้าว! พี่ครับ" พ่อหนุ่มเด็กเสริฟคนนั้นกับ

"อ้าว! น้องสายป่าน..." อิสายป่านกำลังเอานมแนบแขนกับเด็กเสริฟคนนั้นอยู่

"เอ่อ...พี่รู้จักกับพี่สายป่านด้วยหรอครับ?" ฉันแทรกตัวเข้าไปในลิฟท์ ก่อนที่จะเอื้อมมือไปหวังจะอ่อย เอ๊ย! กดลิฟท์ที่เลขสิบห้าชั้นที่ห้องไอ้อาวุธอยู่หน่ะค่ะ

"เดี๋ยวผมกดให้นะครับ" แต่เด็กคนนั้นอาสาฉันเลยยิ้มไปหวานส่งไปให้นิดหน่อย

"ด้วย? ด้วยคืออะไรอ่ะกล้า?!" อิสายป่านพูดกับเด็กคนนั้นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

"พอดีผมไปเจอพี่เค้าที่ร้านกาแฟที่ผมทำงานอยู่หน่ะครับ ก็เลยจำหน้าได้" เด็กผู้ชายคนนั้นตอบไป

"แล้วไป!" เห้อ~ ใช้น้ำเสียงแบบนั้นเดี๋ยวก็โดนเทหรอก มึงนี่น้าไม่รู้ห่าไรเลย

"แล้วสรุปพี่ทั้งสองคนรู้จักกันหรอครับ" 

"ก็นิดหน่อยหน่ะค่ะ" ฉันเงยหน้าพูดกับเด็กผู้ชายคนนั้นพร้อมกับยิ้มหวานส่งไปให้ อ่า...หน้าแดงเห็นได้ชัดมากเลย

"จริงไหมคะน้องสายป่าน..." ฉันพูดยียวนกวนประสาทอิสายป่านไป มันมองหน้าฉันกลับอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อก่อนที่จะหันหน้าหนี

 

ติ้ง! และลิฟท์ก็เปิดออกที่ชั้น13

 

"งั้นผมไปก่อนนะครับ หวังว่าจะได้เจอกันใหม่นะครับ" เด็กคนนั้นพูดมา

"ไปกันได้แล้ว! พี่เจ็บขาไปหมดแล้วเนี้ย!!!" 

"แป๊บนึงสิครับพี่สายป่าน" 

"จิ๊!"

"ค่ะ! จะต้องได้เจอกันใหม่แน่นอนค่ะ" ฉันพูดไปพร้อมกับยิ้มหวานส่งไปให้

"จบแล้วใช่ไหม!!!? ไปกันได้ยัง!!?" ข่มได้ข่มใหญ่เลยนะ มึงอ่ะมันบ้าอำนาจอิสายป่าน พูดจบมันก็กระชากแขนเด็กคนนั้นไป

"หึ! ที่แท้ก็...แฟนน้องสายป่านนี่เอง" ฉันพูดออกมากับตัวเองเมื่อลิฟท์ปิดสนิทแล้ว

 

@ชั้น15 ห้องไอ้อาวุธ

 

ติ้ด! ติ้ด! ติ้ด! ติ้ด! กริ๊ก! แอ๊ดดดด~ ฉันเปิดประตูเข้ามาในห้องของมัน

ฟุ๊บ~ และเดินไปล้มตัวนอนลงบนโซฟา

 

"ไง~ กลับมาแล้วหรอมึง?" เสียงที่แสนคุ้นเคยพูดทักทายมาด้วยความสนิทสนม จะใครอีกหล่ะ นอกจาก...ไอ้อาวุธ

"เห็นไหมหล่ะ? ถ้าไม่เห็นแสดงว่ากูตายแล้ว" ฉันตอบกลับมันไป

"คงจะตายคาเตียงเฮียล่ามโซ่สินะ" มันพูดมา ฉันลืมตาข้างนึงขึ้นไปมองหน้ามัน

"มึง...รู้ได้ไงอ่ะ? เหี้ยกัสใช่ไหม? มันบอกมึงใช่ไหม?" ฉันถามมันไป

"หึ่ๆ มันไม่ได้บอกกู" มันส่ายหัว ก่อนที่จะพูดออกมา

"เห้อ~" ฉันถอนหายใจออกมา

"แต่มันบอกพวกเราทุกคน ไม่ใช่แค่กูคนเดียวไง" มันพูดมาเสียงเรียบ

 

พรึ่บ! ฉันลุกขึ้นนั่งทันที

 

"ห๊ะ!!?" และอุทานออกมาด้วยความตกใจ

"ไปมอคราวนี้เตรียมตัวถูกล้อได้เลยมึงอ่ะ"  มันพูดมา

 

กูว่าแล้วไง! เชี่ยเอ๊ย! กูเกลียดมึงเหี้ยกัสโซ่...!!!

 

End ep.7

.

.

.

.

.

{To be continue}

 

"หึ! มีคนเคยบอกไหมคะ? ว่าเจอกันโดยบังเอิญ3ครั้งเค้าเรียกว่าพรหมลิขิตหน่ะ"

 

Talk

 

ไม่บอกไม่รู้เลยว่าอิไรท์อวยดีกรีแค่ไหน

เรื่องนี้ดราม่าไม่ค่อยมีนะคะถึงมีก็ไม่ถึงเครื่องขนาดนั้น...สำหรับไรท์อ่ะนะ

.....

 

เปิดตัวละครใหม่อีกแล้วค่ะ คนนั้นคือกล้าคนนี้มีที่มาที่มาที่ไปนะคะ แต่เรื่องนี้จะเป็นเรื่องหลัก จะมีบทบาทมีพาร์ทกับใครดีนะ อันนี้ก็ต้องติดตามกันต่อไปด้วยนะคะ

.....

 

โปรดติดตามอ่านตอนต่อไปกันด้วยนะคะ

คอมเม้นต์เป็นกำลังใจหรือติชมได้นะคะ

คืนนี้ฝันดีราตรีสวัสดิ์ค่ะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว