ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 9 ผูกมัด [NC25+]

ชื่อตอน : บทที่ 9 ผูกมัด [NC25+]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.4k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ม.ค. 2563 16:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 9 ผูกมัด [NC25+]
แบบอักษร

 

 

โรงพยาบาล

“พ่อเป็นยังไงบ้างที”

“เข้าผ่าตัดแล้ว”

“แล้วแม่ล่ะ พวกเจ้าหนี้ทำอะไรแม่หรือเปล่า”

“ไม่ครับ โชคดีที่แฟนพี่ช่วยเอาไว้”

“แฟน?”

“ครับ เค้าจ่ายเงินช่วยเราทั้งหมดเลย”

“ใครเหรอทีแฟนพี่”

“ก็คุณธาราไงครับ”

“!!!!!”

“เรารอดตายมาได้เพราะเค้าช่วยเอาไว้ ค่ารักษาพยาบาลเค้าก็จ่ายให้หมดเลย”

“พี่ฝากดูพ่อด้วยนะที”

“ครับ แล้วแฟนพี่จะมาหาเราที่โรงพยาบาลไหมแม่อยากเจอเค้ามากเลย”

“พี่...ไม่รู้”

หญิงสาวข่มอารมณ์แม้ว่าจะรู้สึกตกใจเมื่อรู้ว่าคนที่ยื่นมือเข้ามาช่วยคือธาราและไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไร

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป

“หนูวา พ่อเป็นยังไงบ้าง”

“ผ่าตัดปลอดภัยแล้วค่ะ ตอนนี้กำลังพักฟื้นอยู่ค่ะ”

“ดีแล้ว ย่าก็รอฟังข่าวอยู่ได้ยินแบบนี้ก็ค่อยสบายใจหน่อย”

“ค่ะ คุณย่าเข้าไปข้างในดีกว่านะคะอากาศเริ่มเย็นแล้ว”

“จ่ะๆ”

หญิงสาวพยุงตัวคุณหญิงอนงค์เข้าไปในห้องรับรองก่อนจะเข้าไปเตรียมน้ำอุ่นให้ท่าน

“คุณวา”

“คะป้าทอง”

“ช่วยยกเสื้อสูทขึ้นไปไว้ที่ห้องแต่งตัวของคุณธารหน่อยได้ไหม เด็กๆไปซื้อของกันหมดป้ายกไปไม่ไหว”

“เอ่อ...ค่ะ”

หญิงสาวยกเสื้อสูงของชายหนุ่มขึ้นไปชั้นบนเพื่อนำเสื้อไปให้ชายหนุ่มตามคำสั่ง ถึงแม้จะรู้ว่าตัวเองจะต้องเจอกับอะไรแต่ก็ต้องขึ้นไปเพราะมีเรื่องจะคุยกับธารา

“มาช้านะ”

ชายหนุ่มที่นั่งเอนหลังอยู่ที่โซฟาในห้องนอนมองหญิงสาวที่เดินเข้ามาในห้องนอน

“คุณทำแบบนี้ทำไมคะ”

“แทนที่จะสงสัยควรขอบคุณก่อนไหม?”

หญิงสาวเริ่มถอยหลังเมื่อคนตัวสูงวางหนังสือพิมพ์ในมือแล้วเดินเข้ามาหาหล่อน

“วาจะรีบหาเงินมาคืนคุณนะคะ”

“เงินมากมายขนาดนั้นคิดจะหาที่ไหนมาคืนฉันง่ายๆงั้นเหรอ”

“วา...ขอผ่อน...”

“ฉันไม่ใช่เจ้าหน้าที่ธนาคารนะจะได้ให้เธอมาผ่อนจ่ายหนี้”

“ว้าย!!”

คนตัวสูงดึงแขนร่างบางเข้าไปกอดแล้วกดตัวเธอลงที่เตียงเอาไว้แน่น

“สิ่งที่ฉันต้องการเธอต้องให้ฉันทั้งหมด”

“คุณทำแบบนี้เพราะอยากให้วาทนไม่ได้เหรอคะ”

“หึ”

“อึก อย่าทำแบบนี้กับวาอีกเลยนะคะ”

“ถ้าฉันบอกว่าไม่เธอจะทำอะไรได้”

“อืออ”

“ฉันคือเจ้าชีวิตของเธอ อย่าขัดใจฉัน”

“วาไม่ได้ขอให้คุณช่วย”

“หึ งั้นจะให้ฉันไปทวงหนี้กับที่บ้านเหรอใช่ไหม”

คนตัวเล็กเงียบและได้แต่ยอมรับโชคชะตาของตนที่ชายหนุ่มยัดเยียดให้ พันธนาการที่เขาผูกมัดหล่อนให้ตกเป็นเบื้องล่างยิ่งทำให้หล่อนหนักใจเงินมากมายเพียงนั้นหล่อนคงไม่มีปัญญาที่จะคืนเขาด้วยเร็ววัน

“วา...”

“ต่อไปนี้จะไปไหนก็ต้องบอกฉัน เธอเป็นของฉันเพราะฉะนั้นอย่าคิดว่าจะยุ่งกับคนอื่นได้”

“อือออ”

“อือออ”

ชายหนุ่มจับปลายคางเล็กไม่ให้เบือนหน้าหนีเขาไปได้ ริมฝีปากร้อนก้มลงไปบดขยี้ริมฝีปากบางอย่างดูดดื่ม หญิงสาวได้แต่ข่มหัวใจไม่ให้เจ็บปวดเพราะทุกการกระทำของเขายิ่งทำให้หล่อนยิ่งไม่เข้าใจว่าเขาทำไปเพื่ออะไร

“คุณธารา”

“อยู่เฉยๆ”

ชายหนุ่มไม่ปล่อยให้หญิงสาวพูดใดๆอีกมือหนาถอดชั้นในเยื่องล่างออกแบบรวดเร็วแล้วปลดกระดุมเสื้อของคนตัวเล็กออก

“มะ ไม่นะคะ อย่า!!”

คนตัวสูงกดตัวร่างบางเอาไว้ก่อนจะก้มลงไปบดขยี้ริมฝีปากของหล่อนอีกครั้งแล้วกดความใหญ่โตเข้าไปจนสุดโดยไม่สนใจเลยว่าหล่อนจะเจ็บปวดแค่ไหน

“อือออ”

ความเร่งรีบทำให้ชายหนุ่มต้องใช้กำลังเร่งให้กายงามมีอารมณ์ตอบรับ แกนแกร่งเริ่มขยับเข้าออกทันทีเมื่อดันตัวเข้าไปจนสุดก่อนจะกดเรียวขาเล็กให้ตอบรับแรงกระแทกของเขา

“อึก!! วาเจ็บค่ะ”

“อาาา พูดมาว่าเธอจะเป็นของฉันแค่คนเดียว”

“อือออ”

“พูดมา!!”

“อึก วาจะเป็นของคุณ...ฮือๆ แค่คนเดียว”

“อือออ ดีมาก”

“อะ อ๊า!!”

ชายหนุ่มกระแทกความใหญ่โตเข้าไปอีกครั้งและเพิ่มความหนักหนาในจังหวะสวาทจนหญิงสาวต้องร้องออกมาเสียงหลงด้วยความทรมาน ริมฝีปากร้อนก้มลงไปดูดดื่มริมฝีปากบางที่แสนจะหอมหวานตรงหน้า

“อาาาา”

ตับๆ พลึก!!

“อื้อ!!”

เมื่อชายหนุ่มเห็นหญิงสาวร้องออกมาด้วยความทรมานมือหนาก็ปิดริมฝีปากหล่อนเอาไว้เพื่อลดเสียง

ตับ!!

“อาาาา”

ชายหนุ่มเร่งจังหวะให้หนักขึ้นเมื่อเขาใกล้ถึงปากทางสวรรค์ มือหนาดึงคนตัวเล็กขึ้นกอดแล้วขยับเข้าออกด้วยความแรงก่อนจะปลดปล่อยน้ำสวาทสีขุ่นออกมาจนเต็มช่องทางคับแคบ

“อึก”

“แฮ่กๆ”

มือหนารั้งร่างบางเข้าไปกอดด้วยความรู้สึกหวงแหน ยิ่งสัมผัสหล่อนมากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งหลงหล่อนมากขึ้นเท่านั้นการได้ครอบครองหล่อนนั้นคือสิ่งที่เขาต้องการมากที่สุดในตอนนี้

“ปะ ปล่อยวาเถอะค่ะ”

ชายหนุ่มไม่ตอบหญิงสาวแต่กอดหลาอนเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ความรู้สึกแปลกในหัวใจไม่สามารถอธิบายให้ตนเองเข้าใจได้จนต้องคิดหนักว่า บวงพันธนาการที่เขาผูกเอาไว้จะกลับมามัดตัวเขาเสียเองหรือไม่

“อือออ”

“อย่าค่ะคุณธารา”

“กอดนิดกอดหน่อยทำเป็นรังเกียจหรือไง”

“วาต้องไปช่วยงานในครัวแล้วค่ะ”

“หึ”

“คุณธารา”

ชายหนุ่มดึงหล่อนเข้ามากอดเอาไว้แล้วจ้องหล่อนราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

“ไอ้คิมมันโทรหาเธออีกหรือเปล่า”

“ปะ เปล่าค่ะ”

“อย่าได้คิดว่าเธอจะยุ่งกับใครได้นอกจากฉัน”

“ทำไมคุณถึงต้องทำแบบนี้กับวาด้วยคะ”

“เพราะฉันไม่อยากให้ใครยุ่งกับผู้หญิงของฉัน”

หญิงสาวเบือนหน้าหนีเมื่อคนตัวสูงก้มลงมาหอมแก้มหล่อนแรงๆเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ทิวาได้แต่ข่มอารมณ์น้อยใจให้ลึกที่สุดของก้นบึ้งหัวใจเพราะรู้ดีว่าชายหนุ่มต้องการแค่ทำให้เธอเป็นของเล่นของเขาเท่านั้น สักวันหากเขาแต่งงานเจ้าสาวคนนั้นก็คือ ปิ่นไม่ใช่หล่อนอยู่ดี

เวลา 17:00 น.

“คุณวาคะ!!”

“ว้าย!!”

ซ่าาา

หญิงสาวที่ตื่นจากภวังค์รีบปิดแก๊สแล้วยกกระทะไปที่อ่างล้างจานเพื่อคลายความร้อน

“เหม่อลอยอะไรอยู่คะเนี่ย”

“วาขอโทษค่ะป้าทองวาเผลอคิดอะไรเพลินไปหน่อย”

“คุณวาไปพักก่อนดีไหมคะหน้าตาซีดเซียวมากเลยตอนนี้”

“ไม่เป็นไรค่ะ แค่ผัดผักอีกจานก็เสร็จแล้วค่ะ”

“ถึงได้บอกให้ไปพักไงคะ ที่เหลือป้าจัดการเอง”

“แต่....”

“เข้าไปดูคุณท่านให้ป้าหน่อยนะคะ”

“ได้ค่ะ วาขอโทษนะคะ”

“ป้าเข้าใจค่ะว่าคุณเจอเรื่องหนักๆมาเรื่องคุณพ่อไม่ต้องคิดมากนะคะ”

“ค่ะ”

หญิงสาวเดินออหมาจากห้องครัวแล้วถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยล้า เรื่องครอบครัวหล่อนก็เป็นกังวลอยู่แล้วยังต้องมาตกเป็นทาสสวาทของคนป่าเถื่อนอีกนั้นยิ่งทำให้ใจของหล่อนไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

“อ้าวหนูวามาพอดีเลย”

“!!!!!!”

ทิวาชะงักฝีเท้าที่จะเดินเข้าไปหาคุณหญิงอนงค์เมื่อเห็นชายหนุ่มนั่งอยู่ข้างๆท่าน

“ตาธารเล่าให้ย่าฟังแล้วนะเรื่องพ่อของหนูวา”

“ค่ะ”

“เรื่องค่ารักษาพยาบาลน่ะตาธารทำถูกแล้วนะลูกอย่าได้เกรงใจอะไรกันเลยนะ”

“วา....ไม่รู้ว่า...”

“ขอแค่หนูช่วยงานตาธารก็พอ”

“คะ?!”

หญิงสาวเงยหน้ามองคุณหญิงด้วยความงุนงงและมองหน้าชายหนุ่มที่นั่งยิ้มอยู่ข้างๆ

“วันเสาร์นี้ช่วยไปเป็นผู้ช่วยของตาธารหน่อยนะลูก”

“ช่วยงาน...”

“ฉันต้องไปทำงานที่อัมพวาหนึ่งคืนเลขาฉันเขาลาคลอดเธอต้องมาช่วยงานฉันจนกว่าเค้าจะกลับมา”

“ต้องไปค้างเหรอคะ”

“ใช่สิ”

“แต่วาไม่อยาก...”

“เรื่องคุณย่าเธอไม่ต้องห่วง”

“ย่าจะไปปฏิบัติธรรมสองวัน ย่าอยากไป”

“แต่สุขภาพของคุณย่ายังไม่แข็งแรงดีนะคะ”

“เตรียมยาให้ย่าก็พอ ทุกวันนี้มีหนูวาดูแลย่าดีขึ้นมากแล้วและที่สำคัญทองก็ไปกับย่าด้วย”

ทิวาไม่รู้ว่าจะเถียงใดๆได้อีกในเมื่อเป็นจุดประสงค์ของคุณหญิงอนงค์

“.......”

“เรื่องพ่อก็ไม่ต้องห่วงนะหนูวาย่าจ้างพยาบาลส่วนตัวและให้หมอดูแลอย่างใกล้ชิดแล้ว”

“คุณย่าครับ งั้นผมขอยืมตัวพยาบาลส่วนตัวของคุณย่านะครับ”

“ยงยืมอะไรกันหนูวาไม่ใช่สิ่งของนะ”

“อาหารตั้งโต๊ะแล้วค่ะคุณท่าน”

“งั้นเหรอ งั้นก็ไปกันเลยปะ”

ทิวาพยุงคุณหญิงอนงค์ออกไปจากห้องนอนและไม่สบตาคนตัวสูงที่ทำหน้าพอใจเมื่อหล่อนไม่สามารถเถียงอะไรเขาได้เมื่ออยู่ต่อหน้าคุณหญิงอนงค์ ในหัวใจก็ได้แต่ยอมรับว่าหล่อนตกอยู่ใต้อำนาจพันธนาการของเขาอย่างเต็มตัวแล้วและคงจะถูกผูกมัดเอาไว้แบบนี้จนกว่าเขาจะเบื่ิอ

 

โปรดติดตามตอนต่อไป

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว