Ep.2
-
ภายในห้องพัก
-
ชานยอลรื้อเสื้อผ้าออกมาแล้วเก็บเข้าที่ให้เรียบร้อยโดยไม่พูดกับคุณสักคำ
-
ยูจะเงียบอีกนานมั้ย ทำไมคีย์การ์ดถึงได้มีแค่อันเดียว
-
ชานยอลอยากรู้ก็เมลล์ไปถามหัวหน้าดิ
-
ยูจะบ้าหรอ
-
ยูนายเป็นหัวหน้าฉันนะนายต้องรู้สิ
-
ชานยอลฉันไม่จำเป็นต้องรู้ทุกเรื่องปะ
-
ชานยอลแล้วนี่เธอคิดว่าฉันอยากนอนกับเธอนักหรือไง
-
ยู!!!!!
-
คุณรีบเดินมาเปิดกระเป๋าแล้วหยิบเสื้อผ้าของตัวเองมาจัดเก็บโดยแย่งพื้นที่ตู้เสื้อผ้าของชานยอลให้เขาหัวเสียเล่น
-
ชานยอลนี่เธอเป็นอะไรเนี่ย!
-
ชานยอลจะมาแย่งฉันแขวนผ้าทำไมห้ะ!?
-
ยูก็เผื่อว่าฉันจะไม่ได้ใช้ไม้แขวนเสื้อของโรงแรมน่ะสิ นายเอาแต่แขวนๆๆ แล้วก็แขวน! ไม่คิดจะแบ่งกันบ้างหรือไง
-
ชานยอลอยากใช้เธอก็เตรียมมาเองสิ
-
ยูนี่นายปาร์ค! ในเมื่อนายไม่ยอมบอกฉันว่าทำไมคีย์การ์ดถึงมีแค่อันเดียว นายก็ต้องยอมให้ฉันใช้ของร่วมกับนายเข้าใจใช่ไหม?
-
ชานยอลไม่เข้าใจ
-
ชานยอลเอามานี่!
-
ชานยอลฉันจะใช้คนเดียวให้หมดเลย
-
เขาแย่งไม้แขวนเสื้อจากมือของคุณแล้วเอามาแขวนเสื้อผ้าของตัวเองจนไม่เหลือให้คุณได้แขวนบ้างเลย
-
ยูปาร์คชานยอล!!!!!
-
ชานยอลเห้ยเธอจะทำอะไรของเธอยู!
-
คุณปลดเสื้อผ้าของเขาจากไม้แขวนเสื้อออก แล้เอาไปใส่ในอ่างล้างหน้าและเปิดก๊อกน้ำเพื่อให้เสื้อผ้าของเขาเปียก
-
ชานยอลหยุดนะ!
-
ชานยอลทำอะไรของเธอเนี่ย เสื้อผ้าฉันเปียกหมดแล้ว
-
ยูก็นายไม่ยอมแบ่งของให้ฉันใช้บ้างเลยยังไงล่ะ
-
ยูคนเห็นแก่ตัว!
-
ชานยอลใครกันแน่ที่เห็นแก่ตัว นิสัยเสีย!
-
ชานยอลเอาเสื้อผ้าคนอื่นมาทำแบบนี้เธอนี่มันนิสัยแย่มากเลยนะ เสื้อผ้าพวกนี้แฟนของฉันเป็นคนซื้อให้ด้วยซ้ำ เธอมีสิทธิ์อะไรมาทำลายข้าวของของคนอื่นอะห้ะ?!
-
ยูนี่เดี๋ยว แล้วนายจะทำอะไรน่ะ!
-
เขาเดินไปหยิบเสื้อผ้าในกระเป๋าของคุณแล้วโยนออกไปนอกห้อง
-
ยูเห้ย!!!
-
เมื่อคุณก้าวขาออกมาเก็บเสื้อผ้านอกห้อง เขาก็จัดแจงปิดประตูและล็อกห้องในทันที
-
แกร๊ก แกร๊ก!!
-
ยูเอ๊ะ?!
-
แกร่ก
-
คุณไม่สามารถเปิดประตูห้องเข้าไปได้
-
ยูเห้ยนายปาร์คเปิดประตูห้องให้ฉันเดี๋ยวนี้นะ!!!
-
เธออาละวาทอยู่หน้าห้องสักพักก็เงียบไป
-
ชานยอลค่อยสบายหูหน่อย
-
ชานยอลหึ!
-
เขายืนตากผ้าอยู่ที่ระเบียงห้อง ไม่นานประตูก็เปิดออก
-
พนักงานโรงแรมคุณผู้หญิงบอกว่าประตูห้องปิดลงก่อนที่เธอจะเดินเข้าห้องค่ะ เรียกคุณผู้ชายเท่าไหร่ก็ไม่ยอมเปิด เธอเลยลงมาขอคีย์การ์ดสำรองจากทางเรา ขอโทษด้วยนะคะที่ไม่ได้ให้สำรองไว้ตั้งแต่แรก
-
ชานยอลครับ ไม่เป็นไร
-
พนักงานโรงแรมมีอะไรเรียกใช้บริการได้ตลอดเวลาเลยนะคะคุณลูกค้า
-
ยูขอบคุณค่ะ
-
คุณเดินหอบผ้าเข้ามาในห้องแล้วมองค้อนใส่ชานยอล
-
ชานยอลหึ!
-
เขาแสยะยิ้มให้คุณและตากผ้าต่อ
-
แกร๊ก!
-
เสียงล็อคประตูดังขึ้น เขาหันมามองพบว่าคุณยืนกอดอกมองเขาอยู่ด้านนอก
-
ชานยอลเห้ย เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะยู! ฉันบอกให้เปิดไง
-
ยูขอโทษฉันก่อนสิ
-
ชานยอลไม่มีทาง มาเปิดประตูเดี๋ยวนี้
-
ยูถ้าไม่ขอโทษก็อย่าหวังว่าจะได้เข้ามานอนตากแอร์ในห้องเย็นๆนี่
-
ชานยอลโถ่เว้ยย!!
-
ใจเย็นไอชาน หัวเสียไปตอนนี้ก็เท่านั้น
-
ชานยอล...
-
ยู???
-
ชานยอลเออๆ
-
ชานยอลฉันขอโทษ
-
ยูจริงใจกว่านี้
-
ชานยอลจะจริงใจได้ยังไง ฉันจริงใจกับคนที่ฉันเกลียดขี้หน้าไม่ได้หรอกนะ
-
ยูงั้นก็ตามใจนะ~
-
คุณเตรียมจะปิดผ้าม่านกั้น
-
ปึง!
-
แต่เขาก็ทุบกระจกขึ้นมาและพูดขึ้น
-
ชานยอลฉันขอโทษ
-
ชานยอลเปิดประตูให้ฉันเถอะ ฉันหิวจะแย่แล้ว...นะคุณยู
-
ยู...
-
คุณยืนมองเขาสีหน้าเรียบเฉย
-
และตัดสินใจเปิดกระจกระเบียงให้เขาเข้ามา
-
เขาเดินเข้ามาด้วยอารมณ์ครุกรุ่น แต่ยังก่อนต้องใจเย็นไว้ก่อน ค่อยคิดบัญชีทีหลัง
-
ยูหิวแล้วไม่ใช่หรือไง
-
ชานยอลอืม
-
ยูนี่ก็ดึกแล้วด้วย จะออกไปไหนก็ยังไม่คุ้นเคย กินนี่ก่อนก็แล้วกัน
-
คุณหยิบรามยอนที่เตรียมมาให้เขาดู
-
ชานยอลเธอพกมาด้วยหรอ
-
ยูแค่ไม่กี่ห่อ
-
ตุบ!
-
คุณโยนมันลงบนพื้นแถวๆปลายเท้าของทำให้เขาโมโหเข้าไปใหญ่
-
ชานยอลฉันเป็นหัวหน้าเธอนะ โยนอย่างกับให้อาหารหมา
-
ยูจะนุ่มนวลได้ยังไง ฉันนุ่มนวลกับคนที่ฉันเกลียดขี้หน้าไม่ได้หรอกนะ!
-
คุณล้อเลียนคำพูดเขา
-
ชานยอลฮึ่มมม!
-
เขาสูดอากาศหายใจลึกๆข่มความโมโหของตัวเองลง
-
ยูอากาศที่ญี่ปุ่นมันดีนักหรือไง สูดอากาศอยู่ได้ ไปทำรามยอนกินสิคะคุณหัวหน้า~
-
ชานยอลเออ!
-
เขาก้มลงหยิบรามยอนที่พื้นขึ้นมาและเดินไปต้มกินด้วยเสียงที่ดังตึงตัง
-
ยูเบาๆหน่อยค่าาาา นายปาร์คคคค
-
ยูนายคงไม่อยากจ่ายเงินค่าของชำรุดเสียหายให้กับโรงแรมใช่ไหมล่ะ?!
-
ชานยอลน่ารำคาญเว่ย!!!!!
-
คืนนี้จะผ่านไปได้ไหม
-
ติดตามตอนต่อไปค่ะ :)
คลิกบริเวณนี้เพื่ออ่าน
หรือสัญลักษณ์ด้านขวาเพื่ออ่านต่อเนื่อง

กรุณาเข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็นปักหมุด
ความคิดเห็นทั้งหมด ()