Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจทุกไลค์ทุกเม้นต์นะครับ~ เรื่องที่2 พี่ล่ามโซ่น้องนับดาว

ล่ามโซ่ถูกทิ้ง : Ep.6 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

ชื่อตอน : ล่ามโซ่ถูกทิ้ง : Ep.6 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 18 มี.ค. 2563 22:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ล่ามโซ่ถูกทิ้ง : Ep.6 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว
แบบอักษร

 

 

ล่ามโซ่ talk's

2 อาทิตย์ผ่านไป

@R condo สาขา6 ห้องของผม โซนโต๊ะกินข้าว เวลา10:35น.

 

"อร่อยไหมครับ?" ผมเอ่ยถามผู้หญิงข้างๆกายไปด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"ก็กินได้" เธอตอบมา พร้อมกับก้มหน้าก้มตากินอาหารต่อ ครับ พี่เชื่อ ควรเชื่อใช่ไหม?

"มึง พากูไปตัดไหมได้แล้วนะ แผลกูหายจนไหมกูจะจมแล้วเนี้ย!" นับดาวพูดมา

"เห้อ~" 

"หืม?" ผมถอนหายใจออกมาก่อนที่จะเชยคางนับดาวขึ้นมาอย่างถือวิสาสะ

"เมื่อไหร่นับดาวถึงจะเลิกพูดคำหยาบกับพี่ครับ?" ผมถามออกไปพร้อมกับเอียงคอสงสัย เวร กูกลายเป็นแมวตัวผู้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ว๊ะเนี้ย?

"ม่ะ..ไม่รู้ดิ่" นับดาวตอบมาเสียงสั่น

"งั้นพี่จะกำหนดให้เอง" ผมพูดไปเสียงเรียบ

"มึงจะ....อื้อ!"

 

จุ๊บ! เชื่อว่าทุกคนน่าจะรู้ดีว่าเสียงป่ะกี๊คือเสียงอะไร ใช่ครับ ผมจุ๊บไปที่ริมฝีปากบางน่าจุ๊บตั้งแต่วันแรกที่ผมเจอเธอไปถึงจะเคยจูบไปแล้วก็เถอะ

 

"ท่ะ..ทำอะไรของมึงอ่ะ....อื้อ"

 

จุ๊บ! จุ๊บไปอีกสักที และคราวนี้นับดาวก็เงียบมองผมด้วยสายตาสงสัยปนหงุดหงิดเหมือนกับพยายามจะถามเป็นนัยๆว่า 'ทำเหี้ยไรของมึง' ยังไงยังงั้น

 

"ฟังพี่นะครับ เพราะพี่จะพูดแค่ครั้งเดียว" ผมพูดไป นับดาวเงียบ

"ตั้งแต่วินาทีนี้ไป นับดาวห้ามพูดกูมึงกับพี่อีก"

"ทำไม....อื้อ!"

 

จุ๊บ!

 

"ย่ะ..ยังไม่ได้พูดคำหยาบเลยนะ!" คิ้วสวยขมวดเป็นปมหนาพร้อมกับพูดออกมา

"ก็...พี่ระแวงนี่ครับ" ผมพูดไป

"เหอะ!" นับดาวหัวเราะเยาะเย้ยผม

 

แปะ! และก็ปัดมือที่ผมเชยคางเธออยู่ให้ออกไป

 

"แล้วทำไม ก่ะ....นี่ ฉันถึงพูดคำหยาบกับคุณไม่ได้" พอผมตั้งท่าจะจุ๊บปุ๊บนับดาวก็ดันอกผมออกทันทีและก็ตั้งคำถามมาให้ผม

"ก็...พี่ไม่ชอบ" ผมตอบไป มันคือความจริงนี่หว่า...ก็ผมไม่ชอบอ่ะ

"ห๋า...เหตุผลแค่นั้นอ่ะนะ?"

"....." ผมเงียบและพยักหน้าขึ้นลงเป็นคำตอบไปครับ

"แล้วอีกอย่าง..." ผมพูดทิ้งท้ายไว้ก่อนที่จะเขยิบหน้าไปใกล้ๆใบหูขาวของนับดาวหวังจะกระซิบบอก

"อะไรอ่ะ...." เสียงของนับดาวขาดหายไปในทันทีที่นับดาวหันหน้ามาและนั่นทำให้ใบหน้าของผมกับนับดาวห่างกันไม่ถึงคืบ อ่า...เกินคาดไปนิดนึงแฮะ แต่ก็...ดีแล้ว

"พี่ไม่อยากให้คนที่พี่รักเรียกพี่ด้วยถ้อยคำแบบนั้นครับ..." ผมจะได้บอกเธอใกล้ๆแบบที่มีเพียงแค่เธอได้ยิน

"หยุดพูดคำว่ารัก...สักทีเถอะ" แต่อีกคนนึงกลับไม่มีอาการเขินแต่อย่างใด

"แม่ง ฟังแล้วโครตเฟคว่ะ"

"แต่...พี่พูดจริงๆนะ" 

"แล้วฉันควรเชื่อหรอ? ขอโทษทีแต่นี่ไม่ได้โง่เหมือนเมื่อ8ปีก่อนนะเว้ย" นับดาวพูดมา

"....." ผมจึงเงียบไปครับ ไม่อยากพูดอะไรกลัวจะถูกหาว่า แก้ตัว อ่ะนะ

"เรื่องของเรามันจบไปตั้งนานแล้ว ช่วยกรุณาอย่ารื้อฟื้น" นับดาวพูดมา ได้ครับถ้านับดาวพูดมาถึงขนาดนั้น

"จะไม่รื้อฟื้นก็ได้ครับแต่...พี่จะเริ่มต้นใหม่" ผมพูดไป

"ห๊ะ?" อีกคนนึงอุทานออกมาพร้อมกับแววตาสงสัย

"พี่จะจีบเธอตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป!" ผมพูดจบก็ตักกับข้าวใส่จานข้าวเธอ

"ม่ะ..ไม่!" หืม?

"หืม? ป่ะกี๊นี้พี่ไม่ได้ขออนุญาตินะครับ พี่แค่บอกให้เราเตรียมตัวไว้"

"ม่ะ..ไม่ได้ น่ะ..นายคุณมึงจะจีบฉันไม่ได้นะ!" ห๊ะ? นายคุณมึง?

"ฮ่าๆ ทำไมหล่ะครับ" ผมหัวเราะไปก่อนที่จะตั้งคำถามไปให้เธอ

"อืมมม" แววตาของนับดาวเปลี่ยนไป

"อะไรหรอครับ?"

"จีบก็ได้แต่...ฉันไม่รับรองนะว่าจะติดหรือเปล่า" อ่า...บทจะยอมก็ยอมง่ายๆเลย

"ครับ กินข้าวครับเดี๋ยวจะพาไปตัดไหม" ผมจึงพูดตัดบทไปครับ และผมก็นั่งตักกับข้าวใส่จานข้าวให้เธอไปครับ

 

ตั้งแต่วินาทีนี้ไปผมจะจีบเมียเก่าและรีเมคเป็นเมียใหม่ ต่อให้กำแพงที่เธอสร้างไว้จะสูงขนาดไหนผมก็จะทำลายมันลงด้วยตัวผมเองและจะมีแค่ผมคนเดียวด้วยที่จะทำลายมันลงได้

.

.

.

นับดาว talk's

 

จะจีบฉันหรอ แบบนั้นก็น่าสนุกดี... ว่าแต่...มันจะทำเรื่องยุ่งยากแบบนั้นไปเพื่อห่าไรว๊ะ? ในเมื่อตอนนี้มันมีทุกอย่างครบสมบูรณ์แบบอยู่แล้วอ่ะ จะใช้เงินซื้อความรักก็...ไม่ใช่เรื่องยากไม่ใช่หรอไงว๊ะ 

ใช่ค่ะ! ฉันคิดอย่างงี้กับความรักจริงๆนะ เพราะเค้านั่นแหละ ที่ทำให้ฉันคิดแบบนี้ 

เค้าทำให้ฉันที่เคยศัทธาในความรักต้องกลายเป็นคนที่เห็นความรักเป็นเรื่องซื้อขาย 

แต่...มันก็คงจะรู้สึกไม่ดีเท่าไหร่อ่ะนะถ้ามีผู้ชายเอาเงินมาซื้อความรักจากฉันอ่ะ ก็ฉันอาจจะไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นๆที่อาจจะคิดแบบนี้นี่หว่า...หรือจะบอกว่ามันไม่มีอยู่จริงหรอคะ ผู้หญิงที่สามารถซื้อได้ด้วยเงิน

 

10 นาทีต่อมา

@บนรถของเค้า

 

"....." ....เงียบค่ะ ทั้งฉันและเค้าเงียบมาตลอดทาง

"นับดาว" เค้าเรียกฉันมา

"ห๊ะ!?" แล้วทำไมมึงต้องรีบหันไปตอบรับมันด้วยอินับดาว

"หลังจากตัดไหมเสร็จ พี่ว่า...ไปเดินห้างพี่เล่นกันนะครับ" นี่ชวนใช่ไหม? ไม่ได้จะอวดใช่ป้ะ?

"ไม่อ่ะ" ฉันตอบไปแบบไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก

"ทำไม!?....เอ่อ...หล่ะครับ" ทำมาเป็นขึ้นเสียงอ๋อ? 

"ไม่มีตังค์ โทรศัพท์ก็ไม่มี บัตรเครดิตก็ถูกระงับ จะให้ไปเดินเพื่อ?" ฉันจึงเลิกคิ้วถามเค้าไป

"ไปเพื่อพี่ ไปเป็นพ่ะ....ไม่สิ เป็นแฟนพี่ดีกว่านะครับ" 

"หึ~ ไม่ไปก็คือไม่ไปดิ่!" ฉันยิ้มหวานประชดไปก่อนที่จะปั้นหน้ายักษ์ให้เค้าไปอีกครั้ง

"อ่ะๆ โอเคครับ...สรุปจะไม่ไป 'ห้าง' ของพี่สินะ" ทำไมต้องย้ำชัดคำว่า 'ห้าง' ด้วยว๊ะ

"อื้ม ไม่ไป" ฉันตอบไป

"โอเคครับ ไม่ไปห้างก็ไม่ไปห้างเนอะ" ก็แค่เนี้ยะ

"....." และในรถก็เข้าสู่ภาวะเงียบอีกครั้ง และก็เงียบจนไปถึงโรงพยาบาลนั่นแหละ

 

@P hospital ในห้องตรวจของคุณหมอ เวลา11:00น.

 

"....." คุณหมอพูดอะไรกับเค้าก็ไม่รู้อ่ะ คือ...ถึงแม้ว่าฉันจะนั่งอยู่ด้วยก็เถอะแต่ว่า...ก็คือนั่งรออยู่ที่เตียงในห้องอ่ะนะ

"คนไข้ครับ?" คุณหมอเรียกฉันแต่สายตาฉันกับมองตามแต่เค้า

"พ่ะ..พี่โซ่!? จะไปไหนอ่ะ?" แล้วมึงจะเสือกทำไม?!!!

"พี่จะออกไปรอข้างนอกครับ" เค้าตอบมา

"ม่ะ..ไม่ต้องอ่ะอยู่เป็นเพื่อนฉันก่อนสิ ได้ใช่ไหมคะคุณหมอ?" หลังจากที่พูดกับเค้าเสร็จฉันก็หันไปถามคุณหมอทันที

"ได้ครับ" คุณหมอตอบมา

 

เคยได้ยินมาว่าการตัดไหมมันจะเจ็บเพราะตอนที่รูดไหมออกมันจะต้องขูดกับเนื้อของเราอ่ะนะ

 

"ฮือออ~ คุณหมอทำเบาๆนะ" ฉันบอกคุณหมอไปค่ะ

"....." แต่อะไรคือเงียบ? เงียบทำไมอ่ะ? มันเจ็บอ๋อ? เจ็บมากเลยใช่ไหม?

"อ๊ะ! พ่ะ..พี่โซ่...?" เอ่ยเรียกชื่อเค้าทันทีที่เค้าจับปลายคางฉันขึ้นมองหน้าเค้าในระดับเดียวกันกับฉันตอนนี้

"ไม่ต้องกลัวครับ...อย่าเกร็งนะ" เค้าพูดบอกฉันมา

"อื้มๆ" พยักหน้าพร้อมครางในลำคอเสร็จฉันก็ซบหน้าลงบนไหล่กว้างของเค้า

 

หลายนาทีผ่านไป

 

"เสร็จแล้วครับ" เมื่อคุณหมอพูดจบฉันก็เงยหน้าขึ้นมาจากไหล่แกร่งของเค้า

"เสร็จแล้ว...หรอคะ?" พูดจบก็มองมือตัวเอง ท่ะ..ทำไมถึงไม่รู้สึกอะไรเลยหล่ะ

"งั้นก็เสร็จหมดทุกอย่างแล้วใช่ไหมครับ?" เค้าถามคุณหมอ

"ครับ" คุณหมอตอบ

"งั้นกลับกันเถอะครับนับดาว" เค้าพยักหน้าให้คุณหมอเป็นอันเข้าใจเสร็จแล้วเค้าก็หันมาพูดกับฉัน

"อื้ม" พยักหน้าขึ้นหนึ่งทีเสร็จแล้วฉันก็ลงจากเตียงสีเขียวและเดินออกจากห้องตรวจไป

 

@นอกห้องตรวจ เวลา11:05น.

 

"นับดาวครับ" 

"อะไร"

"ชอบจังครับ" อะไรของเค้าว๊ะ?

"???" ไม่เอ่ยถามแต่ส่งสายตาสงสัยไปถามเค้าแทน

"ที่นับดาวเรียกพี่ว่าพี่โซ่" ทันทีที่เค้าพูดจบ

"!!!" ดวงตาของฉันก็เบิกโพลงกว้างด้วยความตกใจในทันที

"อ่ะ..อะไร ฉันก็แค่กลัวก็เลยเผลอเรียกชื่อคุณไปก็แค่นั้นเอง" ฉันพูดไป จริงๆมั้งนะ

"หึๆ อยากจะทำให้นับดาวกลัวบ่อยๆจังครับ" เค้าพูดมา

"เห้อ~" ถอนหายใจและต้องกรอกตามองบนด้วยสายตาเบื่อหน่ายทันที

"คงพูดแบบนี้กับพวกผู้หญิงของคุณบ่อยสินะ" ฉันถามเค้าไปแต่...ไม่ได้ต้องการคำตอบหรอกนะ

"หืม? ไม่เคยเลยครับ พี่พูดจริงๆนะเนี้ย" แต่เค้าดันเสือกตอบมาจนได้

"แก้ตัว!" ฉันพูดด่าเค้าไป

 

@บนรถของเค้า เวลา11:30น.

 

"นี่จะพาไปไหน?" นี่กูถามมาตลอดทางเลยนะเว้ย แต่...อีกคนนึงทำแค่หันหน้ามามองพร้อมกับ...

"หึ~" ยิ้มหวานส่งมาให้ฉัน นี่...กูถามต้องการคำตอบไม่ได้ต้องการรอยยิ้มจากคุณมึงเว้ย!

"เห้อ~" และก็ต้องถอนหายใจออกมาอีกครั้งนึง

.

.

.

ล่ามโซ่ talk's 

@จ.ปทุมธานี KSN BEER&WINE.Th เวลา13:00น.

 

ขับรถมาประมาณสองชั่วโมงก็ถึงที่หมายของผม ที่นี่คือโรงงานผลิตเหล้าของไอ้ดีกรีเพื่อนอีกหนึ่งคนที่สนิทกับพวกผมอ่ะนะ บริษัทมันอยู่ที่ปทุมฯแต่บ้านมันอยู่ที่กรุงเทพฯ แต่...เอาจริงนะมันก็ไม่ได้ไกลอะไรกันมากหรอกครับแค่...รถติดก็เลยกินเวลาไปเยอะแค่นั้นแหละ

 

"นับดาวครับ นับดาว!" หลังจากจอดรถที่โรงจอดรถแล้วผมก็หันไปปลุกคนร่างบางข้างกาย

"หืม? ถึงแล้วหรอ?" คนร่างบางสะลืมสะลือลืมตาขึ้นมาถามผม ก่อนที่เธอจะบิดขี้เกียจ

"ครับ ป่ะกัน" ผมตอบเธอไป เธอพยักหน้าและลงจากรถทันที หืม? ว่าง่ายก็น่ารักดีนี่หว่า

"ว่าแต่...ที่นี่ที่ไหนอ่ะ?" เธอถามผมมา

"โรงงานผลิตเหล้าของไอ้ดีกรี" ผมตอบเธอไป

"....อ๋อ..." นับดาวเงียบไปสักพักก่อนที่จะพูด อ๋อ ยาวๆ รู้จักหรอว๊ะ?

"รู้จักหรอไง? ถึงพูดอ๋อ?" ผมถามไปด้วยน้ำเสียงไม่พอใจนิดหน่อย ไปรู้จักกันตอนไหนว๊ะ?

.

.

.

นับดาว talk's

 

ใช่คนนั้นหรือเปล่านะ? ขอฉันเห็นหน้าสักทีนึงเถอะ ใครหรอคะ? อืมม เดี๋ยวฉันค่อยเล่าให้ฟังเนอะ

 

"รู้จักหรอไง? ถึงพูดอ๋อ?" น้ำเสียงไม่พอใจจากผู้ชายข้างกายฉันถามขึ้นมา

"หืม? ไม่แน่ใจ" ฉันตอบไป

 

@ด้านในบริษัท ร้านกาแฟ เวลา13:15น.

 

"รับอะไรดีครับ?"

"หืม? หึ~" เมื่อฉันหันหน้าไปตามเสียงที่เอ่ยถามก็ต้องส่งยิ้มหวานมุมปากไปให้ทันที เอาจริงมันก็ติดเป็นนิสัยแล้วหล่ะนะ เวลาเจอผู้ แท้ๆ หล่อๆ อ่ะ

"เอ่อ..." เอามือขึ้นลูบท้ายทอยตัวเองด้วย เวลาเขินก็น่ารักดีนะ

"สงสัยมีคนอยากถูกไล่ออกจากงาน" เป็นเสียงไอ้คนชอบขัดเอ่ยขึ้นมา

"มีกาแฟร้อนไหมคะ?" ฉันเอ่ยถามไป ก่อนที่จะรวบผมมาไว้ที่ข้างเดียว โชว์ไหล่ขาวไปหน่อย เนื่องจากเสื้อผ้าที่ฉันใส่เป็นครอปสายเดี่ยวสีขาวกลมกลืนกับสีผิวของฉันได้ดีอ่ะนะ

"ม่ะ..มีครับ จะรับกาแฟร้อนหรอครับ?" ชอบจังว่ะทำคนอื่นว้าวุ่นเนี้ย

"ไม่ต้องแล้ว!"

"ห๊ะ!?" ฉันอุทานออกไปด้วยความตกใจปนสงสัย

"จะไปไหนก็ไปดิ๊ หรืออยากตกงาน?" น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทว่าน่าเกรงขามถูกเปล่งออกมา

"ไม่ครับ!" 

"งั้นก็ไป" 

"ครับ" และเด็กเสริฟคนนั้นก็หันหลังกลับไป

"ด่ะ....นี่ ทำบ้าไรของคุณ?" รู้ว่าคงรั้งเด็กคนนั้นไว้ไม่ทันแล้วเลยหันไปต่อว่าผู้ชายอีกคนที่ฉันมาด้วย

"อย่าอ่อยคนอื่น อ่อยได้แค่พี่เท่านั้น!" ห่ะ..ห๋า...? ว่าไงนะ?

"ใครจะไปอ่อยคุณ?" ฉันจึงถามไป

"ก็บอกไว้เฉยๆ" เค้าตอบมา

"แล้วมีสิทธิ์อะไรถึงมาบอกแบบนี้?"

"สิทธิ์ของคนที่จะจีบ"

"ก็แค่คนจีบยังไม่ได้เป็นแฟนสักหน่อย"

"เดี๋ยวก็ได้เป็น"

"ใครบอก?" 

"พี่เนี้ยแหละคนที่บอก"

"หึ! มั่นใจเหลือเกินนะ บอกก่อนนะว่าฉันไม่ได้ใจง่ายเหมือนเมื่อก่อน"

"ไม่ต้องบอกครับ เพราะพี่มั่นใจและก็ไม่เคยคิดว่าเธอใจง่ายด้วย"

"คนโกหก..." ฉันบ่นอุบอยู่คนเดียว

"หืม? อะไรนะครับ?" เค้าถามมา

"เปล่าหนิ" ฉันตอบไปเสียงเรียบ

"เฮ้! ทางนี้ครับเพื่อนดี!" จะตะโกนโหวกเหวกโวยวายทำไมว๊ะ?

"....." ฉันหันไปตามทางที่เค้าโบกมือเรียกเพื่อนของเค้า

 

เชี่ย! จะแบดเกินไปแล้วนะ...อ่า...ออร่าผู้บริหารรอยออกมาแต่ไกลเลยค่ะพ่อคุ๊ณณ 

ผู้ชายอะไรหน้านิ่งก็หล่อแถมผิวเข้มๆนั่น อ่า...มันดูไม่สกปรกเลยสักนิด

 

"ไง" เสียงเข้มๆเอ่ยทักทายเค้านั่นแหละ ก่อนที่จะเบนสายตาคมๆมามองหน้าฉัน 

"ไงครับ~ เพื่อน~" ทำไมน้ำเสียงตอนพูดกับเพื่อนมันถึงได้กระล่อนงี้ว๊ะ แบบนี้มีคนคบด้วย?

"แล้วนั่น?" พี่ดีกรีถามเค้าพร้อมกับมองมาที่ฉัน

"ว่าที่แฟนกูเองครับ! ชื่อนับดาว"

"ใครแฟนคุณ!?" ฉันถามไปเสียงหงุดหงิด

"ว่าที่ครับยังไม่ใช่แต่เดี๋ยวก็ได้เป็น" เค้าตอบมา

"เอ่อ...สวัสดีค่ะ" ฉันจึงหันไปสวัสดีพี่ดีกรีแทน

"นับดาว? อืมม ชื่อ...คุ้นๆแฮะ" พี่ดีกรีพูดมา

"มึงไม่ต้องเสือกคุ้นหรอก คนนี้ของกูตั้งแต่เกิด!" ฉันหันไปมองค้อนเค้าทันที

"จำได้แล้ว น้องสาวไอ้น่านน้ำที่ถูก....เอ่อ...ใช่มั้ย?" พี่ดีกรีถามฉันมา

"ค่ะ" ฉันตอบไป

"นี่มึงพูดเรื่องไรกับว่าที่แฟนกูว๊ะ?" ทำไมขี้สงสัยจังว๊ะเนี้ย

 

End ep.6

.

.

.

.

.

{To be continue}

 

"ค่ะ! จะต้องได้เจอกันใหม่แน่นอนค่ะ"

 

Talk

 

ทุกคนไรท์กลับมาแล้วคร้าบบบ คิดถึงทุกคนมากๆเยยย แต่...ทุกคนก็คงจะไม่มีใครคิดถึงไรท์หรอกเนอะ55555ตัดพ้อนิสนุง

ข้าน้อยขอยอมรับแต่โดยดีว่าที่ข้าน้อยหายไปเพราะสมองข้าน้อยตันจนทำให้แต่งไม่ได้งับแต่ว่า...ก็มีข่าวดีมาบอกทุกคนด้วยว่า...เรื่องอิพี่โซ่ตั้งแต่วันนี้ไปจะอัพทุกวันครับหลังจากที่ไปล้างสมองออกจากโลกของนิยายนานกว่าสามเดือนถึงไหมนะ ชั่งเถอะ! ตอนนี้อิไรท์พร้อมคัมแบคแล้วจ้า~ ความจริงคัมแบคมาตั้งแต่วันที่6ธันวาแล้วหล่ะค่ะแต่แค่...อยากแต่งตุนไว้ก่อนรอลงทีเดียว ความจริงแล้วตอนนี้ก็ยังเขียนไม่จบหรอกค่ะแต่...คิดว่า...น่าจะทันอัพทุกวันนะคะ เอาแหละตั้งแต่วันนี้ไป ไรท์เตอร์คนนี้ก็ขอฝากเนื้อฝากตัวใหม่ด้วยเนอะ

บอกแล้วไงว่าจะไม่ทิ้งอ่ะก็คือไม่ทิ้งจิ

.....

 

ตอนนี้อิพี่โซ่มันจะเริ่มจีบน้องนับดาวแล้วนะคะ

ใบ้ให้นิดนึงคือ เด็กเสริฟคนนี้มีบทอีกแน่ค่ะ

 

โปรดติดตามอ่านตอนต่อไปกันด้วยนะคะ

คอมเม้นต์เป็นกำลังใจหรือติชมได้นะคะ

รักทุกคนเสมอ คืนนี้ฝันดีค่ะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว