ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ช่องทางการติดต่อจ้า 😊👇🏻 https://www.facebook.com/Jaodekwan-115693113174206/

เรื่องดราม่า 1

ชื่อตอน : เรื่องดราม่า 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 156

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ม.ค. 2563 19:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เรื่องดราม่า 1
แบบอักษร

วินซ์ขับรถมาส่งฉันที่ใต้ตึกคณะเหมือนเคย ก่อนที่ฉันจะลงจากรถเพื่อไปเข้าเรียน วินซ์ก็หันมาถามกันเสียก่อน 

"เจน วันนี้เลิกดึกอีกหรือเปล่า? " ถามพลางมองหน้าฉันไปด้วย 

"ก็หน้าจะกลับดึกอีกวันนะ งาน (เพื่อน) ใกล้จะเสร็จแล้ว วินซ์มีอะไรเหรอ? " ฉันถามวินซ์กลับบ้าง วงเล็บคำว่าเพื่อนไว้ในใจ 

"เปล่าหรอก แค่เราไม่ได้กลับด้วยกันเลยอาทิตย์นี้ คิดถึง!! " 

วินซ์พูดไปยิ้มไปมือก็เอื้อมมาลูบผมฉันเล่นไปด้วย ตั้งแต่เราสองคนเปลี่ยนสถานะจากคนพิเศษมาเป็นแฟนกัน รู้สึกว่านายวินซ์ชักจะอ้อนกันเก่งมากเกินไปละ หยอดคำหวานตลอดเลย 

"อ่า...จะแกล้งอะไรกันอีก นี่อยู่ในมหาลัยแล้วนะห้ามแกล้งเด็ดขาด! " ฉันว่าก่อนจะกอดอกทำปากมู่ทู่ 

"ฮะฮะฮ่า วินซ์ไม่แกล้งแล้วครับ วินซ์..." อะไรจะพูดอะไรเหรอ 

ติ๊ง! ...ติ๊งๆ ... ติ๊ง!!  

วินซ์ยังไม่ทันพูดจบประโยคดี ก็ถูกขัดด้วยเสียงไลน์จากโทรศัพท์ของวินซ์ที่ดังขึ้นซะก่อน ใครเนี่ย!!! ใช่คนเดียวกันกับเมื่อตอนขึ้นรถมาปะเนี่ย รู้สึกไม่ชอบใจเลยอ่า 

วินซ์ละสายตาจากฉันก่อนจะหันไปกดเปิดอ่านไลน์ ที่มีคนส่งเข้ามารัวๆ ก่อนจะทำคิ้วขมวดไปมา มันต้องทำท่าซีเรียสขนาดนั้นเลยเหรอ 

"มีอะไรหรือเปล่าวินซ์? " ฉันอดที่จะถามไม่ได้ก็ท่าทางของเขาแสดงออกชัดเจนขนาดนี้ว่ากำลังกลุ้มใจ 

"ไม่มีอะไร ... เจนไปเรียนเถอะเดี๋ยวสายเอานะ" วินซ์เปลี่ยนท่าทีจากเมื่อกี๊เป็นยิ้มน้อยๆ ส่งมาให้ฉันแทน 

"อืม..งั้นเจนไปเรียนละนะ" พูดจบก็มองหน้าวินซ์อีกสักรอบ วันนี้มาแปลกแฮะ ก่อนจะเปิดประตูรถลงมา 

"ตั้งใจเรียนด้วยล่ะเจน" วินซ์เปิดกระจกรถทางฝั่งฉันลดลงก่อนจะยกมือบ๊ายบายส่งมาให้ แล้วก็ขับรถออกไป 

คงไม่มีอะไรหรอกมั้งฉันมันก็บ้าบอ ช่วงนี้เรียนหนักนอนดึกพักผ่อนน้อย เลยทำให้สมองสั่งการช้าคิดมากไปเองนั่นแหละ 

เวลา 12.05 น. 

"แยกย้ายได้ค่ะนักศึกษา อย่าลืมเรื่องรายงานกลุ่มที่อาจารย์สั่งไปด้วยนะคะ เน้นนะคะว่าส่งไม่เกินบ่ายวันจันทร์ที่จะถึงนี้ ส่งช้าหักคะแนนลดลงตามวันที่ส่ง เพราะอาจารย์ถือว่าเป็นงานกลุ่มทุกคนช่วยกันงานก็จะเสร็จทันตามกำหนด ขอให้ทุกคนโชคดีค่ะ ไปๆ แยกย้าย" อาจารย์วิชุดาพูดจบก็เดินออกจากห้องไปทันที ปล่อยให้พวกฉันกับนักศึกษาคนอื่นๆ ได้แต่มองหน้ากันไปมา 

"วิจัยยังไม่เสร็จเลยวิชาธรรมมาภิบาลก็มาอีก โอ๊ยยยยมอสส์ซี่เครียดดดด!! " นางมอสส์ซี่ถึงกับร้องโหยหวน 

"ไปหาข้าวกินกันก่อนเถอะกระเพาะเราจะไม่ไหวแล้ว เหมือนต้องการข้าวน้ำหวานและขนม" วิวหันมาบอกมือก็ลูบท้องตัวเองไปด้วย คนสวยทำอะไรก็ดูน่ารักไปหมดให้ตายสิน่าอิจฉาชะมัด 

"ปะ...รีบไปกันเดี๋ยวโต๊ะเต็มแล้วจะอดกินข้าว" ฉันว่าจบพวกเราก็ลุกออกจากห้องตามคนอื่นๆ ออกไป 

ตอนนี้ทั้งฉัน วิว และมอสส์ซี่ กำลังนั่งกินข้าวกลางวันกันอยู่ที่โรงอาหารของคณะรัฐศาสตร์ สภาพพวกเราแต่ละคนเหมือนพึ่งจะผ่านสมรภูมิรบมา นี่ตกลงพวกฉันมาเรียนหรือมาทำอะไรกันแน่ 

"ทำไมวันนี้มันเรียนเหนื่อยจังเลยวะ พลังงานฉันจะหมดอยู่แล้ว" นางมอสส์ซี่บ่นกระปอดกระแปด ปากก็เคี้ยวข้าวตุ้ยๆ 

"นั่นสิรู้สึกหมดแรงยังไงก็ไม่รู้ นี่มันช่วงสัปดาห์มหาโหดเหรอ มีแต่อาจารย์สั่งงาน อยากพักจัง!! " ขนาดวิวยังอดที่จะบ่นไม่ได้เลยคิดดูสิว่างานพวกฉันมันมากมายขนาดไหน 

"เสาร์อาทิตย์นี้ตกลงเราต้องมาทำงานกลุ่มของอาจารย์วิชุดาใช่มั๊ย อยากแยกร่างได้จัง เหลือวิจัยของมอสส์ซี่อีก เมื่อไหร่จะผ่านพ้นช่วงนี้ไปนะ" นึกแล้วเศร้าคิดว่าจะได้พักถ้าทำวิจัยของมอสส์ซี่เสร็จแล้ว ที่ไหนได้มีงานกลุ่มอีก 

"ฉันขอโทษนะพวกแกที่นำความเดือดร้อนมาให้ สัญญาว่าจะไม่ทำตัวแบบนี้อีก พาเพื่อนเดือดร้อนกันหมดเลย" มอสส์ซี่พูดไปปากก็เบะไปเดี๋ยวต้องร้องไห้แน่ๆ 

"เอาน่ะมันผ่านมาแล้วอย่าไปคิดอะไรมาก มาๆ กินข้าวกันเถอะ จะได้ไปเรียนวิชาต่อไปกันนะ" วิวพูดมือก็ลูบผมมอสส์ซี่เป็นการปลอบใจไปด้วย 

"ฮึก..ฮึก..ฮื่ออออ ขอโทษนะพวกแก" นั่นไงนางมอสส์ซี่ของฉันร้องไห้ออกมาซะแล้ว 

"นั่นดิ่...สู้กันมาถึงขนาดนี้และอดทนกันอีกหน่อยก็ได้พักแล้วนะ โอ๋ๆๆ ..ไม่ร้องๆ มากอดกันๆ " ฉันเดินไปนั่งข้างๆ มอสส์ซี่ที่ยังว่างอยู่ ก่อนที่พวกเราสามคนจะกอดปลอบกันไปมา ตัวก็ใหญ่โตมานั่งร้องไห้งอแงเป็นเด็กๆไปได้มอสส์ซี่เอ๊ย 

"ขอบใจพวกแกมากๆ เลยนะ จบงานนี้เราไปเที่ยวพักผ่อนกันดีกว่าเนาะ" มอสส์ซี่หยุดร้องไห้แล้วก่อนจะหันมายิ้มแย้มแบบเดิม 

"ได้ดิ่...ส่งวิจัยแล้วก็สบายละหายใจคล่องหน่อย ไม่ต้องปลอมตัวเป็นสาวใช้แล้ว มีเวลาว่างให้เพื่อนๆ แน่นอน" ฉันตอบมอสส์ซี่ไปแต่ในใจมันกลับรู้สึกหวิวๆ ยังไงไม่รู้ 

"อ่า...ลืมเรื่องนี้ไปเลย ถ้าทำวิจัยจบเจนก็ต้องกลับไปอยู่บ้านเจนเหมือนเดิมแล้วสินะ" วิวหันมาพูดกับฉัน 

"ใช่...คิดถึงบ้านจะแย่แล้วเนี่ย อยากกลับไปเป็นคุณหนูแบบเดิมแล้ว ฮะฮะฮ่า" ฉันขำแต่ทำไมในใจมันตรงกันข้ามนักนะ 

"แล้วแกจะไม่คิดถึงวินซ์เหรอ แกไม่เอาเขาแล้วหรือไงยะไม่เอาฉันเอานะ" นางมอสส์ซี่หันมาพูดแหย่ฉัน 

"บ้าดิ่...ของๆ ฉันไม่ให้ใครเด็ดขาด!! " ฉันพูดก่อนจะกอดอกทำหน้าเชิดๆ 

"อี๊...เต็มปากเต็มคำ ของๆ ฉันแหว่ะหมั่นไส้" นางมอสส์ซี่มันคนทรยศไม่น่าปลอบใจมันเลย 

"อิอิ.." ยายวิวนี่ก็อีกคน 

"ขำอะไรล่ะวิว ชิชะเชอะ" ฉันทำทีเป็นงอน 

"ตกลงคบกันยัง อะไรยังไงเหรอเจน" วิวหันมาทำตาวิบวับใส่ฉัน ไอ้คนรู้มาก 

"นั่นสิอะไรยังไง ขยับสถานะไปบ้างหรือยังว่ายังไงยายเจน" อะไรของสองคนนี้ก็ไม่รู้ให้ตายสิ แอบเลี้ยงกุมารไว้คอยรายงานข่าวหรือเปล่าเนี่ย 

"ไม่บอก" ฉันตอบไปพร้อมกับอมยิ้มเล็กน้อยเมื่อคิดถึงเรื่องเมื่อคืน กรี๊ด...ทำไมฉันต้องคิดถึงเรื่องเมื่อคืนนี้ด้วยนะ 

"บอกมาซะดีๆ แล้วแกจะหน้าแดงทำไมฮะ มีพิรุธนะเนี่ย"  

"นั่นสิ จะบอกไม่บอกถ้าเจนไม่บอกวิวจะโทรไปถามวินซ์เองแล้วนะ" วิวว่าจบก็ทำท่าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทำท่ากดๆ ไอ้พวกเพื่อนบ้า 

"ไม่ต้องๆ ห้ามโทรไปถามนะ บอกแล้วๆ" ฉันนั่งกุมมือตัวเองไว้แน่นด้วยความเขินอาย ก็คนมันไม่เคยมีแฟนนี่นา 

"บอกสักทีสิเจน วิวลุ้นจะแย่แล้วนะ" 

"ลีลาจริงเอางี้นะยายเจน...ได้กันยัง?" ฮะ...คำถามอะไรของแกนางมอสส์ซี่ 

"จะ..จะบ้าเหรอมอสส์ซี่พูดอะไรออกมาเนี่ย" งื่อ..ฉันยิ่งเขินหนักขึ้นไปอีก เพราะถ้าเมื่อคืนวินซ์ไม่หยุดตัวเองไว้มันคงเลยเถิด 

"ลำไย จะบอกไม่บอกนี่ฉันต้องบีบปากแกให้พูดมั๊ย ท่าทางสะดีดสะดิ้งขนาดนี้มีอะไรในกอไผ่แน่ๆ" 

"นั่นสิ อันนี้วิวเห็นด้วย" ยายวิวก็อีกคน  

"ไอ้พวกบ้าแค่เป็นแฟนกันเฉยๆ ยังไม่ได้อะไรถึงขั้นนั้นปะ (.///.) " แล้วฉันจะเขินทำไมอย่ามีพิรุธสิ 

"ว๊ายยยย เขาเป็นแฟนกันแล้วอะวิว คิคิ!! " ยังมาแซวอีก 

"ดีใจด้วยนะเจนนนน (∩_∩) " ยายวิวนี่ก็อีกคน ไอ้พวกเพื่อนบ้าาาาา 

 

******************************* 

อย่าลืม #วินซ์ #เจนเนตร #แม่บ้านสาว #วิจัย กันด้วยนะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว