ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ช่องทางการติดต่อจ้า 😊👇🏻 https://www.facebook.com/Jaodekwan-115693113174206/

ชื่อตอน : ผู้ปกครอง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 161

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ม.ค. 2563 21:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ผู้ปกครอง
แบบอักษร

หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายในวันนั้น นี่ก็ผ่านมาเดือนกว่าๆ ได้แล้ว นายไฟท์ติ้งได้หายออกไปจากชีวิตฉันโดยสิ้นเชิง เวลาอยู่กับยายวิวก็ไม่เคยเห็นหน้านายหน้าสวยเลยสักนิด 

ยายวิวคงจัดการนายไฟท์ติ้งไปเรียบร้อยแล้วแน่นอน ฉันเองถามยายวิวนางก็ไม่ยอมบอก พูดแต่เพียงว่า 

'เอาน่ะฉันจัดการเรียบร้อยแล้ว เจนไม่ต้องเป็นห่วงนะ (^o^) '  

เนี่ย...บอกกันแค่นี้เองอะ เจนยิ่งฉลาดๆ เรื่องแบบนี้อยู่ สงสัยนายไฟท์ติ้งโดนสาปไปแล้วมั้งหายไปเลย เพื่อนๆ ของวินซ์คนอื่นๆ ก็พอได้เห็นได้เจอกันบ้าง 

จะไม่ได้เจอได้ไงล่ะ ช่วงนี้นายวินซ์ตัวติดฉันยิ่งกว่าอะไรอีก ไปกลับมหาลัยก็ต้องไปด้วยกัน กลางวันไหนว่างก็จะมานั่งกินข้าวด้วย บางทีก็พาเพื่อนมาด้วย ทำให้ฉันไม่ค่อยได้รวมกลุ่มกับเดอร์แก๊งซักเท่าไหร่ 

เพื่อหลีกเลี่ยงการเจอหน้าของวิวกับวินซ์ เดี๋ยวความลับแตกหมด ตอนแรกคนอื่นๆ ในคณะก็ดูแตกตื่นนะ พอนานเข้าก็คงเริ่มจะชินกันไปเอง ตอนนี้เลยดูเฉยๆ ไม่ค่อยซุบซิบกันซักเท่าไหร่ หรือเพราะฉันไม่ค่อยสนใจคนพวกนั้นแล้วกันแน่ก็ไม่รู้ 

นายวินซ์เองก็ไม่ค่อยชอบพวกเรื่องวุ่นวายอะไรแบบนี้ด้วย อีกเรื่องคือเรายังคงเป็นแค่คนพิเศษ ไม่ได้เป็นแฟนกันสักที อย่างว่าอะใครเขาอยากจะมีแฟนเป็นสาวใช้ล่ะ แต่ในทางปฏิบัติมันสวนทางกันไง งือออออ...หงุดหงิด!! 

นายวินซ์มานั่งเฝ้าฉันจนมอสส์ซี่ยกฉันให้เป็นเมียหลวงของอีตาวินซ์ไปแล้ว ส่วนมันขอเป็นเมียน้อยเอง จริงๆ ฉันก็อยากจะบอกนายวินซ์ให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยนะ ว่าฉันคือใครเผื่อความสัมพันธ์ของเราสองคนจะไปได้ไกลกว่านี้ เฮ้ย!! 

"นักศึกษาคะนี่เวลาก็ผ่านมาจะครบ 2 เดือนแล้วนะ ไม่ลืมกันนะคะว่าเรามีนัดส่งวิจัยบทที่ 1-3 กัน อาทิตย์หน้าอาจารย์หวังว่าจะได้เห็นงานวิจัยของทุกคนวางอยู่บนโต๊ะของอาจารย์นะคะ" เสียงของอาจารย์สมอนดังขึ้น ทำให้คนอื่นๆ ในห้องเริ่มส่งเสียงเอะอะเซ็งแซ่ 

"วันนี้เลิกคลาสได้ค่ะ ขอให้ตั้งใจทำวิจัยกันอย่างเต็มที่เพื่อคะแนนของทุกคนนะจ๊ะ ขอให้ทุกคนโชคดีกลับบ้านได้จ้า (^-^) " รอยยิ้มทิ้งท้ายของอาจารย์สมอนที่ส่งให้กับพวกเราทุกคนในห้อง มันถูกเคลือบยาพิษเอาไว้ชัดๆ 

"ฉิบหายละไงพวกแก ของฉันยังไม่ได้แตะเลยอ่า งือออออ ทำไงดี? " นางมอสส์ซี่ร้องครวญครางเหมือนกะเทยโดยสิบล้อเหยียบ 

"ของวิวเหลือเก็บรายละเอียดอีกนิดหน่อยเอง ว่าจะไปหาข้อมูลเพิ่มเติมในห้องสมุดอยู่" วิวหันมายิ้มน้อยๆ ส่งให้มอสส์ซี่ 

"แล้วแกล่ะนางเจน ทำไปถึงไหนแล้วมีเวลาทำมั๊ย เห็นวันๆ อยู่แต่กับผู้ชาย" หืมมม...นางตุ๊ด!! แกจิกกัดฉันเหรอยะ 

"ดูด้วยนี่ใครคะ หนูเจนเนตรนะคะ รักเรียนยิ่งกว่าสิ่งใด บทที่ 1 กับบทที่ 3 เสร็จแล้ว เหลือแต่บทที่ 2 อีกเล็กน้อย พวกแนวคิดกับทฤษฎีต่างๆ เอกสารงานวิจัยที่เกี่ยวข้องพวกนี้อะ" ฉันยิ้มอ่อนส่งให้มอสส์ซี่ไปอีกคน 

"เกลียดพวกมีเวลาหาความรู้ ฉันยังไม่ได้เริ่มเลย มีเวลาอีกแค่อาทิตย์เดียวเองอะ เพื่อนจ๋าาาาา" น้องมอสส์ซี่กอดแขนฉันกับวิวไว้แน่นกอดจะทำตาปริบๆ ส่งมาให้ 

"อะไรเหรอมอสส์ซี่" วิวหันไปมองมอสส์ซี่ด้วยความงงเล็กน้อย 

"นั่นสิ...มาเกาะแขนพวกฉันไว้ทำไม อย่าบอกนะว่า..." ฉันกำลังจะพูดสิ่งที่คิดออกไปแต่โดนนางมอสส์ซี่พูดแทรกขึ้นมาก่อน 

"ใช่แล้วล่ะเพื่อนจ้า ช่วยมอสส์ซี่หน่อยนะ นะ นะ นะ น๊าาาาาา" พูดจบก็ทำตาปริบๆ ส่งมาให้ฉันกับวิว 

"ว่าไงอะเจน" วิวหันมาถามฉัน 

"ของฟรีไม่มีในโลกเข้าใจใช่มั๊ยจ๊ะมอสส์ซี่ (^ ^) " ฉันยิ้มหวานตอบมอสส์ซี่ไป 

"เข้าใจดีเลยค่ะคุณเพื่อน เลี้ยงข้าวครบ 3 มื้อเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์ก่อนส่งงาน ส่งงานจบปุ๊บพาไปกินชาบูต่อด้วยอะ" หืมมมม...ขอเสนอน่าสนใจมากกกก 

"ใจป้ำจังเลย (•ω•) " เห็นมั๊ย ขนาดวิวยังทำหน้าตาตื่นเต้นกับข้อเสนอขอมอสส์ซี่เลย 

"ของมันต้องลงทุนปะ ถ้าผ่านนี่คือครึ่งทางของงานวิจัยเลยนะ อีก 2 บทที่เหลือก็แค่เอาข้อมูลแบบสอบถามมาใส่ หาค่านัยยะกับสรุปผลการดำเนินงานเอ๊งงงง" แหมม...พูดซะเหมือนง่ายเลยนะ 

"แล้วทำไมบทที่ 1-3 แกไม่ทำเองล่ะ อีก 2 บทที่เหลือดูเหมือนมันจะชิวๆ สำหรับแกน่าดู" ฉันพูดกระแนะกระแหนนางมอสส์ซี่ไปที 

"โถ่ๆๆๆ ...เพื่อนเจนจ๋าาาา มันทำไม่ทันแล้วไง อีกอย่างอีก 2 บทที่เหลือก็ต้องคอยให้เพื่อนเจนเพื่อนวิวช่วยอยู่ดี อิอิ (^-^) " นั่นไง...ว่าละทำไมดูใจป้ำขนาดนี้ 

"ก็ได้...แต่ห้ามทำแบบนี้อีกนะ เห็นแก่ที่ช่วยกันไว้เมื่อครั้งที่แล้ว" วิวบอกกับมอสส์ซี่ ก่อนที่สองคนจะมองตากันนิ่งไปสักครู่ สองคนนี้มีเรื่องอะไรที่ฉันไม่รู้ไม่เห็นด้วยหรือเปล่าเนี่ย ได้แต่คิดแล้วก็สงสัย 

"วิวโอเคแล้ว ละแกล่ะเจนว่าไง? " มอสส์ซี่เลิกเล่นสบตากับวิวก่อนจะหันมาถามฉัน 

"คือ...ฉันต้องขอวินซ์ก่อน เดี๋ยวบอกคำตอบได้มะ" ฉันคิดว่าฉันควรจะขอนายวินซ์ก่อน เพราะถ้าหากทำอะไรไม่บอกอาจจะโดนจกตาได้ 

"เจน เจนฟังนะนี่เพื่อนไง เพื่อนสนิทแกอีกคนเนี่ยที่ชื่อมอสส์ซี่อะ แกไม่ได้มียายวิวแค่คนเดียวนะยายบ้า ทำไมแกต้องไปถามความคิดเห็นของวินซ์ด้วยไม่ทราบ? " หูยยยย...เสียงดังทำไมล่ะตกใจหมด 

"เออๆ ช่วยก็ช่วย มีเพื่อนกับเขาอยู่แค่ 2 คนนี่น่า ที่เหลือไม่มีใครเขาอยากมาคบด้วยละ" ฉันตอบนางมอสส์ซี่กลับไป 

"ดีมากเพื่อนรัก ฉันรักแกสองคนจัง จุ๊บๆ " นางมอสส์ซี่พูดจบก็หอมแก้มวิวทีหอมแก้มฉันที 

"งั้นเริ่มตั้งแต่วันนี้เลยละกัน วันนี้วันจันทร์เริ่มทำตั้งแต่วันนี้จะได้มีเวลาแก้ไขด้วย" มอสส์ซี่พูดขึ้น พึ่งจะมาคิดได้เหรอยะ 

"ตอนนี้ 4 โมงแล้ว ปะ...พวกเรารีบไปห้องสมุดกันเถอะก่อนที่จะปิด" วิวพูดขึ้นทำให้ฉันและมอสส์ซี่รีบเก็บของเพื่อจะได้ไปทำงานวิจัยกัน 

ฉันเลือกที่จะนั่งรถมาห้องสมุดกับวิว และให้นางมอสส์ซี่ขับรถของมันตามมา 

"เจน โทรรายงานผู้ปกครองทั้งสองหรือยัง? " วิวหันมาถามฉัน มือจับพวงมาลัยตาก็มองถนนไป 

"ฉันต้องโทรขอคุณพ่อกับคุณแม่ด้วยเหรอ ท่านไม่ว่างหรอกทำงานอยู่ โทรทางไกลเสียเงินเยอะด้วยอ่า" ฉันจะทำวิจัยต้องโทรบอกคุณพ่อกับคุณแม่ด้วยเหรองงจัง 

"ไม่ใช่...วิวหมายถึงโทรขอคุณป้าด้วยน่ะ ท่านจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงโทรบอกวินซ์ด้วยล่ะเดี๋ยวจะมาโวยวายเอาทีหลังได้นะ" วิวพูดจบก็ส่ายหัวไปมาหมายความว่าไงอ่าาา 

"จ้า ขอบใจที่ช่วยเตือนนะเกือบลืมไปละเนี่ย" ฉันว่าจบก็จัดการโทรหาคุณป้าทันที 

ฉันคุยสายกับคุณป้าสักพักท่านก็วางสายไป คุณป้าใจดีไม่ว่าอะไรเลย เพียงแต่บอกว่าอย่ากลับดึกมันอันตราย ส่วนงานบ้านช่วงนี้ก็ให้ฉันทำแค่ในส่วนของนายวินซ์อย่างเดียวพอ คุณป้านี่เหมาะที่จะเป็นแม่สามีในอนาคตของฉันมากเลยค่ะ หุหุ 

ภารกิจเสร็จไปหนึ่งเหลืออีกหนึ่ง โทรหานายวินซ์ต่อดีกว่า ก็บ่นฉันมั๊ยนะ นี่ไม่ใช่ไปรอรับใต้ตึกคณะแล้วล่ะ 

'หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ค่ะ....'  

หืมมมมม สายไม่ว่าง ปิดเครื่อง หรือว่าแบตหมด อะไรยังไง ลองใหม่ค่ะ 

'หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ค่ะ....'  

ฉันยังคงกดโทรซ้ำอยู่อีกประมาณ 3-4 ครั้งแต่ผลก็ออกมาเหมือนเดิม สงสัยไม่ว่างมั้ง งั้นส่งไลน์บอกแทนละกัน จะอนุญาตมั๊ยนะ? ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันไม่เคยทำอะไรโดยที่ไม่มีนายวินซ์เลย เพราะอะไรคงไม่ต้องบอกละเนาะ 

'วินซ์วันนี้ไม่ต้องมารับเจนนะ เจนติดธุระมีงานกลุ่มต้องทำ ต้องอยู่ช่วยเพื่อนก่อน' 

ฉันไม่ได้โกหกนะ งานนางมอสส์ซี่ก็เหมือนงานกลุ่มอะ อาจารย์สั่งงานเดียวแต่ทำสามคน นายวินซ์จะตอบกลับมาว่าไงบ้างเนี้ย แต่ฉันขอคุณป้าแล้วนายวินซ์ไม่อนุญาตก็เรื่องของเขาสิ 

ติ๊งงงง!!! ... 

เสียงไลน์ฉันดังขึ้นตอนกำลังจะเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าพอดี สงสัยจะเป็นวินซ์แต่ทำไมโทรไปไม่รับสายล่ะ ฉันเลยรีบเปิดอ่าน 

'ครับ...วินซ์ว่าจะโทรบอกอยู่ว่าวันนี้ไม่ว่างไปรับนะ ติดธุระน่ะ' 

หืมมมม....เดี๋ยวนี้มีติดธุระอะไรกับเขาด้วยเหรอ เห็นปกติมีธุระมากมายขนาดไหนข้างๆ ก็ต้องมีฉันอยู่ด้วยตลอดมาแปลกแฮะรอบนี้ 

'ว่าแต่เจนจะกลับบ้านดึกหรือเปล่า ทำงานกันอยู่ที่ไหนให้วินซ์ไปรับมั๊ย? ' 

'เลิกไม่ดึก ทำอยู่ที่ห้องสมุดมหาลัยนี่แหละไม่ต้องมารับเดี๋ยวเจนกลับเอง ไม่ก็ให้เพื่อนไปส่งจ๊ะ' 

จริงๆ ก็อยากให้มารับนะ แต่เขาบอกว่าเขาติดธุระอยู่ไง ใครจะไปกล้าพูดล่ะ นายจะรู้มั๊ยว่าฉันอยากให้มารับน่ะ อยากงอแงฮื่อๆๆๆๆ 

'อ่าๆ ให้เพื่อนมาส่งละกัน ดีละที่มีอะไรก็บอกผู้ปกครองคนนี้จะได้ไม่ต้องเป็นห่วง' 

ทำไมยอมกันง่ายๆ แบบนี้อะมันผิดปกติมันแปลกๆ หรือว่าอีตาวินซ์ล้มหัวฟาดพื้นทำให้สมองประมวลผลออกมาแบบคนปกติกับเขาได้แล้ว 

หึ...!!! แล้วอะไรคือผู้ปกครอง ผู้ปกครองอะไรที่ไหนกันล่ะ คุณคือสามีในอนาคตของฉันต่างหากล่ะ อ๊ายยยย เขินจุง 

'วินซ์เป็นผู้ปกครองเจนตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบ ผู้ปกครองนี้คือพ่อหรือแม่ต่างหากล่ะ ไม่ก็ญาติพี่น้องมะ ชิ!! ' 

'เป็นมาสักพักละ วินซ์เป็นพ่อเจนไง ทำไมเจนจำไม่ได้' 

เดี๋ยวนะ นายจะมาเป็นพ่อของฉันได้ยังไง ฉันมีพ่อแล้วอีกอย่างฉันอยากมีสามีต่างหากล่ะอีตาบ้า!! 

'พ่ออะไร เจนงง?? ' 

'พ่อทูนหัวไงครับ!! '  

'งั้นดูแลตัวเองด้วยนะ วินซ์ขอไปทำธุระก่อนนะครับ' 

'ครับบบบ' 

มาพูดจากันแบบนี้เป็นแฟนกันสักทีเหอะ ไม่อยากเป็นคนพิเศษละ เบื่อ!! ชอบมาอ่อยแล้วก็จากไป สัญญาว่าถ้าได้เป็นแฟนเจนจะจับหอมแก้มเช้าเย็นเลยคอยดูหุหุๆ 

ส่วนเรื่องที่โทรไปไม่รับแต่กลับมาตอบไลน์แทน ไว้ถามทีหลังละกัน ก็ดูเหมือนวินซ์จะยุ่งๆ ธุระอะไรหว่าเป็นแค่คนพิเศษนี่มีสิทธิ์รู้ได้มั๊ย? ไว้ค่อยถามวันหลังก็ได้ ฉันเลิกใส่ใจเรื่องวินซ์ แล้วไปทำงานวิจัยของตัวเองให้เสร็จ จะได้ไปช่วยนางมอสส์ซี่ทำของมันต่อดีกว่า 

 

******************************* 

อย่าลืม #วินซ์ #เจนเนตร #แม่บ้านสาว #วิจัย กันด้วยนะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว