ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ช่องทางการติดต่อจ้า 😊👇🏻 https://www.facebook.com/Jaodekwan-115693113174206/

เกี่ยวก้อยกัน

ชื่อตอน : เกี่ยวก้อยกัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 224

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ม.ค. 2563 19:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เกี่ยวก้อยกัน
แบบอักษร

"สำหรับวันนี้เลิกคลาสได้ครับนักศึกษา" สิ้นเสียงของอาจารย์พรชัย นักศึกษาทุกคนในห้องรวมถึงฉันเอง วิว และนางมอสส์ซี่ ต่างก็เก็บของเพื่อแยกย้ายกันกลับบ้าน 

ฉันก้มมองดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือบ่งบอกว่าขณะนี้เวลา 16.10 นาที เฮ้ย...นี่ต้องนั่งรอต่ออีก 20 นาทีเลยเหรอเนี่ย จะแวบไปไหนก็ไม่ได้ นายวินซ์ยิ่งเป็นคนตรงต่อเวลาอยู่ด้วย 

"นี่พวกแกฉันอยากไปห้างอะ วันนี้อยากกินของหวานสงสัยจะเป็นเมน เราไปหาอะไรกินกันมั๊ย? " นางมอสส์ซี่ถามขึ้นตอนที่เราเดินออกมาจากห้องเรียน 

"เดี๋ยวนะ...แกบอกว่าสงสัยแกจะเป็นเมน" ฉันถามกลับคิดว่าตัวเองฟังไม่ผิด 

"ใช่ไง อยู่ๆ ก็อยากอะ จะต้องเป็นเมนแน่ๆ เลย" อี๊...เกลียดความสตอเบอร์รี่ของนางมอสส์ซี่ 

"มอสส์ซี่ไม่มีมดลูกนะ เพศสภาพที่แท้จริงของมอสส์ซี่คือผู้ชาย จะเป็นเมนได้ยังไง? " ก๊ากๆๆๆ อยากจะขำให้ฟันล่วงวิวพูดได้โดนใจฉันมากค่ะ 

"คิกคิกๆ นี่แกลืมเพศสภาพของตัวเองไปแล้วเหรอฮะไอ้มอสส์!! " ฉันได้ทีรีบซ้ำสิคะรออะไร 

"ฮุ้ย!! ลำไยพวกชอบแบ่งชนชั้นแล้วสรุปจะไปไม่ไปขอคำตอบค่ะชะนี ตุ๊ดหิว!! " นางมอสส์ซี่รีบเปลี่ยนเรื่องทันที ฮะฮะฮ่า 

"คือ...คือ ฉันติดธุระอะไปด้วยไม่ได้ไว้ไปด้วยกันวันหลังนะมอสส์ซี่" ฉันตอบปฏิเสธมอสส์ซี่ไปใจก็กลัวเพื่อนจะงอน นี่ไม่ได้เห็นผู้ชายดีกว่าเพื่อนจริงๆ นะ 

"ธุระอะไรของแกยะยายเจนนนนน? " นั่นไงมอสส์ซี่เริ่มซักไซ้ละ 

"เอาน่ะมอสส์ซี่ ไปกับวิวก็ได้นะเจนเขามีธุระจริงๆ นี่นา เนาะเจน! " อ่า...ขอบใจนะวิว 

"อืม...ไม่ง้อแงนะเพื่อนคนสวย นะนะ" ฉันชมนางมอสส์ซี่มันหน่อยพร้อมกับลูกอ้อนเล็กน้อย 

"เฮ้ย..อะเค ให้ครั้งนี้ครั้งเดียวนะยายเจน" นางมอสส์ซี่ว่าจบก็ใช้นิ้วจิ้มหน้าผากของฉัน เป็นการหยอกล้อกันแบบที่ชอบทำ 

"ค่ะ...คุณเพื่อน" ฉันยิ้มส่งให้เพื่อนไปทีที่เรื่องจบได้สวย เพราะนายวินซ์คนเดียวอดไปกับเพื่อนเลย 

"งั้นวิวกับมอสส์ซี่ไปก่อนนะเจน เจอกันพรุ่งนี้นะ" วิวว่าจบก็ขยิบตาให้ฉันหนึ่งทีเป็นอันรู้กัน ขอบใจแกจริงๆ นะวิววววว 

"จ้า บายย!! " โบกมือบ๊ายบายเพื่อนอีกนิดหน่อยก่อนจะเดินมานั่งรอนายวินซ์ที่ใต้ตึกคณะ 

กี่โมงแล้วล่ะเนี่ย ฉันมองดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือ ตอนนี้เวลา 16.29 นาทีแล้ว นายวินซ์ใกล้จะมายังนะ ถ้าลุกไปหาซื้อขนมกินจะกลับมาทันมั๊ยนะ ไม่เอาดีกว่าเดี๋ยวโดนดุอีกถ้ามาไม่เจอ 

ปริ๊นนน...ปริ๊นนนนนนนน!!  

ฉันที่กำลังนั่งคิดอะไรเพลินๆ ก็สะดุ้งเพราะเสียงบีบแตรรถใครสักคน ก่อนจะมองดีๆ พอเห็นว่าเป็นรถของนายวินซ์ฉันก็รีบลุกเดินไปขึ้นรถอย่างรู้งานทันที 

"มารับเวลา 4 โมงครึ่งเป๊ะตามที่บอกเลยค่ะ" 

ฉันพูดขึ้นหลังจากที่นั่งในรถเรียบร้อยแล้ว ก่อนที่จะมองดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือตอนที่พูดไปด้วย 

"หึ.. เป็นคนพูดคำไหนคำนั้น" นายวินซ์ทำเสียงขึ้นจมูกนิดหน่อยก่อนจะพูดตอบฉัน 

"อุ๊ย...!! " อยู่ๆ นายวินซ์ก็ขยับตัวเบี่ยงเอาแขนมาพาดไว้ที่เบาะข้างซ้ายมือของฉัน ประมาณว่ากักฉันไว้ในอ้อมแขน ไม่นะ...จะทำอะไรฉันนนนนนนน 

"เป็นอะไร? " 

นายวินซ์ก้มหน้ามาพูดกับฉันระยะห่างไม่เกินคืบ แม่เจ้าใจเต้นแรง ไม่ไหวหน้าใสเกินไป หน้าขาวเกินไป หน้าเรียบเนียนเกินไปแล้วโว๊ย!! ตึกตักตึกตัก เบาหน่อยลูก 

"ปะ..ปะ เปล่า" ฉันไม่กล้าเงยหน้าขึ้นไปมองกลัวสบตาแล้วจะทำใจไม่ได้ ละลายแน่นอน 

ป๊อกกกก!!  

"อ๊ากกกก...มันเจ็บ!! " ฉันหวีดเสียงใส่นายวินซ์บังอาจมาดีดหน้าผากฉัน 

"หึๆ เด็กบ๋อง! " นายวินซ์ว่าจบก็จัดการขยับตัวดึงสายเบลท์มาคาดฉันเอาไว้ บอกก็ได้มั๊ย? ทำเองได้จำเป็นต้องทำให้ด้วยหรือไง 

"ชอบมากเหรอหรือไงเดี๋ยวดีดๆ ถอดหน้าผากไปเล่นที่บ้านมั๊ยล่ะ" หลังจากที่นายวินซ์ขยับตัวกลับไปในตำแหน่งของคนขับแล้ว ฉันก็เริ่มโวยวายทันที 

"ไม่จำเป็นอะ" อะไรคือไม่จำเป็นตอบสั้นไปนะ 

"คือ..." ก็หนูเจนไม่เก็ตนี่ค่ะ 

"อยากดีดหน้าผากก็แค่เรียกเจนไปหาที่ห้องก็ได้ดีดแล้ว อยู่บ้านเดียวกัน (∩_∩) " พูดจบก็หันมายิ้มหล่อกระชากใจให้หนึ่งที ก่อนจะขับรถออกจากคณะของฉัน 

เล่นบ้าอะไรเนี่ย ถึงฉันจะโง่แต่ก็ดูออกนะว่านายวินซ์มันกำลังอ่อยฉัน ไอ้แมวยักษ์ ไอ้ตัววายร้าย ไอ้เจ้านายจอมเผด็จการ ไอ้หน้าหล่อ ไอ้หุ่นดี ไอ้เพอร์เฟค พอละยิ่งด่ายิ่งดูดียังไงก็ไม่รู้ 

"อ้าววินซ์..นี่เราไม่ได้กำลังจะกลับบ้านกันเหรอ? " 

ฉันร้องถามขึ้นเมื่อมองทางที่นายวินซ์เลี้ยวรถออกมามันคนละเส้นทางที่จะกลับบ้านเลย 

"ไม่ได้บอกว่าจะพากลับบ้านนี่" สรุปฉันผิดสินะที่เข้าใจว่าจะพากลับบ้านเนี่ย 

"แล้ววินซ์จะพาเจนไปไหน? " ไม่ใช่พาไปขายหรอกนะ 

"พาไปขาย" ไอ้....... 

"ล้อเล่น พาไปห้างใกล้ๆ นี่แหละ" พอเห็นว่าฉันไม่ตอบโต้ก็เลยรีบพูดเฉลย เดี๋ยวนี้มีล้อเล่นนะ 

"อ่อ..ไปซื้ออะไรอะ หรือหิวข้าวหรอ? " ไปห้างถ้าไม่กินข้าวก็ต้องซื้อของแหละ 

"ไปซื้อของให้คนพิเศษครับ" พูดจบก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว 

"ซื้อของให้คนพิเศษนี่เอง เดี๋ยวๆ ใช่เจนหรือเปล่า (-^〇^-) " ก็เมื่อเช้าเขาบอกว่าฉันคือคนพิเศษของเขานี่นา มันก็ต้องฉันดิ 

"ฮะฮะฮ่า...ใช่ครับผม" 

ไม่พูดเปล่าเอามือมาลูบหัวฉันอีก ละมุมเหลือเกิน แพ้อะ แพ้ผู้ชายที่ทำท่าทางอ่อนโยนแบบนี้ มันดีต่อใจเกินไปแล้วนะตาบ้า!!  

"วินซ์จะซื้ออะไรให้เจน? เนื่องในโอกาสอะไร? ทำไม? ยังไง? " อยากรู้อะอยากรู้!! 

"นี่ถามเยอะไปปะ" ก็ใช่ไงถามไปตั้งเยอะตอบมาสักอย่างสิพ่อคุณ 

"ก็เจนอยากรู้นี่นา บอกไม่ได้เหรอ? " ฉันว่าก่อนจะทำหน้าตามู่ทู่ส่งให้คนข้างๆ 

"เดี๋ยวถึงก็รู้เองแหละ เพราะว่ายังไงก็ให้เจนเป็นคนเลือกของที่จะซื้อให้เองอยู่แล้ว" สุดท้ายนายวินซ์ก็ไม่ยอมบอกว่าจะซื้ออะไรให้ แล้วทำไมฉันได้เลือกเองล่ะ ยิ่งพูดก็ยิ่งงง? 

"บอกหน่อยนึงได้มั๊ย? " ยัง...ยังไม่ลดความพยายามในการอยากรู้ 

"เฮ้ย...นั่งนิ่งๆ เงียบๆ ซักแป็บได้มั๊ยครับเจน!! " ทำไมพูดเพราะจัง? เหมือนรำคาญฉันเลยเนาะนั่งนิ่งๆ ก็ได้ว๊า 

โครก..ครากกก 

"เสียงฟ้าร้องเหรอ!! " นายวินซ์หันมาถามฉันยิ้มๆ แววตาดูขบขันมากมาย ตลกเกินไปละ 

"เพราะใครล่ะ บอกให้นั่งรอๆ มันก็หิวสิ" ฉันโวยวายในตอนแรกก่อนจะพูดเบาๆ ในตอนท้ายประโยค 

"ครับๆ เดี๋ยวซื้อของเสร็จวินซ์จะพาไปหาข้าวกินนะ" ปากก็พูดดีแต่ยังยิ้มขำกันอยู่เลยเดี๋ยวแม่เอานิ้วจิ้มตาแตก 

"หยุดยิ้มเดี๋ยวนี้นะ" ฉันว่าก่อนจะกอดอกทำท่างอน 

"โอ๋ๆ ...ดีกันนะคนดี" 

ไม่พูดเฉยๆ ยื่นนิ้วก้อยมาตรงหน้าอีก ถ้าเล่นตัวมากไปมันไม่งาม นานๆ จะได้เห็นมุมอ่อนโยนกับเขาสักที 

"ก็ได้ให้อภัย" 

ฉันว่าก่อนจะยื่นนิ้วก้อยของตัวเองไปเกี่ยวกับนิ้วก้อยของนายวินซ์ อ๊ากกก...อยู่ๆ ก็อิ่มความรักขึ้นมาเฉยเลยอะ ♥‿♥ 

 

******************************* 

อย่าลืม #วินซ์ #เจนเนตร #แม่บ้านสาว #วิจัย กันด้วยนะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว