ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ช่องทางการติดต่อจ้า 😊👇🏻 https://www.facebook.com/Jaodekwan-115693113174206/

คนรู้จักของเพื่อน

ชื่อตอน : คนรู้จักของเพื่อน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 246

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ม.ค. 2563 20:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คนรู้จักของเพื่อน
แบบอักษร

เหลือเรียนอีก 2 วิชาก็จะได้กลับบ้านแล้ว เวลาก็น่าจะประมาณ 4 โมงเย็นพอดี รูดซิปๆ ดีใจจุงฉันว่าวันนี้จะกลับบ้านไปเอาชุดนักศึกษาของตัวเองซะหน่อย ใส่ของพี่แป้งมันค่อนข้างจะอึดอัด แถมใส่มาเป็นอาทิตย์แล้วด้วย ยังไม่มีเวลากลับบ้านไปเอาชุดของตัวเองมาสักที บ๊องจริงๆ เลยฉันเนี่ยดันลืมชุดนักศึกษาของตัวเองซะได้ ไม่ไหวเลยจริงๆ ยายเจน 

ฉันวางแผนเอาไว้ว่าจะบอกนายวินซ์ว่าจะไปทำธุระกับเพื่อนดีมั๊ยนะ ไม่งั้นนายนั้นต้องมารอรับฉันอีก แล้วฉันก็จะไม่สามารถกลับบ้านไปเอาชุดนักศึกษาของตัวเองได้ 

ครืด....ครืดดดดด... 

เสียงข้อความในโทรศัพท์ดังขึ้น ทำให้ฉันหลุดออกจากภวังค์หันมาสนใจเจ้าโทรศัพท์แทน ก่อนจะค่อยๆ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอ เพื่อดูว่าใครส่งอะไรมาให้ ที่หน้าจอปรากฏชื่อ 'สุดหล่อของหนูเจน' นายวินซ์มีอะไรกับฉันอีก 

พอกดเปิดอ่านข้อความไลน์ก็ได้ใจความง่ายๆ สั้นๆ ว่า 

'เลิกเรียน 4 โมงใช่มั๊ย รอสักครึ่งชั่วโมง คอยอยู่ที่ใต้ตึกคณะแหละเดี๋ยวจะไปรับ' OMG!! 

พระเจ้าค่ะบอกเจนทีเถอะว่านายวินซ์ไม่ได้เลี้ยงกุมารไว้ ทำไมถึงรู้ทันฉันไปซะหมดทุกเรื่อง แล้วแบบนี้จะกลับไปเอาชุดนักศึกษาที่บ้านได้ยังไงกันล่ะ จะให้พาไปหรือไงเขาก็รู้หมดน่ะสิว่าฉันเป็นใคร โถ่เอ๊ย...เวรกรรมอะไรของนางเจนนนนน 

'ไม่รอได้มั๊ยคะ เจนจะไปทำธุระกับเพื่อน' 

ฉันกดตอบข้อความกลับไป ก็อยากไปทำอะไรส่วนตัวบ้างอะ จะให้ใส่ไอ้ชุดนักศึกษารัดนมแบบนี้กับกระโปรงสั้นๆ ทุกวันมันก็ไม่ไหวนะ ถึงตอนนี้จะมีเสื้อแจ็กเกตคลุมอยู่ก็เห่อะ ฉันว่าเหมือนคนบ้าอะ อาการประเทศไทยร้อนหูดับตับไหม้แต่ใส่เสื้อรูดซิปถึงคอ บอบ้าที่สุด!! 

ครืดๆ ...ครืดๆๆ  

โทรศัพท์ในมือสั่นอีกรอบ ฉันรีบกดเปิดเข้าไปดูจะมีใครล่ะมีอยู่คนเดียวแหละ อีตาวินซ์ไงนี่บอกว่าอะไรเนี่ย 

'กล้าขัดใจเหรอ คิดว่าเป็นคนพิเศษแล้วจะทำอะไรก็ได้หรือไง? ' 

'บอกให้รอก็คือรอ นี่คือคำสั่ง!! ' 

หึ...ดูเอาเถอะ เอาแต่ใจตัวเองที่สุดอะ ไหนล่ะความน่ารักของยายวิวน่ะหาได้ตรงไหนจากผู้ชายคนนี้ น่ารักกับผีน่ะสิไม่ว่า พอไม่ได้ดั่งใจไม่ไล่ออกก็นี่คือคำสั่ง รู้จักเจนเนตรน้อยไปแล้วนายวินซ์ 

'ค่ะ..รับทราบ!! ' 

ฉันกดส่งข้อความกลับไปง่ายๆ สั้นๆ ได้ใจความเหมือนกัน ฮื่ออออออ...เมื่อไหร่จะทำวิจัยเสร็จ อยากกลับบ้านแล้ว เป็นคนใช้ในบ้านยังไม่เหนื่อยเท่าต้องคอยดูแลคอยตามใจนายวินซ์เลยให้ตายสิ ชีวิตหนึ่งของฉันคุณหนูผู้แสนจะเพียบพร้อม ทำไมต้องมานั่งทนกับอะไรแบบนี้กันด้วยนะ (Y-Y) 

"เป็นไรฮะนางเจน ปวดขี้เหรอหรือขี้ไม่ออก ดูทำหน้าทำตาเหมือนอยากจะร้องไห้" นางมอสส์ซี่มันหันมาเห็นสีหน้าของฉัน ตอนที่กำลังคร่ำครวญอยู่ภายในใจเลยถามออกมา 

"เอออออ ปวดขี้" ฉันก็ตอบส่งๆ ไปเดี๋ยวพูดอะไรมากไปจะโดนซักถามเอาอีก นางมอสส์ซี่ยิ่งจับผิดเก่งๆ อยู่ด้วย 

"ไปเข้าห้องน้ำกันมั๊ยล่ะเจน วิวมียานะกินมั๊ยเผื่อจะดีขึ้น วิวว่าจะไปเข้าห้องน้ำอยู่พอดีเดี๋ยวอาจารย์ก็จะเข้าสอนแล้วด้วย " นี่เพื่อนวิวก็ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย ยังมีแกใจถามด้วยความเป็นห่วง 

"ขอบใจนะวิว ไม่ต้องกินหรอก ปะไปเข้าห้องน้ำกัน" จะปฏิเสธว่าไม่ได้ปวดขี้ก็ไม่ได้เดี๋ยวโดนจับได้อีก ไปเข้าห้องน้ำก็ไป 

"รีบไปรีบมาล่ะเหลือเวลาอีก 20 นาที ฉันขึ้นไปจองโต๊ะให้ก่อนละกัน" นางมอสส์ซี่หันมาบอกฉันกับวิวก่อนจะเดินจากไปด้วยท่าทีหล่อๆ ที่ขัดกับนิสัยต่ำๆ จริงๆ ของมัน 

"เอออออ" นั้นคือเสียงตอบรับของฉันเอง 

ระหว่างทางเดินมาฉันเห็นวิวกดๆ จิ้มๆ โทรศัพท์กับใครก็ไม่รู้แต่ก็ไม่ได้ถาม ดูท่าทางหน้าตาของวิวดูไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่ เดี๋ยวอยากพูดก็คงพูดเองแหละมั้ง พอเดินมาถึงห้องน้ำต่างคนก็ต่างเข้าไปทำธุระของตัวเอง ฉันออกมาล้างมือก่อนแล้ววิวก็เดินออกมาล้างมือข้างๆ กัน 

"มีปัญหากับวินซ์ใช่มั๊ยเจน" วิวถามด้วยท่าทางยิ้มๆ ก่อนจะล้างมือไปด้วย สมแล้วล่ะที่เป็นญาติกันและยังเป็นเพื่อนสนิทของฉันอีกด้วย 

"อืม จะทำยังไงดีล่ะวิว" พอมีคนเปิดฉันก็ต้องรีบฟ้องสิ อึดอัดใจ 

"คิกคิกๆ ใจเย็นๆ ไหนว่ามาซิ" วิวพูดไปหัวเราะไปก่อนจะเดินพาฉันออกมาจากห้องน้ำมุ่งหน้าไปที่ห้องเรียน 

"ฉันลืมเอาชุดนักศึกษามาจากบ้าน แล้วชุดที่ใส่อยู่เนี่ยมันก็ของพี่แป้งเมดสาวในบ้านแหละ พี่เขาให้ยืมมาไม่สังเกตเหรอว่าอาทิตย์ที่ผ่านมาฉันใส่เสื้อคุมมาเรียนตลอดเลย แล้ววางแผนไว้ว่าวันนี้จะไปเอาชุดที่บ้านไง แต่นายวินซ์บอกให้ฉันอยู่รอเขา กลับบ้านพร้อมกันอะ" ฉันเล่าไปทำปากมู่ทู่ไปด้วย 

"ก็ทนๆ ใส่ชุดเดิมไปอีกวันก่อนก็ได้ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่" ยายวิวว่าจบก่อนจะหยุดเดินแล้วหันมามองสำรวจที่ตัวฉัน 

"มองเห็นข้างในหรือยังล่ะวิว" ฉันว่าจบก็รูดซิปออกให้เพื่อนได้เชยชมความเล็กและรัดแน่นของชุดให้วิวได้ดูเต็มๆ ตา 

"อื้อหืม ใหญ่เหมือนกันนะเนี่ย!! " กรี๊ดดดดดด ยายวิวมันมองนมฉันแล้วพูดแบบนี้หมายความว่าไงคะทุกคนนนนน 

"ไอ้เพื่อนบ้า เห็นหรือยังล่ะ ตอนแรกฉันก็ไม่ได้อะไรนะ แต่พอนานๆ ไปยิ่งกินข้าวอิ่มๆ เริ่มจะหายใจไม่ออกละ เดินไม่ค่อยถนัดด้วยกระโปรงมันสั้นไปหน่อย" ว่าจบก็รูดซิปขึ้นมาปิดไว้เหมือนเดิม 

"อ่อๆ เข้าใจละ ก็คิดอยู่ว่าอากาศมันก็ออกจะร้อนทำไมเจนถึงใส่เสื้อแจ็กเกตคลุมอยู่ได้ทั้งวัน แถมรูดซิปซะเกือบถึงคอ" วิวว่าจบก็ออกเดินต่อทำให้ฉันต้องเดินตาม 

"ก็เพราะนายวินซ์นั่นแหละ บังคับให้ฉันใส่เสื้อแจ็กเกตตัวนี้มาไม่งั้นไม่ได้เข้าเรียนแน่วันนี้" ฉันพูดออกแนวฟ้องๆ วิวไปด้วย 

"เอ๊...มีเป็นห่วงเป็นใยกันด้วยอ่ะ นี่ความสัมพันธ์พัฒนากันมากกว่าเจ้านายกับลูกจ้างปะเนี่ย" ทำไมเพื่อนคิดแบบนั้นล่ะคะ 

"จะบ้าหรอ ไม่มี๊อะไรเล๊ย ปกติ๊ทั่วไป๊จริงจริ๊งงงง" เดี๋ยวๆ ทำไมฉันต้องร้อนรน ทำไมไม่เก็บอาการ 

"เสียงต่ำมาก จนจับผิดอะไรไม่ได้เลยล่ะเจน" 

วิวยิ้มน้อยๆ ส่งมาให้ฉันแต่แววตากำลังขบขันอยู่แบบเห็นได้ชัด นี่ฉันทำพลาดอีกแล้วใช่มั๊ยเนี่ย!! 

"เอางี้นะเดี๋ยววิวไปบ้านเจนแล้วไปเอาชุดนักศึกษามาให้แทนละกัน เจนจะได้ไม่ต้องไปเอาเองอีกอย่างจะได้ไม่มีปัญหากับวินซ์ด้วย ดีมั๊ย? " วิวหันมาถามความคิดเห็นจากฉัน 

"เป็นความคิดที่ดีมากๆ So Good ค่ะที่รัก" 

ฉันว่าจบก็หันไปกอดวิวแน่นๆ หนึ่งที ก่อนจะหอมแก้มไปอีกฟอดใหญ่ๆ เพื่อนฉันมันน่ารักจริงๆ เล๊ยย 

"ขี้โกงอะเจน มาหอมคืนเลย" 

วิวว่าจบก็กอดฉันตอบก่อนจะหอมแก้มฉันคืนบ้าง เราสองคนหัวเราะกันยกใหญ่ไม่ได้ทำอะไรแบบนี้กันมานานมากละ เล่นกันเป็นเด็กๆ เลยพวกฉันหนิ 

ตุ๊บ!!!  

ฉันได้ยินเสียงเหมือนคนทำอะไรตกหล่น เลยหันไปมองตามเสียงนั้นก่อนจะเห็นว่าแก้วน้ำที่คาดว่าน่าจะเป็นคาราเมลนมสดตกแตกกระจายอยู่ที่พื้นข้างหน้าฉันเอง 

พอมองเลยขึ้นไปก็เห็นเจ้าของแก้วน้ำที่ทำตกเมื่อครู่ เป็นชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาหล่อเหลาผิวขาวสะอาดตา หน้าหวานจนผู้หญิงยังอายจะบอกว่าสวยหรือหล่อดีล่ะเนี่ย 

เขากำลังมองมาที่ฉันกับวิวด้วยท่าทีตกใจ ดูได้จากตาที่กำลังโตด้วยความตกตะลึง ทำไมมองแบบนั้นล่ะ ฉันเลยต้องมองย้อนกลับมาดูตัวเองว่าทำอะไรผิดหรือเปล่าว๊า หรือซิปเสื้อจะแตก หรือกระโปรงมันล่นขึ้นสั้นกว่าเดิม ก็ไม่มีอะไรที่ผิดปกตินี่นา หรือว่าจะเป็นที่ตัวของวิว ฉันเลยมองสำรวจเพื่อนตัวเองไปมาก่อนจะนึกได้ อ๋อออออออออออ!! 

รู้แล้วล่ะว่าผู้ชายคนนี้ตกตะลึงอะไร ก็มือของฉันกับวิวเรายังกอดกันกลมอยู่เลย จนกระทั่งตอนนี้ก็ยังไม่ปล่อยมือออกจากตัวของกันและกัน นี้นายคนนี้คิดว่าฉันกับวิวเป็นคู่เลสเบี้ยนหรือเปล่าล่ะเนี่ย ดูจากท่าทางคงคิดไปไกลแล้วแน่ๆ อาจจะทันเห็นตอนที่หอมแก้วกันด้วยล่ะมั้งนะ 

"นี่ใช่มั๊ยแฟนของคุณน่ะ นี่ใช่มั๊ยที่คุณบอกว่าผมไม่มีทางจีบคุณติดแน่ๆ เพราะคุณไม่ได้ชอบผู้ชายใช่มั๊ย? ทำไมคุณไม่พูดกับผมตรงๆ ล่ะครับ" 

นายหน้าหวานพูดด้วยท่าทางผิดหวังและเสียใจมาก แต่ฉันไม่รู้จักนายนี่น่ะ งั้นเค้าคุยกับใครล่ะอยู่กันสองคนตรงนี้ ไม่ใช่ฉันก็ต้องวิวน่ะสิฉันรีบมองหน้าเพื่อนทันที 

"ใช่ ... นี่แฟนฉันเอง เลิกยุ่งกับฉันได้แล้วรู้แล้วก็รีบไปซะ" 

วิวว่าจบก็กอดฉันแน่นกว่าเดิม ก่อนจะก้มหัวมาซบที่ไหล่ของฉัน เอ่อ...เดี๋ยวๆ นี่เพื่อนกำลังใช้ฉันเป็นเครื่องมือกำจัดผู้ชายที่เข้ามาจีบเหรอ 

"นี่มันเรื่องอะไรอะวิว" ฉันกระซิบถามวิวเบาๆ 

"ไว้จะเล่าให้ฟังทีหลัง เล่นตามน้ำไปก่อน" วิวว่าจบก็หันมายิ้มหวานๆ ให้ฉันก่อนจะหอมแก้มฟอดใหญ่ 

"ได้ วันนี้ผมจะไม่ตามรบกวนคุณแล้ว แต่วันหน้าผมจะกลับมาใหม่ ผมจะต้องเอาคุณมาเป็นแฟนของผมให้ได้!! " นายคนนั้นว่าจบก็ทำท่าจะเดินหนีไป 

"เดี๋ยว!! " วิวปล่อยมือที่กอดฉันออกก่อนจะหันมากอดอกตัวเองแทน แล้วก็เรียกนายคนนั้นเอาไว้ ก่อนที่เขาจะเดินหนีไป 

"ว่าไงครับ จะเปลี่ยนใจมาคบกับผู้ชายแทนแล้วใช่มั๊ย? " นายนั้นพูดด้วยท่าทีในตาเป็นประกาย ก่อนจะยิ้มกว้างแบบโลกนี้สดใสมากมาย 

"เก็บแก้วน้ำที่ทำตกแตกไปด้วย จะมาทิ้งขยะตามทางเดินได้ยังไงพวกนิสัยไม่ดี" 

ฮะ...นี่เพื่อนฉันตัดขาดสัมพันธ์กับผู้ชายยังไม่พอ ยังจะไปว่าเขาอีกคนบ้านนี้น่ากลัวทั้งบ้านทั้งวิวทั้งวินซ์เลยให้ตายสิ 

"ใจร้าย!! " นายหน้าหวานก้มลงเก็บแก้วน้ำก่อนจะลุกขึ้นมาพูดใส่ยายวิวหนึ่งคำ เป็นคำที่ฉันคิดว่าใช่ที่สุด แล้วก็รีบเดินจากไปด้วยความเร็วแสง เพราะคนเริ่มมายืนมุงดูกันแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น 

"ยายวิวววววววววววว" ฉันหันไปทำสายตาจับผิดอย่างรุนแรงใส่ยายวิวทันทีหลังจากที่ผู้ชายหน้าหวานคนนั้นจากไปแล้ว 

"อะไรล่ะ ก็แค่คนรู้จัก" วิวพูดแค่นั้นก่อนจะรีบเดินไปห้องเรียน 

"กรี๊ดดดดด...จะบอกกับฉันหรือจะให้ฟ้องนางมอสส์ซี่ฮะ? " ฉันตะโกนถามตามหลังยายเพื่อนตัวดี 

"อยากรู้ก็ตามมาสิ" หึมีหรือที่เจนจะพลาดเรื่องชาวบ้านเนี่ย รีบตามไปสิค่ะ เดี๋ยวไม่ได้เผือก คิกคิกๆ 

 

******************************* 

อย่าลืม #วินซ์ #เจนเนตร #แม่บ้านสาว #วิจัย กันด้วยนะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว