facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

คืนอันวุ่นวาย

ชื่อตอน : คืนอันวุ่นวาย

คำค้น : จีนโบราณ,Yaoi,ท้องได้,NC20

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.6k

ความคิดเห็น : 30

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ม.ค. 2563 16:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คืนอันวุ่นวาย
แบบอักษร

แคว้นเสวี่ยที่อยู่ตรงกลางหกแคว้น กำลังมีงานพิธีสำคัญคืองานแต่งตั้งฮองเฮาคู่แคว้น นอกจากพิธีการหลักตลอดทั้งวันแล้ว ยังเหลือฤกษ์ดี ที่ต้องเดินทางไปทำพิธีกราบไหว้สุสารบรรพชนในราชวงศ์เสวี่ย พร้อมงานเฉลิมฉลองที่จะมีขึ้นตลอดทั้งเดือน  

เพียงจบงานพิธีวันแรกฮองเฮาพระองค์ใหม่เกิดเป็นลมหมดสติ จนทำให้ค่ำคืนอันแสนวุ่นวายเกิดขึ้น  

"ฮองเฮาเป็นเช่นไรบ้าง" 

เสียงร้อนอกร้อนใจ ซ้ำยังยืนรอข้างเตียงอย่างกระวนกระวายของผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดิน ทำให้หมอหลวงที่รู้แผนการเป็นอย่างดีทำงานลำบากยิ่งนัก  

ราชครูเผิงและลิ่วกงกง อดจะส่ายหน้าในใจไม่ได้ ในหัวต่างคิดเหมือนกัน ฝ่าบาทต้องการสนมที่จะไม่หลงรักพระองค์ แต่อาการเช่นนี้ เกรงว่าพระองค์จะเป็นฝ่ายหลงรักผู้อื่นเสัยแล้ว 

"ฝ่าบาท ทรงพระทัยเย็นก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ หมอหลวงจะได้ทำงานสะดวกขึ้น" 

เสวี่ยหงเยว่ได้ฟังคำเตือน ถึงได้ยอมถอยไปนั่งลงบนเก้าอี้ แต่ก็ยังไม่ยอมละสายพระเนตรจากคนบนเตียงเลย กระทั่งเวลาผ่านไปพักใหญ่ หมอหลวงก็ยังไม่ยอมเอ่ยอันใด เอาแต่นั่งส่ายหน้าไปมา จนผู้ที่เป็นกังวลเริ่มจะไม่พอใจ 

"ท่านจะบอกเราได้หรือยัง ว่าฮองเฮาเป็นเช่นไร" 

"เอ่อ.. คือ.." 

ยิ่งเห็นผู้เป็นหมอยืน อ่ำ ๆ อึ้ง ๆ ก็ยิ่งไม่สบายพระทัย เป็นห่วงคนตัวเล็กมากขึ้นไปอีก 

"เร็วบอกเรามา" ไม่เพียงรับสั่งยังทรงลุกจากเก้าอี้อย่างร้อนรน ก้าวเท้ามานั่งลงบนเตียง 

หมอหลวงไม่รู้จะทำเช่นไรดี เรื่องเหลือเชื่อเช่นนี้ หากกราบทูลส่งเดชเกรงว่าหัวจะหลุดออกจากบ่า เลยทำเพียงยืนกลอกตาไปมา 

"พูด!" เสียงตวาดอย่างเย็นชา ทำให้ทั้งสามคนถึงกับเข่าทรุด  

"ฝ่าบาทพระทัยเย็นพ่ะย่ะค่ะ" ราชครูเผิงรีบเอ่ยปาก ก่อนจะเหลียวมองไปทางหมอหลวง 

"ท่านก็รีบ ๆ กราบทูล เร็วเข้า"  

พูดก็ตายไม่พูดก็อาจตายทรมานกว่า หมอหลวงจึงเลือกทางสบายหลับหูหลับตากราบทูลออกไป  

"ฝ่าบาท ฮองเฮาไม่ทรงเป็นอันใดมากพ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่...." 

"เพียงแต่อันใด บอกเรามาให้หมดเดี๋ยวนี้!" 

"เพียงแต่ชีพจร เอ่อ... ชีพจร" พอเหลือบไปเห็นสายตาทรงอำนาจจ้องมาอย่างเยียบเย็น 

"ชีพจรมีมากกว่าหนึ่งสายคล้ายคนกำลังตั้งครรภ์พ่ะย่ะค่ะ" กัดฟันกลั้นใจ กราบทูลจนจบก็นั่งหลับตา รอรับชะตากรรมของตนเอง 

ทั้งห้องก็กลายเป็นเงียบสนิทเช่นกันกระทั่งราชครูเผิง ได้สติก่อนผู้ใด 

"ท่านหมอ เรื่องนี้หาใช่เรื่องล้อเล่น กราบทูลส่งเดชไม่ได้"  

"ขะ.. ข้าไม่ได้กราบทูลส่งเดชนะ เป็นเช่นนั้นจริงๆ หากไม่เชื่อลองตามหมอหลวงทั้งหมดมาตรวจดูก็รู้แล้ว ชีพจรเช่นนี้ไม่จำเป็นต้องปิดเป็นความลับ ยิ่งผู้ที่ไม่รู้ความจริง คงจะกล้ากราบทูลมากกว่าข้าอีก" 

หมอหลวงรีบเอ่ยปากอย่างผู้ที่ไม่ได้รับความเป็นธรรม แต่ผู้ฟังกลับคิดได้  

"ลิ่วกงกง ไปตามหมอหลวงทั้งหมดมาที่นี่เดี๋ยวนี้" 

"พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท" 

"พวกท่านก็ลุกขึ้นเถิด" 

จากนั้นทั้งห้องก็เกิดความเงียบขึ้นอีกครั้ง 

"แล้วตอนนี้ ทั้งแม่ทั้งลูกแข็งแรงดีหรือไม่" น้ำเสียงอ่อนโยนที่รับสั่งท่ามกลางความเงียบ ทำเอาอีกสองคนในห้องลอบสบตากันอย่างเแปลกใจ  

"แข็งแรงดีพ่ะย่ะค่ะ แต่ครรภ์ยังเล็กนักต้องรอให้โตกว่านี้ชีพจรจะยิ่งเด่นชัดขึ้นพ่ะย่ะค่ะ" 

 เสวี่ยหงเยว่เชื่อจนหมดใจ โดยไม่ต้องรอหมอหลวงท่านอื่นมาตรวจ ฝ่ามือหนาเคลื่อนลงต่ำไปลูบไล้ท้องที่ป่องออกมาน้อยๆ ของผู้ที่สลบไสล อย่างเบามือ  

จนกระทั่งหมอหลวงทั้งสิบสองท่านมาถึง เพราะข่าวที่ฮองเฮาพระองค์ใหม่ ทรงเป็นลมหมดสติทำให้หมอหลวงแต่ละคนคิดไปทิศทางเดียวกัน คือเกิดเรื่องเช่นเดิมกับพระครรภ์ ยิ่งเห็นบรรยากาศอึมครึมภายในห้อง ทุกคนแทบอยากจะหายตัวไป 

ราชครูเผิงพอจะเข้าใจความคิดของหมอหลวงเหล่านี้จึงรีบเอ่ยปากเร่ง เพราะเกรงฝ่าบาทจะทรงกริ้วขึ้นมาอีก 

"ยืนรีรออันใด พวกท่านรีบเข้าไปตรวจอาการฮองเฮาเร็วเข้าเถิด" 

ทุกคนต่างผงกศีรษะ แต่ยังเอาแต่ยืนจ้องกันไปมาคล้ายจะเกี่ยงกัน กระทั่งเห็นฮ่องเต้ทรงลุกออกจากเตียงกลับไปนั่งบนเก้าอี้ ถึงได้มีผู้กล้ายอมเข้าไปตรวจดู 

"เห.. เอ่อ ทรงแข็งแรงดีพ่ะย่ะค่ะ พระครรภ์ก็ปกติดี อาจเป็นเพราะเหนื่อยจากงานพิธี เลยทำให้หมดสติพ่ะย่ะค่ะ" 

เมื่อมีคนแรก ก็ย่อมมีคนถัดมากระทั่งครบทั้งสิบสองคน ต่างกราบทูลไม่ต่างกัน เป็นที่แน่นอนแล้วว่าครรภ์ของฮองเฮาพระองค์ใหม่ทรงแข็งแรงดี 

หลังจากนั้นทุกคนทูลลากลับอย่างรู้หน้าที่ รวมทั้งราชครูเผิงและลิ่วกงกงด้วย 

เสวี่ยหงเยว่นั่งมองใบหน้ายามหลับของคนตัวเล็กบนเตียงด้วยหัวใจพองโตจนแน่นคับอกไปหมด ความรู้สึก ทั้งรัก ทั้งหวง ทั้งห่วง ไม่อาจจะบรรยาย ฝ่ามือหนายังวางแนบลงบนหน้าท้องอย่างทะนุถนอม กระทั่งอีกฝ่ายเริ่มรู้สึกตัว 

"เจ้ารู้สึกเช่นไรบ้าง" 

ซื่อยี่ที่ยังไม่ตื่นเต็มตานัก ได้แต่ส่ายหน้าไปมาเบา ๆ  

"ฝ่าบาท" 

"หืม" 

"หิว~" 

*_* 

เพียงคำเดียวภายในโรงครัวของตำหนักส่วนพระองค์ก็กลับมาวุ่นวายแทน เรียกได้ว่าคืนนี้เป็นค่ำคืนอันแสนวุ่นวายต้อนรับฮองเฮาพระองค์ใหม่โดยแท้ 

 

เช้าวันใหม่มาเยือน วังหลังแม้จะมีผู้เป็นใหญ่แล้วแต่กลับยังไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลง ทั้งแผนการกอบโกยของฮองเฮาก็ยังไม่อาจทำได้ เพราะเสวี่ยหงเยว่ฮ่องเต้ เรียกได้ว่าหวงยิ่งกว่าจงอางหวงไข่เสียอีก แทบจะไม่ยอมให้ฮองเฮาห่างพระวรกายเลย 

"ฝ่าบาท~" 

"หืม" 

เห็นอีกคนยังเอาแต่ก้มพระพักตร์ตรวจฎีกาไม่ยอมหันมาสนใจ ฮองเฮาตัวน้อยก็คิดบางอย่างได้ ยกยิ้มชั่วร้าย ก่อนจะนั่งคล่อมลงบนตักของอีกฝ่าย ยกแขนคล้องคอ เจอไม้นี้ผู้ที่เสแสร้งไม่สนใจในทีแรก ก็ต้องยอมจำนนทั้งกายและใจ 

"เป็นอันใดไปอีกแล้ว หืม" 

"หม่อมฉันเบื่อนี่เพคะ"  

"ของมีค่าที่เราให้ไปเจ้าจดไว้เรียบร้อยแล้วรึ"  

"เสร็จแล้วเพคะ" 

"อืม ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวเราสั่งให้คนเอามาให้เจ้าเพิ่มอีกดีหรือไม่" 

"ดี ๆ เพคะ"  

แล้วฮองเฮาตัวน้อย ก็รีบลุกขึ้น เท้าเล็กๆ กำลังจะออกวิ่ง 

"อย่าวิ่ง!" 

เสียงเข้มทำให้ต้องชะงักฝีเท้า ก้าวเดินไปรอของมีค่าที่โต๊ะอย่างตั้งอกตั้งใจลืมความเบื่อหน่ายไปในทันที คนโตกว่าได้แต่ส่ายหน้าน้อยๆ อย่างเอ็นดู 

 

ซื่อยี่ทราบเรื่องตนเองตั้งครรภ์ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ไม่ได้แปลกใจอันใด เพราะรู้อยู่แล้วว่าตนเองสามารถตั้งครรภ์ได้ ยิ่งถูกฮ่องเต้กระทำเรื่องอย่างว่าทุกวันด้วยแล้ว 

ความจริงแล้วอาจารย์ของซื่อยี่หาได้เสียชีวิตไม่ นักพรตซางแม้จะชอบต้มตุ๋นผู้คนแต่ก็ทำนายดวงชะตาได้อย่างแม่นยำ ได้ทำนายดวงชะตาของเด็กทารกตั้งแต่ออกมาจากครรภ์สตรีที่ตายข้างทางเอาไว้ 

 

"อยู่ใต้ คนๆเดียว แต่อยู่เหนือคนนับหมื่น" 

 

และเด็กน้อยผู้นั้นก็คือซื่อยี่ กระทั่งสองนักพรตจอมตัมตุ๋น พาเด็กทารกเดินทางข้ามแคว้นไปยังแคว้นเหลียนเพื่อพบสหาย ท่านหมอประหลาด 

อาจารย์เล่าความจริงให้ฟัง ก่อนที่จะวางแผนให้ซื่อยี่ไปรอโชคชะตาอยู่ในอารามชี ยังย้ำนักย้ำหนาว่า "ทุกอย่างล้วนปล่อยไปตามโชคชะตา"  

ขณะซื่อยี่กำลังจมอยู่ในความคิด ก็ได้ยินเสียงลิ่วกงกงเข้ามารายงาน 

"ฝ่าบาท องค์ไทเฮาทรงเสด็จมาถึงครึ่งทางแล้ว เกรงว่าพรุ่งนี้คงเข้าวังมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ" 

เสวี่ยหงเยว่ ทรงนิ่งไปชั่วครู่ สายตามองไปที่ฮองเฮาตัวน้อยอย่างใช้ความคิด 

"หากนางกล้าแตะต้องคนของเราก็ลองดู!" 

น้ำเสียงเยียบเย็นกับไอสังหารในแววตา กระทั่งลิ่วกงกงยังอดรู้สึกหวาดกลัวไม่ได้ เพราะความจริงเสวี่ยหงเยว่ฮ่องเต้ หาได้พระทัยดีอย่างรูปร่างหน้าตาไม่ แต่เพราะไม่ค่อยสนใจจึงไม่คิดลงมือ แต่หากได้ลงมือแล้วละก็..... ยิ่งคิดลิ่วกงกงก็ยิ่งขนลุก 

"เจ้ามาก็ดีแล้ว" ตรัสพร้อมกับโบกมือให้ลิ่วกงกง เข้ามา ใกล้ ๆ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นกระซิบกระซาบ 

"สั่งให้คนนำของมีค่ามาให้ฮองเฮาเพิ่มอีกหน่อย จะได้ไม่มางอแงกับเรา"  

*_* 

รับสั่งจบก็ก้มพระพักตร์ตรวจฎีกาต่อ โดยไม่สนใจลิ่วกงกงที่ยืนเหมือนตัวโง่งมไปแล้ว เลยสักนิด  

ส่วนผู้เป็นฮองเฮาก็นั่งทานของว่างที่มีอยู่เต็มโต๊ะอย่างเอร็ดอร่อย รอของมีค่าที่กำลังจะมาอย่างสบายอกสบายใจ ไม่ได้ให้ความสนใจเรื่องของไทเฮาที่ลิ่วกงกงมารายงานเลย 

และก็เป็นเช่นนี้อยู่ตลอดทั้งวัน หากฮองเฮาตัวน้อยจดนับของมีค่าเสร็จ ก็จะมางอแงเอากับฮ่องเต้ จนพระองค์ต้องสั่งให้คนนำมาให้ใหม่ เพื่อหลอกล่อเด็กน้อยไม่ให้ออกไปซุกซนที่อื่น กระทั่งเจ้าตัวเหนื่อยจนหลับไปเอง 

 

ในยามพรบค่ำ ฮ่องเต้มักมีอากาแพ้เล็กน้อยไม่มากเท่าช่วงเช้า 

"ฝ่าบาทดีขึ้นหรือยังเพคะ" ซื่อยี่เอ่ยปากถามด้วยความเป็นห่วง มือเล็กกำลังใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดหน้าเช็ดตาให้อีกฝ่ายอย่างตั้งอกตั้งใจ 

"อืม ดีขึ้นบ้างแล้ว" เอ่ยวาจาพร้อมกับรั้งเอวคนตัวเล็กให้นอนซบอก 

"ยี่เอ๋อ ดีใจหรือไม่ที่จะมีลูกกับเรา" 

"ดีใจเพคะ แต่หากผู้คนรู้ความจริงว่าหม่อมฉันไม่ใช่สตรีจะทำเช่นไร" 

"เจ้าอย่าได้กังวลเรื่องนั้น ฮองเฮาแคว้นเหลียนก็เป็นบุรุษเช่นกัน ซ้ำยังตั้งครรภ์ได้เช่นเจ้า" 

ได้ยินเช่นนั้น ซื่อยี่ยกศีรษะขึ้นมามองหน้าผู้พูด ก่อนจะเอ่ยถามให้แน่ใจ 

"จริงหรือเพคะ" 

"จริงสิ เราจะโกหกเจ้าทำไม เจ้าต้องมีลูกให้เราหลาย ๆ คนเลยนะ" 

"แล้วหญิงงามทั้งหลายของพระองค์เล่าเพคะ" 

ได้ยินคนตัวเล็กถามเช่นนี้ พระองค์อดที่จะหยอกเย้าไม่ได้ 

"เจ้าหึงรึ" 

"ฝ่าบาทอ่ะ ผู้ใดไปหึงพระองค์กัน" เอ่ยปากพร้อมกับซบหน้าลงบนอกแกร่งเช่นเดิมด้วยความเขินอาย 

"หึหึ " 

"ไม่ต้องมาหัวเราะเลยนะเพคะ" ไม่เพียงเอ่ยปากนิ้วเล็กๆ ยังหยิกไปที่ท้องของฮ่องเต้อีกด้วย 

"โอ๊ย" เสียงเจ็บเกินจริงจนทำให้ฮองเฮาตัวน้อยต้องยกศีรษะขึ้นมองด้วยความตกใจ 

"เจ็บมากหรือเพคะ หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจ" 

"อืม.. เจ็บมากเลย"  

ได้ยินเช่นนั้นก็ทำท่าจะเลิกเสื้อผู้อื่นดูว่าเป็นรอยช้ำหรือไม่ จนอีกฝ่ายต้องรีบคว้ามือเล็กไว้แทบไม่ทัน 

"ไม่เป็นไรแล้ว ๆ หายเจ็บแล้วล่ะ พวกเราพักผ่อนกันเถอะนะ เจ้ากำลังตั้งครรภ์ควรพักผ่อนมาก ๆ " 

ซื่อยี่มองหน้าอีกฝ่าย ก่อนจะพยักหน้ารับ เพราะก็รู้สึกง่วงมากแล้ว จริงๆ    

ความคิดเห็น