ห้อง 6204

09:21 น.

คนตัวเล็กนอนอยู่บนเตียงขนาดกลางเปลือยทั้งบนและล่างแต่มีผ้าห่มคลุมไว้ถึงอก.

ร่างสูงนั่งพิงหัวเตียงจ้องมองคนข้างกาย อย่างสับสนกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เป็นเพราะเค้าเมาหรือเค้าทำตามหัวใจของตัวเอง.

ร่างสูงลุกขึ้นหยิบผ้าขนหนูในตู้เสื้อผ้า เดินเข้าไปในห้องน้ำ.

ซ่าา~~~.

ร่างสูงเดินออกมาจากห้องน้ำ.

เห็นคนตัวเล็กค่อยๆ ลืมตาสลึมสลือ.

แบคฮยอนลุกนั่ง บิดตัวไปมาเพราะความเมื่อยตัว.

แต่.. ต้องสะดุดตา เมื่อแบคฮยอนหันไปทางหน้าห้องน้ำแล้วพบกับร่างสูงของเซฮุนที่ยืนเช็ดผม นุ่งผ้าขนหนูผืนเดียว.

ยังไม่ทันจบประโยคถาม.

แบคฮยอนเห็นร่างไร้เครื่องนุ่งห่มของตัวเอง.

(อย่าบอกนะ...)

แบคฮยอนกุมขมับ.

แบคฮยอนเงยหน้าทันที.

เซฮุนไม่รอให้แบคฮยอนได้พูดต่อก็อุ้มแบคฮยอนในท่าเจ้าสาวเข้าไปในห้องนอนแล้ววางลงอย่างเบามือ.

เซฮุนร้องโอย. เพราะโดนแบคฮยอนจิกหัว.

จบประโยคเซฮุนก้าวไปเพียงหนึ่งก้าวแล้วรีบวิ่งวกมาที่แบคฮยอน.

จุ๊บบ...

........

(สะใจมากไม๊ที่ได้กูแล้วยังจะมาจูบกูอีกกก...)แบคฮยอนคิดในใจ

(สะใจสิคร้าบบบ น้องแบคฮยอนฮ่าห์~~)

(จะแดงทำมายยยยยย หน้ากูเนี่ย)😠😠

แบคฮยอนเดินออกจากห้องน้ำมาด้วยความเคืองนิดๆ.

........

จู่ๆ เซฮุนก็ถามขึ้นเพราะตอนนี้ก็สายแล้วคงไปเรียนไม่ได้.

(เดี๋ยวก็ชินคือ???)

5 นาที ผ่านไป.

10 นาทีต่อมา.

จน....

10:06 น.

(น่ารักว่ะ เห้ยตื่น!!!)

ผั่วะ..

ร้านข้าวข้างหอ.

แบคฮยอนหน้าขึ้นสีเพราะเมื่อคืนเสียงของเค้าคง.....

"ข้าวได้แล้วจ้า."

(พี่ พี่ พี่ หรอ? ไอ้พี่เซฮุนมันพูดคำนี้ได้ด้วยหรอว่ะ)

คยองซูมองคนที่นั่งกับแบคฮยอนแล้วสงสัย.

(เห้ยพี่ชานยอล)

ตึกๆๆ..

"ได้จ้ะ"

ตึกๆๆ...

..........