ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

แผลงฤทธิ์ ครั้งที่ 7

ชื่อตอน : แผลงฤทธิ์ ครั้งที่ 7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.5k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 01 เม.ย. 2564 18:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แผลงฤทธิ์ ครั้งที่ 7
แบบอักษร

 

 

 

แผลงฤทธิ์ ครั้งที่ 7 

 

 

เป็นเช้าอีกวันที่ผมตื่นพร้อมกับอาการอ่อนเพลียและเจ็บแปลบๆ ที่สะโพก ไม่น่าล่อเสือเลยจริงๆ โดนล่อซะเกือบรุ่งเช้าวันใหม่ ถ้าผมไม่แกล้งสลบไปก่อนป่านนี้คงจะเอาให้ผมสลบไปจริงๆ เลยละ คนบ้าอะไรนอกจากจะอึดแล้วยังหื่นอีก!

มีผัวหล่อ รวย และหื่นต้องทำใจป่ะครับ ?  

 

ดีที่ไข้ผมเริ่มหายแล้วแต่ตัวยังร้อนอยู่ ป้าแม่บ้านเลยยกข้าวต้มกุ้งมาเสิร์ฟตั้งแต่ 8โมงเช้า ผมกินยาแล้วหลับอีกรอบ ตื่นมาอีกที ก็จะ 11 โมงแล้ว ท้องผมก็เริ่มประท้วงอีกรอบ หลังจากที่งีบหลับเป็นเวลานาน

อ้อ ไม่ต้องถามถึงเทพบุตรสุดหล่อ (ของผม) หายหัวไปตั้งแต่เช้า เพราะเสียงโทรศัพท์ดัง คุยอะไรสักอย่างนี่แหละก็เตรียมตัวออกไปข้างนอก คงไปทำงานเห็นแต่งกายซะเนี๊ยบ แหม่ เวลาเป็นเงินเป็นทองซะจริงพ่อคุณ

 

ผมเริ่มเบื่อที่อยู่แต่ในห้องสี่เหลี่ยมสุดหรูนี่แล้ว ยันตัวลุกขึ้นจากเตียงมายืดเส้นยืดสายและก้าวขาออกจากห้องหวังจะไปเดินเล่นที่สวนด้านนอก ขอผมสูดอาการบริสุทธิ์มั่งเถอะ วันนี้ก็เป็นวันที่สองแล้วที่ไม่ได้ไปมหาลัย แทบจะลืมด้วยซ้ำถ้าไอ้เพื่อนตัวแสบไม่โทรมาบ่นเรื่องงานกลุ่มกับผมเมื่อเช้านะ สงสัยผมต้องบอกคุณสามี (มโนเอง) ว่าผมต้องกลับไปอยู่บ้านตัวเองละ

ผมเดินเตร็ดเตร่ไม่รู้จะไปทางไหน บ้านก็กว้างเกิน ผมเดินชิวๆ แต่มือยังคงกุมสะโพกอยู่ ตอนเดินก็เป๋ไปเป๋มานิดๆ

 

ไซส์ฝรั่งมันทำพิษครับ !  

 

ผมยังคงเดินสำรวจบ้านไปเรื่อย จริงๆ แล้วก็ไม่ได้สำรวจอะไรขนาดนั้นเพราะมาบ้านนี้กับไอ้เพลิงบ่อยๆ แต่ไม่เคยได้เจอพี่รอน อาของมันเลย แล้วผมดันมีอะไรกับเขาแล้วไง ทีนี้ไอ้เพลิงจะโกรธผมไหมเนี่ยย โอ้ยยย เป็นเครียด!

 

“เฮ้ย!”

 

จู่ๆ ก็มีเสียงปริศนาดังจากด้านหลังทำเอาผมสะดุ้งโหยง ค่อยๆ หันไปมองก็ต้องเบิกตากว้างพร้อมกับเจ้าของเสียงปริศนา

 

“เฮ้ย! /เฮ้ย!”

 

ผมร้องเสียงหลง มือสั่นไปหมด ด้วยความที่ผมอยู่ในสภาพล่อแหลม สวมเสื้อยืดหลวมๆ ของพี่รอน (ทึกทักเรียกพี่เพราะผมอยากเรียก) หลวมจนมันล่อนลงเห็นไหล่มลที่มีแต่รอยจูบเต็มไปหมด ไหนจะคอเสื้อกว้างซะจนเห็นรอยดูด แถมท่าจับสะโพกผมก็ดูง่ายซะยิ่งกว่าอะไร ว่าโดนอะไรมา

ที่ใส่ชุดนี้ลงมาเพราะบ้านนี้ไม่ค่อยมีคน ผมมาทีไรเงียบกริบ แม่บ้านมีบางส่วนแต่ถ้าไม่เรียกก็ไม่มากันหรอก จึงเดินออกมาในสภาพไม่เรียบร้อยแบบนี้เพราะไม่คิดว่าไอ้เพลิงจะอยู่ที่นี่ วันนี้ ก็มันมีเรียนนี่นา

 

“อะ..ไอ้เวียณ?”

 

ผมพยักหน้าหงึกๆ ทำตาล่อกแล่ก ไอ้เพลิงยังอยู่ในชุดนักศึกษาแสดงว่าเพิ่งกลับมาจากมหาลัย

 

“งะ..งานกลุ่มเป็นไงบ้างวะ?”

 

ผมถามเสียงแหบ เพิ่งจะรู้ว่าเสียงตัวเองเริ่มแหบ เพราะเมื่อคืนนั่นเอง ร่างบางของไอ้เพลิงเดินมาหยุดตรงหน้าผมแล้วสำรวจผมตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วทำหน้าเหมือนกลืนยาขม

 

“มึง…..แล้วเหรอวะ?”

 

“อะไรแล้ววะ?”

 

“โดนเอาไง!”  

 

ผมหน้าซีดเผือด ไอ้นี่เล่นพูดซะไม่เกรงใจผมเลย มันทำสีหน้าตกใจ คิ้วขมวดกัน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้มแห้งๆ แค่มองตาก็รู้ว่ามันคิดอะไร เพราะผมเป็นคนที่ค่อนข้างจะดูคนออก….และตอนนี้ในหัวมัน คงจะคิดว่าผมโดนอามัน…..ข่มขืน 

เหตุผลเพราะมันคงไม่คิดว่าผมสมยอมหรอก เพราะผมรู้ว่าเพลิงมันชอบพี่รอนมากขนาดไหน ผมที่เป็นเพื่อนที่ดีมาตลอดคงไม่มีทางมาทรยศเพื่อนด้วยกันเองหรอก

พอนึกถึงความสัมพันธ์ของผมและพี่รอนแล้วก็รู้สึกผิดขึ้นมา มันเหมือนผมไปแย่งสิ่งสำคัญของเพื่อนยังไงไม่รู้ แต่ถ้าถามว่าจะยอมถอยออกมาจากวังวนนี้ไหม?

ไม่รู้สิ ยอมรับว่าพอใจกับพี่รอน แม้จะเป็นคนที่เพลิงชอบแต่ถ้าเขาเลือกผม ผมก็ยินดีตอบรับ แต่ถ้าไม่ ผมก็จะยอมถอยออกมาดีๆ

ถือว่าผมให้พี่รอนเป็นคนตัดสินใจแล้วกัน

ผมเดินไปจับมือบางๆ มันไว้แล้วคลี่ยิ้มให้เพลิง

 

“พี่เขาไม่ได้ข่มขืนกู ….กูสมยอมเอง คือเพลิง...กู….ขอโทษนะที่ไปนอนกับ--”

 

“เออ....กูรู้ว่ามันต้องเกิดขึ้น แต่ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้…..

ผมขมวดคิ้วแอบขนลุกกับสีหน้าแปลกๆ ของไอ้เพลิง สักพักมันก็เปลี่ยนเป็นยิ้มเหมือนเดิม แต่ผมไม่ค่อยได้ยินประโยคหลังของไอ้เพลิงเท่าไหร่ มันพูดเบาๆ อ่ะ แต่ก็ไม่ได้ถามเมื่อสีหน้ามันไม่ได้เจ็บปวดหรือโกรธอะไรมากมาย แต่มือมึงนี่บีบกูแรงไปป่าววะ?

 

“แล้วลุกไปทำกับข้าวในครัวไหวไหม?”

 

ผมทำหน้าครุ่นคิดสักพัก แต่ก็ต้องส่ายหน้าเป็นคำตอบพลางนวดสะโพกแทน มันก็ยิ้มนิดๆ เหมือนจะขำๆ ผม

 

“อ้อ! คงไปในสภาพนี้ไม่ไหวละสิ? เดี๋ยวกูไปบอกป้าเขาให้ว่ามึงลา แหม...กูควรตัดเงินเดือนดีไหมเนี่ย หืม?”

 

“หูยยย โหดร้ายเป็นบ้า ไม่เป็นไร พี่รอนคงเลี้ยงกูไหว ฮ่าๆ” ผมหัวเราะร่าแล้วคุยจ้อโม้กับไอ้เพลิง นินทาไอ้เพื่อนตัวดีที่เหลือที่ไม่ได้อยู่ตรงนี้ โดยไม่ได้เห็นสีหน้าของเพื่อนข้างๆ ตัวเองเลยสักนิด...

 

“เออ กูว่าจะถามนานละ มึงโกรธไหมวะ ที่จู่ๆ กูก็ได้เสียกับ...”

รู้สึกกระดากปากนิดๆ แหะ ไอ้เพลิงโบกหัวผมพาผมเดินออกมาที่สวนหลังบ้าน กลิ่นหอมๆ ของกุหลาบโชยมาตามลม มันจูงผมนั่งลงบนพื้นที่มีผ้าผืนบางๆ ปูไว้อยู่แล้ว เรานั่งหันหน้าเข้าหากัน เพลิงยิ้มให้ผมอ่อนๆ ก่อนจะเริ่มพูด

 

“ไม่หรอก กูไม่ได้โกรธ….เพราะกูคงแค่ชอบเขาแบบดาราก็ได้มั้ง ไม่ต้องคิดมากนะ”

 

ผมพยักหน้ารับ พวกเรายิ้มให้กันอย่างมีความสุข ผมกับเพลิงคุยเล่นๆ สักพัก มันก็นอนลงที่ผ้า ผมก็นอนบ้าง อากาศที่นี่ดีมากครับเหมือนไม่ได้อยู่ในเมืองกรุงที่มีแต่รถยั้วเยี้ยอ่ะ

มีคนสวนบางคนที่กำลังตัดตกแต่งกิ่งต้นไม้นานาพันธุ์ ยกยิ้มทักทายพวกผม ผมก็ยิ้มตอบอย่างคนอัธยาศัยดี

เห็นงี้ผมช๊อบชอบอากาศดีๆ ลมพัดอ่อนๆ กับแสงแดดอ่อนๆ ทำเอาผมเคลิ้ม กลิ้งตัวไปมากับผ้าผืนบางๆ รองพื้นหญ้านุ่มๆ ในสวน มีบอดี้การ์ดเหลือบมอง ในใจคงคิดว่าผมบ้าที่กลิ้งไปมาเหมือนเด็กไม่รู้จักโต แต่ผมก็ไม่ได้สนใจอะไรและไม่แคร์สายตาเหล่าบอดี้การ์ดหุ่นบึกบึนที่เหลือบมองด้วยสายตาแปลกๆ จากหน้าบ้าน

ผมก็ลืมไปว่าชุดผมมันค่อนข้างโป๊ แต่ผมเป็นผู้ชายคงไม่มีใครมามองหรอก

 

ผมยกขาทั้งสองข้างชี้ฟ้า กางแขนออกแล้วทำท่าปั่นจักรยานอากาศ ออกกำลังกายบ้างเพราะผมเริ่มมีพุงอ่อนๆ ไม่ได้ออกกำลังกายเลย

หืม ? พึ่งสังเกตเห็นผิวตัวเอง ทำไมมันเจิดจรัสกว่าเดิมวะ? ยิ่งกระทบกับแสงแดดยิ่งขาวเนียน ผมสำรวจตัวเองอย่างสงสัยใคร่รู้และชื่นชมกับครีมยี่ห้อดีที่ม๊าหมั่นดูแลอย่างดีโดยไม่รู้ว่ามีคนกำลังกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหาผมอย่างรวดเร็ว

 

“เธอ!”  

“พี่รอน!”

ผมร้องอุทานอย่างตกใจพร้อมกับเสียงอุทานของไอ้เพลิงเบาๆ เมื่อจู่ๆ ก็มีมือใหญ่มาจับแขนผมแล้วกระชากให้ลุกขึ้นจนผมเซไปปะทะกับอกแกร่ง

“ออกมาทำไมข้างนอก!”

เสียงทุ้มเอ่ยออกมาอย่างทรงอำนาจ น้ำเสียงติดดุๆ โหดๆ จนผมหน้าเจื่อนเมื่อเงยหน้ามองก็เห็นคุณสามีแปลงร่างเป็นยักษ์แล้ว

 

ตาคมดุจเหยี่ยวกวาดสายตามองผมอย่างรวดเร็ว แล้วตวัดมองผมจนสะดุ้งอย่างไม่ทราบสาเหตุ สายตาคมเหมือนจะตำหนิอะไรบางอย่าง ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าไปทำอะไรให้คุณเขาไม่พอใจอีก

มือใหญ่พยายามจัดระเบียบร่างกายและเสื้อผ้าผม โดยติดกระดุมเสื้อให้ทุกเม็ด ดึงชายเสื้อออกจากบ๊อกเซอร์มาคลุมขาเลยเข่ามานิดหน่อยเพราะเสื้อนี่เป็นของพี่รอนครับ ผมยาวปิดเข่าผมได้เลย

 

“ปิดตาให้หมด! ใครเปิดตาชั้นจะควักลูกตามันออกมา!”  

 

น้ำเสียงทุ้มหันไปตวาดใส่ลูกน้องบอดี้การ์ดที่เดินตามหลังเจ้านายตน น้ำเสียงดังกังวานพานให้คนที่อยู่รอบๆ ได้ยิน รีบทำตามเจ้านายตัวเองทันทีแม้จะสงสัยกับคำสั่งแปลกๆ ของเจ้านายตนก็ตาม ผมยังคงทำหน้างงเป็นไอ้โง่ต่อไป ไม่รู้ว่าทำไมร่างสูงตรงหน้าโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ หันไปมองไอ้เพลิงอย่างขอความช่วยเหลือ มันก็ยิ้มเศร้าๆ ให้ผม

ผมทำหน้าตาออดอ้อนขอความช่วยเหลือจากไอ้เพลิงแปบเดียว ก็โดนอุ้มพาดบ่าแกร่ง จะดิ้นขัดขืนก็ไม่ทัน ร่างสูงก็ก้าวขาฉับๆ เดินเข้าบ้านอย่างไม่สนใจใครเลย

 

 

โอยยยยย! นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย บอกไอ้เวียณที!

 

 

 

 

 

 

อีกทางด้านหนึ่ง...... 

 

นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้ถูกหมางเมินจากร่างสูง ?

 

นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้เห็นร่างสูงโกรธ ทั้งๆ ที่เรื่องไม่ได้มาจากเขาเป็นสาเหตุ ?

 

เมื่อไหร่กันที่พยายามเรียกร่างสูงแต่ไม่ได้รับการตอบรับ ?

 

เมื่อไหร่กัน ?

 

ตั้งแต่มีอีกคนเหรอ ?

 

นั่นสิ......... เพราะมีคนแทรกเข้ามาใช่ไหม ?

คนของเขาถึงแปลกไปและเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้….ไม่คิดว่าการตัดสินใจช่วยเหลือร่างสูงครั้งนั้นจะทำให้เขาเป็นที่สอง รองจากคนที่เพิ่งเข้ามาได้….

ไม่ได้….เขาจะปล่อยให้เป็นแบบนี้ไม่ได้

เขาเท่านั้น ที่จะต้องได้รับความสนใจจากเขา เพียงคนเดียว !

 

********************************************************************* 

 

แฮ่ๆ ตอนนี้จะสั้นกว่าตอนอื่นนิดๆ มันตันค่ะ จบปีใหม่ก็มีกิจกรรมทางมหาลัยมากมายเลยไม่มีเวลาอัพค่ะ

จะชดเชยอัพหลายๆวันติดต่อกันให้นะคะ ขอรอดูวันที่ว่างๆๆๆก่อนค่ะ ^^

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว