email-icon

เรื่องคนธรรพ์หนุ่มขี้อ่อยกับบุตรสาวพญานาครักสนุก เขาต้องพาเธอกลับบ้าน เธอต้องการเที่ยวเล่นไปเรื่อยๆ ใครจะเสร็จใครมาลุ้นกันค่ะ

2 - ช่วยเก็บผมไปด้วย..

ชื่อตอน : 2 - ช่วยเก็บผมไปด้วย..

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ม.ค. 2563 22:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
2 - ช่วยเก็บผมไปด้วย..
แบบอักษร

ผณินวารี เดินลากรองเท้าแตะตามชายหาดไปอย่างสบายใจ เพราะเป็นวันพักของเธอ นางนาคีสาวทำงานเป็นพนักงานรับจ้างขับเรือพานักท่องเที่ยวชมเกาะแก่งมาสองปีแล้ว เจ้าของบริษัท นาวีศรีสุด ที่เธอทำงานอยู่ เอ็นดูเธอมาก จึงเสนอให้เธอเลือกระหว่างโปรโมชั่นทำงานเป็นพนักงานจัดคิวเรือในบริษัท หรือจะขับเรือต่อไปแต่ได้วันหยุดเพิ่ม  

คนอย่างผณินวารีเลือกวันหยุดอยู่แล้ว.. ก็อย่างว่าแหละนะ นางนาคีอายุจริงสองร้อยปีแบบเธอจะเอาเงินบนโลกมนุษย์ไปมากมายทำไม ? เวลาต่างหากคือสิ่งมีค่าสำหรับเธอ เวลาที่จะหนีจากโลกบาดาลมาเที่ยวเล่นสำราญใจมันเอาเงินซื้อไม่ได้หรอก 

หญิงสาวฮัมเพลงสบายใจ ไม่ใส่ใจกับสายตาของผู้หญิง ผู้ชาย ลูกเล็กเด็กแดง คนเฒ่าคนแก่บนชายหาดที่มองตาม เพราะเสน่ห์แปลกตาของเธอช่างน่าสนใจ ใบหน้าที่สวยน่าเอ็นดู ผิวสีแทนสวย ท่าทางมั่นใจในตัวเอง กับรูปร่างเพรียวเป็นนักกีฬาแต่เซ็กซี่มาก ยิ่งดึงดูดผู้ชายให้คิดหาทางเข้าใกล้เธอ  

ยิ่งท่าทางก้มๆ เงยๆ เก็บขยะตามหาด ขาเรียวยาวที่โผล่พ้นกางเกงขาสั้นกุดที่สุดเท่าที่จะทำได้โดยไม่โชว์ของสงวน สะโพกเต่งตึงแน่นๆ ของเธอ ทำให้ผู้ชายหลายคนที่มองไม่วางตา กลืนน้ำลายแล้วก็ลืมตัวเพ้อตาม รู้ทั้งรู้ว่าเธอไม่ได้อ่อยยั่วยวนตัวเอง แต่ความเย้ายวนสวยงามตามธรรมชาติของเธอที่ไม่ได้ตั้งใจแสดงให้เขาดู กลับเหมือนลมกระพือให้หลายคนที่รุ่มร้อนกระสันอยากเข้าหาเธอ.. 

และแล้วก็มีผู้กล้าหาญหนึ่งราย.. 

"สวัสดีครับ ผมทำของหล่นแถวนี้ พอจะเห็นบ้างไหมครับ ?" เสียงผู้ชายดังขึ้นข้างหลัง แหบพร่านิดๆ ทำให้ผณินวารียืดตัวตรงแล้วหันไปมอง.. 

ผู้ชายที่เข้ามาทัก หน้าตาปานกลาง ผิวขาวจัด ใส่เสื้อยืดลายตัวการ์ตูน กางเกงขาสั้นรูดเอว เขายิ้มยิงฟันกว้าง  

ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของผณินวารีจ้องเขานิ่งๆ ประเมินเขา กวาดตาขึ้นลง โดยเฉพาะตรงเป้า... 

อืม ไม่น่าสนใจเท่าไร หญิงสาวจึงตอบเสียงใสไปว่า "ทำอะไรหล่นไปหรือคะ ?" 

ผู้ชายคนนั้นยิ้มกว้างขึ้นอีก "ทำเบอร์มือถือหล่นครับ ขอของคุณมาแทนได้ไหมครับ ?" 

ใบหน้าค่อนข้างกลมน่าเอ็นดูของผณินวารีนิ่งงัน ก่อนปล่อยเสียงหัวเราะเปิดเผยออกมา "ฮ่า ฮ่า ฮ่า โอ๊ย ไม่ค่ะ ไม่ให้ ไม่ผ่านนะคะ" เธอปาดน้ำตาจากความขำหันหลังเดินหนี ก่อนทำท่านึกขึ้นได้ หันมามองหลัง ยิ้มทิ้งสายตาให้ ริมฝีปากจิ้มลิ้มยั่ว "ลองคิดมุกมาใหม่นะคะ"  

แล้วก็ขยิบตาโปรยเสน่ห์หนึ่งทีก่อนเดินตัวปลิวจากไป 

ทำให้ชายคนนั้นยิ่งเพ้อกว่าเดิม... 

แต่พอเขาหยุดเพ้อ เขากลับจำไม่ได้เลยว่าเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น ? เขามายืนทำอะไรกลางหาดทรายนะ ?  

เขามองไปรอบๆ ตัว  

ไม่เห็นมีอะไร ? เขาจึงเกาหัว เดินงงๆ กลับไปนั่งใต้ร่มกันแดดริมหาดเหมือนเดิม 

------------------ 

ผณินวารีเดินไปเรื่อยๆ ถุงขยะดำในมือเริ่มใหญ่ขึ้น แต่เธอยังไม่หยุดจนกว่าจะเดินสุดชายหาดสามกิโลเมตรแห่งนี้.. หญิงสาวไม่กลัวช่วงหาดที่มีป่าต้นมะพร้าวขึ้นหนาตา และอยู่ลับตาผู้คนตอนนี้เท่าไร เพราะนาคีเช่นเธอแรงเยอะกว่ามนุษย์และยักษ์อยู่แล้ว หากไม่เจอพญาครุฑหรือนกปักษาวิเศษใด เธอก็เรียกว่าไม่มีใครคิดทำร้ายได้ 

ผณินวารี มองเท้าเรียวสวยในรองเท้าแตะฟองน้ำราคาถูก แล้วยิ้ม คู่นี้เป็นคู่ที่ร้อยแล้วกระมัง เธอซื้อแต่รองเท้าแตะถูกๆ เพราะผณินวารีเที่ยวเก่ง เที่ยวทีไร พอสร่างมา รองเท้าก็มักจะหายไปข้างหนึ่งทุกที คงเพราะเธอเป็นงูยักษ์โดยกำเนิดมั้ง ถึงไม่เคยชินกับการใส่รองเท้า ยกเว้นรองเท้ากีฬาเท่านั้น ที่ดูจะอยู่ติดเท้ามากกว่าอย่างอื่น 

หญิงสาวคิดไปถึงเสื้อผ้าในตู้ การเที่ยวกลางคืนของเธอทำให้บราและกางเกงในหมดอีกแล้ว เพราะยามอารมณ์พิศวาสถูกใจชายหนุ่มน่ารักคนไหนขึ้นมา เธอก็ไม่ได้จำหรอกว่าใครถอดอะไรให้ใคร หรือบรากับกางเกงในของเธอหายไปไหน.. เฮ้อ.. หญิงสาวขมวดคิ้ว อยากเป็นชีเปลือยอาศัยอยู่บนเกาะเสียจริง รำคาญใจเหลือเกินกับเสื้อผ้าอะไรมากมาย  

แต่การโป๊เปลือยมันไม่คุ้ม หญิงสาวเคยถูกจับเข้าห้องขังมาแล้วเพราะความเมาเสียงดัง โดนไปนอนเล่นหนึ่งคืนกับเพื่อนมนุษย์แก๊งประจำของเธอ เธอไม่ชอบถูกขังเลย ถึงจะแหกกรงห้องขังเองได้ด้วยมือเปล่า แต่มันทำให้เธอไม่สามารถใช้ชีวิตได้สะดวกใจ ยังดีพี่สมุทรนาคินทร์ พญานาคผู้พี่ที่เจ้าสำราญพอกันยังมาช่วยประกันตัวให้.. 

วูบหนึ่ง ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของหญิงสาววูบไหว เธอเงยหน้ามองเหม่อไปที่ผืนน้ำสีคราม..  

แล้วความเหงาก็โจมตีหัวใจของเธอ.. 

ไม่ ไม่ หญิงสาวสะบัดหัวแรงๆ ! ผมฟูหลุดจากจุกที่รวบกองๆ ไว้บนหัว .. เธอห้ามเหงา ห้ามยอมแพ้ อยากอยู่คนเดียวเป็นอิสระ ก็ต้องทนให้ได้ !  

แต่มีแฟนก็ดีไหมอะ ?  

ผณินวารีนิ่งงัน ..  

บ้า.. หาไปทำไมผู้ชายมาทำแฟนเนี่ย ? เอามาทำคู่นอนแค่คืนสองคืนพอแล้ว มนุษย์ผู้ชายไม่จริงใจหรอก อยู่ร่วมกับวงศ์วารพญานาคก็ไม่ได้ จะคิดเพ้อไปทำไม ? อยากหาความสุขก็เล่นหูเล่นตาสักหน่อยเดี๋ยวก็มา แต่จะหาใครน่าสนใจจนอยากเก็บไว้นานๆ คงไม่มีหรอก เธอกลอกตาบน..  

สองร้อยปีที่ผ่านมากับการพยายามหาความรักมันพอแล้วไหมอ่ะ ? แห้วมากี่รอบแล้ว ? 

หญิงสาวส่ายหน้าให้กับตัวเองแล้วก็เดินลากรองเท้าแตะไปจนกระทั่งสองเท้าเรียวหยุดนิ่งกับที่.. 

ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเบิกกว้าง.. 

เฮ๊ย นั่นอะไรอ่ะ ?  

เธอรีบวิ่งไปดูแล้วก็ตกตะลึง.. 

ผู้ชาย.. 

.. เขานอนแผ่หราบนผืนทรายขาวนุ่ม แต่เสื้อผ้าบนตัวของเขากลับขาดรุ่งริ่งมอมแมม เหมือนประสบอุบัตเหตุมา ผิวขาวเกือบสว่างส่องแสงได้ แต่เนื้อตัวของเขากลับมีรอยช้ำตรงหัวไหล่ที่เสื้อขาดเละ ตรงแถวหน้าอก กับแขน มีรอยดูเหมือนรอยถลอก กางเกงขายาวของเขาขาด มีรอยถลอกเหวอะหวะ  

ใบหน้าของชายหนุ่มคนนี้หล่อจนเหมือนมีช่างมาวาดไว้ให้จนสวย คิ้วโก่ง ขนตายาวเป็นแพ จมูกโด่งธรรมชาติ ริมฝีปากสีชมพูเรียว ผมยุ่งปรกหน้าสีออกน้ำตาลเข้มของเขาดูนุ่มมือ แขนขายาวของเขาดูเกือบจะเก้งก้างแต่กลับทำให้เขาน่าจะเป็นคนสูงโปร่งที่ดูสง่างามเมื่อยืนตรงๆ  

ดวงตากลมใสของผณินวารีกระพริบถี่ๆ อืม.. หล่อจัง เธออดชมในใจไม่ได้ สายตาซุกซนเลื้อยลงไปที่เป้าเขาโดยอัตโนมัติ.. 

อุ๊ย น่าจะผ่าน หญิงสาวแอบพอใจเงียบๆ แต่แล้วหน้าอกเขาก็ขยับขึ้นลง หญิงสาวจึงสะดุ้ง ! หยุดชมโฉมแล้วรีบก้มลงไปหา ไปจับดูชีพจรเขากับไปเขย่าๆ ตัวเขา  

"คุณ คุณ เป็นอะไรหรือเปล่า ? ได้ยินไหม ? ลืมตาได้ไหมอ่ะ ?"  

เสียงใสแจ๋ว หวานจ๋อยของหญิงสาวทำให้หนุ่มที่สภาพมอมแมมลืมตาขึ้นช้าๆ ขนตาเป็นแผงเผยดวงตาสีน้ำตาลอมทองที่สวยจนดูออกว่าไม่ใช่ของมนุษย์ เขามองเจ้าของเสียงที่ปลุกเขาแล้วก็นิ่ง 

รู้สึกราวถูกสายฟ้าฟาดลงกลางใจ.. 

สวยอะไรอย่างนี้ ! 

หากไม่ตั้งสติไว้ล่วงหน้าว่ากำลังมารยาเล่นละคร คีตเทพกรรณคงยิ้มออกมาแล้ว..  

เพราะนางนาคี บุตรสาวของพญานาควิรุณลักษณ์กัณหาโคตมะที่เขาถูกส่งมาตามกลับบ้านนั้น สวยมาก สวยจนเขาแทบลืมหายใจ  

ชายหนุ่มจ้องดวงตาโตๆ สีสวยของเธอ จมูกโด่งน่ารัก ริมฝีปากหนาฉ่ำขนาดกำลังน่าฟัด ผมหยิกเป็นลอนโตๆ เต็มหัว เธอดูเหมือนตุ๊กตาน่าเอ็นดู แต่หน้าอกหน้าใจยามเธอก้มลงมาดูอาการเขา มันชวนหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ  

เธอดูเหมือนไม่รู้ว่าเขาจ้องสองเต้ากลมๆ ตรงหน้าอยู่อย่างตะลึงงัน หญิงสาวเอื้อมมือมาโบกๆ "คุณ คุณ มองเห็นหรือเปล่า ? เจ็บตรงไหนไหมคะ ? ไปหาหมอไหม ? ดูเหมือนคุณประสบอุบัติเหตุมานะ" 

คีตเทพกรรณจึงรู้สึกตัวว่าจ้องผิวเนียนๆ ตรงเนินอกของเธอนานไป เขาจึงช้อนสายตามองสาวหน้าสวยแปลกตาตรงหน้า "ผะ ผม จะ จำอะไรไม่ได้ ผะ ผมกำลังกลับบ้าน ตะแต่ อยู่ดีๆ ทุกอย่างก็มืดไปหมด.." เขาทำท่าจะลุก แต่ก็แกล้งโอดโอย "โอ๊ยแขนผม..."  

ผณินวารีตาโต รีบเข้าไปผวาและประคองเขา "ไม่เป็นไรนะคะ ฉันช่วย" เพราะถึงเธอเป็นนาคินีที่นิยมเที่ยวเล่นเป็นอาชีพ แต่เธอก็ไม่ได้ไร้ความเมตตามนุษย์ที่ลำบาก 

ชายหนุ่มกลั้นหายใจเมื่อเธอเข้ามาประคอง ผิวนุ่มเนียนของเธอชวนใจสั่น ไหนจะหน้าอกแน่นๆ น่าขยำของเธอที่โดนเขาอีก  

โอย.. เขาหน้าแดงขาสั่นโดยไม่ต้องเสแสร้งเลย.. 

ความคิดเห็น