email-icon

สวัสดีค่ะนักอ่านทุกคน ไรท์ชื่อบ๋อมแบ๋มนะคะ ขอบคุณที่ชอบนิยายที่ไรท์เขียนนะคะ และก็ขอบคุณทุกเม้นและแรงสนับสนุนจากทุกคนด้วยนะคะ ช่วงนี้โรคระบาด ดูแลรักษาสุขภาพด้วยนะคะ ❤️ นามปากกา 👉 BombyZhan  👉BomH.Won 

บทที่4 คนเจ้าเล่ห์ (nc) นิดหน่อย

ชื่อตอน : บทที่4 คนเจ้าเล่ห์ (nc) นิดหน่อย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ม.ค. 2563 04:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่4 คนเจ้าเล่ห์ (nc) นิดหน่อย
แบบอักษร

 

พอคนตัวเล็กเดินเข้ามาในห้องปฐมพยาบาล ออกัสก็เห็นคนตัวโตนอนแน่นิ่งหลับสนิท ไหนบอกให้เขาเข้ามายังไงล่ะ แต่นี่ยังเห็นนอนหลับอยู่เลย ร่างบางเดินไปใกล้ๆเตียงผู้ป่วยแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆเตียง ออกัส มองหน้าคนบาดเจ็บที่นอนอยู่บนเตียงแล้วก็รู้สึกผิดขึ้นมา คงเป็นเขาเองที่ควรจะโดนยิงเขาคงเป็นตัวถ่วงคนหนึ่งที่ทำอะไรไม่ได้เลย คนตัวเล็กสำนึกผิดอยู่ในใจ ขณะเดียวกันคนที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยก็ลอบมองใบหน้าคนที่มานั่งเฝ้าด้วยความเอ็นดู คงรู้สึกผิดอยู่ล่ะสิ หยางลั่วเฟิงคิดแล้วก็อยากแกล้งคนตรงหน้าให้หายหมั่นเขี้ยว เขาจึงค่อยๆขยับตัวช้าๆทำท่าทางเหมือนคนบาดเจ็บหนัก ส่วนคนตัวเล็กเห็นว่าอีกฝ่ายขยับตัวแล้วจึงลุกขึ้นยืนแล้วยื่นมือเข้าไปช่วยพยุงตัวขึ้นมานั่ง 

 

"อ้ะ! ค่อยๆลุกนะครับ "

 

"อ่าา.. เจ็บแผลจัง "

 

หยางลั่วเฟิงพูดจบก็ลอบมองหน้าคนตัวเล็กอีกครั้งแล้วก็นึกอยากขำ ก็ดูสิร่างบางทำหน้าอย่างกับเขาจะตายอยู่แล้วน่ะ คงรู้สึกมากๆเลยสินะ 

 

"คุณ... เป็นยังไงบ้างครับ" 

 

"ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก แล้วเธอเป็นยังไงบ้าง ยังกลัวอยู่มั้ย?" 

 

"ก็.. นิดหน่อยครับ" 

 

หยางลั่วเฟิงได้ยินอีกฝ่ายพูดเสียงเบาก็คิดว่าคนตัวเล็กยังเสียขวัญอยู่ เขาเลยคิดหาวิธีที่จะทำให้ร่างบางหายกลัว

 

"ฉัน... หิวน่ะ ยังไม่ได้กินอะไรเลย "

 

"อ้ะ! ​​​​​​ลืมเลย เดี๋ยวผมไปทำโจ๊กมาให้ทานนะครับ "

 

ร่างบางพูดเสร็จก็ลุกลี้ลุกลนรีบเดินออกจากห้องเพื่อไปห้องครัวทำอาหารให้คนป่วยกินโดยไม่รู้ตัวเลยว่าอีกคนที่นั่งอยู่บนเตียงกำลังลอบยิ้มอย่างพอใจ 

 

 

 

อีกสักพักออกัสก็เดินเข้ามาในห้องพยาบาลพร้อมถือถ้วยโจ๊กร้อนๆขนาดกลางเดินมานั่งข้างๆคนป่วย คนตัวเล็กยื่นถ้วยโจ๊กให้หยางลั่วเฟิงเพื่อที่จะให้อีกฝ่ายทานได้สะดวก คนตัวโตเห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้วขึ้นแล้วเอ่ยบอกออกมาอย่างเอาแต่ใจ

 

"ปวดแผลมากเลย ฉันคงกินเองไม่ได้" 

 

หยางลั่วเฟิงพูดเสร็จก็มองหน้าอีกฝ่ายแบบอ้อนๆ คนตัวเล็กเลยรู้ได้ทันทีว่าคนป่วยอยากให้เขาป้อน

 

"เอ่อ.. เดี๋ยวผมป้อนนะครับ "

 

คนตัวโตได้ยินประโยคที่ต้องการก็ยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อยอย่างพอใจ

 

ออกัสหยิบช้อนขึ้นมาแล้วตักโจ๊กขึ้นมาพอดีคำแล้วก็เป่า คิดว่าหายร้อนแล้วก็นำช้อนไปจ่อที่ปากคนป่วยทันที 

 

ส่วนคนตัวโตก็อ้าปากค้างรอรับข้าวเข้ามาในปากอย่างอารมณ์ดี หยางลั่วเฟิงคิดว่าเขาคงอยากเก็บคนตัวเล็กไว้คนเดียวไม่อยากให้ใครแตะต้อง มันคือความรู้สึกอะไรกันนะ แต่ก็ช่างเถอะขอแค่คนตรงหน้าปลอดภัยก็พอแล้ว

 

พอออกัสโดนอีกฝ่ายจ้องนานๆเข้าก็ทำตัวเกรงขึ้นมาทันที เจ้าหนี้ของเขาจะจ้องเขาอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อกันแล้วนะ แถมยังทำตาเยิ้มแบบนั้นคงอาการหนักแน่ๆ

 

"คุณเป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะ" 

 

"ฉันแค่รู้สึกน่ะ" 

 

"เอ๋?? รู้สึก? รู้สึกอะไรอ่ะ "

 

ออกัสพูดจบก็เอียงคอเล็กน้อยอย่างสงสัย คนตรงหน้าเขารู้สึกอะไรกัน หรือว่าจะเจ็บแผล? 

 

"หรือคุณเจ็บแผลหรอ?" 

 

คนตัวเล็กพูดขึ้นมาอีกรอบอย่างต้องการคำตอบ

 

"เปล่าา.. ฉันแค่รู้สึกอิ่มน่ะ" 

 

"ถ้างั้นผมเอาโจ๊กไปเก็บนะ" 

 

"อืม" 

 

คนตัวเล็กได้ยินดังนั้นก็ถือถ้วยโจ๊กเดินออกจากห้องเพื่อที่จะนำไปเก็บ แล้วก็เดินกลับเข้าห้องมาอีกครั้ง ออกัสกำลังจะเดินไปนั่งที่เดิมแต่ก็เห็นคนตัวโตขยับตลอดเวลาเหมือนเจ็บแผลเลยรีบเอ่ยถามขึ้นมาทันที

 

"คุณ! เป็นอะไรหรือเปล่าครับ" 

 

ออกัสพูดเสร็จก็รีบถลาเข้าไปหาคนป่วยอย่างรวดเร็ว

 

คนตัวโตเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังเป็นห่วงเป็นใยเขาก็พอใจ แล้วคว้าหมับเข้าที่เอวของร่างบางขึ้นมานั่งบนเตียง

 

"เฮ้ย!!" 

 

ออกัสทำสีหน้าตกใจกับการกระทำของคนตรงหน้าและอุทานออกมาอย่างกระทันหันแล้วก็ดิ้นเพื่อจะออกจากอ้อมแขนของคนป่วย

 

"จะดิ้นทำไม อยู่เฉยๆ" 

 

"ก็คุณมากอดผมทำไมกันเล่า" 

 

คนตัวเล็กพูดเสร็จก็เสมองไปทางอื่น หน้าแดงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด หยางลั่วเฟิงเห็นท่าทางของอีกฝ่ายก็มันเขี้ยวขึ้นมาแล้วกดจมูกไปสูดกลิ่นหอมบนพวงแก้มของร่างบางทันที

 

"!!!" 

 

ออกัสยกมือขึ้นแตะไปที่แก้มตัวเองแล้วหันขวับไปมองหน้าคนป่วยอย่างตกใจในการ กระทำรอบสอง

 

"อ่าา.. เจ็บแผลอีกแล้ว" 

 

คนตัวโตไม่สนใจสายตาของคนตัวเล็กที่ตวัดมองมาอย่างขุ่นเคือง 

 

"สมน้ำหน้า ก็ใครใช้ให้คุณมาคว้าตัวผมขึ้นมากัน" 

 

หยางลั่วเฟิงได้ยินประโยคที่ไม่ชอบจึงหันหน้าไปอีกทางอย่างคนที่งอนอีกฝ่าย คนตัวเล็กเห็นท่าทางของคนตัวโตก็รู้สึกผิดขึ้นมาอีกคราแล้วขยับเข้าไปใกล้ร่างสูงอีกนิด คนตัวโตเห็นดังนั้นจึงอยากแกล้งต่อแล้วเอ่ยสิ่งที่ทำให้คนตัวเล็กตาโตเท่าไข่ห่าน

 

"ฉันอยาก... เข้าไปในตัวเธอ" 

 

"คะ... คุณพูดว่าอะไรนะ "

 

 "ฉันต้องการรักกับเธอ" 

 

"เอ่อ.. ตะ.. แต่คุณยังเจ็บแผลอยู่เลยนะ" 

 

ออกัสพูดไปก็หน้าเห่อร้อนไป คนอะไรจะมาต้องการสิ่งนั้นตอนบาดเจ็บกันเล่า

 

"ฉันไม่สน ฉันต้องการ เดี๋ยวนี้! "

 

พอเห็นคนตัวเล็กร้อนรนก็ยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างพอใจ

 

"ผะ... ผมยังไม่พร้อม" 

 

"จะให้ทำหรือไม่ให้" 

 

หยางลั่วเฟิงพูดหน้านิ่งๆอย่างไม่เผยอารมณ์

 

"เอ่อ.. คือ.." 

 

"หยินโหย่ว!!" 

 

หยางลั่วเฟิงตะโกนหาบุคคลที่สามทันทีเพื่อที่จะขู่คนตัวเล็กให้กลัว แล้วก็ได้ผลอย่างที่คิดไว้ คนตรงหน้านั่งสั่นเทาเล็กน้อยอย่างกับเขาจะฆ่าคนอย่างนั้นแหละ

 

"กะ.. ก็ได้ๆ!" 

 

หยางลั่วเฟิงได้ยินประโยคที่พอใจยิ้มมุมปากขึ้น หึ! เด็กน้อย~

 

"..." 

 

ออกัสรับปากเสร็จก็ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา มีแต่สายตาเจ้าเล่ห์ที่มองเขาอย่างกับจะกลืนกินเขาเข้าไปทั้งตัวอยู่แล้ว

 

"ละ.. แล้วผมต้องทำยังไงล่ะ" 

 

"ถอดกางเกงของฉันที" 

 

คนตัวเล็กได้ยินดังนั้นจึงค่อยๆยกมือขึ้นไปจับกางเกงของอีกฝ่ายถอดออกอย่างช้าๆ

 

"ไม่ต้องถอดหมด "

 

คนตัวโตพูดจบออกัสก็ดึงกางเกงลงมาถึงหัวเข่าข้อพับของอีกฝ่ายทันที

 

"ละ.. แล้วยังไงต่อครับ" 

 

คนตัวเล็กถามแบบใสซื่ออย่างไม่เคยทำให้ใครมาก่อน ส่วนคนป่วยได้ยินประโยคนั้น ไอ้กลางลำตัวของเขาก็แข็งขึ้นโดยยังไม่ได้แตะต้องเลย หยางลั่วเฟิงคิดว่าเด็กตรงหน้าเขาคงไม่เคยทำแบบนี้สินะ หึ! เด็กน้อยจริงๆ เก่งแต่ปากการกระทำยังไม่ประสา

 

"ถอดกางเกงในแล้วอมมันซะ" 

 

ออกัสได้ยินประโยคที่ทำให้ตัวเองไปไม่เป็นแล้วยังทำให้หน้าแดงขึ้นไปอีก คนอะไรพูดได้อย่างหน้าไม่อายเลย ให้ตายเถอะ! 

 

คนตัวเล็กค่อยๆยกมือไปถอดกางเกงชั้นในออกอีกครั้ง แล้วก็เห็นสิ่งที่ไม่อยากเห็นดีดผงาดขึ้นต่อหน้าเขาทันที ร่างบางทำอะไรไม่ถูกเพราะสิ่งนั้นมันทั้งใหญ่ทั้งน่ากลัว ถ้ามันมาอยู่ในตัวเขาคงได้ตายกันพอดี

 

"ผะ.. ผมทำไม่เป็น.." 

 

คนตัวเล็กพูดเสียงอ่อยเพราะเขาไม่เคยทำให้ใครเลย 

 

"อมมันซะ ทำเหมือนเธอกำลังกินไอศกรีม" 

 

พอคนตัวโตพูดเสร็จ ร่างบางก็ค่อยๆยกมือที่สั่นน้อยๆขึ้นมาจับเจ้ามังกรตรงหน้าแล้วก็ค่อยๆยื่นหน้าเข้าไปหามันใกล้ๆ อ้าปากแล้วค่อยๆเอามันเข้าปากช้าๆ

 

"อ่าาาห์.." 

 

หยางลั่วเฟิงรู้สึกดีไม่น้อยที่คนตัวเล็กยอมทำให้เขาอย่างไม่อิดออดแม้จะขู่ก่อนหน้านี้ก็ตามแต่ก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย

 

"อึก..อ่าา.. อย่างนั้นแหละเด็กดี.. "

 

คนตัวเล็กค่อยๆอมเข้าปากมาได้ครึ่งท่อนเพราะมันใหญ่มาก เขาได้ยินเสียงครางพอใจของอีกฝ่ายก็รู้สึกหึกเหิมขึ้นมา ออกัสมองสบตากับคนตรงหน้า เขาจึงค่อยๆถอดปากออกจากแก่นกายแล้วแลบลิ้นออกมาเลียหยดน้ำสีใสที่ปริออกมาที่หัว หยางลั่วเฟิงเห็นการ กระทำที่อีกฝ่ายทำก็พอใจอย่างมากแถมทำให้น้องชายของเขาแข็งขึ้นไปอีก

 

"อ่าา.. ออกัส.. อึก!.." 

 

คนตัวเล็กได้ยินอีกฝ่ายเรียกชื่อตัวเองออกมาก็หยุดชะงักแปปนึง แต่ก็แค่แปปเดียว เขาจึงทั้งรูดทั้งดูดและเลียไปในเวลาเดียวกัน คคนตัวเล็กรู้ว่าอีกฝ่ายใกล้จะถึงฝั่งฝันแล้วเขาจึงรีบรูดอย่างรัวเร็วจนในที่สุดคนตัวโตก็ปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นเข้ามาในปากของร่างบางอย่างเต็มๆ 

 

"อึก!!" 

 

"กลืนมันเข้าไป" 

 

คนตัวเล็กรู้สึกว่าน้ำอีกฝ่ายมันแปลกๆแต่ก็กลืนมันลงไปจนหมดตามคำสั่ง

 

หยางลั่วเฟิงเห็นคนตัวเล็กกลืนน้ำของตัวเองก็รู้สึกพอใจอย่างมาก เขาจึงคว้าเอวคนร่างบางเข้ามาใกล้อีกแล้วประกบปากจูบอีกฝ่ายทันที

 

"อื้ออ!!" 

 

คนตัวเล็กตกใจร้องเสียงอู้อี้ขึ้นมา หยางลั่วเฟิงกดจูบที่ริมฝีปากนุ่มของร่างบางอย่างแผ่วเบาและรุนแรงสลับกันไปมา

 

มันทั้งอุ่น.. และนุ่ม.. รู้สึกหอมหวานทั้งที่ไม่ได้กลิ่น..... ไออุ่นจากกายของคนตัวเล็กลอยขึ้นมากระทบกายของเขา...

 

ออกัสถึงแม้ว่าจะหลับตาลง..แต่สัมผัสอบอุ่นที่ริมฝีปากของเขามันชัดเจน.. สัมผัสนั้น.. มันทำให้เขารู้สึกดีจนไม่อยากให้อีกฝ่ายผละออก

 

หยางลั่วเฟิงยกมือขึ้นและใช้ปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมนุ่มมือของร่างบางเบาๆ .. เขาชอบจับมันมากจริงๆ .. ระยะห่างของทั้งสองไม่ได้ไกลกันมากนัก.. ไออุ่นจากตัวของร่างบางเหมือนเรียกร้องให้เขาขยับเข้าไปใกล้ๆ อีกสักนิด ทั้งสองสบตากัน.. 

 

ไม่มีคำพูดใดๆ .. มีเพียงความอบอุ่นและความเงียบ..

 

และเสียงลมหายใจเท่านั้นที่ได้ยิน.. ริมฝีปากร้อนขยับเบียดเข้ามาอีกครั้งก่อนที่ฝ่ามืออบอุ่นจะดึงเอาร่างกายที่ไม่ขัดขืนของคนตัวเล็กเข้าไปในอ้อมกอด..

 

สัมผัสอันนุ่มนวลของคนตัวโตนั้นชักชวนให้กายสั่นไหวและไร้เรี่ยวแรง ลมหายใจที่ถอดถอนออกมาส่งเสียงดังขึ้นทีละนิดเมื่อคนตัวโตเบียดเบียนป้อนเอาไออุ่นผ่านริมฝีปากให้กับคนตัวเล็ก.. และแลกมันไปด้วยรสชาติและความหอมหวานแล้วก็ถอนออกมาช้าๆ.. 

 

"ดีแล้วที่เธอไม่เป็นอะไร" 

 

หยางลั่วเฟิพูดจบก็มองหน้าอีกฝ่ายอย่างเอ็นดู เสื้อยืดที่ใหญ่เกินตัวของคนตัวเล็กนั้นมันทำให้ง่ายต่อการปลดเปลื้อง.. ไม่ทันไรฝ่ามือร้อนระอุก็ไล้ไปบนผิวกายอุ่นเรียบลื่น... ผิวที่ไร้ซึ่งสิ่งใดมาปิดกั้น... ลมหายใจของออกัสถูกช่วงชิงไปจนขาดเป็นห้วง.. ความกระหายของคนตัวโตทำให้ร่างบางแทบจะขาดใจ..

 

 "ฉัน..." 

 

​​​​​​ก๊อกๆๆๆ

 

หยางลั่วเฟิงกำลังจะบอกสิ่งที่ต้องการให้คนตัวเล็กฟังแต่แล้วก็ได้ยินเสียงคนมาเคาะประตูดังขัดจังหวะทำให้ออออกัสได้สติผละออกจากอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว ส่วนอีกคนหัวเสียขึ้นมาอย่างดื้อๆ

 

"ใครว​​​​​ะ!! "

 

หยางลั่วเฟิงตะโกนถามออกไปใครมันกล้ามาขัดอารมณ์เขาตอนนี้กันวะ ถ้าธุระไม่ด่วนจริงๆเขาจะฆ่ามันซะ! 

 

"เอ่อ...ผม หยินหยาง​​​​​​เองครับ "

 

"มีอะไร​​​​​​! "

 

"คือ.. นายใหญ่มาครับ" 

 

"ป๊าาา!!? " 

 

พอคนตัวโตได้ยินธุระที่อีกคนบอกก็อุทานทันทีอย่างตกใจ พ่อเขาจะมาหาทำไมเวลานี้กัน มันต้องมีเรื่องใหญ่แน่

 

ส่วนคนตัวเล็กได้ยินว่าใครมาหาก็เกร็งขึ้นมาทันที เขาจะออกไปสู้หน้าพ่อเจ้าหนี้ยังไงล่ะเนี่ย เขาจัไม่โดนฆ่าเลยหรือไงกันที่ทำให้ลูกของเขาถูกยิง คิดแล้วก็ได้แต่ขนลุกขนพอง

 

หยางลั่วเฟิงหันไปเห็นอีกฝ่ายทำหน้ากลืนไม่เข้าคลายไม่ออกก็เอ่ยปลอบขึ้นมา

 

"เธอไม่ต้องกลัวนะ รอฉันอยู่ข้างบนนี้ก็พอ" 

 

หยางลั่วเฟิงพูดกับคนตัวเล็กแล้วก็หันไปพูดกับลูกน้องมือขวาของเขาทันที

 

"เดี๋ยวฉันลงไป ฉันหายดีแล้ว"

 

"เอ่อ.. ครับ! เดี๋ยวผมบอกนายใหญ่ให้" 

 

หยินหยางพูดเสร็จเสียงฝีเท้าของคนด้านนอกก็เบาลงเรื่อยๆจนหายไป

 

หยางลั่วเฟิงจึงลงจากเตียงผู้ป่วยอย่างรวดเร็ว ออกัสเห็นว่าอีกฝ่ายแผลยังไม่หายดีก็ท้วงขึ้นมาทันที

 

"แผลคุณยังไม่หายเลยนะครับ" 

 

"ฉันไม่เป็นไรแล้ว แค่นี้ทนได้ เมื่อกี้ฉันยังไม่เจ็บเลย" 

 

"เอ่อ.. คุณรีบไปดีกว่าครับ ให้ผู้ใหญ่รอนานมันไม่ดี "

 

ออกัสทำเป็นไม่สนใจประโยคเมื่อครู่เขาจึงเอ่ยเปลี่ยนเรื่องบอกอีกฝ่ายขึ้นมาทันที

 

"เธอห้ามออกจากห้องนี้เด็ดขาด ถ้าใครมาเรียกก็ห้ามออกเข้าใจมั้ย" 

 

"ครับ" 

 

หยางลั่วเฟิงพูดกับอีกฝ่ายแล้วได้ยินประโยคที่พอใจก็ยื่นหน้าไปหอมแก้มคนตัวเล็กเพื่อเป็นการให้รางวัลแล้วก็ลงจากเตียงเดินเข้าห้องน้ำเพื่อเปลี่ยนชุดลำลองแล้วก็เดินออกจากห้องไปชั้นล่างทันที

 

 

"หวังว่าผมคงไว้ใจคุณได้นะ คุณหยาง.." 

 

คนตัวเล็กเอ่ยพำพึมกับตัวเองเบาๆอย่างกังวลถ้าเขาจะตายจริงๆขอให้เขาได้ตายเพราะฝีมือของคนตัวโตดีกว่า... 

 

 

 

 

 

Take 

 

มาล้าวววว สวัสดีปีใหม่อีกครั้งใน2020🎉 ค่าาา แงงง ขอบคุณทุกคนที่ติดตามนิยายเรื่อง หนี้สวาทรักมาเฟีย นะคะ ถ้าชอบคอมเม้นท์หรือติดตามให้กำลังใจกันด้วยน้าาา ตอนหน้ามาดูกันว่าป๊าของอิลุงมาหาทำไม แล้วลูกกัสของเราจะโดนว่าอะไรไหม รอติดตามนะคะ~~

 

ฝากเอ็งดูลูกๆของไรท์ด้วยค่าาา🙏❤️

 

 

ความคิดเห็น