ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP.08 วันที่สาย

คำค้น : นิยายวาย อิโรติก 20+ รักแรงแค้น

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 497

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มี.ค. 2564 03:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.08 วันที่สาย
แบบอักษร

(IQ Park) 

     ผมตื่นมาในตอนสายก็มองน้องนอนในอ้อมกอดของผม ผมก้มจูบที่ขมับน้องแล้วลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวและลงไปซื้อข้าวต้มกับยาแก้อักเสบ ยาลดไข้ที่หน้าคอนโด ผมจัดการใส่ถ้วยแล้วเอาไปวางไว้ข้างโต๊ะหัวเตียงแล้วเขียนโพสอิทติดไว้ให้น้อง ผมทำทุกอย่างเสร็จก็ไปที่ตึกคณะ

ติ้งติ้งติ้ง

เหนือที:พี่ผมได้หลักฐานแล้วนะ

IQ:ดีเลยกูอยากให้เรื่องนี้จบเร็วๆละ

เหนือที:งั้นตอนช่วงผมเลิกเรียนแล้วผมจะแวะเข้าไปหาพี่นะ

IQ:ได้ดิมึง กูรอที่ตึกคณะนะ

เหนือที:ได้ดิพี่

IQ:อืม

    ผมใช้คนไม่ผิดจริงๆ ตอนนี้ผมกำลังไปหาไอบาส ไอเก็ต ที่ห้องสมุด วันนี้มันนึกครึกอะไรไม่รู้นัดมาหาที่ห้องสมุดนับวันนับปีไม่เคยจะไปอยู่ผมเดินเข้ามาในห้องสมุดก็เหลือบไปเจอสองผัวเมียกำลังนั่งหน้ามุ้ยคิ้วขมวดเลื่อนไอแพดไปๆมาๆ

“ไงมึงเรียกกูห้องสมุดนี่ไงวะ ทุกทีไม่เห็นจะมากัน”

“วันนี้ขอเป็นเด็กเรียนวันหนึ่งดิครับเพื่อนคิว”

“เงียบปากมึงดิไอเก็ต กูหาข้อมูลอยู่เนี้ย”

“ครับๆเมียเงียบแล้วครับ” ผมเลยเอ่ยถามไอเก็ตไปบ้าง

“ใช่ข้อมูลยัยลนินหรือเปล่าวะ?”

“เออใช่ กูกำลังโหลดข้อมูลจากนักสืบของพ่อกูอยู่อะ” ไอบาสเป็นคนบอก ไอเก็ตได้แต่นั่งเงียบตามคำสั่งของเมียมัน

“มึงได้แล้ว” ผมรีบถามไอบาสทันทีไอบาสยื่นไอแพดมาให้ผม ผมก็เริ่มอ่านข้อมูลที่นักสืบของพ่อไอเก็ตหามาให้ ครอบครัวของลนินทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์แต่ตอนนี้ติดหนี้บริษัทเลยถูกธนาคารยึดไว้ งั้นแสดงว่าครอบครัวของหลอนล้มละลายนั่นเองครับ เธอคงอยากจะจับผมแน่ผมคิดว่างั้นเพราะผมเคยมีอะไรกับเธอแต่ผมก็ป้องกัน ผมอ่านเสร็จก็ยื่นให้ไอแพดส่งคืนไอบาส

“บาสมึงจัดการเอาหลักฐานทั้งหมดนี้ที่มึงหาได้ปริ้นและเก็บเป็นไฟล์มาให้กูทีนะ”

“ได้มึงไว้กูจะจัดการให้”

“เออๆ กูขอบใจพวกมึงสองคนมากนะ”

“ไม่เป็นไรมึงเพื่อนมีปัญหาก็ต้องช่วยสิวะ”

“อื้ม พวกมึงบ่ายนี้อาจารย์ซินแกงดคลาสไหม?”

“มึงจะไปไหนอีกละ?” ไอบาสถามผมกลับด้วยความสงสัย

“ว่าจะไปคุยเรื่องพ่อของยัยลนินนี่แหละกับไอเหนืออะ”

“วันนี้น่าจะไม่งดนะ เพราะกูเห็นแกไม่ได้โพสอะไร นอกจากไฟล์งาน”

“อื้ม งั้นเดี๋ยวกูฝากลาหน่อยนะ กูขอไปจัดการธุระกูก่อนมีงานอะไรแลคเชอร์ให้กูด้วย”

“เออๆ” สิ้นสุดเสียงของไอเก็ต ผมก็เดินออกมาจากตึกคณะพอดีและเจอกับลนินที่นั่งรอที่ใต้ตึกคณะผมถ้าเป็นไม่สนใจ แต่เธอดันมองเห็นผมพอดีและเดินมาเกาะแกะผม

“ไอคิวคะ ลนินคิดถึงคุณจังเลยคะ”

“ผมไม่มีอะไรจะคุยกับคุณมาทางไหนกลับไปทางนั้น” ผมหันหลังกำลังจะเดินออกไปจากตรงนั้น เธอก็รีบกอดผมจากทางด้านหลังแล้วร้องไห้ผมแกะมือของเธอออกแต่ก็ไม่ยอมปล่อยผม

“ลนินท้องลูกคุณอยู่นะคะ” เธอพูดออกมาจนคนที่อยู่แถวๆนั้นมองมาทางผม

“เธอปล่อยเดี๋ยวนี้นะ ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่ใช่พ่อของลูกคุณ คุณท้องปลอบหรือเปล่า?”

“กรี๊ดดดดด!!”

“นี่มันคณะผม คุณช่วยเกรงใจคนอื่นหน่อย อย่าหาว่าคนอย่างผมไม่เตือนคุณนะลนิน”

“คุณก็อย่าหาว่าลนินไม่เตือนคุณเหมือนกัน” ผมมองเธอด้วยท่าทางของเธอ เธอตะโกนจนคนแถวนั้นเริ่มให้ความสนใจเธอกับผม

“ทุกคนดูสิค่ะ หน้าตา ชาติตระกูลก็ดี ทำผู้หญิงท้องแต่ไม่มความรับผิดชอบอะไรเลย” ผู้คนที่อยู่ระแวกนั้นต่างก็มองหน้าผมบางคนเอามือถือขึ้นมาถ่ายบ้าง เสียงกระซิบกระซาบด่าทอผมสารพัดจนผมได้ยินเสียงเอ๊ะอะโวยวายตรงมุมของตึกสายตาที่ผมทอดมองออกไปนั้นคือเหนือเมฆอาการกำเริบผมได้ยินเสียงของเพื่อนน้องตะโกนโวกเวกโวยวายให้เพื่อนอีกคนไปตามไอเหนือ ผมกำลังจะวิ่งไปหาน้องแต่ถูกยัยลนินดึงแขนไว้ก่อน

“คุณจะไปไหน คุณอย่าหนีนะ”

“ปล่อยผม” ผมสะบัดมือหลอนอย่างแรงแล้วรีบวิ่งไปทางน้อง แต่ผมไปยังไม่ทันถึงหมัดหนักๆของเพื่อนน้องคนที่ชื่อหยองก็ชกมุมปากของผมอย่างจัง

“ไอพี่เหี้ยมึงทำแบบนี้กับเพื่อนกูทำไมวะ ไอสัสมึงรู้ไหมว่าเพื่อนกูมันรักมึงมากแค่ไหนอะ แล้วมึงมาทำแบบนี้ได้ไงวะ” ไอเก็ต ไอบาส และไอเหนือรีบวิ่งหน้าตาตื่นมาทางพวกผม ไอเหนือรีบมาจับไอหยองไว้

“มึงปล่อยกูเดี๋ยวนี้ ไอเหนือกูจะชกมัน”

“ไอหยองมึงใจเย็นๆก่อนสิวะ มึงเป็นเหี้ยอะไรเนี้ยไปชกพี่คิวเค้าทำไม”

“มันทำผู้หญิงท้องแล้วมาทำกับเพื่อนเราแบบนี้ได้ไงวะ มันทำให้อาการของไอเมฆกำเริบเพราะมันคนเดียว”

“มึงใจเย็นก่อนดิไอหยอง”

“พวกมึงจะทะเลาะกันอีกนานไหมวะ ไอเมฆอาการมันทรุดแล้วเนี้ยเร็วๆ!!!” ไอหยองมันสบัดแขนของไอเหนือทิ้งแล้ววิ่งออกไป ไอเหนือหันมาคุยกับผม

“พี่ไม่ต้องคิดมากนะ เดี๋ยวผมจัดการให้ตอนนี้พี่เคลียร์ตรงนี้ให้เสร็จก่อนเถอะ เรื่องนั้นผมจะมาบอกอีกที เดี๋ยวผมจะตามไอเมฆไปโรงบาลก่อน” ผมไม่ได้พูดอะไรได้แต่พยักหน้ารับ

“มึงโอเคไหมวะ เป็นอะไรมากไหม?” ไอเก็ตถามผมด้วยความเป็นห่วง

“กูโอเคมึง แต่ตอนนี้กูขอจัดการเรื่องนี้ก่อน” ผมหันหน้าไปมองยัยลนินด้วยสายตาที่ไม่มีใครสามารถคาดเดาได้ว่าผมจะทำอะไรผมได้ยินไอบาสกระซิบกับไอเก็ตแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร

“มึงกูว่ามันองค์ลงแล้ววะ”

“ใช่เมียกูว่าเราควรอยู่ห่างๆก่อนไหมวะ?”

“ไอเก็ตเพื่อนนะโว๊ย”

“กูรู้เมีย ตอนนี้กูกลัวมันมากละเนี้ย”

“มึง2คนจะกระซิบกันอีกนานไหม?” ผมหันไปถามสองผัวเมียนั้นเดียวสายตาที่คาดเดาไม่ได้ว่าตอนนี้ผมรู้สึกยังไงกันแน่

“ไม่มึงกู มะไม่ได้พูดแล้ว เงียบปากสนิทแล้วจ้า”

“แล้วคนอื่นจะถ่ายอีกนานไหม!!” คนระแวกนั้นที่ยกมือถือขึ้นมาถ่ายต่างก็เก็บลงแล้วเดินออกไปจากตรงนั้นทันที ผมเดินเข้าไปหายัยลนินเรื่อยๆจนเธอจนตรอกผมกระชากข้อมืออย่างแรง

โอ๊ยยยย คิวลนินเจ็บนะคะ”

“หึหึ เจ็บหรอวะทีมึงทำกูกับคนของกูแบบนี้กูไม่เจ็บหรอ”

“ปะปล่อยลนินเถอะนะคะคิว” หลอนพยายามแกะมือของผมที่จับข้อมือของเอาไว้แน่นด้วยแรงบีบที่ตอนนี้ผมเต็มไปด้วยความโกรธ

“ผมบอกคุณแล้ว ถ้ายังไม่เลิกยุ่งกับผมและคนของผม แม้แต่ที่ซุกหัวนอนคุณก็จะไม่มี” ผมสบัดเธอออกอย่างแรงแล้วเดินออกไปจากตรงนั้นเพื่อไประงับอารมณ์ ไม่นานไอเก็ตกับไอบาสก็รีบวิ่งตามผมมาม้าหินอ่อนข้างตึกคณะวิศวะกับคณะแพทย์ ใจผมตอนนี้เริ่มไม่เป็นสุขแล้ว ผมคิดถึงน้อง เป็นห่วงน้องมาก ผมอยากอธิบายให้น้องฟังทุกอย่าง แต่ผมก็ต้องจัดการเรื่องของยัยลนินนั่นก่อน ผมล้วงมือถือเครื่องโปรดออกมาจากระเป๋ากางเกงแล้วกดเข้าแอปพีเคชั่นสีเขียวเพื่อถามอาการของน้องจากไอเหนือ

IQ: มึงเมฆเป็นยังไงบ้าง?

เหนือที: ปลอดภัยแล้วพี่ ไม่ต้องเป็นห่วงนะ

IQ: กูอดห่วงเมียกูไม่ได้นิวะ

เหนือที: ใจเย็นก่อนพี่ตอนนี้ผมอยู่กับมันในห้องเนี้ย เดี๋ยวรอมันฟื้นก่อนนะจะบอกอีกที

IQ: อื้ม ขอบใจมึงมากนะ

เหนือที: สบายมากพี่ เดี๋ยวถ้ามันฟื้นแล้วผมทักไปบอกนะพี่

IQ: รีบทักเลยนะมึง

เหนือที: ครับๆ เออพี่ส่วนเรื่องยัยลนินนี่เดี๋ยวเย็นนี้ไปคุยกันที่ผับนะพี่

IQ: เออๆ

  ผมเก็บโทรศัพท์ไว้ที่เดิมแล้วหันไปมองไอสองผัวเมียจะพูดอะไรแต่ก็อ้ำๆอึ้งๆมันคงคิดว่าผมยังอารมณ์ไม่สงบ

“จะถามอะไรก็ถามมา”

“อารมณ์มึงสงบแล้วใช่ไหม?” ไอเก็ตเป็นคนถามผมอย่างกล้าๆกลัวๆ

“อืม ดีแล้วจะถามอะไรอีก?”

“ยัยลนินมาดักรอมึงหรอวะ?”

“อืม แล้วเหนือเมฆน่าจะมาตอนนั้นพอดีเลยทำให้อาการของน้องกำเริบ กูจะเข้าไปหาน้องแต่ไอหยองเพื่อนของน้องก็มาชกหน้ากูอย่างที่พวกมึงเห็นนั่นแหละ แล้วพวกมึงรู้ได้ไงว่ากูกำลังมีเรื่อง?”

“นี่ใครครับ พี่เก็ตคนใส่ใจเพื่อนนะครับ เรื่องอะไรกูไม่รู้บ้าง”

“เมื่อกี๊กูเห็นมือหลบหลังไอบาสอยู่นะ”

“สัสก็มึงน่ากลัวนี่วะ หน้าตาอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อกูก็ไม่กล้าเข้าไปใกล้สิ ถ้ากูเข้าไปเหมือนปี1กูโดนหมัดมึงกูทำไงวะ ตายสิครับ กูเจ็บแล้วจำนะครับเพื่อน”

“มึงกากไงผัว”

“ถึงผัวจะกากแต่ก็ทำให้เมียเพลียได้นะครับ”

“สัสเก็ต” ผมนั่งมองไอเก็ตกับไอบาสเล่นกัน มันสองคนถึงจะกัดกันตลอดเวลาแต่มันก็รักกันดี

(เหนือเมฆผมคิดถึงคุณจังเลยครับ ผมอยากเจอคุณมากเลยตอนนี้ผมสับสนเหลือเกินว่าผมรักใครกันแน่ผมยังรักคุณนะ แต่ผมก็รักเขาด้วย หึหึ ผมมันเป็นคนเห็นแก่ตัวจังเลย:ผมคิดในใจ)

 

ครืด ครืด ครืด (น้ำเหนือ) เสียงโทรศัพท์ทำให้ผมหลุดออกจากภวังค์

‘โหลพี่’

"ว่าไงบ้าง เมฆฟื้นยัง?"

‘ฟื้นแล้วพี่ผมกำลังจะออกไปที่บ้านใหญ่ พี่ตามไปด้วยนะ’

"เกิดเรื่องอะไรหรือเปล่า?"

‘โหยนี่พี่ไม่รับสายป๊าเลยใช่ไหมเนี้ย?’

"ไม่ได้รับสรุปมีอะไร?"

‘ยัยลนินกับแม่และของพ่อมันมาโวยวายที่บ้านใหญ่หนะสิพี่ มีแต่คนโทรหาพี่ก็ไม่รับซักสาย’

"อืมๆเดี๋ยวกูตามไปที่บ้านใหญ่"

‘ได้พี่ก็เอาหลักฐานมาด้วยนะพี่จะได้จบๆเรื่องผมมีเรื่องของไอเมฆบอกพี่ด้วย’

"เรื่องอะไร?"

‘ไว้ผมบอก ตอนนี้ผมขับรถแปป’

"เออๆ" ผมวางสายจากไอเหนือไปแล้วลุกขึ้น

“รีบไปไหนวะมึง?”

“พวกมึงไปกับกูที่บ้านใหญ่เอาหลักฐานตอนเช้ามาด้วย อย่าพึ่งถามอะไรกูมากกูยังไม่อยากตอบอะไรพวกมึงตอนนี้” ผมรีบจ้ำก้าวไปขึ้นรถแล้วขับออกไปด้วยความเร็ว ไม่นานรถก็มาจอดที่บ้านใหญ่

“นายมาก็ดีแล้ว นายทำลูกสาวของฉันแบบนี้ได้ยังไง?”

“คุณไม่รู้อะไรอย่ามาพูด ลูกสาวของคุณไม่ได้ท้อง”

“แล้วแกเสือกอะไรกับเรื่องนี้แกมันคนนอก” ผมหันไปทางพ่อของยัยลนินแล้วพูดออกไป

“คุณมากกว่าที่ต้องหยุดแล้วฟังพวกผมพูด”

“นี่มันอะไรกันไอคิว ป๊างงไปหมดแล้ว”

“ป๊าคิวจะบอกอะไรป๊าให้นะว่ายัยลนินที่ป๊าจะให้คิวแต่งงานด้วย มันไม่ได้ท้องมันโกหกเรื่องท้องเพราะที่บ้านของมันล้มละลาย”

“นี่แก มันไม่ใช่แบบนั้นนะครับคุณไออุ่น คุณควิท ลูกเราเขารักกัน”

“หึหึ รักกันงั้นหรอ คนรักกันเขาไม่ทำแบบนี้กันหรอกมั้งครับคุณวาย คุณให้ลูกคุณมาบอกผมว่าเธอท้องทั้งๆที่ผมไม่ได้ทำเธอเลย คุณหวังอยากเกาะบ้านผมเพื่อให้ตัวเองได้มีสิทธิได้ตำแหน่งอะไรดีละ ประธานบริษัท เจ้าของรีสอร์ท คุณมันฉลาดดีนี่”

“นี่แกพูดบ้าอะไรของแก ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นเลยนะ”

“ใช่คะ คิวลนินท้องจริงๆนะคะ ลนินทั้งจริงๆนะคะคุณอา”

“หน้าด้าน” น้องผมพูดออกมา สงสัยไอทีคงจะเหลืออดแล้วเหมือนกัน

“ไหนหลักฐานละเอามาให้ดูสิว่าผมต้องการทำแบบนั้นจริงๆ”

“หึหึ คิดว่าผมไม่มีหลักฐานหรอ เหนือมึงเอาไอแพดเชื่อมกับทีวีเปิดให้ทุกคนดูสิ”

“ได้ครับพี่” น้ำเหนือทำตามที่ผมบอก ทุกคนในบ้านใหญ่ต่างก็สนใจที่หน้าจอทีวี เป็นคลิปของคุณวายที่คุยกับแม่แลและยัยลนินที่ร้านกาแฟที่ไหนซักแหล่ง

“หึหึ ถึงกับพูดไม่ออกกันเลยหรอครับคุณวาย ไม่ได้มีแค่นั้นนะครับ ครอบครัวของคุณเป็นหนี้ธนาคารจำนวนเงิน 60กว่าล้านบาท ทำให้ธนาคารต้องยึดบ้าน ยึดรถ เรียกง่ายๆ ล้มละลาย ส่วนลูกสาวสุดที่รักของคุณเที่ยวจับผู้ชายไปทั่วไม่เลือกหน้าหวังจะจับคนรวยๆเพื่อไต่เต้าให้ครอบครัวตัวเองได้สุขสบายละสิ คุณคิดผิดแล้วที่มาวุ่นวายกับครอบครัวของผม”

“ไอเด็กนี่แกกล้าดียังไงที่”

“หยุดนะคุณวายอย่าแม้แต่จะทำอะไรลูกของผม”

“แต่ลูกของคุณควิทกำลังเสียมารยาทอยู่นะครับ”

“ลูกผมพูดถูกแล้วหลักฐานหมัดตัวขนาดนี้ผมไม่แจ้งตำรวจจับคุณก็ดีแค่ไหนแล้ว”

“พ่อคะ”

“กลับ!!” ทั้งสามก็เดินอกจากบ้านใหม่ไปป๊าเดินเข้ามาผม

“พ่อจะปล่อยคนพวกนั้นไปจริงหรอครับ”

“นั่นสิตาควิทไอทีพูดก็ถูกนะลูกจะปล่อยไปจริงๆหรอลูก?”

“ไม่หรอกครับแม่ ถ้าผมรู้ว่ายังมายุ่งอีกคงจะให้ตำรวจจับเลยครับ แต่ตอนนี้ดูสถานการณ์ไปก่อนครับ”

“อย่าที่พ่อพูด เหนือเห็นด้วยนะครับคุณย่า” คุณย่าพยักหน้ารับให้กับไอเหนือ เหมือนทุกคนในบ้านจะรู้ว่าป๊าต้องการจะคุยกับผมเลยเดินออกไปข้างนอก

“ไอคิวปะป๊าขอโทษนะลูกที่ปะป๊าไม่ฟังลูกเลย ฮื้ออ อึก” ผมเดินเข้าไปกอดปลอบปะป๊า

“ไม่เป็นไรครับปะป๊า ไอคิวก็ขอโทษปะป๊านะครับที่วันนั้นไอคิวทำตัวไม่ดี”

“ปะป๊าขอโทษนะลูกที่ตบหน้าลูก”

“ไม่เป็นไรครับ” ปะป๊าผละกอดจากผมแล้วมองหน้าผม

“ลูกพาหนูเหนือเมฆมาทานข้าวที่บ้านก็ได้นะลูก”

“เดี๋ยวนะป๊า ป๊ารู้ด้วยหรอครับ?”

“รู้สิป๊ามองไอคิวออกนะ ชอบน้อง รักน้องก็บอกน้องไปได้แล้ว เดี๋ยวทุกอย่างจะสายเกินไปนะลูก ป๊าไม่อยากให้คิวมาเสียใจที่หลัง”

“ครับป๊า แต่”

“หนูเหนือเมฆรักแรกของคิวใช่ไหม?”

“ใช่ครับผม ไม่รู้สิครับป๊าเหมือนผมทำผิดต่อเค้ายังไงไม่รู้”

“คิวไม่ผิดหรอกนะ คิวยังไม่รู้เลยว่าตอนนี้เหนูเหนือเมฆคนนั้นเขาอยู่ไหน ถ้าไอคิวรักน้อง คิวก็ควรตัดใจจากอดีตได้แล้วนะไปคิดให้ดีๆว่าปัจจุบันคิวมีความสุขไหมที่อยู่กับน้องหรือคิวจะไม่ยอมลืมอดีตแต่ถ้าคนปัจจุบันเขารู้คงจะเสียใจนะป๊าบอกคิวได้แค่นี้”

“ครับคุณนะครับปะป๊า ไอคิวรักปะป๊านะครับ”

“ปะป๊าก็รักไอคิวนะครับ” ผมคุยกับปะป๊าได้ไม่นานก็ขอตัวขึ้นไปบนห้อง เพื่อทบทวนเรื่องที่ปะป๊าบอก ผมคิดอะไรไม่ออกเลยจนได้ยินเสียงเคาะประตู

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“เข้ามาเลยไม่ได้ล็อค” ผมมองคนที่มาใหม่คือน้องชายผมและไอน้ำเหนือ ไอทีเดินมานั่งข้างผม

“พี่คิวครับ เป็นยังไงบ้างครับ?”

“ดีขึ้นแล้วครับ” ผมเอื้อมมือจับหัวเด็กน้อยที่ผมรักและเอ็นดูน้องมาตั้งแต่เด็ก

“พี่คิวโกหกที ทีรู้ว่าพี่คิวกำลังกังวลเรื่องพี่เหนือเมฆใช่ไหม?”

“ก็มีส่วนนะ แต่พี่ไม่เป็นอะไรมากหรอก ไปนอนได้แล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นสายนะ”

“ก็ได้ครับ พี่คิวอย่าคิดมากนะครับไอทีเป็นห่วง”

“ครับ ฝันดีนะครับตัวเล็กของพี่คิว” ผมหอมหัวน้อง แต่ผมก็ลืมไปว่าไอน้ำเหนือยังอยู่ในห้อง

“แฮ่มมมมมมมม”

“อะไรติดคอวะ?”

“พี่หอมเมียผม”

“สัสนี่น้องกูไหมละ”

“แฮร่ๆครับ เออพี่ผมมีเรื่องจะคุยด้วย”

“งั้นเดี๋ยวไอทีไปอาบน้ำนอนก่อนนะพี่เหนือ”

“ครับ” ไอทีเดินออกไปและปิดประตูให้ผม ไอทีออกไปได้ไม่นาน ไอเหนือก็เปิดประเด็น

“พี่”

“กูรอฟังอยู่?”

“คืองี้นะพี่ไอเมฆมันจะไม่อยู่ไทยแล้วนะ”

“มึงพูดแบบนี้หมายความว่าไง?”

“คืองี้นะพี่ วันนี้พอมันตื่นก็คุยกับคุณน้าเรื่องไปเรียนต่อที่เมริกา พวกผมไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่ามันจะไปมารู้วันนี้เหมือนกัน”

ไปวันไหน ไฟท์ออกกี่โมง

“อีก3วัน ไฟท์1ทุ่ม” ผมไม่สามารถยื้อน้องได้จริงๆใช่ไหม เวลานี้ผมคงเลือกแล้วสินะครับ ผมควรเรียกคนปัจจุบันยอมปล่อยอดีตไปจริงๆแล้วใช่ไหมครับ ผมรักน้องมากตอนนี้มันคงสายเหมือนที่ปะป๊าบอกสินะครับ ผมไม่สามารถรักษาน้องได้

“กูต้องทำยังไงบ้างวะ?”

“พี่ใจเย็นๆก่อนนะ เดี๋ยววันนั้นผมจะพาพี่ไปหามันที่สนามบิน”

“เดี๋ยวกูจะไปหามันที่คอนโดเดี๋ยวนี้แหละ” ผมรีบหยิบกุญแจรถ กระเป๋าตังและโทรศัพท์ออกไป และรีบขับรถไปหาน้องที่คอนโด ผมโทรหาน้องก็ไม่ยอมรับสาย ไม่นานสายก็ตัดทิ้งและปิดเครื่องไป ผมมาจนถึงคอนโดน้องในเวลาเที่ยงคืนได้แต่ห้องเงียบไม่มีแม้แต่เสียง ผมโทรไปถามไอเหนือว่าบ้านน้องอยู่ไหนมันก็บอกว่าไม่รู้ไม่เคยไป ตอนนี้ผมกระวนกระวายมากไม่รู้จะทำยังไง เช้าวันต่อมาผมก็ไปดักรอน้องที่ลอบบี้แต่ไม่เห็นแม้แต่เหงา จนเวลาผ่านมาได้วันที่3ที่น้องจะไปแล้ว เพื่อนผมขอร้องให้ผมไปเรียนผมก็ยอมไป แต่ก็ยังมาหาน้องที่คอนโดแต่ไม่เจอ

“ป้าครับผู้ชายห้องนี้เค้าไปไหนครับ?”

“อ้อคุณหนูเหนือเมฆหรือเปล่าคะ?”

“ใช่ครับๆ”

“ออกไปก่อนหน้าเมื่อกี๊เองคะ อ้อนี่ป้าเห็นกล่องนี้ตกอยู่ในห้องนอนตอนที่ป้าทำความสะอาดอยู่คะ”

“ครับขอบคุณนะครับป้า”

“ไม่เป็นไรคะ”

“กล่องวันนั้นที่เราจะเปิดดูนิ” ผมถือกล่องมาเปิดดูก็เจอ ข้อความที่ทำให้ผมช็อคหนักกว่าเดิม น้องคือเหนือเมฆรักแรกของผม ผมตามหาเหนือเมฆมาตั้งนานผมหมดหวังว่าจะไม่ได้เจอผมทำร้ายรักแรกของผม แล้วเค้าก็จะไปจากผมแล้ว คุณรอผมก่อนนะเหนือเมฆ

 

(ตัวอย่างในกล่องผ้าเช็ดหน้าที่เหนือเมฆติดไว้นะคะ)

ครืด ครืด ครืด (น้ำเหนือ)

‘พี่อยู่ไหนเนี้ย?’

"คอนโดเหนือเมฆ"

‘รีบลงมาพี่จะตามไอเมฆมันไม่ทันแล้วนะพี่รีบเลย’

"เคๆ"ผมวิ่งไปด้วยถือกล่องที่ใส่ผ้าเช็ดหน้านั้นไปด้วย ผมคิดว่าเขาคือเหนือเมฆที่ผมหลงรักและชอบมานานกว่า 21 กว่าปี ผมเฝ้ารอเขามาโดยตลอดแต่แล้วผมก็ทำร้ายเขาทำให้เขาร้องไห้ ตอนนี้ผมอยู่บนรถของไอเหนือเพราะมันไม่ยอมให้ผมขับ รถมาถึงที่สนามบินในเวลา 1ทุ่มตรงพอดี ผมภาวนาให้เครื่องดีเล ใครจะมองว่าผมเห็นแกตัวช่างเถอะตอนนี้ผมไม่สามารถปล่อยเขาไปจากผมได้แล้ว ผมวิ่งกะหืดกะหอบมาถึงที่หมายแต่เหลือแต่ความว่างเปล่า

“อะไรกันเด็กๆวิ่งจนเหงื่อท้วมตัวกันหมดแล้ว”

“คุณน้าหวัดดีครับ เหนือเมฆไปแล้วหรอครับ?”

“พึ่งออกไปก่อนหน้าเรานี่เองจ้า” เพื่อนเหนือเมฆที่ผมเคยมีเรื่องด้วยก็โดนไอเปอร์ลากออกไปจากตรงนั้นแล้วเพราะกลัวว่าจะเกิดเรื่องอีก

“คุณน้าครับผมมีเรื่องจะคุยกับคุณน้าทั้งสองคนครับ”

“งั้นเดี๋ยวผมไปรอตรงนุ้นนะพี่”

“อืม” ผมเดินเข้ามาคุยกับคุณน้า ตอนนี้ผมไม่กลัวอะไรแล้ว

“ว่าไงจ้าหนู?”

“คุณน้าทั้งสองคนจำผมได้ไหมครับ” แม่กับพ่อของเหนือเมฆมองผมแล้วคุ้นคิดซักพัก

“น้าจำได้แล้วใช่ไอคิวไหมลูก?”

“ใช่ครับ” ใช่จริงๆด้วยครับ ผมตามหารักแรกผมเจอแล้วแต่มันก็สายเกินไปแล้วใช่ไหมครับที่จะได้เจอเค้าอีกครั้ง ผมอยากขอโทษ อยากอธิบายเรื่องทุกอย่าง

“คุณน้าครับผมรักเหนือเมฆครับ ผมขอไปตามหาที่อเมริกาได้ไหมครับ?”

“น้าทั้งสองคนเข้าใจหนูนะ”

“ผมทำให้ลูกคุณน้าเสียใจผมขอโทษนะครับ”

“มันเป็นเรื่องระหว่างลูกสองคนนะ น้าสองคนไฟเขียวให้หนูนะน้องเมฆเค้าเป็นคนปากไม่ค่อยตรงกับใจ น้าขอถามอะไรหนูอย่างได้ไหม?”

“ได้ครับ”

“หนูรักลูกน้าจริงๆใช่ไหม?”

“จริงๆครับ ผมรักเหนือเมฆมากครับ”

“เอาละน้าจะยอมบอกที่อยู่อเมริกาให้เราก็ได้ ฝากดูแลน้องด้วยนะ”

“ขอบคุณครับ” ตอนนี้ผมกลับมาที่บ้านใหญ่พร้อมกับไอเหนือที่ขอตัวไปหาไอทีตอนนี้ผมอยู่ในห้อง อยู่ๆน้ำตาที่ผมไม่เคยไหลแบบนี้มานานมาก ตอนนี้ได้ไหลลงอาบแก้มทั้งสองของผมเรียบร้อยแล้ว ผมทั้งเสียใจ ทั้งดีใจ ปนกันไปเพราะผมเจอสิ่งที่ผมตามหามานานแล้ว

(End IQ Park)

.....................................................

คิดถึงไรท์กันไหมน้า ไรท์มาต่อให้แล้วนะคะ ไรท์รักนักอ่านทุกคนเลยที่ยังคอยติดตามผลงานของไรท์อยู่ พรุ่งนี้ไรท์จะต่อตอนต่อไปให้นะคะ

ความคิดเห็น