ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่24ตอบจบ

คำค้น : แค้นรักชายาใบ้....💔💔💔

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.4k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ม.ค. 2563 12:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่24ตอบจบ
แบบอักษร

ตอนที่24 

แค้นรักชายาใบ้ 

 

องค์ชายฉางจี้หูขี่ม้าเจ้ามาในหุบเขานี้ก็รู้อยู่แล้วว่ามาทหารดักชุ่มเต็มไปหมด.... 

แต่องค์ชายฉางจี้หูก็ทำเป็นนิ่งๆเดินหน้าต่อไปหาองค์ชายใหญ่อย่างไม่กลัวสักนิดเดียว.... 

"เจ้ารอง เจ้าชั่งกล้านักที่มาที่นี้เพียงคนเดียว" 

"เจ้ารู้ตัวใช่ไหมว่าเจ้ามาติดกับดักของข้าแล้ว" 

องค์ชายใหญ่พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่คิดว่าเขาจะต้องชนะ..... 

"เอาตัวของชายาของข้าคือมา" 

องค์ชายฉางจี้หูพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่เกรงกลัวองค์ชายใหญ่เลยสักนิดเดียว .... 

"เจ้าจะตายแล้วยังมีหน้ามาต่อลองกับข้าอย่างนั่นหรือ" 

"ชั่งน่าขำจริงๆ" 

"ข้าจะปล่อยชายาของเจ้าแน่ถ้าเจ้า" 

" ใช้ดาบนี้แทงที่ท้องตัวเอง"  

องค์ชายใหญ่พูดออกมาเสียงดังพร้อมกับหัวเราะอย่างสะใจ  

"ข้าไม่ชอบพูดอะไรช้ำๆ" 

"องค์ชายใหญ่ข้าจะพูดกับท่านเป็นครั้งสุดท้าย" 

"ปล่อยตัวของชายาของข้ามา" 

"ก่อนที่ท่านจะไม่ได้มาพูดขอร้องข้าในเมื่อมันสายไปแล้ว" 

องค์ชายฉางจี้หูพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นพร้อมกับยิ้มอย่างร้ายๆออกมา.... 

"ฮ่า.ฮ่า..!!!!! 

"คนที่จะขอร้องนั้นควรที่จะเป็นเจ้ามากกว่าเจ้ารอง" 

"เพราะข้าจะเอาชีวิตของเจ้าในวันนี้" 

"ลงมือชะ!! 

"นี้ดาบแทงเข้าไปที่ท้องของเจ้าชะ" 

"เพื่อแลกกับชีวิตของชายาเจ้า" 

"ที่ข้าจะเมตตาปล่อยนางไป" 

"เมื่อเจ้าตายไปแล้ว" 

องค์ชายใหญ่พูดออกมาอย่างคนที่คิดว่าเหนือกว่าใครในตอนนี้.... 

"ข้าให้โอกาสท่านนี้แล้วองค์ชายใหญ่" 

"แต่ท่านไม่รับมันเอง" 

เสียงนิ่งๆพูดออกมาขององค์ชายฉางจี้หู 

"เจ้าพูดอะไร" 

องค์ชายใหญ่พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สงสัยขึ้นมา.... 

"ท่านคิดว่าแผนที่ท่านคิดขึ้นมานั้น รอบคอบแล้วหรือ" 

"คิดว่าข้าจะเดินหมากไม่ทันท่านหรือ" 

องค์ชายฉางจี้หูพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่นิ่งๆ 

"เจ้าพูดอะไร เดินหมากอะไร" 

"ท่านคิดไหมว่าทำไมคนของท่านถึงจับตัวชายาของข้ามาง่ายดายแบบนั้น" 

"โดยที่ทหารของข้านั้นตายไปหลายนาย" 

"และสู้กับพวกชายชุดดำที่ท่านส่งไปในตำหนักของข้าเพื่อชิงตัวของชายาของข้ามาได้ง่ายๆแบบนั้น" 

"ท่านคิดหรือฝีมือแค่นั้นจะทำอะไรทหารที่ข้าฝึกมาด้วยตัวเอง" 

"แต่ทหารที่ตายไปนั้นก็แก่พวกไม่มีฝีมือที่ข้าได้วางหมากเอาไว้ก่อนหน้าท่าน เพียงไม่กี่ก้าวนี่เอง" 

องค์ชายฉางจี้หูพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น.... 

" ไม่จริงเจ้าจะรู้ทัน ท่านแผนการของข้าได้อย่างไร" 

" แผนการของข้านั้นแยบยลมาก ไม่มีผู้ใด รับรู้ได้" 

องค์ชายใหญ่พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่หวั่นๆแล้ว.... 

" ท่านมั่นใจในตัวของท่านหรือ" 

" ไม่แน่ตอนนี้รอบๆตัวของท่านในตอนนี้นั้นใช่คนของท่านจริงหรือไม่องค์ชายใหญ่" 

" ท่านลองสั่งพวกเขาดูสิ ว่าพวกเขาจะทำตามที่ท่านสั่งหรือไม่" 

องค์ชายฉางจี้หูพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นพร้อมกับยืนมองความร้อนรนขององค์ชายใหญ่อย่างนิ่งๆ.... 

" พวกเจ้าจับตัวเองชายรองเอาไว้" 

องค์ชายใหญ่สั่งการทหาร ออกมาเสียงดัง 

ผลที่ปรากฏก็คือทหารทุกคนต่างนิ่งไม่ได้ขยับตามคำสั่งขององค์ชายใหญ่เลยสักนิด 

" ไม่ได้ยินที่ข้าสั่งหรือไงห๊ะ!! 

"จับเจ้ารองเดี๋ยวนี้!!! 

องค์ชายใหญ่ตะโกนออกมาเสียงดังด้วยสีหน้าที่กำลังเสียอย่างมากในสิ่งที่องค์ชายฉางจี้หูพูดออกมา..... 

" องค์ชายใหญ่เห็นหรือไม่ ทหารพวกนี้คงจะไม่ใช่คนขององค์ชายใหญ่เป็นแน่แท้" 

" จับตัวชายใหญ่เดี๋ยวนี้" 

"พะยะค่ะองค์ชายรอง!!! 

ทหารหลายร้อยนายล้อมองค์ชายใหญ่เอาไว้ พร้อมกับเข้าไปจับตัวตามคำสั่งขององค์ชาย ฉางจี้หูทันที.... 

" เจ้ารอเจ้าทำอะไร!!! 

" ปล่อยข้า!!! 

"ข้าจะฆ่าเจ้า !!! 

"ข้าจะฆ่าเจ้า!!!! 

คุณชายใหญ่ตะโกนออกมาอย่าง แค้นใจ อย่างมาก พร้อมกับดิ้นรนต่อสู้กับพวกทหารที่จับตัวของเขาเอาไว้..... 

" ท่านไม่มีทางฆ่าข้าได้หรอก" 

" เตรียมตัวไปรับผลกรรมของท่านจากการตัดสินเสด็จพ่อได้แล้ว" 

"ทุกอย่างข้าส่งหลักฐานให้เสด็จพ่อหมดแล้ว" 

" หงักฐานทั้งหมดที่ท่านทำความผิดอะไรบ้างและยักยอกเงินทองของดินแดนนี้ไปมากเท่าไหร่ เสด็จพ่อรับรู้หมดทุกอย่าง" 

องค์ชายฉางจี้หูพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นพร้อมกับขยับยิ้มที่มุนปากอย่างสะใจ.... 

" ข้าเคยบอกท่านไปแล้ว ข้าเคยให้โอกาสท่านไปแล้ว" 

" แต่ท่านไม่รับมันเอง เรื่องนี้ก็ช่วยไม่ได้" 

"จับตัวองค์ชายใหญ่มัดแล้วคุมตัวเอาไว้อย่างดี " 

"เตรียมตัวส่งเข้าวังหลวงให้เสด็จพ่อเป็นคนตัดสินความผิดขององค์ใหญ่ในครั้งนี้เอง" 

"พระยะค่ะองค์ชายรอง!!! 

ทหารรับคำสั่งขององค์ชายฉางจี้หู ทันทีอย่างรวดเร็ว..... 

" ข้าจะฆ่าเจ้า!!!!ข้าจะฆ่าเจ้า!!!! 

องค์ชายใหญ่ตะโกนออกมาเสียงดังอย่างหมดหนทางด้วยความแค้นใจที่ทำอะไรไม่ได้เลย...... 

" พระชายาอยู่ที่ใด" 

องค์ชายฉางจี้หูพูดถามทหารออกมาด้วยน้ำเสียงแห่งความห่วงใยถงหมิงจูอย่างมาก 

"พระชายาทรงอยู่ที่กระท่อมบนเนินเขาพะยะค่ะ" 

ทหารรายงานออกมาก่อนที่จะคุมตัวขององค์ชายใหญ่กลับวังหลวงเพื่อรับโทษจากท่านคานผู้ที่ปกครองดินแดนนี้..... 

องค์ชายฉางจี้หูรีบขี่ม้าไปที่กระท่อมบนเนินเขาทันทีอย่างรวดเร็ว...... 

 

ไม่นานต่อมา....... 

"หมิงจู....หมิงจู...!!!!! 

 

"ข้ามาแล้ว!!!! 

องค์ชายฉางจี้หูพูดออกมาเสียงดังพร้อมกับเปิดประตูกระท่อมเข้าไป แต่เขากับเห็นเพียงความวางเปล่าเท่านั้น ไร้ซึ่งเงาของถงหมิงจู  

"หมิงจู...หมิงจู!! 

"เจ้าอยู่ที่ใด" 

องค์ชายฉางจี้หูพูดตะโกนออกมาเสียงดังพร้อมกับจะไปตามหาถงหมิงจูด้วยความร้อนรนใจอย่างมา..... 

และพอเขาวิ่งออกมาจากกระท่อมแล้วกับสังเกตเห็นรอยเท้าของผู้หญิงสองคนมุ่งตรงไปที่หน้าผาที่เป็นแม่น้ำใหญ่ที่ไหลแรงและลึกมาก.... 

"หมิงจู!!! 

องค์ชายฉางจี้หูไม่รอช้ารีบวิ่งมุ่งหน้าไปที่หน้าผานั้นอย่างรวดเร็ว.... 

 

หน้าผาอันสูงชันด้านล่างเป็นแม่น้ำสายใหญ่และลึกมาก มีร่างของถงหมิงจูที่กำลังจะถูกผลักตกลงไปหน้าผานั้นให้ได้ด้วยฝีมือของถงเอ้อเมื่อนางรู้ตัวว่าองค์ชายฉางจี้หูรู้แผนการทั้งหมดแล้วนางจึงคิดว่านางไม่รอดแน่ในครั้งนี้ 

ในเมื่อนางจะไม่รอดแล้วทำไมนางจะต้องปล่อยให้ถงหมิงจูและองค์ชายฉางจี้หูมีความสุขด้วยกัน.... 

นางจึงคิดที่จะฆ่าถงหมิงจูต่อหน้าขององค์ชายฉางจี้หูที่เขาไม่สามารถช่วยถงหมิงจูได้ 

"พี่ใหญ่" 

"ปล่อยข้าเถอะนะ" 

"ข้าจะขอร้ององค์ชายให้ปล่อยพี่ไป" 

"ไม่ทำร้ายพี่" 

"พี่ใหญ่กลับตัวเถิดนะ" 

ถงหมิงจูพยายามพูดกล่อมพี่สาวของนางให้กลับใจ..... 

"ฉึก!!! 

"อ้าก!!! 

"เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครถึงกล้ามาสั่งข้า" 

ถงเอ้อพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เลือดเย็นไร้สติแล้วเพราะนางใช้ดาบสั้นฟันที่แขนของถงหมิงจูจนได้บาดแผลใหญ่เลือดไหลออกมา 

"พี่ใหญ่ปล่อยข้าเถิด!! 

ถงหมิงจูพยายามที่จะพูดขอร้องอีกครั้ง 

"ฉึก!!!อ้าก!!!! 

ดาบสั้นฟันที่แขนของถงหมิงจูช้ำอีกครั้ง  

ด้วยฝีมือของถงเอ้อที่ตอนนี้นางเหมือนเป็นบ้าไปแล้ว  

"หยุดเดี๋ยว!!!! 

องค์ชายฉางจี้หูตามมาทันที่เห็นดาบสั้นนั้นฟันลงที่แขนของถงหมิงจูอย่างรวดเร็ว 

"หึหึ!!!..หยุดอย่างนั้นหรือ!!!! 

"ได้ข้าจะหยุด!!! 

"ถ้าท่านใช้ดาบนี้แทงไปที่ท้องตัวเองเดี๋ยวนี้" 

ถงเอ้อพูดต่อรองออกมาพร้อมกับใช้ดาบสั้นจ่อที่คอของถงหมิงจูและลากตัวของถงหมิงจูลงที่ริมหน้าผามากที่สุด... 

"องค์ชายอย่าทำเพคะ" 

ถงหมิงจูพูดออกมาอย่างเจ็บปวด  

"โอ๊ยยย!!!! 

ถงเอ้อใช้มือกดลงไปที่บาดแผลใหม่ของถงหมิงจูอย่างแรงจนนางร้องออกมาเสียงดังด้วยความเจ็บนั้นยิ่งทำให้องค์ชายฉางจี้หูเจ็บปวดตามนางไปด้วย..... 

"ได้ข้าจะทำ" 

"แต่เจ้าจะต้องปล่อยตัวของหมิงจูมาหาข้า" 

องค์ชายฉางจี้หูพูด 

"ได้ข้าจะทำในสิ่งที่ท่านต้องการ" 

ถงเอ้อพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น 

 

"องค์ชายอย่า" 

ถงหมิงจูร้องออกมาทั้งน้ำตา  

"ข้าไม่เป็นไร" 

"ฉึก!!! 

"อึ่ก!!! 

องค์ชายฉางจี้หูตัดสินใจใช้ดาบแทงลงไปที่ท้องของเขาตามสิ่งที่ถงเอ้อต้องการเพื่อที่ถงเอ้อจะได้ไม่ทำร้ายถงหมิงจูอีกและปล่อยตัวนางมาหาเขา 

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!!!!! 

"ดูสิถงหมิงจู ผู้ชายคนนี้รักเจ้าเข้าให้แล้วล่ะ" 

"เข้ายอมแทงตัวเองเพื่อเจ้าเลยนะ" 

"ดูสิความรักของเขานั้นมีให้เจ้าอย่างมากเลยนะ" 

"ปล่อยหมิงจู!! 

องค์ชายฉางจี้หูพูดด้วยความเจ็บแต่ก็ไม่ร้องออกมา และพยายามที่จะลุกเดินขึ้นมาหาถงหมิงจูให้ได้ 

"ท่านรักถงหมิงจูแล้วใช่ไหมองค์ชายฉางจี้หู" 

"พวกเจ้าสองคนรักกันแล้วใช่สินะ" 

"แต่อย่าหวังที่จะได้อยู่ด้วยกันเลย" 

"เจ้าจะทำอะไร!!! 

"ไม่!!!! 

"พรึบ!!!!! 

ถงเอ้อผลักถงหมิงจูลงไปที่หน้าผาอย่างรวดเร็ว องค์ชายฉางจี้หูรีบวิ่งไปจะดึงมือของถงหมิงจูเอาไว้ทัน... 

"หมิงจู..หมิงจู..จับมือของข้าเอาไว้" 

"องค์ชายข้าขอโทษ!! 

ถงหมิงจูพูดออกมาอย่างเจ็บปวดทั้งกายร่างและจิตใจของนาง  

"อย่าพูดอะไรอีกเลย!! 

"จับมือของข้าเอาไว้ให้มั่น!! 

"ข้าจะดึงเจ้าขึ้นมาเอง!! 

องค์ชายฉางจี้หูพูดออกมาอย่างเจ็บปวดเพราะทั้งเจ็บบาดแผลที่ท้องและพยายามทีจะช่วยถงหมิงจูให้ได้... 

"ข้ารักท่าน" 

"ข้ารักท่าน" 

ถงหมิงจูพูดออกมาทั้งน้ำตาพร้อมกับตัวของนางที่ห้อยอยู่บนหน้าผาใกล้จะหมดแรงตกลงไปแล้ว.... 

"ฉึก!!!!"อ๊ากก!!!! 

องค์ชายฉางจี้หูร้องออกมาด้วยความเจ็บเมื่อดาบคมๆแทงเข้าที่แขนของเขาเป็นบาดแผลเพิ่มขึ้นมาอีกด้วยฝีมือของถงเอ้อ.... 

"ถงหมิงจู ปล่อยมือจากองค์ชายฉางจี้หูซะ!!! 

"ถ้าไม่อยากให้เขาได้รับบาดแผลจากฝีมือของข้าอีก" 

"ถ้าเจ้าไม่ปล่อยข้าจะกรีดมีดลงที่ตัวเขาอย่างช้าๆให้เขาเจ็บปวดทรมานให้เจ้ามองเห็นความเจ็บปวดของเขา" 

ถงเอ้อพูดออกมาอย่างโหดร้ายอำมหิต 

"หมิงจูอย่าไปฟังผู้หญิงชั่วคนนี้พูด!! 

"จับมือของข้าเอาไว้ข้าจะดึงเจ้าขึ้นมา" 

องค์ชายฉางจี้หูพยายามช่วยดึงถงหมิงจูขึ้นมาจากหน้าผาอย่างสุดแรงด้วยความเจ็บที่อดทนมาก ถงหมิงจูเห็นแล้วถึงกับทนดูความเจ็บปวดขององค์ชายฉางจี้หูไม่ไหวอีกแล้ว.. 

"ข้ารักท่าน" 

"พรึบ!!! 

""ไม่!!!!!!!! 

"หมิงจู!!!!!!!! 

องค์ชายฉางจี้หูร้องตะโกนออกแทบขาดใจเมื่อถงหมิงจูเป็นฝ่ายปล่อยมือเขาและทิ้งตัวของนางตกลงไปที่หน้าผาที่ด้านล่างที่เป็นแม่น้ำสายใหญ่ ต่อหน้าต่อหน้าขององค์ชายฉางจี้หูที่ช่วยอะไรนางไม่เลยตอนนี้จริงๆ 

 

"ถงหมิงจู!!!!!!!!! 

องค์ชายฉางจี้หูพูดตะโกนออกมาเสียงดังด้วยหัวใจที่แตกสลาย และพยายามที่จะโดนลงไปที่หน้าผานั้นตามถงหมิงจูไป แต่ว่าเรี่ยวแรงของเขานั้นขยับไม่ไหวอีกแล้วเพราะบาดแผลที่เขาได้รับมันหนักไปมากๆ  

"เป็นอย่างไรเห็นหญิงที่ท่านรักตายไปต่อหน้าต่อหน้าแล้วช่วยอะไรไม่ได้" 

"เจ็บปวดใช่ไหม!! 

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!!!! 

"ท่านก็ตายไปพร้อมกับนางเลยแล้วกัน" 

ถงเอ้อพูด 

ออกมาด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นพร้อมกับจะใช้ดาบแทงองค์ชายฉางจี้หูช้ำอีกครั้งให้ตายตามถงหมิงจูไป.... 

"ฉึกฉึกฉึก!!!!! 

ธนูหลายดอกยิงใช่ด้านหลังของถงเอ้อ ทำให้ร่างของนางนั้นตกลงไปที่หน้าผาก่อนที่จะได้แทงช้ำองค์ชายฉางจี้หูด้วยฝีมือของทหารที่ตามมาที่หลัง 

"รีบพาองค์ชายรองกลับตำหนัก" 

"แล้วตามหมอหลวงด่วน" 

ทหารที่เป็นคนขององค์ชายฉางจี้หูพูดออกมาเสียงร้อนใจ.... 

"ไม่ข้าไม่ไป!!! 

"ข้าจะช่วยหมิงจู!!! 

องค์ชายฉางจี้หูพยายามที่จะลุกขึ้นแต่ก็ทำไม่ได้ 

ทหารก็ไม่รู้จะทำอย่างไรเลยได้แต่พากันมาช่วยพาตัวขององค์ชายฉางจี้หูกลับไปรักษาตัวที่ตำหนักเสียก่อน  

และสั่งให้ทหารบางส่วนลงไปที่ด้านล่างแม่น้ำเพื่อหาตัวพระชายา..... 

 

จากเหตุการณ์วันนั้นก็ร่วงเลยมาสองเดือนแล้ว..... 

ทหารพยายามหาตัวของถงหมิงจูแต่ก็ไม่พบ องค์ชายฉางจี้หูรักษาตัวหายดีแล้วก็พยายามตามหาตัวของถงหมิงจูตลอดเวลาไม่หยุด แต่ก็ไม่พบแม้แต่ร่างที่ไร้วิญญาณของถงหมิงจูเลยสักนิด เพราะกระแสน้ำในแม่น้ำใหญ่นั้นมันไหลแรงมากไม่รู้ว่าร่างของถงหมิงจูจมลึกลงไปหรือถูกกระแสน้ำพัดผ่านไป อันนี้ไม้มีใครสามารถบอกได้  

แต่ความจริงตอนนี้คือ ถงหมิงจูได้หายตัวไปแล้วนั้นคือความจริงในเวลานี้ที่องค์ชายฉางจี้หูเจ็บปวดที่สุด 

องค์ชายฉางจี้หูเจ็บปวดหัวใจอย่างมากจนแทบจะไม่สติควบคุมอารมณ์ของตัวเขาไม่ได้ 

ช้ำต่อมาท่านข่านคนเป็นพ่อก็ได้สิ้นใจ องค์ชายฉางจี้หูเลยจะต้องขึ้นเป็นท่านข่านคนต่อไปปกครองดินแดนทะเลทรายนี้ทันที....... 

 

หนึ่งปีต่อมา......... 

 

ร่างสูงใหญ่ยืนที่หน้าผานี้แล้วมองลงไปที่แม่น้ำพร้อมกับหยดน้ำตาของลูกผู้ชายไหลออกมาด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว... 

"ข้ามาหาเจ้าแล้วนะหมิงจู" 

"ข้ามารู้ว่ารักเจ้าหมดหัวใจก็ต่อเมื่อวันที่เจ้าจากข้าไปแล้ว" 

"ข้าสัญญาต่อไปนี้เจ้าจะเป็นผู้หญิงที่ข้ารักตลอดไป" 

"เจ้าจะอยู่ในความทรงจำของข้าตราสิ้นลมหายใจของข้า" 

องค์ชายฉางจี้หูพูดด้วยน้ำเสียที่เศร้าใจและเจ็บปวดหัวใจเหมือนมันจะหยุดเต้นลงไปเลย..... 

"ข้าอยากจะเก็บความรักของข้ากับเจ้าเอาไว้ทุกๆลมหายใจของข้า" 

"และถ้าเงลามันย้อนกลับไปได้ข้าอยากจะขอให้ความรักของเจ้ากลับข้า" 

"หวนกลับคืนมาอีกสักครั้ง" 

"แต่มันก็ไม่อาจจะเป็นจริงไปได้..." 

สิ้นเสียงพูดขององค์ชายฉางจี้หูสายลมอ่อนๆก็พัดผ่านเข้ามาหาตัวองค์ชายฉางจี้หูเมื่อว่าเทพแห่งสายลมได้ยินคำขอขององค์ชายฉางจี้หู..... 

องค์ชายฉางจี้หูยืนที่หน้าผานี้นานมากๆทุกสิ่งรอบๆตัวของเขานั้นมันมีการเปลี่ยนแปลงไปแต่ละวันไม่มีวันเหมือนเดิม.... 

องค์ชายฉางจี้หูเขาจะเป็นผู้ชายที่มีหัวใจมั่นคงในรักแด่ถงหมิงจูแต่เพียงผู้เดียว 

แต่แม้ว่านางจะจากเขาไปแต่นางจะอยู่ในใจของเขาชั่วนิจนิรันดร์ 

จบแล้วค่ะ 

ติดตามภาคต่อไปในเรื่องเมื่อรักหวนคืน 

 

ขอบคุณที่ติดตามเข้ามาอ่านและเป็นกำลังใจให้ 

ฝากติดตามภาคสองด้วยนะ  

ความคิดเห็น