กึง

ประตูตู้เสื้อผ้าถูกเลื่อนปิด

ดารัญญาเอี้ยวตัวเช็คความพร้อมของเสื้อผ้าตัวโปรด

ผมสีดำมันขลับตัดกับชุดราตรีสีแดงผ่าข้างขึ้นมาเลยช่วงเข่า

เครื่องประดับสะท้อนกับแสงไฟล้อไปกับชุดที่พริ้วไหวยามเดินทอดน่อง

ดารัญญาหลับตาพริ้มนึกถึงวันเก่า

อุบัติเหตุที่ทำให้พ่อของเขาต้องจากไปตั้งแต่เพิ่งเข้าวงการ

แม่ที่ตรอมใจตามพ่อไปในปีถัดจากนั้น

น้องสาวฝาแฝดคือสิ่งเดียวที่เธอเหลืออยู่

ทุกอย่างที่ดิ้นรนสร้างฐานะเพื่อให้ครอบครัวสบาย

กึก

ดารัญญาถอดแผ่นเฟรมตรงหัวเตียงที่ถูกผ้าม่านสีแดงปิดมาตลอดมากอดไว้

. . . . .

Line

จบการสนทนา

จ่าเฉยตะโกนสั่งเพื่อนร่วมงานคนอื่น

23.30 น.

โรงพยาบาล

แฟรงค์ยังคงนอนหลับตาพริ้มอมยิ้มกับฝันแสนหวาน

แม้บาดแผลจากการถูกลูกหลงจะไม่ได้สาหัสขนาดต้องหลับพักฟื้นหลายชั่วโมงก็ตาม

แม้เวลาในความเป็นจริงจะผ่านไปเนิ่นนาน

แต่ในโลกแห่งความฝันเวลากลับช่างสั้นนัก

ติ๊ก ติ๊ก ติ๊ก

เสียงเข็มนาฬิกานับถอยหลัง

ดังก้องกังวาน

คำสัญญาเปื้อนน้ำตา

ดาริญกอดแฟนหนุ่มตัวเองไว้แน่นก่อนเวลาจะหมดลง

00.00 น.

แฟรงค์กอดรัดอีกฝ่ายไว้แน่นแม้ร่างกายของดาริญจะเริ่มเลือนราง

ดาริญประทับรอยจูบแสนหวานไว้แทนคำร่ำลา

ก่อนที่ร่างกายเธอจะเลือนหายไปทิ้งไว้แฟรงค์ที่ยืนร้องไห้ไม่มีท่าทีจะหยุด

ละอองควันก่อตัวขึ้นเป็นร่างคนรักตามจิตที่สร้างขึ้น

แม้จะรู้ว่าเป็นมโนภาพแต่แฟรงค์ก็พร้อมที่สวมกอดอีกครั้ง

ตื้ดดดด

ชีพจรของร่างกายบนเตียงเต้นผิดปกติ

ทั้งพยาบาลและหมอต่างวิ่งกรูกันเข้ามาให้ความช่วยเหลือ

แม้จะเป็นเรื่องน่าแปลกใจที่บาดแผลไม่ได้สาหัส

แต่แฟรงค์กลับไม่ฟื้นขึ้นมาแม้ชีพจรจะกลับมาเต้นปกติ

"อาการคนไข้เหมือนเจ้าชายนิทรา"

เสียงสรุปสั้นๆ ของหมอ

เจ้าชายนิทราที่ยังจมอยู่กับความสุขในโลกแห่งความฝันที่ตัวเองสร้างมันขึ้นมา

ช่วงเวลาเดียวกัน

สน.รงค์ทอง

ดารัญก้าวลงจากรถพร้อมกอดแผ่นเฟรมไว้แน่นกับตัว

ท่ามกลางสายตาที่มองมาที่เธอพร้อมคำถามมากมายจากคนทำข่าว

เธอหยุดตรงทางขึ้นสถานีตำรวจ

เสียงคำถามยังคงดังต่อเนื่องจากคนมากมาย

พรึ่บ...

ผ้าม่านสีแดงถูกดึงออกจากสิ่งที่ปกปิดมาตลอด

เฟรมภาพวาดรูปครอบครัวที่มีเธอกับน้องสาวพร้อมกับพ่อและแม่ที่ลาลับไปแล้ว

ข้อความอวยพรสั้นๆ ถูกเขียนด้วยลายมือเธออย่างบรรจง

ดารัญญาร้องเพลงอวยพรวันเกิดพร้อมน้ำตาท่ามกลางความงุนงงของทุกสายตาที่พร้อมใจกันเงียบลง

ทำให้เสียงเพลงที่ร้องเบาๆ กลับดังขึ้นมา

เสียงกระซิบดังข้างหู

คิมยืนมองสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างไม่เชื่อสายตา

ภาพของดาริญที่สวยไม่แพ้พี่สาวของเธอกำลังสวมกอดดารัญจากข้างหลัง

มือทั้งคู่ค่อยๆ เลื่อนสอดประสานกันเหนียวแน่น

แม้จะมองไม่เห็นแต่จ่าเฉยก็พอจะเข้าใจ

ดารัญญาร้องไห้ออกมายิ่งทำให้ทุกสายตามองอย่างแปลกใจ

00.00 น.

ร่างของดาริญเริ่มเลือนหายไปกับอากาศ

ดารัญญาพยายามคว้าเอาไว้แต่ก็เหมือนเอามือเปล่าคว้าละอองควัน

เสียงสุดท้ายดังขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

ดารัญญาทรุดลงไปนั่งกับพื้น

คิมหันขวับไปตามเสียงกระซิบ

แต่ก็ไม่มีสิ่งใดให้มองเห็นเป็นรูปร่างหรือตัวตน

แกรก

ดารัญญายกปืนพกขึ้นจ่อขมับตัวเอง

คิมรีบวิ่งตรงไปที่ดารัญญาแต่ก็ต้องรักษาระยะห่างเอาไว้ไม่ให้เธอตื่นตระหนก

ไม่มีเสียงคำถามใดๆ คนทำข่าวต่างพากันอัดเสียงบ้างก็รีบจดโน๊ตลงกระดาษ

ปัง

เสียงปืนลั่นไกส่งกระสุนทะลุขมับนางแบบสาว

ร่างกายไร้วิญญาณล้มลงนอนกองบนพื้น

คิมรีบถลาตัวเข้าไปแต่ก็ไม่ทันเวลา

เลือดไหลนองห้อมล้อมแผ่นเฟรมภาพเอาไว้

แม้เลือดจะกระเซ็นเปรอะเปื้อนแต่ภาพวาดนั้นกลับไม่มีรอยเปื้อนของเลือดแม้แต่น้อย

. . . . .

08.00 น.

. . . . .

คิมยื่นการ์ดงานบวชให้กับจ่าเฉย

วูบ

ลมหอบเอาคำกระซิบมาข้างหู

คิมหันไปมองรอบตัว

. . . . .

END.