ฮู้ดทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้นพร้อมใช้เท้าขยี้อย่างไม่สบอารมณ์

แกรก

ดารัญญาชี้มีดพับที่พกติดตัวไปข้างหน้าทำเอาฮู้ดซึ่งปรี่ตัวเข้ามาชะงักไป

ซวบ

ดารัญญาปาดมีดพับไปมา

แต่ด้วยท่าทางของคนไม่เคยใช้อาวุธจึงทำให้เธอดูเก้กัง

ฮู้ดแสยะยิ่มเมื่อแย่งมีดจากอีกฝ่ายมาได้อย่างง่ายดาย

ทั้งที่ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบตอนนี้เขาจึงตกเป็นฝ่ายได้เปรียบ

ฮู้ดลอคตัวดารัญญาไว้จากข้างหลังพร้อมใช้มีดจ่อที่คอ

กรึบ

ปลายมีดกดลงตรงต้นคอด้วยความโกรธ

แค่เพียงปลายมีดที่คมกริบก็ทำให้เลือดสีแดงสดไหลออกมา

ฝ่ามือแห้งสากมุดเข้าไปในเสื้อสีดำดูมีราคา

ร่างกายดารัญญาถึงกับเย็นวาบเมื่อฝ่ามือข้างนั้นสัมผัสโดนผิวหนังของเธอ

ฮู้ดผลักดารัญญาลงไปไถลนอนบนพื้น

แล้วรีบถอดเอาเเจ๊คเก็ตของตัวเองมัดปิดปากดารัญญาเอาไว้

แม้จะพยายามขัดขืนแต่สุดท้ายเธอก็สู้เรี่ยวแรงที่มากกว่าไม่ได้

ดารัญญาทำได้เพียงก่นด่าและสาปแช่งแม้เสียงที่เล็ดลอดออกมาจะฟังไม่เป็นคำ

น้ำตาของผู้แพ้เริ่มไหลนองอาบข้างแก้ม

พรึ่บ

จู่ๆ ไฟหน้ารถของดารัญญาก็สว่างจ้าขึ้นมาส่องตรงหน้าฮู้ด

จนต้องหยีตายกมือขึ้นมาป้องไว้

ผลั่ก

ไฟดับลง ดารัญญาใช้โอกาสเพียงเสี้ยวนาทีผลักคนที่นั่งคร่อมบนตัวเธอออก

เสื้อแจ๊คเก็ตถูกปลดออกพร้อมๆ กับรองเท้าส้นสูงเตะเสยตรงปลายคางอีกฝ่ายจนออกอาการมึนอยู่ไม่น้อย

ฮู้ดพยายามจะลุกขึ้นแต่ก็ฝืนร่างกายไม่ไหวจนเซถลาลงไปกองบนพื้น

ตุบ

กิ่งไม้ถูกฟาดกลางหัวสุดแรงจนแตกกระจาย

ขวับ

ฮู้ดคลานไปหยิบมีดพกซึ่งหล่นขึ้นมาเหวี่ยงปาดแต่ก็ได้แค่รอยถากบนเสื้อตัวสวยของอีกฝ่าย

ดารัญญาออกแรงเหยียบจนส้นรองเท้ากดแน่นลงบนแขนข้างที่จับมีดเอาไว้

หมับ

ฮู้ดใช้มืออีกข้างคว้าจับขาดารัญญา

ฉึก

ดารัญญาก้มหยิบมีดก่อนจะแทงปักลงบนฝ่ามือข้างที่เธอเหยียบกดเอาไว้

มีดที่แทงจมลงไปเกือบจะมิดด้ามเรียกเสียงกรีดร้องของผู้ชายออกมา

ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ

เสียงกระซิบดังข้างหูทำให้เจ้าตัวหันไปมอง

ร่างเน่าเปื่อยของดาริญนอนขนาบอยู่ด้านข้าง ใบหน้าที่หันมามองแทบแนบชิด

กลิ่นเหม็นเน่าคละคลุ้งทั่วจมูก

กึก

ฮู้ดรีบขยับตัวหนีแต่มีดที่ปักฝ่ามือยึดแน่นไว้กับพื้นกลับไม่ตามไปด้วย

ดารัญญาหยิบแจ๊คเก็ตของฮู้ดไปพันแน่นตรงคอของเจ้าตัว

ฉึก

มีที่ปักแน่นตรงฝ่ามือถูกดึงออกด้วยความเร็ว

น้ำเสียงคนพูดดูอ่อนแรงอย่างเห็นได้ชัด

ครืด... ครืด...

ดารัญญาดึงแจ๊คเก็ตซึ่งรัดแน่นตรงคอเพื่อลากฮู้ดไปยังต้นไม้ใหญ่

กึด

ดารัญญาออกแรงดึงมากขึ้น

เส้นเลือดสีแดงปรากฎชัดบนดวงตาที่เริ่มแดงก่ำเพราะขาดอากาศ

ดาริญนั่งทับลงบนตักของฮู้ดซึ่งนั่งพิงหลังกับต้นไม้เอาไว้

ฝ่ามือเย็นเฉียบไล้ไปตามแนวของใบหน้า

ก่อนจะดึงเอามือที่พยายามตะเกียกตะกายแกะเครื่องพันธนาการตรงคอให้ยืดตึงไปข้างลำตัว

สองเสียงดังประสานเป็นเสียงเดียว

ดารัญญาคุยกับน้องสาวตัวเองแม้เธอจะมองไม่เห็นคนที่ต้องการพูดด้วยก็ตาม

ดาริญบีบแน่นลงตรงคอ ฮู้ดพยายามผลักดาริญออกไปแต่ไม่ว่าจะออกแค่ไหนก็ทำไม่ได้

ฮึก... ฮึก...

เสียงลมหายใจแผ่วเบา ดวงตาเลือนรางแทบสิ้นสติ

ดารัญญากลับไปหยิบเกลอนน้ำมันจากในรถออกมาเทจนชุ่มส่วนกางเกงของคนใกล้สิ้นลม

ดารัญญาเตะกางเป้ากางเกงฮู้ดด้วยความโกรธ ด้วยความเกลียด ด้วยอารมณ์ทั้งหมดทั้งมวลที่มี

พรึ่บ

เปลวไฟลุกท่วมกางเกง

ตุบ

ท่อนไม้ฟาดเข้าที่ข้างขมับทำเอาคนถูกฟาดเซลงไปนอนหายใจรินรวยกับพื้น

ดารัญญาโยนท่อนไม้ลงไปในกองเพลิงที่เธอเพิ่งน้ำมันลงไปเพิ่ม

และไม่ลืมที่เก็บมีดพกพร้อมกวาดสายตาหาทุกอย่างที่พอจะสืบสาวถึงตัวเธอ

เมื่อแน่ใจว่าไม่มีดารัญญาจึงรีบวิ่งกลับไปที่รถแล้วขับออกไป

ก่อนที่จะมีใครมาเห็น

ดารัญญาสวมกอดเงาดำที่นั่งตรงเบาะข้างคนขับ

สัมผัสอบอุ่นยังตึดตรึงในความรู้สึกราวกับดาริญยังมีชีวิตอยู่

ไม่ใช่แค่ภูตผีหรือละอองควันจางๆ อย่างที่เธอเห็น