งานศพลูกหมี

ทุกอย่างเป็นไปอย่างเรียบง่าย

แขกที่มาร่วมงานก็ไม่เยอะ

เนื่องจากทั้งฮู้ดและฟรองค์คิดว่าอยากรีบจัดการงานศพให้เสร็จเพื่อที่จะรีบหนีไปหาที่กบดาน

ฮู้ดบ่นพึมพำขณะที่กำลังง่วนกับการยกของไปมา

ก่อนหน้าที่ทั้งคู่จะไปงานศพ

คอนโดแฟรงค์

เพล้ง

แก้วน้ำหล่นลงจากโต๊ะ

ฟรองค์เดินไปดูจุดที่แก้วตกลงไปแตก

ฮือ.... ฮือ....

ครืด....

แฟรงค์วิ่งไปเกาะแขนพี่ชายฝาแฝดตัวเองด้วยตัวสั่นเทา

แฟรงค์กอดรัดพี่ชายตัวเองไว้แน่น

ฮู้ดรีบคว้าแจ๊คเก็ตตัวโปรดเดินออกจากห้องไป

ตึ๊ง

ฮู้ดเผลอร้องตกใจเมื่อประตูลิฟท์เปิดออก

สิ่งแรกที่เห็นคือร่างของผู้หญิงที่เรือนลางราวเป็นเงาแล้วก็สลายหายไป

ฮู้ดตัดสินใจเดินลงบรรไดแทนการใช้ลิฟท์แม้ชั้นที่ตนอยู่จะสูงมากก็ตาม

แต่การเดินก็ใช่ว่าจะไม่ระแวง

ตึก... ตึก...

ฮู้ดทั้งหันกลับไปมอง ทั้งหยุดรอจนเสียงฝีเท้าที่เดินตามหลังเงียบไปก็ไร้วี่แววของคน

ฟึ่บ

ชายหนุ่มหันไปตามเสียงตรงกระจกซึ่งกั้นเป็นผนังแก้วให้มองเห็นวิวภายนอก

ตึง...

เสียงคำสาปแช่งดังราวคนพูดอยู่ตรงหน้า

ทำให้คนได้ยินผงะถอยด้วยความตกใจจนพลัดตกบันไดลงไปนอนโอดครวญ

แกรก...

ประตูห้องของคนในชั้นเปิดออก

ฮู้ดโวยวายราวคนเสียสติในสายตาของคนอื่นที่มองมา

. . . . .

งานศพลูกหมี

ฮู้ดพูดปลอบใจตัวเอง

เพราะเขารู้สึกว่ามีสายตากำลังจ้องมองเขาอยู่ตลอดเวลา

แต่ไม่ว่าจะหันกลับไปมองกี่ครั้งก็ไม่เจอสายตาคู่นั้น

คงเป็นเพราะสายตาคู่นั้นกำลังแอบมองจากมุมที่มืดที่สุด

หมับ

ดารัญญาตั้งใจโน้มตัวไปกระซิบพูดประโยคหลัง

ดารัญญายื่นพวงหรีดให้ฮู้ดพร้อมการ์ดเล็กๆ ที่แขวนไว้

" ขอให้แฟนเธอตายตามกันไปเร็วๆ"

ดารัญญาพูดเสียงนิ่งแต่จงใจกวนอารมณ์คนฟัง

ฮู้ดได้แต่พยายามกลั้นอารมณ์แล้วหันหลังเดินหนี

ฮู้ดหันกลับไปมองคนพูดด้วยความโกรธ

แต่สิ่งที่เห็นคือภาพของดารัญยืนซ้อนร่างของตำรวจผู้พูดอยู่

งานศพคืนวันแรกเสร็จสิ้นลง

ดารัญญารีบขับรถออกจากบริเวณวัด

และเป็นอย่างที่คิดเมื่อรถของคุณคิมขับตามหลังมาแบบเว้นระยะ

ดารัญญาแสร้งทำเป็นไม่รู้ว่าโดนสะกดรอย

ดารัญญาอาศัยช่วงจังหวะเผลอท่ามกลางความวุ่นวายของการจราจร

หักเลี้ยวรถเข้าไปแอบในซอกหลืบ

ก่อนจะวนรถกลับไปยังวัดที่เธอเพิ่งขับออกออกมาได้ไม่นาน

เธอรีบดับเครื่องยนต์ให้เงียบสนิท

ดารัญญามองผู้ชายที่ยืนอยู่ไม่ไกลด้วยความเคียดแค้น

. . . . .

บนถนน

คิมกวาดสายตาไปมองบนถนน เสี้ยวนาทีที่เขาแวบมองกระจกมองหลัง

ร่างผู้หญิงดำทะมึนนั่งแสยะยิ้มอยู่ตรงเบาะหลังทำให้เขาเบรครถกระทันหัน

ฟึ่บ

รถซึ่งพร้อมจะออกตัวกลับต้องชะงักอีกครั้งเพราะใครบางคนที่วิ่งตัดหน้ารถไป

จ่าเฉยนึกถึงภาพของผู้หญิงผมยาวสยายร่างกายถลอกปลอกเปิกวิ่งตัดหน้ารถไป

แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือลำคอของหญิงสาวที่พับงอลงราวไม่มีกระดูกยึดต่อกัน

ดวงตาขาวโพลนไร้ลูกตามองเข้ามาในรถตามใบหน้าที่เอียงมาฉีกยิ้มกว้างจนดูน่ากลัว

โครม

รถยนต์สองคันที่ชนกันดึงให้ตำรวจสองนายต้องลงจากรถไป