20.50 น.

โรงพยาบาลเครือวิจิตร

ห้องพักของฮู้ด

หน้าโรงพยาบาล

ดารัญญารีบหลบก่อนที่คนทั้งคู่จะเห็นเธอเดินอยู่ในระยะสายตา

ดารัญญารีบสะกดรอยตาม

ฟรองค์รีบสตาร์ทรถขับออกไป

ส่วนดารัญก็รีบขับรถสะกดรอยตามไป

. . . . .

ช่วงเวลาเดียวกัน

คอนโดของแฟรงค์

หมับ

แฟรงค์สวมกอดลูกหมีเอาไว้แน่นจนทั้งคู่เซลงไปบนเตียง

ถึงจะพูดอย่างนั้น

แต่ลูกหมีก็รู้สึกดีที่เธอได้อยู่กับแฟรงค์กันแค่สองคน

ลูกหมีเริ่มจะอารมณ์เสียเพราะชื่อที่ได้ยินซ้ำๆ

แฟรงค์เริ่มคืบคลานเข้าใส่ลูกหมี

ภาพของดาริญซ้อนทับลูกหมีจนหมดไป

แอ๊ดดด

พรึ่บ

ไฟดับลงทันทีที่ประตูเปิดเข้ามา

แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือไฟที่กลับมาสว่างทำให้เห็นภาพของคนสองคนตรงหน้าที่กำลังจูบกันอย่างดูดดื่ม

ผลั่ก

ฮู้ดรีบวิ่งเข้าไปในห้องนอนซึ่งประตูเปิดอ้ากว้างราวกับรอต้อนรับการมาถึงของเขา

กำปั้นหนักๆ ซัดลงบนหน้าของแฟรงค์จนเลือดซิบ

เพี๊ยะ

ลูกหมีล้มไปตามแรงตบ

ฟรองค์รีบหยุดฝ่ามือที่เงื้อจะฟาดใส่ลูกหมีอีกครั้ง

เพี๊ยะ

ลูกหมีเถียงทั้งน้ำตาคลอ

ลูกหมีรีบจัดแจงเครื่องแต่งกายตัวเองแบบลวกๆ

แล้ววิ่งหายออกจากห้องไป

ร่องรอยจากการโดนทำร้ายยังฝากชัดข้างแก้ม

จนเป็นที่สังเกตุจากคนอื่นๆ ยิ่งสภาพเครื่องกายกับดวงตาแดงก่ำในตอนนี้

ยิ่งทำให้เธอเป็นจุดสนใจ

วูบ

จู่ๆ ภาพความทรงจำของดาริญก็ฉายชัดขึ้นในความคิดของดารัญ

เฮือก

สติกลับสู่ความเป็นจริงอีกครั้ง

. . . . .

ลูกหมีวิ่งราวคนสับสนไม่รู้จะไปทางใด

ท่ามกลางสายตาคนรอบข้างที่มองด้วยความแปลกใจ

ลูกหมีตะโกนลั่นพลางหมุนตัวไปมา

กึก

แต่แล้วเธอก็หยุดนิ่งเมื่อหันกลับไปมองเงาสะท้อนจากประตูกระจกทางเข้าคอนโด

เธอไม่ได้ตกใจที่เห็นฮู้ดกำลังวิ่งพะหืดพะหอบอยู่ข้างหลังประตูกระจก

แต่ภาพสะท้อนของดาริญในสภาพที่ชวนอ้วกยืนซ้อนอยู่ข้างหลังเธอ

บาดแผลเต็มไปทั่วร่างกาย ดวงตาแดงก่ำ ตรงคอมีรอยถลอกจนเห็นเลือดแห้งเกรอะ

ทำเอาลูกหมีต้องรีบหันกลับไปมอง

ลูกหมีร้องเสียงหลงเพราะฝ่ามือเย็นเฉียบที่จับลงตรงไหล่

ทั้งที่ความจริงคือมือของฮู้ด

ปึ๊นนนนน

เสียงบีบแตรลากยาวพร้อมเสียงล้อครูดถนนเพราะลูกหมีที่เผลอสติแตกวิ่งลงไปบนถนน

โชคดีที่รถเบรคได้ทัน

กระจกรถซึ่งจอดนิ่งฝั่งตรงข้ามลดลงช้าๆ ทำให้สายตาที่มองตรงไปของลูกหมีเห็นใบหน้าของดารัญญาซึ่งกำลังแสยะยิ้ม

แต่สายตาของเธอกลับไม่ได้เห็นแค่นั้นเมื่อเงารางๆ ที่นั่งข้างคนขับค่อยๆ เด่นชัดขึ้นเป็นรูปร่างผู้หญิงที่เธอคุ้นเคย

ทำให้เธอยืนชะงักนิ่งอยู่อย่างนั้น หูอื้ออึงจนไม่ได้ยินเสียงเรียกจากคนข้างหลัง

ผลัก

ลูกหมีซึ่งได้สติหันกลับไปตามเสียงเรียกของฮู้ดกลับต้องร้องเสียงหลง

เมื่อปลายจมูกหันกลับไปชนกับร่างที่ยืนรออยู่

กลิ่นเหม็นเน่าอบอวลในจมูก

แต่ไม่ทันที่เธอจะได้รู้สึกคลื่นไส้อยากอาเจียนร่างกายบางๆ ก็ถูกผลักถอยไปยังถนนอีกเลน

กึก กัก กึงงง

ร่างของลูกหมีม้วนไปตามแรงกระแทกของรถที่ขับมาด้วยความเร็ว

เร็วมากพอที่ทำให้ลูกหมีกลิ้งไถลไปบนหลังคารถแล้วตกลงไปกระแทกกับพื้น

ปึ้นนนน

เสียงบีบแตรจากรถบรรทุกของพร้อมไฟหน้ารถทะลุเข้าไปดวงตาที่ลืมขึ้นมาด้วยความเจ็บปวด

เสียงกระดูกลั่นจนบิดเบี้ยวผิดรูป

คอของลูกหมีหมุนกลับด้าน แขนขางอผิดลักษณะ ดวงตายังคงเบิกกว้างด้วยความกลัว

ดารัญญาพึมพำกับตัวเองแล้วออกรถไปอย่างไม่คิดจะใส่ใจกับเหตุการณ์ที่คิด

ไม่แม้แต่จะตกใจเหมือนบรรดาไทยมุงที่ยืนมองดูเหตุการณ์ด้วยความสลดใจ