email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter​ เขาเป็นใคร

ชื่อตอน : Chapter​ เขาเป็นใคร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 55

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 เม.ย. 2564 02:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter​ เขาเป็นใคร
แบบอักษร

 

สายลมพลิ้วอ่อนพัดโบกโยกยอดไม้สูง หมู่ดอกไม้งามบานสะพรั่งเกสรฟุ้งกุมเกาะยอดใบหญ้าเขียว นกกระจิบจีบคอร้องเกาะโน้มกิ่งอ่อนของต้นลั่นทม

 

“วันนี้อากาศดีจัง”

ใจกลางสวนสวย ในอาณาเขตบริเวณรั้วไม้กั้นสีขาว​อยู่ติดกันกับบ้านไม้สองชั้น มีหนุ่มน้อยรูปร่างบางเปราะเหมือนอย่างกับกระจกแก้ว​ ที่ดูพร้อมจะแตกละเอียดอยู่ตลอดเวลา ผิวกายขาวเนียนสะอาดสะอ้านเหมือนดั่งปุยเมฆในวันที่ฟ้าเปิด เครื่องหน้าเข้ารูปลงตัวอย่างไม่น่าเชื่อ ราวกับถูกเนรมิตขึ้นมาด้วยพรสร้างจากสวรรค์ แลดูหวานหยาดเยิ้มเหมือนดั่งอมยิ้มที่ถูกโลมเลียจนเปียกชุ่มไปด้วยพลังอันโหยหา หากใครได้พบเข้าเป็นอันต้องยอมศิโรราบให้กับลูกรักพระเจ้าคนนี้เป็นแน่ (แต่ไม่ใช่สำหรับคนที่นี่)

 

หนุ่มน้อยกำลังยืนชื่นชมดอกไม้สีเหลืองอ่อนละมุนนุ่มที่อยู่ตรงหน้าด้วยใจอันจดจ่อ ตัวเขาเองหวังว่าสักวันหนึ่งชีวิตของตน​ มันจะสวยงามเหมือนดั่งดอกไม้ที่อยู่ตรงหน้านี้ 'ขอให้มีวันนั้นจริงๆด้วยเถิด...'​

 

ผมชื่อเจ้าน้ำครับตอนนี้ผมอายุ15ปีย่างเข้า16 ผมเป็นเด็กกำพร้าตั้งแต่ผมยังจำความไม่ได้ การเติบโตของผมเริ่มต้นขึ้นในบ้านสายรัก สถานที่รับเลี้ยงเด็กกำพร้าในใจกลางกรุง

ผมไม่รู้ว่าพ่อแม่ที่แท้จริงของผมคือใครและมีแหล่งที่มาจากไหนไม่อาจรู้ได้เลย

เคยได้ยินคนในบ้านเขาคุยกันว่า วันแรกที่ผมมาอยู่ที่นี่หรือเรียกอีกอย่างว่าถูกทิ้งเอาไว้ที่นี่ ตัวของผมถูกห่อหุ้มเอาไว้ด้วยผ้าขาวสะอาดผืนหนึ่ง ที่มุมๆหนึ่งของผืนผ้าที่ห่อตัวของผมเอาไว้นั้น มีลายปักผ้ารูปปีกหงส์สีทองประดับอยู่หนึ่งคู่

ผมถูกนำเอามาวางทิ้งไว้ที่หน้ารั้วไม้กั้นของบ้านสานรักในวันที่ฝนตกหนักและน้ำท่วมกรุง แต่แปลกตรงที่ว่าเนื้อตัวและผ้าที่ห่อหุ้มผมเอาไว้นั้นไม่เปียกน้ำหรือหยาดฝนเลยแม้แต่หยดเดียว

และนั้นคือที่มาของชื่อผม(เจ้าน้ำ) การใช้ชีวิตในแต่ละวันของผมจะแตกต่างจากเด็กคนอื่นๆ ทุกมื้อหลังอาหาร ผมต้องทานยา ใช่ครับผมมีโรคประจำตัวมันติดตัวผมมาตั้งแต่เกิด

ผมป่วยเป็นโรคหัวใจ​ แพทย์ผู้ดูแลรักษาอาการป่วยของผมบอกกับแม่มาลีว่า (แม่มาลีคือผู้ดูแลเด็กๆในบ้านสายรัก)การเต้นของหัวใจผมมันเต้นเร็วผิดจังหวะและมีหัวใจแค่เพียงห้องเดียว โดยปกติแล้วคนทั่วๆไปจะมีหัวใจทั้งหมดสี่ห้อง

หมอบอกว่าผมจะมีชีวิตอยู่รอดบนโลกใบนี้ได้อีกไม่นานให้ทำใจเผื่อเอาไว้เลย หมอบอกกับแม่มาลีว่าอย่างนั้น

แต่แล้วก็เหมือนมีปาฏิหาริย์ ผมอยู่รอดมาได้จนถึงทุกวันนี้​ อยู่​มาได้ด้วยหัวใจเพียงห้องเดียวของผม แต่ข้อเสียของการมีหัวใจเพียงห้องเดียวคือ ผมไม่สามารถทำงานที่หนักหรือใช้แรงเยอะได้ จะหยิบจะจับหรือทำอะไรก็เหนื่อยง่ายแถมยังป่วยบ่อยอีก

ผมเข้าออกโรงพยาบาลอยู่เสมอจนกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว และนี้คือสาเหตุที่ทำให้ทุกคนในบ้านหลังนี้ไม่ชอบขี้หน้าผม เข้าขั้นเกลียดกันเลยก็ว่าได้ มีแค่แม่มาลีคนเดียวเท่านั้นที่เห็นอกเห็นใจและคอยดูแลช่วยเหลือผมอยู่เสมอมา

และตัวผมมีข้อบกพร่องอยู่อีกสองอย่างที่ทุกคนยังไม่รู้ คือช่วงเวลาหลังสี่ทุ่มตรงเป็นต้นไป ผมจะหลับไปเลยโดยอัตโนมัติถึงแม้จะทำภารกิจอะไรอยู่ก็ตาม จะหลับลงไปตรงนั้นเลยซะดื้อๆ และจะรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกทีก็ตอนหกโมงเช้า มันเหมือนกับร่างกายมีสวิตซ์ปิดเปิด ผมก็ไม่ค่อยเข้าใจร่างกายนี้เหมือนกัน ดังนั้นผมจึงต้องเข้านอนก่อนเวลาสี่ทุ่มเพื่อตัดปัญหานี้ไป

และข้อบกพร่อง​อีกหนึ่งอย่างคือ ผมไม่สามารถถูกแสงแดดในช่วงเวลาหกโมงเย็นได้ ถ้าเมื่อใดก็ตามที่ตัวของผมไปต้องแสงในยามนั้น ในตาของผมจะแปรเปลี่ยนเป็นสีทองประกลายฟ้าครามแล้วน้ำตาก็จะไหลออกมาเป็นสีส้ม เนื้อตัวของผมจะขาวซีดเหมือนคนตาย อาการที่ว่านี้มันพึ่งเกิดขึ้นกับตัวผมได้ไม่นาน​ เกิดขึ้นหลังจากวันที่แม่มาลีเสียไป....

 

ความคิดเห็น