TEAVH LOVE ผัวห่ามNC18+ ติดเหรียญ🏅บางตอน^^
[TEACH LOVE 1.] เริ่มต้นด้วยการดัดสันดาน
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

[TEACH LOVE 1.] เริ่มต้นด้วยการดัดสันดาน

 

 

 

Talk Skay

 

แม่งปวดหัวจังวะ...อาจเป็นเพราะเมาค้างจากเมื่อวานหลังจากตัวเองไปดื่มหนักที่ผับไอ้ห่าฟิว...ส่วนใครที่แบกผมมา ไม่ต้องเดาก็รู้

 

ก็มีแค่สองตัวมันนั่นแหละ ไอ้สัสฟิวกับไอ้ห่าต้น

 

ผมค่อยๆพยุงตัวเองลุกขึ้นช้าๆ พลางมองไปรอบๆห้อง

 

อืม ว่างเปล่า...ว่างเปล่าอีกแล้ว ไม่มีเสียงเจื้อยแจ้วค่อยปลุก ไม่มีใครบางคนมาคอยกวนเวลานอน

 

"แม่ง..." สบทเบาๆ นี่ก็เข้าวันที่สามแล้ว ที่คนตัวเล็กทิ้งผมไป มันเป็นเพราะตัวผมเองแหละ ที่ไม่ยอมรักษาเธอไว้ให้ดี

 

ผมย้อนคิดถึงตอนที่จีบคนตัวเล็กใหม่ๆ จำได้ว่าตอนนั้นเทียนมันยังอายุ17ปีอยู่เลย..นี่ก็น่า2ปีแล้ว ที่อยู่กินด้วยกันมา..แต่ทำไม ผมถึงเป็นคนแบบนี้กันนะ!

 

ทั้งๆที่เคยสัญญา ทั้งๆที่เคยบอกว่าจะดูแล แต่ก็เมินเฉย ปล่อยให้นิสัยเดิมๆมันเข้ามาทำลายหัวใจบางๆของใครบางคนมันช้ำ จนเจ้าของเขาทนไม่ไหวต้องหนีไป

 

แต่ว่า...เธอดันเอาหัวใจผมไปด้วย

 

"ไปอยู่ไหนวะ!!?" ยีหัวตัวเองอย่างหัวเสียหนักๆ ทั้งคิดถึง ทั้งโหยหา...ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นยังไง ไม่รู้ว่าตอนนี้มันไปอยู่ที่ไหน เทียนมันไม่มีพ่อแม่ด้วยซ้ำ เพราะตอนที่ผมไปเห็นครั้งแรก มันก็อาศัยอยู่ที่บ้านเด็กกำพร้า

 

ก็เลยขอรับซื้อมันมาเลี้ยงต่อนี่แหละ...แต่ไม่ได้เลี้ยงเป็นลูกนะ เอามาเป็นเมียแทน เมื่อวานนี้ผมก็เลยย้อนไปหาตัวมันที่บ้านหลังเดิม

 

แม่ใหญ่เจ้าของบ้านก็บอกว่ามันไม่ได้กลับไปที่นั่น...เหอะแล้วคิดว่าจะหนีผมไปได้ง่ายๆรึไง!?...นามสกุลที่ใช้อยู่นั่นก็ของผมนะครับ!

 

ผมทิ้งไหล่อย่างหมดแรง คิดถึง...คิดถึงจังเลย เรื่องราวเมื่ออาทิตย์ก่อนยังคงวนเวียนหลอกหลอน...เพราะแค่คำว่าเบื่อ ก็สามารถทำให้ชีวิตของผมมันพลิกไปหมด

 

Rrrrrrrrrrr!!

 

ตืด!!

 

"ว่า" ผมรับสายแล้วกรอกเสียงหลงไป โดยไม่ยอมดูว่าสายเรียกเข้าเป็นของใคร เพราะไม่มีกะจิตกะใจจะสนใจใครทั้งนั้น ขนาดสนามแข่งที่รักมากตอนนี้ยังไม่อยากเข้าเลย

 

["เฮีย!! เหมือนผมจะรู้แล้วนะ ว่าเมียเฮียอยู่ไหนอ่ะ"] เพียงแค่ได้ยินประโยคจากปลายสายเท่านั้นแหละ อาการเมาค้างก็ส่างเป็นปลิดทิ้ง

 

"อยะ..อยู่ไหน!?" ผมกรอกเสียงสั่นๆถามคนปลายสายลงไป ในใจตอนนี้เต้นระทึกคล้ายกำลังรอลุ้นหวยรางวัลที่หนึ่งก็ไม่ปาน

 

["เมียผมมันบอกว่า มีเด็กคนนึงมาสมัครเป็นพนักงานร้านมัน มันก็เลยรับไว้แล้วให้อาศัยอยู่ชั่วคราว เพราะเดี๋ยวน้องคนนั้นก็คงออกไปหาที่อยู่เอง"

 

"กูขอแบบรวบรัด รีบพูดมา!"

 

["ใจร้อนจังเฮีย!...บังเอิญมันไปเห็นโพสที่เฮียตามประกาศหาน้องเค้าไง มันก็เลยแอบถ่ายมาให้ดู ผมส่งให้ในแชทแล้ว!!"] คำอธิบายยาวเหยียดจากไอ้พีชเด็กในแก๊ง ทำให้หัวใจที่เย็นเฉียบอุ่นวาบขึ้นมา

 

"แล้วเมียมึงเปิดร้านที่ไหน!!"

 

["ผมส่งโลเคชั่นไปให้แล้วครับ"] ดีมาก เดี๋ยวเฮียจะตอบแทนมึงอย่างงามเลยน้องชาย นี่เป็นครั้งแรกในรอบสามวันที่ผมเผลอคลี่ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข

 

"เออๆ ขอบใจมาก!! เดี๋ยวกูจะตอบแทนมึงอย่างดีเลย" ผมบอกกับปลายสาย มันหัวเราะออกมาเบาๆอย่างชอบใจ

 

["ไม่เป็นไรหรอกเฮีย เฮียมีพระคุณกับผมจะตาย แค่นี้เล็กน้อย แค่เฮียยิ้มได้ผมก็พอใจละ...สองสามวันผ่านมาเห็นเฮียสภาพเหมือนศพแล้วรำคาญลูกตา"]

 

"กูจะหักเงินเดือนมึงก็เพราะปากมึงนี่แหละสัส!" ผมสบถใส่ ปากดีจริงๆมันเนี่ย แบบนี้น่าเอาอะไรมาอุดปากนะ...หมายถึงไอ้ที่คันๆอยู่ข้างล่างเนี่ย(เท้า)

 

["ฮ่าๆ งั้นเดี๋ยวผมไปดูงานต่อก่อนนะเฮีย"] มันบอกผมก่อนจะกดตัดสายไป ยกมือขึ้นทาบอกอย่างโล่งใจ...ในที่สุดก็เจอตัวแล้ว

 

ผมรีบกดเข้าไปดูในแชท ก่อนจะเพ่งเล็งไปดูภาพที่ถูกส่งมา...ผู้หญิงผิวขาวที่กำลังยิ้มต้อนรับลูกค้า ผมเบะปากอย่างหมันใส้ ทำไมจู่ๆรู้สึกหวงรอยยิ้มมันจังวะ

 

ผมรีบเข้าไปลบโพสประกาศหาเมียเพราะตอนนี้รู้ตัวมันแล้วว่าอยู่ที่ไหน...ก่อนจะโพสข้อความบางอย่างลงไปแทน...

 

"อีกไม่นาน...ก็จะได้เจอกันแล้ว:)"

 

Talk tiankhi

 

tok! tok!

 

เสียงข้อความดังเข้าจากมือถือ ฉันเอื่อมไปหยิบมันขึ้นมาดู ก่อนจะเห็นว่าเป็นการแจ้งเตือนจากคนคนนึงที่ฉันอยากจะดัดสันดานซักหน่อย

 

อะไรน่ะ..

 

เดี๋ยวก็ได้เจอกันแล้ว:)

 

หมายความว่าไงกัน เขาหาฉันเจอแล้วหรอ!?...หูตาไวดีจัง แล้วคิดว่าฉันต้องหนีอีกมั้ย?...ไม่อ่ะ เพราะคิดว่าการดัดสันดานใครบางคนคงสิ้นสุดลงแล้ว

 

เดี๋ยวจะเล่าเรื่องราวความเป็นมาของคู่เราคร่าวๆแล้วกัน....ย้อนเวลาไปเมื่อสองปีก่อน มีผู้ชายเข้ามาจีบฉัน ในตอนแรกก็คุยๆกันเฉยๆ

 

แต่ไปๆมาๆ ดันหลงกลโดนไอ้ห่ามนี่มันจับปล้ำ จนต้องมาอยู่ในโอวาทมันจนถึงทุกวันนี้นี่แหละ...แล้วถ้าถามว่า ที่ผ่านมาความสัมพันธ์เป็นยังไง

 

ก็ดีนะ สกายเป็นคนที่ดูแลฉันดีมาก เขาจะคอยตามใจตลอด ตามใจแบบส่งๆอ่ะนึกภาพออกมั้ย!...อยากได้ไรก็เอาเงินให้ เหมือนคนไม่มีกะจิตกะใจไหนจะยังทำสีหน้านิ่งๆแล้วก็ท่าทางเย็นชาของมันอ่ะ!!!

 

ส่วนเหตุที่ทำให้ฉันต้องหนีมันมาเพื่อดัดสันดานก็เกิดขึ้นเมื่ออาทิตย์ก่อน...วันนั้นจำได้ว่าเป็นวันเกิดของฉันเองแหละ

 

ใช่!!...วันเกิดของฉัน...ไอ้ห่ามมันยังกล้าลืมได้อ่ะคิดดู เพราะเห็นว่าฉันยอมเขามาตลอด เพราะเห็นว่าฉันเป็นคนมองโลกในแง่ดีไม่คิดร้ายกับใคร

 

เพราะแค่นั้นก็เลยได้ใจจะทำอะไรกับฉันก็ได้งั้นหรอ!!..เชื่อมั้ยตลอดสองปีที่อยู่กินกันมา มันไม่เคยบอกรักฉันซักครั้ง

 

เวลาที่ฉันร้องขอให้บอกรักกันบ้าง ก็จะชอบพูดปัดแล้วบอกแค่ว่า "การกระทำมันก็เพียงพอแล้ว" เพียงพอกับผีน่ะสิ

 

สามวันที่หนีเขามานี่ก็ไปอยู่กับพี่เพลง พี่เขาเป็นเจ้าของร้านคาเฟ่เปิดใหม่...ฉันก็เลยอาสามาทำงานช่วยเป็นการตอบแทน

 

แต่ก็แค่ชั่วคราวเท่านั้นแหละ..เพราะฉันคิดว่าอีกไม่นาน เขาคงจะตามตัวฉันเจอแน่นอน..เมื่อถึงตอนนั้น สภาพจะเป็นยังไงก็คอยลุ้นกันเอา

 

"เอ่อ...น้องเทียน วันนี้ไม่ต้องออกไปรับลูกค้าหรอกนะ" จู่ๆพี่เพลงก็เดินเข้ามาหาแล้วบอกฉัน...ว่าแต่ถ้าไม่ให้ฉันไปรับลูกค้าแล้วจะให้ฉันทำอะไรล่ะ

 

"ไม่ต้องทำหน้างงหรอกจ่ะ เอาเป็นว่า...เดี๋ยวเทียนมาดูบัญชีให้พี่ดีกว่า...ดูเป็นอยู่ใช่มั้ย?" พี่เขาบอกพร้อมกับยิ้มๆมาให้ ฉันรับมันมาดูก่อนจะพยักหน้าหงึกๆ

 

แค่นี้กล้วยๆเอง ถูกใช้แรงงานให้ดูบัญชีของสนามแข่งรถใหญ่ๆยังยากกว่านี้เป็นโข่...พี่เขายิ้มก่อนจะทิ้งฉันไว้แล้วเดินออกไปต้อนรับลูกค้าแทน

 

 

เปิดมาก็ดราม่าเลย...ฉากนี้อยากให้รีดย้อนไปอ่านในEP1-EP3.ของ เฮียต้นกับน้องแพรวนะคะ อาจเข้าใจมากขึ้น ก็คือเรื่องราวมันเกิดขึ้นพร้อมๆกับตอนนั้นนั่นเอง...หวังว่าจะไม่งงกันน้า^^

 

ช่วยคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ คอมเม้นของรีดเดอร์มีผลต่อกำลังใจของไรท์มากๆเลยนะ...ขอบคุณค่า^^

 

 

 

 

 

 

 

 

#           #     ฮาโหลล!! ไรท์เป็นนักเขียนมือสมัคเล่น ใช้นามปากกาว่า nunbusin นั่นเอง  ไรท์อยากลองมาแต่งนิยายดู ที่จริงก็ได้มีประสบการณ์จากการอ่านนิยายมาบ้างแต่ไม่รุ้ว่าจะสู้รุ่นพี่คนอื่นๆได้รึเปล่า แต่ก็อยากจะฝากนิยายของไรค์ไว้หน่อยน้าาา~

##นิยายของไรท์จะเป็นแนวทั่วไปนะคะ ไรท์อยากลองแต่งหลายๆแนวเลย และจะแต่งจนจบเรื่องก่อนที่จะติดเหรียญทั้งหมด 

 

#

 สุดท้ายนี้ไรท์ขอฝากเรื่องคอมเม้นหน่อยนะคะ ไรท์จะยอมรับคำติชมทุกคำด้วยความยินดีค่ะ แต่คำติไรท์ขอเป็นคำที่สร้างกำลังใจมากกว่าบั่นทอนจิตใจกันนะคะ เพราะส่วนตัวไรท์เซนซิทีฟกับเรื่องแบบนี้มาก ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ รักรีดน้าา^^

#

 

แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น